Mostrando entradas con la etiqueta 101 peregrinos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta 101 peregrinos. Mostrar todas las entradas

miércoles, 2 de mayo de 2012

XC POIO E MARCHA BTT LOUSAME

Hola amigos e amigas dos OEA´S. Outra semana máis, outro fin de semana mais os compoñentes do club botámonos ó monte a dar pedales. Houbo dispersión de membros. Uns a Poio á carreira de Samieira puntuable para o Open galego de BTT, outros a Ponferrada ós 101 Peregrinos, e despois o domingo o resto á marcha btt de Lousame. Faremos un pequeno resumo da carreira de Poio e da marcha de Lousame.

XC POIO (28-4-12)

Sábado, 12 da mañán, equipo de competición OEA formado por Carlos T. e Jory preparado para arracar para Samieira, todo supervisada polo noso presidente, que nos axudou a ubicar a archiconocida CARPA OEA jeje co seu PHOTOCALL que papa solo. Listo todo o "merchandaising": carpa oea, photocall oea, cacharra oea, bandeira oea, toalla oea, imán oea, e furgalla oficial C-15 OEA. 

Arrancamos cedo, para comer ala, montar todo o tinglado, ver o recorrido e facer todo con calma. Unha vez que chegamos alá, había sitio dabondo e comezamos a desenvalar todo. Montamos carpa e photocall, a verda e que da outra imaxe ehh, quitamos o rodillo, moqueta oea jejejje e ala, ahora a comer, detalle, mesita de playa, jajajja apuntado para a próxima, e bridas, e cuchillo. 

Logo de comer decir que o tempo se nos botou un pouco encima...pero bueno, solventamos dito inconveniente de maneira eficaz cun bo quecemento, xa en rodillo. A comida xa baixara bastante ben e o corpo tiña ganas de tralla. O circuito de Samieira?, qué decir. É moi técnico e roto, subida larga e ancha de coller ritmo duro e logo a baixada con moita pedra, algunha suelta demais. 

Tocaba o turno de ir para a parrila de saída e prepararse para dar un total de 5 voltas a un esixente circuito de 6 km. Taboada 4 voltas en categoría Junior, xa vos contará a súa experiencia nun comentario. O dito, saída conxunta de élite e senior, e claro coma foguetes para arriba. Decir que non me gusta nada esta saída conxunta, saímos detrás de todo e pasanme cousas como o que me pasou, que iba detrás de uns e soltaron unha pedra que con tan mala suerte doume no canto do freno de disco e abreumo un pouco e dobloumo, o que fixo que fora rozando toda a carreira, ainda que eu pensei que era un radio que me rompera... Pois eso, saída a fuego e como siempre eu que intento ir cara adiante, pero as saídas tan rápidas non son o meu e comeza a pasarme a xente. Quedo rezagado nas primeiras voltas ó 6º lugar. Sufríin bastante para intentar aguantar o ritmo dos da cabeza nas subidas. Viñeron as baixadas e ala imos, coma tolos. A primeira volta xa tiven un percance con Ruben (Verín) que querendo apartar botoume un pouco da trazada e fun contra un eucalipto, pero puiden seguir case sen problemas. 

Logo nas seguintes voltas comecei a sentirme algo millor pero o ritmo diante era bastante fuerte, sobre todo nas subidas, ese ritmo fuerte subindo a min mátame, pero bueno intentaba aguantar e costa abaixo a dalo todo, literalmente, e claro pasa o que pasa, que no mismo punto que na anterior volta, e adiantando de novo a Ruben (Verín) salinme un pouco da trazada e do rápido que iba non puiden rectificar, resultado, caída wapa despois de petar contra unha cachopa....Ver video....


Tan pronto caín púxenme en pie e para diante outra vez, pero bueno xa non foi o mesmo, a rabia de caer puido conmigo e o dolor na perna e brazo esquerdo tamén. O resto da carreira foi intentar manter diferencias coa xente que me perseguía e asegurar o podium que me costou sudor e sangue. A última volta xa foi tamén bastante de manter e non caer e seguir o consello de Fátima, que me berrou por caer e se volvía a caer.....jejejjeje. Por eso que lle fixen caso. 

Pola miña parte decir que o podium e a carreira foi moi bonita, ainda que moi moi dura, polo menos para mín. De sensacións iba ben pero de pernas...non tan ben e as caídas deixáronme tocado física e moralmente... Por eso que este 3º posto me sabe moi ben. 

Carlos T. por fin remata unha carreira de XC, e personalmente sei o importante que é. Darlle ánimos para que siga aprendendo a correr, non solo e dar pedal, hai que ter moita cabeza e conocer e controlar moitas variables como recorrido, adversarios, bicicleta.... Fixo 6º e acabou moi contento, que é o que interesa. 


Darlle as gracias a Manuel, Patricia e fillos por vir a vernos e animarnos, sodes un apoio moi bo, e sempre da gusto escoitar ánimos dende a barrera... 



III MARCHA BTT LOUSAME (29-4-12) 


 
Logo da xornada de competición, tocaba vuelta a la calma e que mellor forma que facendo unha marcha de 40 km, con 1300 m de desnivel e un recorrido acojonante. 

Quedamos ás 08:15 para arracar, xa que era ahí ó lado. A todo esto, na furgalla de Panchito que VAI A DIOS¡¡¡

Asistentes: Necho, Sergio. Panchito, Carlos T., Adrián A., Manuel V e Jory. E Taboada´s father como asistencia jejejje


Recollida de dorsales como mandan los cánones e arrancamos. Como non podía ser de outra maneira e ven sendo un clásico, os OEA´S de últimos. Saída sen complicacións polo circuito de BMEQUIS que a mais de un xa se lle atragantou jajajajjajja. Polo resto sen complicacións e sen problemas, salvo algún atasco ó principio da ruta. Tramos moi chulos, recorrido traballado, marcado, ben sinalizado e os OEA´S que comezan a coller ritmos diferentes. Ata o primeiro avituallamiento non houbo moitos problemas salvo unha señal que estaba un pouco alta demais para a vista e nos colamos moitos en dirección contraria, menos mal que demos a volta e sen problemas. Logo da primeira parada con naranxas, chiculate, e demás bebidas, continuamos algo mais xuntos hacia o alto do primeiro monte onde estarían as subidas mais duras da ruta, con pendientes de ata un 22% que realmente se facían moi duras, pero ca fortaleza mental e física de un OEA, subiuse sen mais. Unha vez no alto e logo de meterlle ó corpo unha proba de todo o surtido de chocolatinas, cañas, futa, zumos etc que había por alí continuamos. 

Panchito en pleno vuelo
Segundo a organización dende este punto xa "ERA TODO PARA ABAIXO, SEN DAR PEDAL 16 KM" malditos ca...., jajjajajja habia bastante baixada e moi chulas por certo pero tamén subidas pestosas que se fixeron mais que amarradas a medida que o día se puxo gris e caeu unha granizada potente potente. O barro apareceu e claro....a chavalada non está preparada para conducir en barro. Resultado: Adrián A. ó suelo e o compañeiro Carlos T. idem, os dous por problemas de presións en neumáticos dianteiros jejeje


                                                                                                   

Jory no tramo espectáculo ca doble....
Todos os que fomos quedamos moi contentos co recorrido, e que chovera e granizara e estivera o terreno algo mais húmedo e resbaladizo non fixo máis que darlle un toque épico á ruta que xa de por si lle chegou en dureza.

A todos nos chegou ó peito, pero quedamos contentos co trato recibido.

Ó rematar a ruta, como siempre, lavado de bikes onde se quedaron bastante cortos co tema das mangueiras, recollida de material co tempo xa moi pestoso, ducha (auga fría jejeje), e intentar arrepañar algo dos pinchos que houbera xa que pouco vimos. Menos mal que había pan e ensaladilla por alí. e algún que outro helado. 

Xa para rematar había un sorteo e alí estábamos os OEA´S comentando a xogada entre todos cando de repente , e xa no último regalo a sortear, vemos que sale o dorsal 186, e quen era???? JORGE PÉREZ FERNÁNDEZ¡¡¡ jajajja Tocoume o regalo estrella de unha fin de semana para catro persoas nunha casa de turismo rural juju. Eu flipando alá fun co meu heladito darlle a man ó Excmo Sr. Alcalde de Lousame que me entregou o detalle. Logo de comentarios jocosos ó respecto, arrancamos para Bertamiráns ca idea de parar a tomarlle unha e o destino foi a nosa taberna, o NY, donde nos enchemos a tapitas e algun que outro a outra cousa jejejeje. Moi bo día señores¡¡¡ A próxima está á volta da esquina. 


E bueno esto foi todo esta fin de semana, valeu a pena. Por Ponferrada, sei que todo foi moi  moi ben, rematando todolos OEA´S asistentes e incluso Dabiz fixo podium na categoría de Duathlón¡¡¡, cun fantástico 1º posto ;) Pronto crónica.




Un abrazo a tod@s. 
Jory

P.D: comented

lunes, 2 de mayo de 2011

II 101 Peregrinos (Ponferrada)

amigas, amigos, animales... sabréis de sobra que este pasado finde, 4 OEA's (Jorge, Alberto, Suso y Oscarito que escribe) fueron a Ponferrada a sufrir un poco en la II 101Peregrinos. Mientras, la otra parte del pelotón se aventuraba en tierras de Lousame. Voy a hacer la crónica en castellano, para darle una dimensión más internacional al asunto... pero da igual el idioma, escribiendo yo será un ladrillo! :)

Arrancamos Jorge-Alberto-Oscarito (tridente juvenil) pasadas las 5 de la tarde del viernes, rumbo Ponferrada sin ninguna parada en el itinerario. Nos pusimos un poco todos al dia en el trayecto, bromas típicas etc. LLegamos y fuimos directos a recoger dorsales, todo muy bien organizado, ni comparación con el año pasado. Nos recreamos viendo el perfil de la ruta, y solo de verlo el estómago se puso más receptivo para la comida: era el momento propicio para ir a la cena de la pasta (también en el porpio pabellón). El que menos comió, papó 2kg de macarrones, así que imaginaros... Ya con los depósitos de hidratos llenos, fuimos para el hotel a instalarnos. Todo en orden y paseíto por ponferrada para tomar el heladito de terraceo. Demasiado plácido todo hasta el momento...


Despertamos el dia de la prueba a las 7:30, rumbo desayuno buffet-libre... otros 2kg de comida se le metieron (falta harían! jajaja) nos vestimos, preparamos todo, y a las 9:30 estabamos ya engalanados para atacar esos 101km's. No sin antes quedar con Suso, que salió temprano de Santiago para llegar sin hacer noche en Ponferrada. Ya estábamos los 4. Fotos, entrar al campo de atletismo, colocarse muy muy delante... y tras escuchar consejos para la juventú de la organización, pistoletazo de salida!


1000 personas allí en la salida. Arrancamos fuerte, pero pronto ibamos a toparnos con motos de la organizacion, que iban a neutralizar 3-4km's por Ponferrada centro, a una velocidad demasiado baja, hacía que nos apelotonásemos todos demasiado y había que ir atentos. Se va el coche de la policía local. Ya estabamos en carrera, "solo" quedaba pedalear horas y horas con el corazón en la boca. Suso y Alberto se rezagan un poco. Yo voy delante de todo con el grupo de cabeza de carrera, haciéndole de gregario a jorge. Mi objetivo era tirar de el esos 20km's y despues, ya con menos tráfico, hacer la cosa más relajada. Km 15, tras las primeras subidas seguimos en cabeza de carrera, bien! el firme es bueno, el tiempo acompaña y la velocidad es muy alta... dudo si podré aguantar mucho más tiempo asi. Se ve más organizada la cosa que el año pasado, gente animando, muy bien todo. Pero cuando todo va tan bien... plas! se me rompe el cable del cambio trasero! mierda! le digo a jory que siga, yo paro y me desespero. Pienso... "vale, relájate, y piensa que haría José en esta situacion..." NI PUTA IDEA! jajaja despues de 10 min alli intentando arreglar aquello, no saco nada en limpio, así que pinzo el cable por 4 pelillos como pude. Me quedo sin 3 piñones pequeños, y en los de arriba salta la cosa que da gusto... me quedo sin mi mejor arma, el llaneo de potencia... total, para el llano que iba a haber... jajaja.


Estoy enrabietado/jodido... con lo bien que iba! me debieron pasar 40-50! tocaba remontada épica, pero sin ansias de nada importante, porque la gente va muy bien y no pasé a nadie hasta las primeras subidas fuertes. A todo esto, Suso y Alberto por detrás sufriendo lo suyo… Ah! Y compartimos muchos km’s con los “Perros” de Coruña, también conocidos como Os de Trek. Bajo la cabeza y sigo sufriendo… y en el avituallamiento del km 40, antes de las grandes subidas, me encuentro a Jory, en la sección reparaciones. En una curva de asfalto de 90º arrastró tipo Valentino y tenia la pierna cascada (véase foto). Paro y le pregunto quetal y todo eso, me dice que vaya tirando que pronto me papa, que están ya acabando de hacerle la cura. Eso hago, tiro.

 
El recorrido de momento precioso, al revés que el año pasado, con lo que una de las partes más bonitas (una especie de cañón), un paso estrecho chulísimo, se hacía cuesta abajo a toda hostia, una gozada!! Sin palabras. Y pasando por los pueblos, la gente nos animaba muchísimo, ofrecía de todo, y la organización con todo bien atado y señalizado.



Empieza la subida. Son 15 km’s con un pequeño descanso de medio km,  que dividía el sufrimiento en 2. Voy sin mucho juego de piñones, me saltan bastante, subo en plato del medio y piñón grande, cadena cruzada pero parece que así aguanta. En la primera subida me pasa Jory todo fostiao, y me pide que me acople, pero sabía que era demasiado ritmo para mí, asi que lo dejo ir. Sigo pasando gente, y con la referencia de Jory delante, que va perdiendo fuelle. En la segunda parte ya lo pillo y juntos coronamos las médulas, qué paisaje! Pena no tener nunca tiempo para contemplarlo! Una excursión nos identifica “os de Brión! Hostia! Animooo!” y tras los ánimos comenzamos un descenso para romper las piernas otros tantos km’s.

Seguimos y seguimos juntos, parando lo minimo en los avituallamientos, comiendo y bebiendo muy bien, y yo bajando todo el GlucoSport que llevaba encima. Seguimos pasando gente y pregunto cuantos llevamos por delante. Nos animan y nos dicen que 8… van muy fuertes! Jory muestra síntomas de acalambramientos,  yo de momento voy bien asi que intento animarlo un poco y tirar por el. Establecemos un plan conjunto de equipo: aguantar el ritmo (que no era poco) y si alguien amenaza nuestra posición dejarlo ir. 

Resumen de los km’s  60-90: Barro, repecho pestoso, barro, camino cerrado, pié a tierra, lluvia, trialera del 30% embarrada parriba, bajada a 70km’s/h, desorientación en la ladera de la montaña, más repechos, más pestosidad, más pié a tierra… etc. Las caídas estaban a la orden del dia, el barro era amenazante, pero estaba duro porque casi no habían pasado bikers y no había llovido mucho. No voy a entrar en mucho más detalle, pero el recorrido chulíiisimo! Cada metro se sufría, y los calambres estaban a la orden del día. Estábamos jodidísimos de piernas.

En el 90, enganchamos parte del camino de de ida, oséase, quedaba poco, sólo llaneo, y el puto monte de los olivos, que creo que no existió nadie en toda la prueba que lo haya subido de rositas. Esto está hecho, pensábamos. Bien, cuando lo estábamos coronando diviso 2 bikers de Asturias que vienen como demonios. Se lo comento a Jory, quiere dejar que nos pasen pero propongo tensar un poco y forzar. Vale entonces.

Pero algo en nosotros hizo que cuando nos adelantaron nos pegáramos a rueda, y los tuvimos controlados 1km… hasta que hicimos de tripas corazón. Empezaba lo bonito. Ataca jory, pero no se acuerda que no tengo desarrollo para tirar tanto… asi que medio se va en solitario y espera que me una… Doy todo lo que tengo y ataco! Nos vamos unos valiosos metros que nos sirven para coger formación de equipo y dar relevos. De lo único que me acuerdo fue de hacer los últimos 7 km’s a una media de 35, los asturianos no pueden hacer nada ante tal alarde de potencia por parte de Cancellara y Cavendish. Qué sufrimiento de últimos metros… pero llegamos juntos a meta, 10 y 11, de puta madre, contentísimos y con una sonrisa de oreja a oreja, nos habíamos vaciado y habíamos luchado cuando las cosas se pusieron en nuestra contra, como buenos OEAS que somos!
Cogemos aire, nos felicitamos por el trabajo, nos entrevistan, y a lavar las bicis, que frío hacía! Vamos para el hotel, hacemos las curas, nos duchamos y todo el rollo. Volvemos al pabellón  y recogemos las medallas. Alberto acaba 58, mejorando el año pasado, al igual que Suso, que acabó 120 mejorando también lo del año pasado. UN EXITAZO. Sólo pensar en que acabarla ya es un gran logro.
La organización este año mucho mejor en todos los sentidos, así es más fácil para todos disfrutar de un evento de tal magnitud. La gente de los pueblos de 10, nos ofrecían de todo y nos facilitaron mucho las cosas!
Y bueno… tras una siesta, unas risas en el hotel, y una doble-cena, el tridente juvenil se fue toda la noche a disfrutar de la etapa nocturna ponferradina… que personalmente es más dura que los 101 peregrinos! (jajaja)



Datos anecdóticos (de memoria, que no tengo ahora donde mirarlos):
Km’s: 101
Desnivel: 2700m
Media: 19km/h
Tiempo:  5:17 horas

PD1: iré actualizando esto conforme vaya saliendo material en la web.
PD2: ánimo a todos, a seguir entrenando que El Soplao está ahí
PD3: ánimo para Dabiz, mentalización y webos!
PD4: hay que hacer un pedido de un palé de GlucoSport!

ACTUALIZADO: LINKS: 




CLASIFICACIONES Y TIEMPOS

SALUDAME SIEMPREEE!!!!!

Oscarito! --

martes, 11 de mayo de 2010

I BTT 101 KMS PEREGRINOS (PONFERRADA)

Hola Oea's! Con motivo da marcha á que fomos algun esfola ós 101 Kms Peregrinos, quixemos facer unha crónica un tanto especial: cada un vai escribir unha parte da historia deste gran fin de semana.




Empezamos por Alberto:
(el comienzo...)
Logo de ollar por última vez a predición metereolóxica con ilusa esperanza de que as chuvias deixaran paso ó ben estrañado sol, dirixinme a casa de Jorge, que sería o punto de partida do noso viaxe ós 101 peregrinos e onde Dabiz e Oscarito nos recollerían coa furgoneta na que tantas risas nos botaríamos. Logo de empaquetar as nosas queridas bicis e bultos, comezamos unha viaxe, que si ben longa, pasou voando entre risas e historias varias, iso si, sempre acompañados pola xa confirmada chuvia.


esto si que son colas e non as da I Marcha BTT OEAS


Para sorpresa de todos Ponferrada, o noso destino, recibiunos coa Luna máis fermosa que víramos en moito tempo . Así máis contentos por tan agradable visión fomos a recoller os dorsais e asistir á festa de pasta. O espectáculo non puido ser máis aterrador, colas interminables para recoller os dorsais, unha desorganización tremenda… e que dicir da cea, catro mesas mal postas ó aire libre onde a xente ceaba a toda presa para non conxelarse. Iso si, a pasta ben boa estaba, (verdade Dabiz??), o que menos comeu de nos repetiu dúas veces.


Os OEA´s sempre botando man do Licor Café para entrar en calor...

Logo diso, cañita reglamentaria e para cama... que mañan tocaba madrugar!

Seguimos por Oscarito:

(La carrera...)


Son las 10:30 de la mañana del dia “D” y hace un buen día para la práctica del mtb. Arrancamos, casi en cabeza de carrera, tendríamos unos 100 delante (de más o menos 1300 participantes de duatlón + mtb) Dabiz, Jorge, Alberto, Suso y Oscarito. Había tanta gente, que nuestro compañero Suso se perdió en la salida… y así hasta ahora, sin saber nada de el, pero hemos hablado con el y todo le salió bien y sin mayor percance, nos alegramos que la acabase, que creedme, es todo un reto.

Vamos rodando los primeros kms neutralizados detrás de una ambulancia de la organización, todo por Ponferrada y llaneo, hasta que en el km 5 más o menos, nos desviamos para una entradilla de monte. Ahí empezaba lo bueno. Dabiz que ya va tomando posiciones casi en cabeza, levantándose de la bici en la primera cuesta del recorrido (qué fojete eres carallo… jeje) y el que escribe -Oscarito- va dándole poco a poco subiendo los primeros repechillos no sin sufrir por no haber entrado en calor. Alberto y Jorge quedan un poco más atrás á xaneira, pero no tardamos en reagruparnos otra vez y fuimos tirando.

Y venga a pasar pueblos, qué gozada!! La gente en los balcones gritando, todo dios animando, 3 personas de la organización en cada cruce y todo perfectamente señalizado! qué importante se siente uno así. Vamos devorando kms hasta llegar al tan fatídico km19. Vaya estampa… una bajada embarrada, de barro arcilloso denso y pegañento, nos obliga a bajarnos de la bici: las ruedas no giran! La gente se empieza a atascar y hace lo que puede para quitar los 10kg de más a la bici (tocarían 200m a la espalda con ella a continuación). Jorgito y Alberto se calientan y bajan hasta un río a lavarlas, yo espero y me desespero viendo cómo nos pasan unas 50-70 personas en 5 minutos allí parados. Si es que… en Galicia non hai deste firme! Tamos desentrenados! Jajaja. Y claro, de sobras es la mundialmente conocida facilidad para incendiarse subiendo de los Primos. Para más INRI, llegan ya los repechillos fuertes.

Joder –pensaba yo- voy en el km25 y sufriendo como un perro… hoy me parece que no acabo, que era mi objetivo. Teniendo en cuenta que llevaba sin coger la de montaña un mes y medio, se me hacía todo muy duro… cuíño, patas, pulsaciones altísimas… El caso es que voy manteniendo el tipo y adelantando a gente, pero el ritmo de los primos es demoledor y por encima de mis posibilidades. No me vengo abajo, aflojo un poco y continúo con mi ritmo. El paisaje precioso, una delicia, no se puede describir, quien quiera saber lo que es MTB de verdad, que haga esa marcha/carrera

Y sin más llego asl km33 más o menos, donde Jorgito y Alberto estaban esperando por mi desde hacía un par de minutos. Y Dabiz?? Se había desviado en el km17 para hacer 10000m de carrera a pié, y según fuentes oficiales, mantuvo el tipo muy pero que muy bien, como ya viene siendo habitual en el animal este. No enredamos mucho (tampoco había mucho con lo que enredar, porque el avituallamiento MUY escaso, si ya para los de MTB nos pareció flojo, los que iban a pié, tener que esperar al km 33 para meterle sólidos al cuerpo… malo, y más si se paga 40 euretes ...) Voy fundido de pecho pero de cachola de puta madre, tenia ganas de andar en monte después de la puta lesión y estaba dispuesto a todo. Jorge y Alberto de puta madre, dosificando el ritmo con veteranía y subiendo muy bien. No sé si lo comenté… pero no hubo llanos, lo que hubo que subir, en las condiciones que hubo que subir… se hizo muy muy duro para todos los presentes, pero la dureza no les suponía un problema: había mucho PRO, bici de carbono tope de gama, mucha cannondale, mucha rígida… y lo peor! Los tios taban finos finos! Qué ritmo llevaba la cosa! Y quedan 70km!

Vamos haciendo kms los tres mosqueteros más o menos juntos, pasando avituallamientos (había muchos líquidos, que bien entraban) y comiendo km’s de largas subidas. Llegamos al km40 más o menos, ya estamos a 800m de altitud, y en una de las bajadas me enveneno, paso a un par de ciclistas, ¡qué sensación de velocidad después de tanto tiempo! Alberto y Jorge que no me iban a dar seguido el ritmo. Normal! En una de las curvas el hombre XTR hizo un recto de manual (sobrepresión de hinchado de la rueda delantera, según el perito) en una de las curvas, y hostiaza. Nada serio, pero se retrasan. La cosa sigue picando un poco para abajo y yo sigo dándole. Otra zona muy muy técnica de bajada, esta vez con piedras. Y aquí sería donde Dabiz (que ya iba delante nuestra) se metió una hostia de estas que no sabes cómo, pero no hay cm cuadrado del cuerpo sin corte o magulladura. Pero aquí el fenómeno pronto se recompuso, y con dolor y todo, siguió tirando y tirando.




Yo por hacer el gilipoyas y saludar en un charco a un cámara mientras me hace una foto, me voy al agua… solo se hirió el orgullo, así que continúo, ya en solitario (pensé que los primos venían, y que me iban a coger de sobra, así que fui tirando. Vale, fallo mío por no llamar…) Y venga subida hasta el mirador de las medulas, un paisaje de película, encantador, a 1000m de altitud (400 de subida sin pausa). Ya estábamos en el km50 y no podía más… fundidísimo. Solución? GlucoSport… joder, como nuevo (eso va a ser del efecto placebo… jeje) Paro a meterle unas frutitas en el avituallamiento del mirador y pregunto si viene mucha bajada… “10km galleguín!” pues eso, que los bajo. Pero a muerte, adelantando a bastante gente y rozando la caída en varios puntos. Puntos en los que se llegaba a 60km/h sin apretar demasiado. Llego al avituallamiento previos repechos del km60. Empieza a llover, todo pinta peor con lluvia.
El mejor montado. Fisioterapeutas, podólogos, enfermeras, unas 20 personas de la organización allí currando. Le meto un sandwichito y mientras hago tiempo a ver si vienen estos carallos voy a sellar la carta. Si, teniamos como una especie de carta que nos sellaron en unos 6 puntos del recorrido. Había que para, quitarla, sellarla, meterla (la carta jeje) y seguir, pero fue relativamente rápido en todos los puntos el proceso. El caso, no vienen, los llamo, me dicen que “aun” les faltan 5km para llegar a donde estoy yo por culpa de una caída… jajaja a 50 de media pronto se hacen esos 5km de bajada, y entre que espero otro poco a aceitar la cadena y meterle otro pelotazo de GlucoSport. Nos encontramos y jorgito me dice que vaya tirando que pronto me pillan.
A todo esto, Alberto sin lentillas… se le habían salido en una de las bajadas rápidas y no veía un burro a tres pasos el hombre. Tuvo que ir pegado a jorge todo lo que quedaba de ruta porque no diferenciaba muy bien los pedrolos. Y yo bueno, me noto fuerte, aun quedan 40 y pico km y las piernas relajaron algo en la bajada. Comentando las jugadas con uno de la zona me dice que quedan subidillas y repechos, pero lo único fuerte una subida de 400m (un rubial de nada) y otro de 300m y que ya está casi casi hecho. Aquí es donde casi me vengo abajo… se me agarrota el isquio derecho… mecawendios!!! Que dolor! Nunca me había pasado! Tengo que bajar de la bici y estirar, cosa que iba a terminar haciendo unas 4 veces más en lo que quedaba de carrera. Subo subo y más subida. Siempre sólo, aquí la gente ya va muy espaciada y a penas adelanto a ciclistas. Más ánimos desde los pueblos que pasamos y un buen rollo que no era normal, así da gusto exprimirse!. Y si que exprimí… me dejé el alma, las piernas y el corazón en cada subida.

Mira que me dio tiempo a pensar en cosas… ya iban 5 horas sobre la burra y lo que quedaba. Lo mejor era intentar distraerse y pensar en otras cosas, pero siempre dándole al pedal. Entre el encanto de los caminos y senderos, y la paz que se respiraba, se iba haciendo. Pero como sufrí… me encontré a mi mismo, tipo película jajaja No sé si sería la falta de riego o lo que sea, pero deliraba un poco. Km 75. un avituallamiento sólido? Paro! Lavo un poco la bici, la engraso, y veo que está todo allí muy bien ordenado, y la gente a berrear como una loca. Pregunto que mas o menos cuantos irán delante y me dicen que sobre 20-25. Vaya sorpresa! Que inyección de moral! Pero que payaso soy…! Fuerzo un poco y ya estaba otra vez en el chasis, y qué repechazos quedan! Subir 2km, bajar uno, subir 2, bajar 3… y así.

Km 85 y los primos seguían sin pillarme, bieeen, no voy mal de todo entonces. Y en una de las bajadas… pero que hostia!! Otra vez barro del que te jode todo… que mierda. Bajo andando, me desvío un poco y meto la bici en un regato. Como nueva, ya está para otra… y las que quedaban. A partir del km 90, me pasaron unos 10-15 cilcistas más o menos, gente que se notaba esta muy bien, que lo habían hecho de menos a más y ahora iban como tiros. Más repechos, y llego a lo tonto al paseo fluvial de Ponferrada. Ya estaba hecho! Mierda! Quedan 4 km según indicación… mi contakm marca de más… Pero nada, llaneo borriquero y entrada a meta… Muerto, muñeco perdido, apajarao, mareao, mojao, embarrao, cansao, extasiado, drogao perdido!! Pero nosé porqué me salió una sonrisa de la cara al pasar por el arco de meta y escuchar los aplausos de la gente.

Le doy la cartilla de los cuños, y me dan el ticket del tiempo…, 7:12 horas y quedé de 47 en la general!!! De 1300!!! (vale, de esos 1300, 200 iban en duatlón … pero el resto en bici) De puta madre, estoy orgullosísimo conmigo mismo por lo que había hecho, después de tanto tiempo sin poder andar en bici, y con la rodilla jodida. Llamo a estos dos y estaban al llegar… les digo que aprieten que entran en los 100 primeros fácil. Y así es, llegaron de 70 y pico los dos juntos en la general. Y el fenómeno de Dabiz, que llegó de 40 y haciendo duatlón, y con todo el cuerpo jodido, qué mérito tiene. Nos juntamos todos y le metemos unos bocatas previa lavada de bicis. Apuramos un poco que había que llevar a Dabiz al hospital a mirar que no tuviera nada serio. Ah, y quedó 8º en duatlón!!

Un día redondo para los OEA’s que nos desplazamos hasta allá, que pensamos que sería un paseíllo por pista ancha y un día de sol, y que terminó siendo un infierno, pero que nos encantó sufrir porque dejamos el nombre del club muy alto, y nos llevamos para casa las merecidas medallas que daban a los 100 primeros. Para el que le queden dudas… el perfil salió con un ascenso de 3000metros… el soplao tiene 4400, así que un buen entrenamiento, pero demasiado duro para ir sin saber. Y nuestro colega Suso, que se había perdido en la salida, nos dice que acabó jodido pero contento, de 160.

A modo de opinión personal, y perdón por el ladrillo, pero necesitaba contarlo así, porque para mi fue el mejor día de mi vida encima de una bicicleta, lo disfruté y quería compartirlo con vosotros, y animaros para el año a que vayamos más OEA’s, porque es una zona preciosa, y una organización muy predispuesta a todo. Que fallaron cosas? Correcto, pero es la primera. Eso si, si alguien de la organización lee esto… MAS COMIDA PARA EL AÑO!!!!

Un abrazo! -- Oscarito --


Y ahora... Carrera de duatlón
, por Dabiz:

EL DUATLON
… o como me pueden pasar tantas cosas en tan poco tiempo…

… preparativos y primeras dudas, que ropa llevar? amenazaba lluvia y temperatura fresca, así que camiseta térmica y mono de triatlón, cinturón para el dorsal, vale pero donde llevo la carta probatoria? el mono no tiene bolsillos, así que me meto el documento que había que sellar en los controles pegado al pecho, entre la camiseta y el mono, ok ahora la bici, presión a las ruedas porque las pistas van a ser rodadoras (que engañados estábamos), geles y barritas pegados a la tija y poco más, pórtate bien Vikinga que es tu primera carrera así que muchas ganas de pedalear y vamos hacerlo bien ...

… 5 OEA´s en cajón de salida, 4 en BTT y un colgado en duatlón, si no te llega con pedalear puedes correr un poco, nos pusimos lo más adelante posible sin saber lo que nos esperaba… pim pam toma lacasitos...

… 4 primeros kms neutralizados por las calles de Ponferrada, casi 1300 bicicletas en formación, casi 200 duatletas, todo un espectáculo! … se aparta el coche de policía y a correr, y desde aquí empiezo a contar mi historia en solitario, el resto de los OEA se quedan por detrás, miro un par de veces y Jorge me grita que tire a mi ritmo, allá me voy, dando los primeros pedales y subiendo los primeros repechos la cosa se estira, vamos pasando algún pueblo y la gente nos anima, alguno nos dice que vayamos más despacio que aún queda mucho, cuanta razón tenían…

… llegamos a Santalla, transición del duatlón, mientras me bajo de la bici me acercan la mochila con las zapatillas (muy bien la organización en este aspecto), dejo la bici, pongo las asics, bebo un poco y empiezo a correr, primer km en bajada y algo de barro, en un par de curvas casi me voy, las zapas no agarraban nada, sigo corriendo entre el barro, me pasan los de BTT, me animan, me ofrecen agua … ánimo Xanela! me gritan unos de La Coruña, y así pasan los kms, no veo a nadie corriendo por delante ni por detrás, sólo bicis, empieza a hacer calor así que me bajo la cremallera del mono, sigo corriendo cuando me doy cuenta que he perdido la carta probatoria, mierda ahora a correr hacia atrás, mirando para el suelo, buscando entre el barro, en sentido contrario a las bicis, después de un rato encuentro el dichoso librito medio flotando en un charco, lo guardo en el pecho y subo la cremallera, ala ahora a seguir corriendo, me cabreo conmigo mismo pero no hay que hacerle, podría ser peor, después de llanear un poco empieza la subida fuerte, paso algunas bicis atascadas en el barro, mis pies pesan toneladas, no veo el color de las zapatillas, el terreno se seca pero sigue picando hacia arriba, sigo pasando bicis, hasta que toca bajar y me pasan a mi ...

… vuelta a boxes, otra vez en Santalla, vuelvo a coger la bici, y otra vez a pedalear, solo llevaba 27 kms y no tenía ni idea de cómo podía acabar esto, me uno a un grupo de BTT para descansar un poco las piernas, en un tramo llano de asfalto meto plato y me voy, empieza la bajada por monte, pista rápida un poco rota pero fácil, voy cogiendo velocidad, km 33, la rueda de adelante se mete en un surco y salgo por el aire, ver acercarse el suelo a cámara lenta, pegar con el caso y después seguir cayendo, pegando con todo el cuerpo … me quedo encogido, me sangra una rodilla, me duele el costado derecho, la cadera … no me puedo levantar, llega el grupo que había dejado en el asfalto y me ayudan, (muchas gracias porque a pesar de ser una prueba competitiva no se pierde el compañerismo), me levantan poco a poco, me tiemblan las piernas del susto, se ofrecen a acompañarme hasta el próximo control (otra vez gracias), la bici parece estar bien, termino la bajada con ellos pensando en retirarme, en que me pierdo los Soplaos y en mil historias más…

… sigo pedaleando, la rodilla escuece, la cadera aguanta, el costado solo me duele si intento pedalear de pie… llego al control, bebo y como algo, el susto se me pasó, así que decido seguir para acabar, y ver si me alcanzan el resto de los OEA y acabar la carrera juntos…

… quedaba la subida más larga y dura, sufrí bastante pero poco a poco coroné hasta el mirador de Orellan, sellado de control y me comí una manzana disfrutando de las vistas y hablando con los voluntarios de la organización, en la bajada me junto con uno de Viveiro y vamos hablando un rato, pasaban los kms, iba aguantando el dolor y casi estaba en la mitad de la prueba…

… pasaban los pueblos, pasaban los kms, llego a Yeres, mucha gente animando, una boda, me sale un Vivan los novios! y todos los invitados me aplauden y me animan, después de muchos kms una sonrisa aparece en mi cara…



… empiezo otra subida, estaba en el km 65, y llega mi amiga la pájara, terreno de piedras, para colmo empieza a llover, ruedas con demasiada presión, las piernas no iban, la cabeza menos, tenía hambre, iba vacío, no me quedaban barritas, solo un par de geles reservados para los últimos kms, con más pena que gloria voy, forzando, pero voy, vuelven los dolores de la caída, y no puedo disfrutar el espectacular paisaje de Las Médulas … unos voluntarios me informan que en el km 80 hay avituallamiento sólido, llegar o llegar, pistón a pistón, primero para arriba después para abajo, llego, me ofrecen medio plátano, no los hay enteros? y así poco a poco me como tres, dos botellines de agua y un gel, los voluntarios me miran y me animan, me dicen que voy bien, que va poca gente por delante, que ahora es todo bajada … debo dar mucha pena, lleno de barro, empapado, sangrando… pero ya queda poco…


… otra subida y noto que me vuelven las fuerzas, no queda nada, bajada peligrosa , primero losas de pizarra y luego barro, arcilla pegajosa, las ruedas eran un bloque, de repente la bici se para, miro y veo que los pasos de rueda están bloqueados por el barro, no me lo creo, las ruedas eran lisas, no se veía la cadena, ni el desviador, en la horquilla el puente había desaparecido, saco el barro a puñados, me da para hacer unas cuantas tejas y botijos, me cargo la bici al hombro y aguantando el dolor acabo la bajada, meto la bici en un riachuelo y la lavo, no me lo creo, esto es un animalada …


… sube y baja, más barro, cartel de 8 kms a meta, las subidas se hacen eternas, después de un repecho se ve Ponferrada al fondo, alcanzo a uno y juntos vamos tirando, en una zona de agua mi compañero se cae, miro hacia atrás y veo que no se levanta, bajo y corro hasta él, está tirando en el agua, con calambres en las piernas y sin poder levantarse, le ayudo, salimos del agua y lo siento en una piedra, le ayudo a estirar un poco, me dice que siga, me voy pero le digo que sólo quedan 5 kms, que tiene que acabar …


… y hago los últimos 5 kms solo, metiendo todo el desarrollo que a esas alturas puedo mover, y llegando a meta en 06h 57 min 15 seg, me reciben con aplausos, sonrío para la foto, me dicen que el 40 de la general de todos, ah bueno no esta mal, acabé que era lo que quería, pero cuando me dicen que soy el 8º en duatlón no me lo creía, el 5º de los menores de 35 años, a dos pasos del pódium … como dice la canción del maestro González “… de haberlo sabido…”

… y de la meta a recoger la medalla, y a hablar con la organización porque de repente me vino el bajón, el frío, todos los dolores juntos, el costado al respirar, el cuello y el hombro al moverlos, la cadera y la rodilla al andar, me preocupaba tener algo en las costillas … ducha caliente en el hotel y de allí al hospital, pero esta parte se encarga Jorge de contarla…


muchas risas y mucha música

dabiz


Y para terminar... Postcarrera + Hospital + Noche... por Jorge:


Bueno, bueno, bueno….pues ya visteis que la carrera fue muy positiva para los OEA en general pero no todo ha sido fácil. Llegando a la meta Alberto y yo nos encontramos con Oscarito y le preguntamos qué tal y todo eso, muy bien, pero faltaba Dabiz que no sabíamos nada de él. Nosotros nos fuimos a una gasolinera a lavar las bicis y Oscarito la lavó allí. A la vuelta buscamos de nuevo a Oscar y ya estaban todos en el local donde nos daban un pequeño bocata y las medallas, y allí estaba Dabiz que ya había llegado pero no llegó todo lo bien que quisiéramos ya que había tenido un buen golpe en una bajada rápida dándose un golpe en todo el costado derecho. Le dolía bastante entonces decidimos ir al hotel a ducharnos, relajarnos un poco e ir al hospital. La verdad es que la ducha en el hotel fue de lo mejor…fue un dinero muy bien invertido. A las 20:00 estábamos en el hospital. Llegamos y aparcamos allí la fragoneta en plenas urgencias jeje. Entre risas nos presentamos en la recepción de urgencias, Dabiz le comentó de donde venía, lo que le pasó y donde trabajaba…jeje El gremio siempre se ayuda y lo metieron rápido a ver lo que tenía. Nosotros lo esperamos fuera sentados allí en unas sillas de ruedas jeje y hablando con nuestras casas comentando que todo estaba bien aunque estábamos en el hospital. Todos tranquilos y ya vemos salir a Dabiz en una silla de ruedas, que se iba a una sala…No teníamos dinero para un café y allá fuimos detrás del enfermero a por el dinero del enfermo…jejejeje. Salió y nos sentamos todos en una sala de espera. Oscarito rallándonos con los partidos…que si era la mejor jornada de todas, que si dabiz que cabrón por tener que ir al hospital….jeje, pero bueno…siempre entre risas…y allí tirados en la sala de espera. Llego el momento de entrar al médico. La enfermera lo cogió y pidió un acompañante. Jorge fue el elegido. Ya en el médico nos encontramos con un paisano que preguntó qué fue lo que pasara y allí nos empezó a comentar que si él hacía montañismo, rescates en montaña…etc etc…vamos que era de los nuestros y estuvimos vacilando un rato…Le mandó hacer unas placas. Las hicimos y vuelta a la sala de espera, echándonos unas risas con la enfermera que no me dejaba conducir la silla de Dabiz jeje…Eran las 10 y media de la noche…Alberto y Oscarito ya un poco desesperados…Y por fin llaman a Dabiz para decirle los resultados de las placa….Lo peor que le podía pasar a Dabiz era que tuviera las costillas rotas, la rodilla jodida y el cuello como un acordeón pero nada, no tenía nada…(y nos hizo estar allí tres horas…jeje) El médico le comentó que solo estaba magullado pero nada más…pero que para mayor seguridad le daba un collarín para que no forzara el cuello….Esta era nuestra oportunidad y allí empezó una sesión fotográfica con Dabiz y el médico jeje que acabó firmando en el collarín….Vaya médicos hay en Ponferrada. La enfermera por fin me dejo conducir la silla y como era de esperar salimos dando rueda de la consulta y casi atropellamos a una pobre abuelita…Seguimos por el pasillo y acabamos con un trompo en la sala de espera. Cogimos de nuevo la fragoneta y arrancamos para el bar a cenar…donde ya teníamos la mesa preparada previa llamada. Comimos como animales con ración de patatas doble unos entrecots y solomillos, y unos bizcochitos de postre gentileza de la casa, que ricos estaban….mmmmm. Luego del chupito tiramos para el hotel para prepararnos para la noche………LA NOCHE….


Al mutilado no se le ocurre otra cosa que salir con las medallas que habíamos conseguido y todos guapos nos montamos en el vehículo oficial. Misión aparcar…vueltas vueltas vueltas…UN SITIO¡¡ rápido hay que dar la vuelta, a ver si no nos lo cogen...mierda nos lo cogen…pero no da aparcado??...métele presión¡¡¡ jajajajaja se piró al ver la fragoneta y nos dejó el sitio…¡¡¡ Que risaas dios. En fin aparcamos y nos dirigimos al primer local donde nos recibe un apuesto caballero que quería jugar al ajedrez con nosotros…bueno más bien con Alberto….jeje. Marchamos de allí y nos dirigimos al pun donde echaríamos la mayor parte de la noche bailando y aliviando tensiones de todo el día. Quién diría que habíamos hecho una de las marchas más duras de nuestra vida…Madre mía…Las medallas empezaban a hacerse notar y las fotos también…Eran las 5 de la mañana y nos fuimos par la gran manzana…Allí se acabó el buen rollo para un par de OEA´S. Era bastante pesado el ambiente y abandonaron el barco. Oscarito y yo nos quedamos un poco más y no se nos ocurre otra cosa que ir a la meta de los 101 para ver si llegaba gente. 5 km andando a las 7 y media de la mañana para llegar al lugar y empezar a hablar con el de la ambulancia y el de la organización que nos hincharon a bocatas y pasteles de manzana. Como no, el tema de la organización de marchas salió y claro…allí empezamos con nuestro recital sobre la organización de nuestra marcha…y el de la ambulancia dándonos la razón y el otro dándonos de comer…vaya personajes….jeje. Ya eran las 8 y media y nos largamos para el hotel para tomar el desayuno buffet, no sin antes hacer un 1500 en la pista de atletismo para abrir el apetito jejeje. Ya en el hotel nos pusimos el pijama y bajamos a por el desayuno con sus huevos fritos, bacón, leche, napolitanas, sándwich….etc etc..Nos pusimos las botas¡¡ Por fin acabamos la noche y a las 9 y media nos metimos en cama para despertar a las 11 y preparar todo para marchar….

La vuelta fue tranquila aunque casi aparecemos en Astorga… (este Dabiz siempre liándola ajajjaja) Bueno pues espero que os haya gustado aunque supongo que ha sido larga larga pero es lo que hay, que sabemos que os gusta leer.

Ahora a por el Soplao¡¡ y un saludo OEA`S de parte de: ALBERTO, DABIZ, OSCARITO Y JORY. Un placer representar a los OEA.

Actualización de los resultados finales (aunque es lo de menos... pero por rigurosidad, es lo que pone en la página, hubo descalificados por no haber sellado en todos los controles):

Dabiz; 33 general, 8º en duatlón , 5º categoria menor de 35 .

Oscar; 47 de la general MTB, 22º categoria menor de 35.

Alberto; 59 de la general MTB, 28º categoria menor de 35.

Jorge; 60 de la general MTB, 29º menor de 35.

Suso; 122 de la general MTB, 71 º mayor de 35.