Hola mis pequeños Drugos !!!! Como foi esta semana panda de lambóns ? Aquí La Pekeñada Toda (Pekeno para os non entendidos da jerga/argot) vouvos relatar o sufrimento dun domingo de verán.
Abrese o día 9 de setembro sobre a Mahía e por extensión, as zonas colindantes, parece unha mañan fresca nestas nas que te plantexas se poñer manguitos e camisola interior, ou ir en piel...e eu decido que un OEA ten que papar, e para papar hai que ir en piel. Xuntanza diante do Budi, contando coa partipación de Ito, Andrés, Avogacía, Sergi, Oscarito e un servidor; onde Oscarito lle amosa a un transeúnte cómo axustar un cambio traseiro dunha road bike, algúns preguntan que onde vai a promesa aquela chamada Taboada; oxe dispoñemos dúas fontes, sua nai que dixo que se quedara durmido porque estudou moito, e oficial que dí que tiña resaca e a colloada chea...en definitiva, arrancamos dirección Ames.
O terreno xa coñecido, non por ser duro en sí, senon pola súa pestosidadedesuputamadre que a fai dura de co...gomelos. Aquí escomeza o debate matutino das 9:25 de los desayunos de la 1, vai chover? cando choverá? dá o vento de cara? onde está o joyero para tirar? Xa pasado o terreno mais pestoso do día, cruzamos Portomouro, onde viamos polas cunetas e arrós xente que vai a procesión de Belem....e claro hai que preguntar e deso se encarga Andrés, pero non lle pregunta a unha vella cas tetas ata a cintura, senon a unha morena con todo no sitio...e vaia todo !!! Pedaso mulleresas hai por esa zona !!!
Parada técnica a por auga, e comezamos o segundo debate, que ocuparía o noso tema central do día, os Wattios. Oscarito aplica unha gran definición do concepto (el concepto és el concepto, y como tal debe ser tratado), Andrés e Ito unense a conversa. Sacamos en limpo que hai que entrenar para conseguir eses Wattios desexados e deixarse de mariconas, sendo esto unha gran mariconada ! jajaja. Así chegamos a Bembibre, e comeza o que Andrés denomina "falso chan", pero a nosa avogacía é sabia, e entende de leis, non físicas, pero leis ao fin do cabo ! E dí que eso era subida que se lle fai moito a ese ritmo machacador que impoñían Oscarito e Andrés, que sería continuado por min ata a chegada a rotonda onde cambiariamos de dirección...cara onde? Santa Comba !!! Agora tocaba o que decian era unha subida xeitosa, asique, man ao peto do maillot e temazo al cante para afrontar a subida ! Subida destas que parecían ser das que me gustan, polo tanto aumento un pouco o ritmo para probar aos meus rivais "cuando la pendiente se hace mas ardua", ritmo normaliño tampouco unha cousa doutro mundo uns 17-20 km/h, e solo me sigue o triatleta Oscurito, e penso, merda este papame ao sprint e subindo....que facer neste caso? A táctica Pekeno Nº5 coñecida como o floco de millo, quentate pouco a pouco ata que unha de duas, rebentes ou te queimes vivo, asique ritmo alto, agora 23km/h e vento de cara, Oscurito parece que quere relevar ata que o aire fai que o pense e se poña a roda todo o que quedaba, para a falta de 150metros lanzar un poderoso ataque ao cal fixen fronte como puiden sacando os Wattios de non sei onde para imporme e gañar as bonificacións jejeje. Despois baixada e llaneo rapido ata Santa Comba onde decidimos que parariamos na Pereira a tomalo café no Bar dun hostal e así fixemos. Media hora para limpar a mesa, outro tanto para pedir, outro tanto para a chegada da bebida, e uns 15 minutos para a tapa (empanada de mazá) que a algún lle pareceron anos da fame que tiña.
Entre palillo e palillo, historias da mili contadas polo avogado, acabouse a hora do refrixerio neste día que non daba aberto e refrescaba de narices. Voltamos a arrancar a ritmo del Novio de la muerte, cantado polo lexionario do equipo. A fuego agora para a casa, e dando unhas clases maxistrais de relevos de 10 segundos, aínda que hai que entrenalos mellor e fichar a unha persona que me tape algo o aire, porque co avogado diante non me tapa nada !!! Pero a parada anterior fixo "mella" nalgúns dos corredores, eu entre eles, xa que lle teño unha fobia ao llano flipante. Pero doume refeito e poñome a tirar igualmente, onde todos poñemos un ritmo xeneroso tanto no esforzo como no pedaleo jajaja. Pericadas aparte, Sergi e Carlos quedanse e agardamos por eles, xa case estamos chegando ao últimos sprint do día....as caras así o reflexaban, a tensión mascabase para saber quen se alzaría cos puntos da montaña, e de tanto pensar un fulminante ataque de Oscarito acaba por desgarrar o pelotón, solo Pekeno lle segue a roda, pero cede metros ante o Wattioman do día !!! E xa no cruce todos para Bertamiráns e eu para Bastavales. Aos da mahía salironlles 80 km. a min 97, nun día movido e duro, sobretodo para min, coa cadera renqueante, e man mazada xuntos con dous puntos nun dedo pero....non hai escusas!!!!
Para ganar hai que saber perder y sufrir...
Bicos OEA´s !
Pekeno
P.D. Deixo a foto de prueba para que vexades os caretos da peña...mencionar oscarito e a Sergi jejejeje
Buenor días chavalada! A ver se atendemos máis ó blog que ta abandonado perdido, moito debedes de tar adestrando... a ver si se nota o sábado!
Pois onte (Domingo) dous intrépidos OEA's (Sergi + Oscurito que escribe) xunto co peluquero máis coñecido do Pino, Cesar, fomos a Ferrol a competir un pouco neste triatlon.
Como non, na proba popular, en distancia mini-sprint porque nas outras non podemos (como me houbera gustado "competir" con JGNoya pero es lo que hai. Ás 7:45 veume buscar Sergi, e logo de preparar os bártulos poñemos rumbo cara Ferrol, non sen antes equivocarnos e parar nun mercadillo próximo porque Sergi "Ví una carpa azul y creí que era la mesa de inscripciones", pois non, era pa montar un puesto de bacalao.
Ó que ibamos, alí topamos con Cesar e aparcamos xuntos. Preparación de material (algo escasos de tempo). As dudas de neopreno si/no chegan ata o final. Rompenme tanto a cabeza que decido ir sin el. Hoxe ademáis decidín probar a deixar postas as botas nos pedales, pa facer as transicións like a pro. Dirixímonos para quentar á auga.
A verdade e que a mezcla de aceite/gasolina/auga de mar non era a ideal, pero mantíñase nunha boa temperatura. Alí estábamos, 107 valientes en fila mirando para a primera boya, e moitísimos máis espectadores animando. Arrancamos!
Houbo que correr 30 metros ata poder nadar, así que xa o fago mal e perdo moitos puestos, delao miña Sergi, e Cesar que decide tomalo con calma sale por atrás. Na primeira boya houbo de todo menos caricias. De ahí a segunda vou facendo máis eses ca unha miñoca borracha e perdo a estela de Sergi, que sale co grupo de cabeza. Eu na parte media sobrevivindo. Había que correr uns 400 metros ata a transición e salín medio aturdido.
Collo a bici e salto nela e engancho as botas como podo, pero gano bastante tempo. Ó contrario que Sergi, que saliu en dirección prohibida pola zona de transición e atropelou a todo canto neno atopou por diante jajajaja qué crack!. Bueno, xa tamos, outra vez toca remontar, penso. Así que velocidad de crucero e a mallar. na metade do circuito cruzome con Sergi que vai tirando do grupo de cabeza. Cawen! vai primeiro e eu aqui solo peleando contra o vento... pero rápido remonto postos ata alcanzar a dous tipos que van mallando moi ben e imos dando relevos. Fíxoseme corto pero remontei unhas 40 posicións, xa estaba casi diante de todo pero tocaba baixar da bike. De Sergi nin rastro ata a transición, que o vexo saír a correr. É o meu obxetivo.
Fago unha rapida transición e paso a un par de tipos correndo. Na segunda volta alcanzo a Sergio, que vai algo atascado, eu sentíame moi ben, a xente animaba e as sensacións eran boas. Ahora corríamos xuntos como os Bronwlee ata que consigo despegarme. Por momentos cruzámonos con Cesar que parecía levar un bo ritmo. Chego a meta 6 da general e 1º da categoría. Sergi 8 da general e Cesar 27, que para ser o seu primeiro tri non está nada mal.
O mellor foi vivir o ambiente que se mascaba alí, ó ir Noya sempre trae xente (como dirían os vellos) a verdade e que estas experiencias estanme gustando cada vez máis. Dentro de 2 semanas estaremos na distancia olímpica en Coruña, e a ver que pasa... será outro cantar.
PERO! Antes haberá que dalo todo nas 12 horas BTT de Carballo, prueba que se disputa este sábado e que iremos un bo feixe de OEAs! A seguir dándolle!
Pois alá fomos este pasado domingo Sergio mais eu (Oscurito) a Poio a estrenarnos nos "tri" este ano. Sergio fixera un hai anos e eu o de montaña de Esteiro o ano pasado. A experiencia na disciplina non ía ser o noso forte...
Quedamos ás 8 da mañan, e montamos todo no Sergi-Mobil. Comprobamos que estivese todo non fora ser e arrancamos para alá sin saber dónde era o sitio pero con tempo. Fomos de risas e intercambiando historias. Resulta que Sergio non nadaba desde había 5 anos, pero conserva as táboas de cando competía. Eu de nadar nadei de carallo este ano, pero tampouco se iba notar moito. O noso forte era a bici.
Metémoslle solo 1 redbull marca-blanca no coche, que creo que foi insuficiente (mínimo dous sempre). Localizamos fácil o sitio e aparcamos cerca. Recollemos o material e engalanamos as bikes. Un diaza perfecto ainda que a auga estaba a 18º.
Colocamos todo nos boxes e moitas dudas. "Xa nos imos vendo" enfúndome o neopreno patrocinado por Dabiz, e sergi que vai a pelo. Moi macho él. Xa estamos na salida preparados. Nervios. Son 300 metros pero vai haber hostias por un tubo.
Poñome detrás de sergio non vaia ser que na salida me caia enriva. Marea baixa e toca tirarse de cacholas. PUM! pistoletazo. unha maraña de 100 e pico tipos braceando para todos os laos. Aquí serviume mais o entreno de gym que de natación. Sergi na primeira boya encabeza a natación. Eu sobrevivindo na zona media. De volta había que escalar un muro de mejillóns. Moi enxebre o tema si señor. Eu salgo de 40 da auga e Sergi no grupo de cabeza.
Transición de desastre. Hasta que parei non puiden desabrochar o neopreno. Non pasa nada, con calma e amodiño. Salida da bici costa arriba o cal dificultaba eso de deixar postas as zapas no pedales así que eu á antigua usanza. Xa estou na bici. Esto é o meu penso.
Así que eso fixen. Cabeza abaixo e a sufrir. Collo un bo grupo que iríamos dando relevos ata que os descolguei un pouco. eran duas voltas. Nunha parte do circuito vexo a Sergio co grupo de cabeza (uns rapaces que andaban a dios) tirando como un animal. Xa teño objetivo.
Ó final fixen o mellor tempo en bici do popular, con 35km/h de media. Estaba entre os 10 primeiros para salir a correr. Transición perfecta... (penso eu) O CASCO!!!! berrame a xente. Bueeeno carallo, salín a correr co casco, e non sabía se se podía ou non, así que retrocedo uns pasos e tíroo pa dentro do box. "Vaia puto globero" penso eu.
Diviso a Sergio sufrindo no repeito matador de 600m de carreira. Toca apretar o collón. Adíantoo e doulle ánimos. Pero correr non é o meu e sufrín moitísimo. Adiántame outro tipo e logro manter a posición.
Ó final entro 10º absoluto, 4º da categoría (Veterano) e Sergio 14º absoluto. Non está mal para ser o primeiro a verdad. Os OEAS voamos na bici e eso axudounos. Irónico canto menos e que entrene natación 2 días a semana e faga 40 puesto, corra un día a semana e faga 25º, e ande en bici cos oeas de domingo en domingo cada 15 días e faga 1º. Dá que pensar.
Á parte de estas cifras que solo sirven para cometir contra un mesmo, pasámolo moi de puta madre. Un ambientazo increíble, e vendo ós Pro como sufrían, esos si que andan! Unha mañan completita de todo, e coa xente animando en todo momento, é unha pasada. Ademáis parecíamos uns auténticos pros todos equipados.
A clasificación:
Como apunte final, decir que a xente flipou coas nosas bicis. Escoitamos unha conversación na que decían... "pero estas bicis? qué carallo son? specialized? no creo no?" - "que va, son s-works o no lo ves?" - "si, de carallo, s-works solo la mitad del cuadro para atrás, que el resto es de hierro". Ainda foron risas. Este sábado igual me animo a ir ó de Pontevedra, que xa lle estou collendo o gustillo a esto.
Qué¡, xa descansastes da crono, nocturna, partido de España....?? Vaia finde eh.... A verdade e que foi intenso intenso, e moi positivo. Vamos por partes xa que foron varias as citas dos OEA´S.
XC CASTRO BARBUDO (TARAGOÑA) Open Galego XC
IV NOCTURNA OEA
I CRONTRARRELOJ CASTROFEITO by Suso Beis.
XC CASTRO BARBUDO (TARAGOÑA) Open Galego XC
Pois a fin de semana comeza en terras do Barbanza, mais concretamente en Taragoña, mais concretamente no monte do Castro Barbudo. Era a primeira vez que se organizaba unha proba de rally neste circuito e quixeron facer un recorrido técnico técnico e..... conseguirono. Personalmente, algunhas das baixadas vinas demasiado perigosas, sobre todo a que baixaba dende o alto do monte unha vez que chegabas arriba de todo. Esas pedras con escalóns, esas baixadas sen apoyos, pffff. Pero bueno era o que había. A subida larga e tendida sen complicacións.
Logo das voltas de recoñecemento, pasamos os momentos previos á competición. Bici ok, Taboada ok, eu ok, parrila das sardiñas e GOOOO¡¡ Vaia saída. a verdade e que sairon todos coma tiros e o meu non son as saídas tan fuertes....
As primeiras voltas foron algo complicadas debido á cantidade de xente que había polo trazado e que facían as voltas bastante pesadas. Pero pouco durou a festa xa que na segunda volta e nunha das zonas mais complicadas sufrín unha aparatosa caída ó bater coa rodilla esquerda contra unha pedra. Son desos golpes sen ferida pero que dan no oso e pfff alí quedei 5 minutos ou mais sen poder mover a perna. Gracias á xente que me axudou a moverme ;) En quente parecía que a dor pasara e volvín arrancar cunha rabia.....e case caio de novo. Por eso me dixen, calma, que hai que acaabar, as carreiras son moi longas..... O dito. Seguín correndo e co obxetivo de manter a 3ª posición que volvera a conseguir. Cada vez o circuito estaba algo mais traballado e xa se conocían mellor as baixadas pero ainda así....
Quero aproveitar dende aquí para mandarlle ánimos a Nando que nesta carreira sufriu unha caída moi moi aparatosa e tivo que ser trasladao ó hospital. Por suerte O CASCO fixo o seu traballo e agora esta na casa, eso sí, todo escarallao.... pero sen nada roto. USADE O CASCO SIEMPRE¡¡¡¡¡
Continuo, na última volta sentinme algo mais fuertes que nas anteriores e dixen, ala vou, a dalo todo, e con moita cabeza subin o ritmo nas subidas e controlei nas baixadas cando de supeto na ultima subida vexo ó que iba 2º clasificado, Borja de Castro Barbudo. A verdade e que se coñecía o circuito como a palma da súa man e vaia carreira que fixo, si señor¡¡¡ Noraboa. O dito, vino, e dixen a por él. Conseguin adiantalo e separarme de el o necesario para entrar na meta en 2ª posición e rematar enteiro de corpo e bike.
Por outra banda Carlos T desta vez non rompeu nada na bike BIEN¡¡¡¡ peroo as súas mans non aguantaron a presión e tivo que abandonar polo dolor que lle causou a opresión dos nervios da palma da man.... De todas formas, ánimo. Xa vos contará el que tal.
E como non darlle as gracias a SUSO BEIS por vir a vernos, sempre dá ánimos ver a xente do club animando...
IV NOCTURNA OEA
Sábado 30 de Xuño, 21:30 horas, presumiase unha chegada por uns minutos tarde pola miña parte (Pekeno) xa concienciado do tipico vacile almendrao! sempre a esperar por ti ! Chego ao NY e atopomo co Presi, a bici do presi e...Martín !!! Pensando que a xente non fora ben avisada revisamos mensaxería OEA e todo estaba ok, confirmado por Kiko que estaba a tomarlle unha coa familia e que non podía vir porque tiña que traballar ao dia seguinte. Chamada Jory para saber se viña e a Suso de que si queria que dera a volta que probablemente por falta de asistencia se cancelara a IV Nocturna OEA...ao final salimos o Presi, Jory, Oscarito (hai que mercarlle un reloxo), Suso Beis mais eu, Pekeno en direción ao monte OEA tamén coñecido como o Rubial ! A leria comentando os diferentes porque? da falta de asistencia, uns que si por pereza, outros que para descansar para a esixente crono do día seguinte....todo teorias. A todo esto, a rodilla de Jory era case tan grande como a súa cabeza...Imos pasar o detalle de que cazamos a varios OEAs de tapitas jajaja. Encaramos a subir pola estrada ata Gundín onde chama Pato que seica nos colle no baixo do Rubial e que el sube directo ata Macedos. E así foi, empezamos a subir, a noite xa se botara enriba de nos e nesto a súa Presidencia pincha de diante (vaia asco de cubertas seica jejeje) e nesto, vemos unhas luce...moi raras nunha noite como aquela, Oscarito escondeuse detrás de Suso, pensando o peor, vemos aparecer eses cabalo de 29 que ten Pato !!!!. Subsanamos o problema do pinchazo e veña para arriba !!! O certo é que ese asfalto faise pestoso! Eu funme probando un pouco a ver como imos de forzas e se dou controlado a respiración. Pasado o peor e xa llaneando, escoito como se moven por detrás ! Non se sabe moi ben como, din que hai espíritos soltos que as noites de verán pasado o día de San Xoán, eses espítiros cébanse cos bos ciclistas coma min e claro...estes espíritos vagantes que son os cadáveres das 3 marchas OEA empuxáronme ao arró e arrastraronme a faciana polas pedras !!!! Esa é a versión oficial, aínda que a realidade foi que Pato e Suso viñan a por min, e por pintala mona Sprinto e miro para atrás a "ver" por onde veñen, e cando miro para diante...plas! ostiazo no arró (fixen honra ao nome co Club)! Levantome cagando leches, Suso así que alumea para min asustase...todo cortado por brazos, pernas e pola mira fermosa cara ! Unha lavada e como novo ! Risas dos presentes e para arriba a sacar as fotos oficiais !(Jory subeas). Todos a baixar polo monte, menos eu que por medo a matarme outra vez baixo polo asfalto. Deberono pasar moi ben porque cando baixaron, o Presi fai unha delicatesem de pasada polo exterior con cruzada incluída ! Baixada rápida polo asfalto ata o primeiro Bar aberto, onde eu me fun cambiar, unhas cocacolas e para a casiña, que hai que descansar que ao día seguinte tiñamos a I Crono Suso Beis, a cal vos relatará Oscarito !!!
Fdo. Pekeno
I CONTRARRELOJ CASTROFEITO
Bos medio-días a todos corzos! Recollo o testigo do meu compañeiro PekenoSaltón e vou intentar narrar a experiencia da 1ª Contrarreloj Castrofeito, que corría da man de Suso Beis.
Os invitados eran moitos, e fletamos diversas furgallas de autónomos para ir cara alá. Algún como Angel non se debía ver cheo que foi en bici ata alá pa ir quentando. Entre pitos e flautas, e aparcar e desmontar, e risas con uns risas con outros, vaisenos a cousa a casi as 11. O tempo era perfecto, nublado, así que a nadie lle iba a saltar o termostato polo clima.
Formamos pelotón do que falta Jory que por caer non estaba operativo, así que levou a furgalla de apoyo no que sería a volta de quecemento/recoñecemento do trazado argallado por Suso. Casi todos ibamos memorizando as pendientes, os cambios, o vento, etc. Eu disfrutei moito de rodar así casi 20 tipos con furgalla de apoyo detrás. Parecíamos un peloton UCI PRO-TOUR.
Un total de 18 km que ben se poden resumir en 4 sectores: o primeiro de llaneo picando para abaixo moi moi rápido, para coller un cruce que nos leva a unha zona de 2 repeitos de potencia cortos. A terceira parte ata chegar á subida un pouco rompepiernas e despois un colofón de 3km de subida tendida para acabar na rotonda.
Sin máis que comentar, porque cada un faríao ó seu ritmo dentro de estar mais ou menos entrenado. Eu non estaba moi entrenado a verdad, pero o trazado íbame moi ben a como son eu. O resto? mellor mirar os tempos:
Algunha que outra sorpresa tanto positiva como negativa que non vou entrar a valorar... jajaja eu vou falar por min e digo que me jode que se me escapara Suso por 14seg. Prado foi unha apisonadora sin rival, cun tempazo. Hai moita xente na zona media da táboa o cal indica que andamos todos moi parexos de nivel.
En Cat A Sub-35: Oscarito-Mon-Sergio En Cat Máster: M.Prado-SusoBeis-Angel
E despois de intercambiar impresións, coller aire, e gardar as bicicletas... a encher o bandullo! Vaia picoteo que nos tiña reservado Suso, con boas vistas e un tempazo, así da gusto facer eventos!! Gracias ós de fóra por vir compartir a mañá, e gracias a SusoBeis por prepararnos algo tan tan chulo, que creo que que se vai convertir nunha fija no club.
Un saludo a todos e a darlle ó pedal!!! (Carballo se acerca...)
Oscarito! --
domingo, 17 de junio de 2012
saimos pola maña 4 oeas mais1: sergio, carlos t, adrian e eu (pai de carlos t pp) sen rumbo que si pa aqui que si pa ala. decidimos ir polo camiño do rio, mirando nas setas hacia picaraña.dandolle de comer a un can e persiguiunos durante 2 kilometros. unha vez no percorrido rotura de cadea de kiko, que si por aqui, que si por ala, nos sabiamos ven os camiños, baixamos polos cortafuegos, ali deixounos pp t e seguimos os 4 oeas camiño do milladoiro, subind polo camiño portugues, onde eu quedei no milladoiro e os outros 3 baixaron pola senda verde, espero que lles fora ben.
Como sempre as nove e media xuntamonos un puñado de oeas (Sergio, Carlos T., Adrián, Angel, Carlos Paz, Panchito, Kiko, Andres) e unironse a nos Manolo Toimil e o amigo dos juveniles (non me acordo do nome), e cando estabamos para marchar chegou Juan na furgona, esperamos que se prepara e arrancamos camiño do embalse do Tambre. Despois de 3 km, a altura de Castrigo empeza a larga lista de baixas do día, primeiro Sergio con problemas mecánicos e sen que nos deramos conta xa non estaba, pouco despois Carlos T. que lle perdeu aire o amortiguador e foi para casa a hinchalo. Fomos tirando cara brión e o pouco Adrián que debeu de ter remoredementos de conciencia marchou para acompañar a Carlos, con el levouse o seu amigo...
Os que quedamos fomos tirando cara Ons pero esta vez subindo primeiro as Torres en sentido inverso da baixada da primeira marcha OEA, desde ali camiño de Rañalonga para logo facer as pistas rápidas que levan a Ons. Aqui Kiko dounos o susto da xornada o meterse un osti...., deses que marcan epoca. Despois de perder o control da bici e ir pola cuneta un cacho sen conseguir traer a bici a pista marcouse un recto que acabou saindo por encima da bici e quedando deitado no medio dunha silveira (pena de foto, jaaja) sacámolo de entre as silvas e despois dun lavado dos arañazos no pilón decide marchar para casa un pouco contusionado (nada de importancia) e con el Toimil para acompañalo.
A partir de aqui e xa solo 5 ciclistas facemos a ruta completa polo beira do Tambre, con cuidadiño (sobre todo Juan ainda dolorido do seu último contratempo) pois non queriamos ter máis baixas no dia. Ainda houbo tempo para unha rotura de cadena de Panchito para rematar o día.
Desde aqui descenso pola baixada dos cabalos e parada obligada na de Pepe Rey, tapitas e canda un para a súa casa que facia moito frío.
Bueno
amigos, un domingo máis saímos os OEA. Uns en carretera direción paxareiras e
Adrián, Sergio, Necho, Kiko, José (non o noso José jaja) e eu en montaña.
Chegamos as tetas as 9:30, estabamos todos dispostos a sair, pero a onde
tocaba? Adrián atento o calendario xa contestou rápido e veloz “O Pedroso!”
jaja. Pois bueno alá imos, empezamos a subir polo camiño de Santiago, e
chegando a aldeanova por un llano sinto unha lata caer o chan, que pasou?
Adrián que iba ca mochila nunha man e o movil noutra “Y pasó lo inevitable”
jeje Seguimos andando ata que nun dos cruces de carretera Kiko, o noso sherpa o
domingo, nos manda por un camiño paralelo... Seguimos a Kiko, ata aquí ben, ata
que vemos unha costiña pequena na que xa empeza a haber queixas por parte de
Necho e Adrián, os tipos solo querían baixar... E empezamos a subir a un ritmo
decente, encontramos zonas de subida rotas, con moita lama pero moi divertidas,
polo menos para o meu gusto.
Ata
que chegamos a un cruce onde a dereita había unha subida das que tiran dos
co***ns.. Sergio e eu a favor de tirar
por aí, José imparcial, e o resto a favor de ir polo llano, pero como un Necho
tira máis que Sergio e eu tivemos que ir polo llano jaja
Seguimos
andando ata que ZAS! Non hai saída, volta cara atrás... collemos outro camiño e
saímos a unha carretera, cruzamola e metemonos por outro camiño onde ZAS outra
vez! Sen saida jaja Demos volta e de súpeto non sabemos se foi un intento de
coller unha cachopa como rotonda, baixar da bici gastando o mínimo de enerxía
ou o que fose, pero Adrián volveu a meterse un ostión criminal (e con Sergio
delado para escarallarse) jajajaja Despois deste pequeno percance seguimos por
carretera..
Aquí
tiben eu un problemilla con Kiko, ibamos subindo, non o vin e pegueille co eixe
da roda na perna, bo é que non foi nada... O sair da carretera enlazamos co
camiño polo que vimos do Mercuto cara o Pedroso, o que pasa por diante da casa
do tolo este, non saes?
Chegamos
o Pedroso, merendamos, pero sen subir arriba!! E para sorpresa, non baixamos
polo descenso.. para eso levei a Mondraker... (estaba a Scott sen pastillas,
pero haise que queixar igual jaja), según Kiko “Non oh, baixamos por este
camiño que colles outro alá que das a non sei onde que enlazas co camiño de
Santiago..” Xa nos ves a todos con cara de Papanamericanos, pero aceptamos,
baixamos e vamos dar a carretera asfaltada que sube o pedroso, Kiko e os seus
camiños.. Pois nada aí Adrián e eu xa nos ensañamos polo descenso e o resto
pola pista rápida. O chegar abaixo, abandónanos Kiko que marcha para a casa.
Seguimos o camiño ata Bertamiráns con 2 percances. Un foi unha muller con dous
cans que a pouco máis van os cans o carallo (ou nós), e despois uns alemáns, os
que Sergio iba tan concentrao baixando que lle meteu un codazo a Alemana e alí
quedaron maldecindo a Sergio no seu idioma, se tendes dudas co Alemán
preguntadelle a Necho que creo que ten
un FP de tradución pola maneira de traducir jajaja
E
nada, chegamos a Bertamiráns , pasamos pola casa do Presi polos botellíns e
pa´casiña.
A
ver os carreteros se fan a crónica que a dos 101 me parece que.. jojo
Hola amigos e amigas dos OEA´S. Outra semana máis, outro fin de semana mais os compoñentes do club botámonos ó monte a dar pedales. Houbo dispersión de membros. Uns a Poio á carreira de Samieira puntuable para o Open galego de BTT, outros a Ponferrada ós 101 Peregrinos, e despois o domingo o resto á marcha btt de Lousame. Faremos un pequeno resumo da carreira de Poio e da marcha de Lousame.
XC POIO (28-4-12)
Sábado, 12 da mañán, equipo de competición OEA formado por Carlos T. e Jory preparado para arracar para Samieira, todo supervisada polo noso presidente, que nos axudou a ubicar a archiconocida CARPA OEA jeje co seu PHOTOCALL que papa solo. Listo todo o "merchandaising": carpa oea, photocall oea, cacharra oea, bandeira oea, toalla oea, imán oea, e furgalla oficial C-15 OEA.
Arrancamos cedo, para comer ala, montar todo o tinglado, ver o recorrido e facer todo con calma. Unha vez que chegamos alá, había sitio dabondo e comezamos a desenvalar todo. Montamos carpa e photocall, a verda e que da outra imaxe ehh, quitamos o rodillo, moqueta oea jejejje e ala, ahora a comer, detalle, mesita de playa, jajajja apuntado para a próxima, e bridas, e cuchillo.
Logo de comer decir que o tempo se nos botou un pouco encima...pero bueno, solventamos dito inconveniente de maneira eficaz cun bo quecemento, xa en rodillo. A comida xa baixara bastante ben e o corpo tiña ganas de tralla. O circuito de Samieira?, qué decir. É moi técnico e roto, subida larga e ancha de coller ritmo duro e logo a baixada con moita pedra, algunha suelta demais.
Tocaba o turno de ir para a parrila de saída e prepararse para dar un total de 5 voltas a un esixente circuito de 6 km. Taboada 4 voltas en categoría Junior, xa vos contará a súa experiencia nun comentario. O dito, saída conxunta de élite e senior, e claro coma foguetes para arriba. Decir que non me gusta nada esta saída conxunta, saímos detrás de todo e pasanme cousas como o que me pasou, que iba detrás de uns e soltaron unha pedra que con tan mala suerte doume no canto do freno de disco e abreumo un pouco e dobloumo, o que fixo que fora rozando toda a carreira, ainda que eu pensei que era un radio que me rompera... Pois eso, saída a fuego e como siempre eu que intento ir cara adiante, pero as saídas tan rápidas non son o meu e comeza a pasarme a xente. Quedo rezagado nas primeiras voltas ó 6º lugar. Sufríin bastante para intentar aguantar o ritmo dos da cabeza nas subidas. Viñeron as baixadas e ala imos, coma tolos. A primeira volta xa tiven un percance con Ruben (Verín) que querendo apartar botoume un pouco da trazada e fun contra un eucalipto, pero puiden seguir case sen problemas.
Logo nas seguintes voltas comecei a sentirme algo millor pero o ritmo diante era bastante fuerte, sobre todo nas subidas, ese ritmo fuerte subindo a min mátame, pero bueno intentaba aguantar e costa abaixo a dalo todo, literalmente, e claro pasa o que pasa, que no mismo punto que na anterior volta, e adiantando de novo a Ruben (Verín) salinme un pouco da trazada e do rápido que iba non puiden rectificar, resultado, caída wapa despois de petar contra unha cachopa....Ver video....
Tan pronto caín púxenme en pie e para diante outra vez, pero bueno xa non foi o mesmo, a rabia de caer puido conmigo e o dolor na perna e brazo esquerdo tamén. O resto da carreira foi intentar manter diferencias coa xente que me perseguía e asegurar o podium que me costou sudor e sangue. A última volta xa foi tamén bastante de manter e non caer e seguir o consello de Fátima, que me berrou por caer e se volvía a caer.....jejejjeje. Por eso que lle fixen caso.
Pola miña parte decir que o podium e a carreira foi moi bonita, ainda que moi moi dura, polo menos para mín. De sensacións iba ben pero de pernas...non tan ben e as caídas deixáronme tocado física e moralmente... Por eso que este 3º posto me sabe moi ben.
Carlos T. por fin remata unha carreira de XC, e personalmente sei o importante que é. Darlle ánimos para que siga aprendendo a correr, non solo e dar pedal, hai que ter moita cabeza e conocer e controlar moitas variables como recorrido, adversarios, bicicleta.... Fixo 6º e acabou moi contento, que é o que interesa.
Darlle as gracias a Manuel, Patricia e fillos por vir a vernos e animarnos, sodes un apoio moi bo, e sempre da gusto escoitar ánimos dende a barrera...
III MARCHA BTT LOUSAME (29-4-12)
Logo da xornada de competición, tocaba vuelta a la calma e que mellor forma que facendo unha marcha de 40 km, con 1300 m de desnivel e un recorrido acojonante.
Quedamos ás 08:15 para arracar, xa que era ahí ó lado. A todo esto, na furgalla de Panchito que VAI A DIOS¡¡¡
Asistentes: Necho, Sergio. Panchito, Carlos T., Adrián A., Manuel V e Jory. E Taboada´s father como asistencia jejejje
Recollida de dorsales como mandan los cánones e arrancamos. Como non podía ser de outra maneira e ven sendo un clásico, os OEA´S de últimos. Saída sen complicacións polo circuito de BMEQUIS que a mais de un xa se lle atragantou jajajajjajja. Polo resto sen complicacións e sen problemas, salvo algún atasco ó principio da ruta. Tramos moi chulos, recorrido traballado, marcado, ben sinalizado e os OEA´S que comezan a coller ritmos diferentes. Ata o primeiro avituallamiento non houbo moitos problemas salvo unha señal que estaba un pouco alta demais para a vista e nos colamos moitos en dirección contraria, menos mal que demos a volta e sen problemas. Logo da primeira parada con naranxas, chiculate, e demás bebidas, continuamos algo mais xuntos hacia o alto do primeiro monte onde estarían as subidas mais duras da ruta, con pendientes de ata un 22% que realmente se facían moi duras, pero ca fortaleza mental e física de un OEA, subiuse sen mais. Unha vez no alto e logo de meterlle ó corpo unha proba de todo o surtido de chocolatinas, cañas, futa, zumos etc que había por alí continuamos.
Panchito en pleno vuelo
Segundo a organización dende este punto xa "ERA TODO PARA ABAIXO, SEN DAR PEDAL 16 KM" malditos ca...., jajjajajja habia bastante baixada e moi chulas por certo pero tamén subidas pestosas que se fixeron mais que amarradas a medida que o día se puxo gris e caeu unha granizada potente potente. O barro apareceu e claro....a chavalada non está preparada para conducir en barro. Resultado: Adrián A. ó suelo e o compañeiro Carlos T. idem, os dous por problemas de presións en neumáticos dianteiros jejeje
Jory no tramo espectáculo ca doble....
Todos os que fomos quedamos moi contentos co recorrido, e que chovera e granizara e estivera o terreno algo mais húmedo e resbaladizo non fixo máis que darlle un toque épico á ruta que xa de por si lle chegou en dureza.
A todos nos chegou ó peito, pero quedamos contentos co trato recibido.
Ó rematar a ruta, como siempre, lavado de bikes onde se quedaron bastante cortos co tema das mangueiras, recollida de material co tempo xa moi pestoso, ducha (auga fría jejeje), e intentar arrepañar algo dos pinchos que houbera xa que pouco vimos. Menos mal que había pan e ensaladilla por alí. e algún que outro helado.
Xa para rematar había un sorteo e alí estábamos os OEA´S comentando a xogada entre todos cando de repente , e xa no último regalo a sortear, vemos que sale o dorsal 186, e quen era???? JORGE PÉREZ FERNÁNDEZ¡¡¡ jajajja Tocoume o regalo estrella de unha fin de semana para catro persoas nunha casa de turismo rural juju. Eu flipando alá fun co meu heladito darlle a man ó Excmo Sr. Alcalde de Lousame que me entregou o detalle. Logo de comentarios jocosos ó respecto, arrancamos para Bertamiráns ca idea de parar a tomarlle unha e o destino foi a nosa taberna, o NY, donde nos enchemos a tapitas e algun que outro a outra cousa jejejeje. Moi bo día señores¡¡¡ A próxima está á volta da esquina.
E bueno esto foi todo esta fin de semana, valeu a pena. Por Ponferrada, sei que todo foi moi moi ben, rematando todolos OEA´S asistentes e incluso Dabiz fixo podium na categoría de Duathlón¡¡¡, cun fantástico 1º posto ;) Pronto crónica.
Hola amigos e amigas OEA´S. Unha fin de semana mais os OEA´S tirámonos ó monte para seguir facendo reconocimiento do recorrido da nosa marcha o próximo 15 de abril.
Saímos da praza das Tetas con idea de facer a segunda parte. Para eso dirixímonos rapidamente á parte baixa do Rubial. Comezamos ca subida larga da marcha, 5 km de ascensión que comezan aquí nestas duras rampas no medio dunha aldea que ese día nos recibirán cos brazos abertos. A subida ata o primeiro descanso é bastante esixente, debido ás pedras é o equilibrio que debemos manter en toda a subida pero que non é necesario botar pe a terra en ningún momento. O descanso está situado preto da primeira caseta.
Na foto da dereita vemos o final da ascensión nesta primeira parte. Logo continuaremos por unha vaguada do rubial ata case a cima. Se ides ó facebook podedes ver algún dos pasos que deberemos atravesar para seguir subindo.
A subida é moi esixente pero a verdade e que tamén é moi bonita. É do estilo da do ano pasado pero pola outra cara do monte.
Unha vez no alto do Rubial teremos o gran avituallamiento como ven sendo habitual nas edicións anteriores para dende aquí baixar ata Macedos TODO por trialeras, si si, TODO. Ciclables para o 95% da xente (baixounas Dabiz asique.....jejejejjej) e donde poderedes descargar toda a adrenalina que teñades.
Na trialera de baixada todos chegamos cunha cara de satisfacción abaixo que non era normal ainda que Sergio tivera algún percance cas pedras. Está chulisima. Dende aquí Necho abandonou por golpe e Carlos D. como bo cuñao acompañouno xD o resto seguimos hacia as Torres de Altamira case como todolos anos. Nesta última parte da ruta cambian algúns tramos pero para mellor, conservando a zona rodadora e rápida do final e as trialeras, añadindo unha super revirada no medio. A ruta acaba como sempre na baixada do cementerio do 30 e pico % de pendiente donde estará a cámara grabando e quitando fotos.
Panchito con cara de "non queda nada de subida ehhhh¡¡¡"
Resumindo, esta nova edición ten de todo e mais e espero que todo o mundo se acerque a comprobalo o 15 de abril. Seguiremos preparando o monte para que este perfecto e disfrutemos ó maximo¡¡¡
Un abrazo.
"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo" ||| JoRy |||| Saúdos
quetal amigos! aos nosos milleiros de seguidores decirvos que a semana pasada non houbo crónica porque estábamos acabando de poñer a punto que será a terceira edición da nosa marcha. Unha pasada. Pero imos co deste finde que tamén tivo tela. Comando mtb nas tetas, como sempre, comando carretera rodador, 125km con pájara (normal...) de algún... non lle daba chegado Bertamiráns jajaja. Jorge, Sergio, Juan, SusoBeis, CarlosT, e eu Oscarito fomos a Sanxenxo.
O día empezou... mal, porque ao meu mobil non lle senta ben o cambio de hora e non quixo soar... así que me despertei de puta casualidad ás 7:15... nin desaiunei. ás 7 habíamos quedado, así que a montar todo a toda hostia e que sea lo que diosqueira. Arrancamos a expedición ás 7:30 (ah, todos estos horarios van "pola nova"). Ás 8:30 tamos en Sanjenjo desmontando o petate. Xa apretaba o calor pero non o sol. O sitio para montar o chiringuito era unha pasada, todo moi ben acondicionado.
Moito pro, moita rígida de carbono, moita xente quentando... dios! si que hai xente competitiva aquí. Entre uns 300 pros, éramos 50 cicloturistas, que se entende que íbamos a pasar o dia, pero eu xa que taba alí no allo da cuestión iba a dar todo o que tiña de min. Jorge tamén a dar o mellor consciente de que lle vai mellor en distancias algo máis cortas. Juan como un perro que é, Suso siempre moi concentrao, Taboada de juvenil por alí aprendendo o oficio, e Sergio... bueno, Sergio de risas con el jajaja
O circuito: dúas voltas para facer un total de 56km aprox. Iba coas forzas xustas ese día, pero máis me flaquearon cando me enterei que ainda había que subir a un monte 5km para dar a salida. Alá me iban as balas todas... jajaja. Glucosport, M150, sobras da cesta de navidad de Suso, Redbull, aquarius, powerade... eso foi todo o que bebín antes e durante, menos mal que non fixeron analítica ó final... jajajaja. Pero dalgún xeito tiña que suplir a miña falta de Kms.
Arrancamos! eu e Sergio salimos 2 mins despois do resto. Salgo con forzas e rápido pillo ó trio calabera: Suso-Juan-Carlos. Adiantoos nun sendeiro facendo uso de todo o que aprendín de Kiko. Juan que se pica, pero esto non é unha marcha así que eu sigo ó meu. Primeira volta, e notome moi mal de pernas, pero vou adiantando a xente. Carlos que me quixo aguanta a roda pero fíxenlle unha goma de manual, das que me enseñou o Joyero. (suputamadre)
Logo enteraríame que tras esta primeira volta Carlos por pinchazo, e Sergio por non pasar o corte de tempo (iba reservando) non poderían dar a segunda. Eu sigo dándolle, pero sin gasolina nas pernas. Sabedor sempre do que me quedaba, porque había pasado por ese sitio unha hora antes. Os 5kms de subida fixéronseme eternos. Piquei de juvenil, pouco líquido, desidrateime e calambres. O circuito unha auténtica pasada, precioso, pero castigaba moito todo o corpo e tamen me doía a espalda de non andar moito na mtb.
Cando máis abaixo me topaba de ánimos... aparece un perro sin bozal. Su nombre? Juan Villaverde le llamaban. Eu xa pensaba... mekawen... ainda vou a ter que ir máis jodido ainda. Pero no. Unhas veces un outra outro fomos tirando mutuamente. Eu estaba vacío e con ganas de vomitar, e os 25 grados non axudaban. Desagradable pero acabei mais ou menos contento, para a proxima entreno algo máis ou esto non se disfruta.
Despois de cruzar a meta, qué mellor que o primeiro baño na playa al estilo OEA? pois eso! e despois? comilona de man de Juan hasta as tantas...! e despois? de paseo por Sanxenxo, que o día ben o merecía e habíamonolo ganado todos. Todos sufrimos e todos o pasamos ben, a verdad e que está moi ben esto da "competición" porque sempre te forzas e sempre das un pouco máis do que tes, pero despóis é satisfactorio.
A seguir entrenando OEAS! vemonos no monte e nas tabernas!
Bueno, bueno, bueno. No tengo palabras, no me salen. Hay tanto que contar que no se por dónde empezar.
Eran las 0930(las 9:30 escrito en normal, lo otro es jerga militar)y llego a las tetas y están Adrián, Necho, Pequeno, Kiko, Taboada´s father (Pepe T.) Isa como jefa de expedición y yo, el gran Sergio ciclista incombustible lleno de valor, arrojo y un poderío en las piernas que hay que quitarse el sombrero.
La idea era hacer la ruta de la kedada femenina para que luego el domingo tengamos una idea de por dónde hay que ir, rumbo hacia Castrigo y venga monte, todo muy ciclable y sin apenas dificultad. El punto de destino era o Sixto, en la Picaraña. Caminos por Bastavales, pegados al rio por donde nuestra marcha. A todo esto el tiempo nos respeto bastante porque solo cayeron cuatro gotas al principio. Bueno al tema llegados a O Sixto paramos porque Isa quería que opináramos sobre el lugar elegido para el avituallamiento, sitio perfecto, al lado de un rio ¨ y con sitio¨. Aquí empieza la nota que creo que va a marcar la temporada: solo se le ocurre a Kiko y a Adrian ponerse a preparar los triatlones de verano, los que tenemos pensado hacer alguno en verano estamos perdidos con estos dos, lo único es que no tienen muy claro el orden de las transiciones, hacen primero la bici y luego la natación pero bueno cada loco con su tema. El caso es que en el susodicho rio del avituallamiento a Kiko ,Adrian y a Pepe no se les ocurre otra cosa que probar a cruzar el rio. Hacia allá bien, hacia acá bufff. Pepe cojonudo, un profesional, Kiko nos deleito a todos con un salto del ángel de ejecución perfecta con una entrada al agua de cabeza limpia sin apenas salpicar. Consecuencia: el mojado y nosotros escarallaos a la risa, hasta Adrian se reía (no sabía lo que se le venía encima, bueno o lo que iba tener debajo, se mascaba la masacre). Pero Kiko demostró ser un profesional, que bien se le da el agua macho.
Turno de Adrian, o también bautizado por Pequeño como Oso Amoroso, se lanza y plas agua pero de ejecución menos limpia que KIKO, mas al estilo planchazo de pecho con movimiento tipo croqueta para mojarse más, impresionante. VISUALIZAR VIDEOS NO TIENEN PERDIDA. Después el pobre del hombre media la profundidad y no se atrevía a pasar, y de ahí es de donde viene el dicho de perdidos tírate al rio.
Y dicho esto poco mas bajamos para Bertamiráns, cervecita en New York y visualización de los videos conmemorativos de la salida. Dicho esto solo queda valorar la kedada femenina como una ruta muy chula y con un día así un poco mojado aun más.
Chicas que leáis esta crónica no os asustéis, animaros y si alguna quiere practicar lo de los triatlones es un buen momento para empezar, traer bañador que Kiko y Adrian están dispuestos a enseñaros sin ningún tipo de problema o compromiso. Ahí queda eso, a ver si los de Cotobade logran algo de provecho y escriben pronto la crónica.
Voy a terminar con una frase, que no solo las van a poner jory y oscurito.
PENSAR QUE NO LO VAS A LOGRAR ES EL COMIENZO DE UN FRACASO
O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje
A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche.
Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas.
Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.
Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron.
Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50.
E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje
Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós.
Pois o dito, gracias por asistir un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición.
CLASIFICACIÓNS¡¡
1º Manuel Ces (Padronés)
2º Jory (OEA)
3º Anxo (As Cabras)
4º Suso Beis (OEA)
5º Juan (OEA)
6º C. Taboada (OEA)
7º Carlos D. (OEA)
8º Ángel Porto (OEA)
9º Manuel Pato (OEA)
10º Andrés (OEA)
11º Panchito (OEA)
12º Miguel (As Cabras)
13º Necho (OEA)
14º Sergio (OEA)
15º Pekeno (OEA)
16º Adrián (OEA)
17º Manuel V. (OEA)
18º Presidente (OEA)
19º José (OEA)
"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo" ||| JoRy |||| Saúdos
Bueno amigos, vou sacar algo de tempo e facer a crónica de domingo. 9:30 tamos nas tetas... pero estamos poucos... faltaban os mais tardóns (pato, juan, etc...) dabiz, para variar, e Jory, que quedou durmíndoa... (aquí hai para todos! jajaja) Finalmente, e baixo amenaza de inminentes chuvias, arrancamos as 9:50.
Non arrancáramos e Pato erígese como lider natural da ruta, decidindo subir hasta Castrigo por monte para despois facer Rañalonga para ir a dar a Ons. Dabiz e Juan xa empezan a tensar a cousa. Non había moito tempo para as palabras... e orballaba todo o tempo, ainda que a temperatura era moi boa. Enganchamos o camiño como sempre cerca de Nijeria e veña, repeitazos ó lombo!
Xa quentamos todos, e sin darnos conta, xa estábamos visualizando o mítico Alto da Pena, donde a única vez que o Tour pasou por ai deu como ganador a Andrés... toda a presión era del. O alto ritmo xa estaba facendo mella nos escaladores máis esixentes.
Máis chuvia, o que impedía que enredáramos todo o que se esperaba de un OEA, pero non se podía parar... Pero encaramos a subida final dos eolicos, xa non había amigos, nin risas... os máis veteranillos aplicaron a táctica de non esperar por todos para reagrupar e arrancaron sacándolle ventaxa ós claros favoritos jaja. Todos nos fundimos no que foi un final de etapa rápido... coronamos, e gardámonos do frío arrimadiños ó abrigo do valo. Falta José... cando se perde o sherpa quen vai a por el? ninguén, chámase por movil, que pa eso tan. E así chegou alá ós 10 min. (cousas de coller atallos).
Baixamos... e claro, co traballo feito, solo pode significar... tempo para facer parvadas! Juan caeu nunha trialera que case todos a fixemos andando. Destemplamos os discos baixando por unha carretera empinadísima, e pouco máis. Entre historias (ahora si) chegamos a Negreira.
Todo apuntaba a churros, pero tamos facendo entrenamientos de quema de grasas e os PRO non nos deixaron comer, esto de salir en ayunas... non é vida! E si non se come que se fai? pintase o indio... e Pato, o OEA que máis interactua ca fauna, amaestrou un can salvaje para convertilo no seu amigo (ver foto jaja)
Non podíamos enredar, seguía orballando un pouco, así que máis de lo mismo, a fuego polas baixadas e cun ritmo endiablado que como te descolgaras quedabas en gallumbos jeje. Pasamos por Pontemaceira, e de paso que Andrés tivo que darlle aire á merda super roda que ten, sacamos unhas fotiños para o recordo.
E ahora? pois nada, como fuegos a ritmo, mallando Km's... hasta que chegou unha subida de asfalto xa en Ames, que puxo a todo dios no seu sitio, e o acido láctico nas pernas jejej. Despois de queimar as últimas naves, ultimo descenso pola marcha de Ames, para acabar en Cobas (aquí xa cada un iba por donde podía, o destino era o NY) Despois llaneo a muerte e xaq chegamos! o final quedou bo dia...
Pois rematamos a mañan cunhas tapiñas e unhas risas, e coa sensación de facer 50km a bo ritmo e con bo rollo. Pero nada desto comparado coas idas de olla de Dabiz de facer 10km correndo máis acto seguido de chegar, profanando así o día do Señor. Hala amigos, a coidarse e seguir adestrando... que según fuentes oficiales cercanas ós OEAS o que menos entrena 5 días á semana... cuidao! jajaja
Pequeno perfil da ruta oea, ainda quedarían 2 ou 3 picos
Estás tolo¡¡, pero ti que pensas¡¡, esto é unha animalada..., temos que cambiar o recorrido.... etc etc etc jjaja esto foi todo o que se escoitou durante a mañán mentras enseñaba o posible recorrido da ruta OEA 2012 á xente do club jajajja.
Saída dende NY (vaia publicidade é Santi jeje)
Bastantes valientes na praza das tetas para afrontar o que sería unha ruta trankila pero durilla. Saimos dirección igrexa dos Ánxeles para subir por zonas xa conocidas e afrontar a primeira semi coronación do Rubial. Todo ben ata aquí, grupeta unida e sen demasiadas diferencias entre primeiros e últimos. A todo esto...uníronse dous Botafumeiros jejej Vicente ca nova montura dun OEA, a scoot de Suso, e o irmán de Ángel (joyero pa´los amigos jeje).
Coronamos e hacia abaixo ata preto da zona do segundo avituallamiento. As dúas trialeras están impresionantes, ten que pasar a comisión de obras públicas dos OEA´S a parchear un pouco a primeira trialera pero nada...todo entra na partida do ano pasado jajaj. A segunda trialera está moi chula e transitable 100 %. Dende aquí coma tiros pola baixada de siempre que bordea o Rubial. que chulada dios....Chegados ó punto final da baixada onde siempre esperamos, decidimos non facer a costa da segunda semi ascensión, xa que quedaba moita noveda aínda por ver. Seguimos dirección 2º avituallamiento entre risas e bouramientos varios da xente xD.
Na iglesia de S. Miguel da Costa avituallando
Xa non se baixou cara Rois e decidimos tirar para arriba e baixar ata San Miguel da Costa (zona nova) e dende aquí facer a subida estrella da ruta de este ano. Ascensión de 5km onde máis vale ter boa técnica que forza....(e ter unha doble axudará moito jeje). Zonas novas, antes non vistas, que ainda que duras, fixeron as delicias de todos aínda que se cagaron en min moito jaja). Unha vez arriba de novo escoitei de todo, que se tas chalao que si esto é imposible....E bueno a verdade e que nos saltáramos bastantes cachos e xa levávamos 20 km....pero bueno que ó final sei que vai gustar.
Dende o alto do Monte, para abaixo coma tiros para probar o novo descenso. Cobrouse algún OEA jejeje pero sen consecuencias...e ahora si que as caras delataban unha enorme felicidade e incluso querían volver subir. Teño que reconocer que é unha pasada....juju.
Xa en Macedos houbo xente que tirou por carretera porque eralle tarde e o resto por Rañalonga para facer a baixada dos cabalos e tirar para a de Pepe King a tomarlle a tapiña. AHH, e en Pedre atopámonos con Suso na moto, que andaba a rutear pola zona. xD
Logo da Tapita, cada un para a súa casa e penso que cunha boa sensación aínda que non o queiran reconocer. xD
O recorrido deste ano podo decir que será esixente e con....50, 55 km.... subiremos 3 veces o Rubial....case, e baixadas im-presionantes. Esperamos non defraudar ós bikers máis esixentes e poder seguir ofrecendo unha boa marcha ;)
O próximo domingo más y mejor. Xente a Candean, e o resto a pedalear pola zona.
Na de Pepe King, a metade da comitiva jeje
"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo" ||| JoRy |||| Saúdos
.JPG)
.JPG)
.JPG)
