sábado 17 de marzo de 2012

KDD FEMENINA OEA 2012


II KEDADA FEMENINA “OS ESFOLA ARRÓS”

Después de la buena acogida del año anterior y de que varias chicas me fueron comentando a lo largo del año que se la habían perdido y que se animarían a la siguiente. No nos lo pensamos más y nos pusimos a ello. Lo que no sabíamos era la que se nos venía encima. En principio iba a ser una marcha tranquila como el año pasado (que equivocados estábamos) la lista subía como la espuma y el límite de 50 lo fuimos estirando hasta que sin saber ni como pasamos de 100 inscritos. En el momento en que vi el nº 100 y la diferencia de nivel, ahí empecé a ponerme de los nervios….serán muchos km? Serán pocos? Habrá demasiados atascos en los senderos? Debería plantearme cambiar parte de la ruta? Y los niños, y si les pasa algo? Es posible una ruta de la que todas puedan disfrutar?....
Me recorrí la ruta un día tras otro, con la doble, con la de paseo, me bajaba en algún sitio para hacerlo a pié, quitaba piedras, ramas..….la verdad es que a pesar de todo cuantas más veces la hacía más me gustaba y mejor me lo pasaba, pero los nervios estaban ahí!
Tengo que decir que todo el trabajo fue recompensado con creces. Ver cómo iban llegando las chicas; “el incombustible COMANDO  KARACOLA” dando su toque de color y con esa desbordante alegría; las chicas del “EFECTO BOLBORETA” que estaban de primer cumpleaños, pues se formaron a raíz de nuestra primera kedada; “SATY” del “FORO MTB” la reina del buen rollito, una crack de la bike y mejor persona; una enorme representación de las “CHICAS DE A ESTRADA” que algo me da que no van a tardar mucho en crear su propio grupillo; “MANOLITA” la más veterana; “MARÍA” la más jovencita; y todas esas chicas a las que me gustaría ir nombrando una a una, pero que como podéis comprender me es imposible.
 
Y no puedo olvidarme de los acompañantes, todo un ejemplo. Siempre pendientes de las chicas y dejándoles a ellas todo el protagonismo. Con hombres así es normal que las chicas se animen cada vez más con esto del btt.
Aparte de lo típico, ruedas bajas, cadenas sin aceite, bicis sin frenos y algún que otro tropezón, no tuvimos que lamentar ningún incidente, hasta que…nuestra intrépida Karacola se empeñó en hacer prácticas de triatlón. ¿Pili, recuerdas aquella canción que decía?….”¿donde está la karacola, mararile-rile-rile?....En el fondo del Sar, matarile-rile-rón, cha-pu-zón….” Todos sabemos que eres la más valiente de las Karacolas, pero de ahí a atreverte con el Rio Sar….Por suerte todo se quedó en un susto y se solucionó con una buena ducha.
Era sobre la una cuando llegamos al pabellón, duchita, unos pinchitos que nos puso Juan de “Pizzería Americans” y el club, entrega de diplomas, un ratito de charla y cada uno……

Si las que ya conocéis la btt os lo habéis pasado bien, y si las que empezáis os habéis quedado con ganas de repetir, objetivo conseguido.

Muchísimas gracias por vuestra compañía.
Nos vemos en la tercera edición.

Isa.

lunes 5 de marzo de 2012

TRANSGALAICA COTOBADE 2012




Eran as 7.25 da maña cando no movil chegaba un whatapp de oscarito que se rajaba (perdón que estaba enfermo, )do resto non fallamos ningun eso que o dia animaba a quedar na casa pois amaneceu chuvioso...
As 8 en punto puxemos via cara Cotobade 9 oeas (Suso, Manuel, Juan, Carlos, Carlitos T., Pato, Ito, Jory e Andrés) ningún de nós disputará nunca esta proba polo que todos tiñamos bastantes dudas sobre o circuito que fomos resolvendo a nosa maneira d
urante o viaxe. Entre risas e o tom tom de Ito alá chegamos con tempo suficiente para recoller os dorsais, preparar a maquinaria e irnos acercando a linea de saida.
En primeiro lugar saiu o noso "equipo de competicion" (juan,suso, jory e carlos t.) a toda caña (creo que tiñan medo de que os pillaramos os "cicloturistas" que saimos dous minutos mais tarde...).
A partir de aqui cada un fixo a guerra polo seu lado Jory metido na cabeza de carreira por atras Suso e Juan facendo traballo de equipo un para o outro e o resto cada un donde podia.
O circuito constaba de dúas voltas de 27 km que comenzaban cunha subida dunha calzada romana que con tanto trafico e tanta pedra che obligaba a votar pe a terra varias veces (non asi na segunda volta que xa o teu ritmo se facia de tiron,
despois viña unha zona de falso llano e baixada suave, baixada m
áis técnica outra subida un p
ouco mais exixente que a primeira e despois unha serie de tobogans para acabar a volta. A min persoalmente gustoume bastante era moi completo e sen unha dificultade excesiva.

Pero a sorpresa saltou na baixada larga donde nos encontramos a un ensangrentado Carlos T. e un averiado Jory sen posibilidades de reparación (son cousas das carreiras amigos, outra vez será...) No resto dos compañeiros non houbo novidades e todos fomos rematando cansados pero satisfeitos, cada un na sua medida.

Para criticar queda a falta de asistencia medica (gracias que carlos pudo acercarse polo seu pe) unha mangueira cutre para lavar as bicis 300 persoas e as duchas a 1 km de onde estabamos. Conclusión sacarlle a terra mais gorda as bicis e nós sen duchar para buscar onde comer ou vir directos para casa como Manuel e Carlos.

O Jory na bicicleta non anduvo pero pegouse un bo homenaxe de churrasco e postres que foi mais reventado para casa que os que fixemos a proba completa, jajjaja... Despois de comer como marqueses e contar cada un a súas batallas viñemos para Bertamirans, unha vez aqui reparto de bicis e cada un para a súa casa que xa eran as 6 da tarde.
En resumen bo dia de btt que nos sirve de entrenamento para dias importantes que nos veñen enriba...





un saúdo

RECORRENDO A KDD FEMENINA


Bueno, bueno, bueno. No tengo palabras, no me salen. Hay tanto que contar que no se por dónde empezar.
Eran las 0930(las 9:30 escrito en normal, lo otro es jerga militar)y llego a las tetas y están Adrián, Necho, Pequeno, Kiko, Taboada´s father (Pepe T.) Isa como jefa de expedición y yo, el gran Sergio ciclista incombustible lleno de valor, arrojo y un poderío en las piernas que hay que quitarse el sombrero.
La idea era hacer la ruta de la kedada femenina para que luego el domingo tengamos una idea de por dónde hay que ir, rumbo hacia Castrigo y venga monte, todo muy ciclable y sin apenas dificultad. El punto de destino era o Sixto, en la Picaraña. Caminos por Bastavales, pegados al rio por donde nuestra marcha. A todo esto el tiempo nos respeto bastante porque solo cayeron cuatro gotas al principio. Bueno al tema llegados a O Sixto paramos porque Isa quería que opináramos sobre el lugar elegido para el avituallamiento, sitio perfecto, al lado de un rio ¨ y con sitio¨. Aquí empieza la nota que creo que va a marcar la temporada: solo se le ocurre a Kiko y a Adrian ponerse a preparar los triatlones de verano, los que tenemos pensado hacer alguno en verano estamos perdidos con estos dos, lo único es que no tienen muy claro el orden de las transiciones, hacen primero la bici y luego la natación pero bueno cada loco con su tema. El caso es que en el susodicho rio del avituallamiento a Kiko ,Adrian y a Pepe no se les ocurre otra cosa que probar a cruzar el rio. Hacia allá bien, hacia acá bufff. Pepe cojonudo, un profesional, Kiko nos deleito a todos con un salto del ángel de ejecución perfecta con una entrada al agua de cabeza limpia sin apenas salpicar. Consecuencia: el mojado y nosotros escarallaos a la risa, hasta Adrian se reía (no sabía lo que se le venía encima, bueno o lo que iba tener debajo, se mascaba la masacre). Pero Kiko demostró ser un profesional, que bien se le da el agua macho.
Turno de Adrian, o también bautizado por Pequeño como Oso Amoroso, se lanza y plas agua pero de ejecución menos limpia que KIKO, mas al estilo planchazo de pecho con movimiento tipo croqueta para mojarse más, impresionante. VISUALIZAR VIDEOS NO TIENEN PERDIDA. Después el pobre del hombre media la profundidad y no se atrevía a pasar, y de ahí es de donde viene el dicho de perdidos tírate al rio.
Y dicho esto poco mas bajamos para Bertamiráns, cervecita en New York y visualización de los videos conmemorativos de la salida. Dicho esto solo queda valorar la kedada femenina como una ruta muy chula y con un día así un poco mojado aun más.
Chicas que leáis esta crónica no os asustéis, animaros y si alguna quiere practicar lo de los triatlones es un buen momento para empezar, traer bañador que Kiko y Adrian están dispuestos a enseñaros sin ningún tipo de problema o compromiso. Ahí queda eso, a ver si los de Cotobade logran algo de provecho y escriben pronto la crónica.
Voy a terminar con una frase, que no solo las van a poner jory y oscurito.
PENSAR QUE NO LO VAS A LOGRAR ES EL COMIENZO DE UN FRACASO

Sergio

lunes 27 de febrero de 2012

III CRITERIUM OEA 2012


O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje

A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche. 

Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas. 

Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.

Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron. 
Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50. 





E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje

Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós. 

Pois o dito, gracias por asistir  un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición. 

CLASIFICACIÓNS¡¡

1º Manuel Ces (Padronés)
2º Jory (OEA)
3º Anxo (As Cabras)


4º Suso Beis (OEA)
5º Juan (OEA)
6º C. Taboada (OEA)
7º Carlos D. (OEA)
8º Ángel Porto (OEA)
9º Manuel Pato (OEA)
10º Andrés (OEA)
11º Panchito (OEA)
12º Miguel (As Cabras)
13º Necho (OEA)
14º Sergio (OEA)
15º Pekeno (OEA)
16º Adrián (OEA)
17º Manuel V. (OEA)
18º Presidente (OEA)
19º José (OEA)



"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes 20 de febrero de 2012

KDD ULTREIA - OEA´S


CRÓNICA DE ADRIÁN OEA




Weno hoxe tocoume facer a min a crónica (Adrián.A) como quen non quere a cousa… Saímos da praza das tetas as 9:30 mais ou menos con destino a facer a ruta do Tambre eramos unha boa recua de xente. Os Oea´s que eramos (Carlitos, Andrés, Pato, Juan, Kiko Oscarito, Jory, Jose, Carlos.T Manuel, Ito, Joyero e eu) mais os Ultreia. 

Empezamos a subir por uns camiños suaves por castrigo, pouco e pouco xa estábamos na carballeira de santa minia. Subimos ata rañalonga e despois baixamos hacia a ponte de ons que nesa baixada perdemos a jose, Manuel e Kiko que se meteron por outro sitio, un pouco antes de xegar a ponte de ons tamén se cobrou a vida do joyero por unha ramallada no medio do camiño “Que a xente que corta a leña debería recoller as ramas e deixar os camiños limpos por eso e unha vergonza” despois tiramos todo por de lado do tambre, embalse ata a aldea e entre risas e chistes xa levábamos uns cuantos kilometros encima, despois tiramos cara a iglesia da luaña que un pouco antes deciden marchar por estrada Carlitos e Ito. Aquí enganchamos por os sendeiros rápidos por onde van os cabalos, despois fomos destino hacia as torres alí fixemos as dúas ultimas trialeras da nosa segunda marcha. E nada con uns cuantos kilómetros encima das pernas finalmente xa fumos cara Bertamiráns o New York a tomar as tapitas.
Unha boa mañá de Mtb coa mellor compañía, coma o de sempre e ca compañía dos ultreia unha  Ruta moi chula e con tramos moi bonitos.
Saúdos!! Abraazo a tod@s!!

***AdRiÁn***


CRÓNICA DE SIMAL ULTREIA




Después de acostarme tarde y pasar una mala noche (con dolor de cabeza), me desperté sobresaltado y me di cuenta de que ya había mucha luz natural por unas rendijas de la persiana. Miro el reloj y veo las 8:50 (el dolor de cabeza seguía). Llamo a Toribio y le digo que no me esperen a las 8:55 en la alameda, que iré en coche a Bertamiráns. Un stress: medicarme, desayunar, baño, vestirme, meter bici en coche y conducir hasta Bertamiráns (menos mal que entre la autopista y la autovía fulminé el trayecto en tiempo record). Aparqué a la entrada de Bertamiráns, y saqué la bici del coche quedando un par de minutos para la cita de las 9:30 en la praza das tetas. Pregunto a una señora que sale de una casa; se lo piensa extrañada y me dice que no sabe.

Le pregunto a un señor mayor (se lo tuve que repetir 4 ó 5 veces; entendía metas, setas, zetas…), pero nada… Fue entonces cuando vi a un OEA; le hice señas y fuimos juntos a la dichosa plaza, donde hay una fuente con una diosa voluptuosa… Por fin puedo relajarme y disfrutar de la jornada de bici Ultreia OEA, que no quería perderme por nada del mundo. Como estaba contrariado por no haber ido en bici hasta allá, ya había decidido volver en bici a Santiago y regresar en bici a recoger el coche a Bertamiráns… Fuimos charlando unos con otros, disfrutando de la ruta por bellísimas carballeiras… tranquilitos hasta que empezaron las hostilidades en las zonas de rodar… Tal es así que en una de estas nos quedamos rezagados Edu C., David I. y yo. Pero, todavía venía algún OEA atrás… El caso es que perdimos de vista a la cabeza, y en un cruce
de carretera un OEA que esperaba le dice a David con un gesto como seguir… El caso es que David nos llevaba en dirección contraria; empezamos a sospechas que por allí no era, ya que no había marcas de ruedas de bici… Como yo había oído que íbamos hacia el embalse del Tambre, y sabía dónde estábamos y cómo llegar allí… dimos media vuelta y encontramos al grupo esperando en una fuente… pero al menos 3 OEAs se per dieron definitivamente… Seguimos todos los demás el cauce del Tambre en buena parte por unos caminos de senderismo muy bonitos, pero también rompepiernas por el sube y baja constante… pero claro estábamos abajo y quedaba subir… pero antes el avituallamiento… En la subida también apretó el que quiso y nos reagrupamos antes de bajar… En la bajada, en una colisión entre un OEA y un Ultreia, se produjo un nuevo corte… solucionado con una llamada de teléfono… Toribio fue sacando fotos toda la ruta, que imagino pronto veremos en FB… Después fuimos todos tranquilos nuevamente hasta que ya cerca de las Torres de Altamira…  otra vez las hostilidades rodando… Como había entendido que íbamos a seguir más o menos la ruta que organizaron el año pasado los OEA… casi me despisto, pasándome de listo, porque estuve a punto de tomar el camino mucho antes y me hubiese llevado mucho más tiempo…
 El caso es que me di cuenta de que por ahí no iban… deshice lo andado y a seguir el rastro al estilo de David… hasta unas bajadas que te los ponían de corbata… En la bajada ya vi a Raúl… y al final reagrupamiento… Me dije entonces que no perdería el contacto visual, y así fue… nuevas bajadas sin graves incidencias, aunque alguna “toupa” de Ultreia tuvo alguna que otra caída sin importancia… Foto final y despedida… los de Proupín para Proupín… los que fueron en coche, vuelta en coche… Los que volvían en bici, por carretera (yo me sume a este grupo)… Ángel, Cris y yo íbamos rompiendo el grupo, pero esperábamos al final de cada subida… menos la última… cada uno a su casa… fue entonces cuando decidí acompañar a Gonzalo hasta su coche en Meixonfrío, charlando relajadamente… No me quedaba otra que volver en solitario a por mi coche en Bertamiráns… pero ya sin prisas decidí disfrutar a tope… atravesé nuevamente el casco histórico de Santiago (que ya había atravesado antes con Gonzalo)… y decidí abandonar la carretera general e irme por la ruta Rosaliana a Ortoño (donde cogí agua en una fuente y le cambié el agua al canario…)… Este momento fue realmente grande; me sentí el dueño y señor de las carreteras secundarias… las vistas eran magníficas: cielo azul, nubes grises, verde campiña… en el horizonte, cielo y montes… se notaba ya la incipiente primavera, en las mimosas en flor, en los pájaros cantando… Pasé por el cole de la suegra de Diego S., crucé el puente sobre el Sar ya reformado, y me vine por la zona de las ocas asesinas y la ribera del sar… hasta el coche… Estaba disfrutando tanto que si hubiese encontrado a algún ciclista en ese momento… hubiese seguido pedaleando… Estaba en éxtasis !!! Tenía las piernas y los glúteos maduritos… pero no tenía hambre y estaba fuerte mentalmente como para seguir rodando por horas y horas a ritmo suave… Pero no encontré a nadie que me acompañara (todos lógicamente estaban comiendo), así que decidí cuidar de la bursitis de mi codo… cuyo tratamiento es arroz, es decir:
R= rest (reposo)
I= ice (hielo)
C= compress (comprimir)
E= elevate (elevar, y mejor por encima del corazón)

Y como está claro que no estaba haciendo nada de eso… decidí que mañana +… que me iba a comer… para pasear por la tarde estirando las piernas… ;-)

Jesús Simal

lunes 13 de febrero de 2012

II Duathlón Cross Maside

Moi boas chavalada!

    Aquí o Pekeno vaivos redactar cunhas breves verbas como foi o noso día no II Duathlón Cross Maside.


    Quedaramos as 8:15 diante da casa do Jory, Oscarito, Taboada mais un servidor. Facía un frío de c...llo, e a o pobre C15 quentaba de mais...jajaja. Arrancamos botar ese 10 euriños de gasoil, e a fuego pola autovía dirección Ourense Pontevedra...Segundo noticias do coche de diante por problemas cun radar...e veña a dar volta por Carcacía para voltar a enganchar a autovía que eu dudaba se estaba rematada...Logo dunha hora de camiño sen ningunha incidencia, chegamos a Maside e aparcamos os coches xa dandonos a ver. Aparece os Master Pro Suso e veña a falar de como era o percorrido e tal. Recollida de dorsais, montaxe de bicis e veña ao Box, a pasar a ITV e a miña pasouna coa dirección jodida perfectamente, todo ben arronvado e veña que temos 20 minutos para quentar! Comezamos a quentar e a estirar, pero co frío que facía (e uns ían en piel) calquera quentaba!!! Deixamos as cousas na C15 e cara a saída!!!


    Parte I: Carreira a ...

    Dan a salida e todo dios a correr coma polos sen cabeza, os pros diante, Suso, Jory e Oscuriño pola metade e Taboada mais eu uns metros detrás. O circuito nin de coña era tan duro coma o de Beariz, pero a ritmo suave a min chegoume, a pata de pao a dar a vara e a agauntar. Vexo que Carlos medio se cae pa atrás do grupo porque lle doen os tendóns, e xuntos o que restaba, cruzamonos cos outros na segunda voltar para non velos ata o final... Duas voltas e carreira a pé rematada!


   Parte II: Bici...

   Chegamos case xuntos ao Box a facer a transición Carlos mais eu, pero el sale antes, porque? o puto casco novo que non me asentaba no meu cabezón. Arranco e veña para arriba, plato do medio, coronas do medio e acercome a Carlos, entrada no monte, e circuito moi moi moi chulo, con moitas curviñas, chanceiro e moi bo para rodar, salvo cando entrabas na herva! Tiña un par de baixadiñas pero nada dificil e podiase facer rapido, adianto a un par de personas pero sabía que era duro e que tiña que reservar forzas! Na 3ª volta adiantame o 1º...vaia fiera o tipo, que pouco mais era ca min,pero vaia pulmóns! E como non, eu para dar a nota, caio tontamente, pero nin se notou que logo montei na bici, para cando subo un repeitiño, perdo tracción (as cubertas meu!!!) e piñazo coa rodilla contra a potencia...nada veña a seguir! Sangre e algo inchada, pero por mis narices que acababa!!!Adianto a uns corredores mais e veña ao Box!

   Parte III: Último sector:

   En sí non era extremadamente dura a última parte, de feito era dar outra voltar ao circuíto ao sentido contrario, pero co que levabas enriba...buuf! Empecei a correr e parecía mais o Pato Lucas ca outra cousa! As pernas non tiñan gas...e subianseme os xemelgos, sufrín como un can para chegar, pero o sorriso cando cheguei onda a familia OEA non mo quitaba nadie!!!


   Alí os estaban todos, uns a estirar e outros a roer. Cambiamonos rapidamente e agardamos pola entrega de trofeos onde chaman a Rodrigo, que non era eu, e mais a un tal Carlos Taboada García! Que logrou o 2º posto na categoría Junior! Fotos con campión e veña a montar nas carruaxes (C15 atravesada na carretera cortando o tráfico) a recoller as bicis e demais enseres do Box, despedida de Suso e a botar gasoil que pa casa a C15 de merda maravillosa non chegaba! 



   Un día moi bo para todos, bo tempo, soliño que quentaba un pouco, soplaba algo o aire, e uns 5º de temperatura; pero o mellor de todo foron as risas polo camiño e o trofeo de alevín!

Sen mais miramentos que estou en clase pandilla de becerros de amigos....Un saúdo

Pekeno

domingo 12 de febrero de 2012

desbandada total

que si unos en carretera q si otros ,no duatlon ,o caso q pa salir o monte eramos ,tres un conocido de dabiz ,jose mais eu
bueno 9:30 na plaza vimos marchar os compañeiros na de carretera (faltava pato q era o q sabia o camiño )nos q si pedroso q si o santiaguiño .encamiñamonos hacia a segunda opcion q segun jose sa se sabe imos estar mais o abrigo .saimos cara cantalarrana e enganchamos pola beira do rio cara viladoiso carallo q frio seguimos ruteando polas pistas cara o santiaguiño sen nengun percance e a bo ritmo coroando o monte a eso das 11 ventaba do lindo e decidimos baisar cara a civilizacion ,a tomar un cafe .logo encamiñamos a volta para casa pasando polo campo de golf ,para seguir o camiño polo portugues ,encamiñandonos hacia o milladoiro ,onde os joses baisaron ,cara berta espero q sen novedad,e eu quedei na casa a 1 datar de.bueno un pequeno resumen sa se sabe son eu
pd:espero q os de carretera tuvesen boa maña (moito frio)
km:55 bo ritmo