Mostrando entradas con la etiqueta isa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta isa. Mostrar todas las entradas

lunes, 5 de marzo de 2012

RECORRENDO A KDD FEMENINA


Bueno, bueno, bueno. No tengo palabras, no me salen. Hay tanto que contar que no se por dónde empezar.
Eran las 0930(las 9:30 escrito en normal, lo otro es jerga militar)y llego a las tetas y están Adrián, Necho, Pequeno, Kiko, Taboada´s father (Pepe T.) Isa como jefa de expedición y yo, el gran Sergio ciclista incombustible lleno de valor, arrojo y un poderío en las piernas que hay que quitarse el sombrero.
La idea era hacer la ruta de la kedada femenina para que luego el domingo tengamos una idea de por dónde hay que ir, rumbo hacia Castrigo y venga monte, todo muy ciclable y sin apenas dificultad. El punto de destino era o Sixto, en la Picaraña. Caminos por Bastavales, pegados al rio por donde nuestra marcha. A todo esto el tiempo nos respeto bastante porque solo cayeron cuatro gotas al principio. Bueno al tema llegados a O Sixto paramos porque Isa quería que opináramos sobre el lugar elegido para el avituallamiento, sitio perfecto, al lado de un rio ¨ y con sitio¨. Aquí empieza la nota que creo que va a marcar la temporada: solo se le ocurre a Kiko y a Adrian ponerse a preparar los triatlones de verano, los que tenemos pensado hacer alguno en verano estamos perdidos con estos dos, lo único es que no tienen muy claro el orden de las transiciones, hacen primero la bici y luego la natación pero bueno cada loco con su tema. El caso es que en el susodicho rio del avituallamiento a Kiko ,Adrian y a Pepe no se les ocurre otra cosa que probar a cruzar el rio. Hacia allá bien, hacia acá bufff. Pepe cojonudo, un profesional, Kiko nos deleito a todos con un salto del ángel de ejecución perfecta con una entrada al agua de cabeza limpia sin apenas salpicar. Consecuencia: el mojado y nosotros escarallaos a la risa, hasta Adrian se reía (no sabía lo que se le venía encima, bueno o lo que iba tener debajo, se mascaba la masacre). Pero Kiko demostró ser un profesional, que bien se le da el agua macho.
Turno de Adrian, o también bautizado por Pequeño como Oso Amoroso, se lanza y plas agua pero de ejecución menos limpia que KIKO, mas al estilo planchazo de pecho con movimiento tipo croqueta para mojarse más, impresionante. VISUALIZAR VIDEOS NO TIENEN PERDIDA. Después el pobre del hombre media la profundidad y no se atrevía a pasar, y de ahí es de donde viene el dicho de perdidos tírate al rio.
Y dicho esto poco mas bajamos para Bertamiráns, cervecita en New York y visualización de los videos conmemorativos de la salida. Dicho esto solo queda valorar la kedada femenina como una ruta muy chula y con un día así un poco mojado aun más.
Chicas que leáis esta crónica no os asustéis, animaros y si alguna quiere practicar lo de los triatlones es un buen momento para empezar, traer bañador que Kiko y Adrian están dispuestos a enseñaros sin ningún tipo de problema o compromiso. Ahí queda eso, a ver si los de Cotobade logran algo de provecho y escriben pronto la crónica.
Voy a terminar con una frase, que no solo las van a poner jory y oscurito.
PENSAR QUE NO LO VAS A LOGRAR ES EL COMIENZO DE UN FRACASO

Sergio

lunes, 27 de febrero de 2012

III CRITERIUM OEA 2012


O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje

A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche. 

Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas. 

Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.

Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron. 
Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50. 





E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje

Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós. 

Pois o dito, gracias por asistir  un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición. 

CLASIFICACIÓNS¡¡

1º Manuel Ces (Padronés)
2º Jory (OEA)
3º Anxo (As Cabras)


4º Suso Beis (OEA)
5º Juan (OEA)
6º C. Taboada (OEA)
7º Carlos D. (OEA)
8º Ángel Porto (OEA)
9º Manuel Pato (OEA)
10º Andrés (OEA)
11º Panchito (OEA)
12º Miguel (As Cabras)
13º Necho (OEA)
14º Sergio (OEA)
15º Pekeno (OEA)
16º Adrián (OEA)
17º Manuel V. (OEA)
18º Presidente (OEA)
19º José (OEA)



"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

miércoles, 11 de enero de 2012

POLO RUBIAL EN BUSCA DE CAMIÑOS

Despois dun largo descanso de Navidad e de suspender as celebracions previstas para este dia, arrancamos puntuais camiño do Rubial un bo puñado de oeas, pois hai que ir pensando no novo recorrido da marcha OEA para 2012. Tamen se acercou Isa que nos acompañou un cacho e despois abandonounos para ir traballando para a kdd femenina que temos prevista.
Con ese animo e con ritmo tranquilo fomos acercandonos as sorpresas que nos tiña preparadas Jory, non vou dar moitos detalles por se se aproveita algo...pero resumindo foi subida e mais subida seguido de algunha subida, jajaja (debo estar moi mal de forma que non se me olvida o que pasamos). Unha vez que Jorge se cansou de coller camiños cara arriba empezaban as sorpresas agradables moita baixada con algunha nova trialera que non coñeciamos a maioria, (este Rubial por mais voltas que lle demos non deixa de sorprendernos). Baixamos ata a zona de Rois e de ahí fixemos a subida da primeira marcha hasta a primeira caseta.
Neste punto e despois de reagrupar o pelotón, vendo a hora que era, decidimos non coronar e baixar ata Macedos rodeando o monte.
Desde Macedos pouco mais uns baixamos por carretera para atallar e o resto con ganas de festa ainda subiron a Pedre para baixar por Boullon.
De ali cada con quen veu e ata domingo
En resumen corenta e pico de km., e moito en limpo para a marcha (polo menos para mi)

Coma sempre un placer, compañeiros

domingo, 6 de noviembre de 2011

PORTOMOURO - PTE. ALBAR (cortesía MTB DUBRA)

MAÑÁ DISTINTA


Despois duns dias sen andar na bici ,por mor das carreiras pedestres, hoxe decidin sair co resto dos OEAS. Mal dia elixin pois cheguei vacio, a ruta chula. 

Saimos de Berta, camiño de portomouro x ames, pois quedarase cunha xente de por ali, mimah vaia sorpresa, pois eramos uns 40, non me lembro de todos asi q non nombro a ninguen pa q non vos enfadedes. Unha vez ali nos encamiñamos pola beira do rio, hacia os montes que fan os "cañóns do Tambre". Que non habia moita subida¡¡¡ ,carallo se chega haber.
Unha vez arriba pa baixo xa se sabe, de camiño deixaronnos, Panchito, Adrian, Dabiz e Necho. Q ben fixeron,  chegando a Ponte Albar cae Isa (espero non sexa nada). Na ponte isa marchou co home na moto, e separamonos cada un para o seu lado, nós collimos camiño do pedorso cara berta, baixando por un camiño q sabia Juan, saindo a figueiras, ali a xente q nos fixo de guia foi marchando e quedamos uns cantos OEAS, uns con mais pena q gloria.


PD: a maña alucinante, a compañia mellor e pouco mais q contar. Se me olvido de algo, xa sabedes que o fixera outro. Isa a recuperarse, saudos a todos-as.



KIKO 

martes, 18 de octubre de 2011

KDD FEMENINA BOLBORETAS


Kdd Femenina das Bolboretas

Para os máis despistados. As Bolboretas son a parte femenina por decilo dalgunha maneira dos de " Laracha en duas Rodas". E dito sexa de paso que o grupo formouse a raiz da nosa I Kdd femenina oea, que lle metemos o gusanillo no corpo.
Cando cheguei a Laracha as 9:00 da mañán facía un frio que pelaba, pero pouco a pouco entre que empezou a sair o sol, e o chegar o resto das participantes o ambiente empezou a coller temperatura.

Eran cerca das dez cando un grupo de "Bolboretas", "Karacolas" e algunha que outra especie máis (entre elas unha OEA), e rodeadas de un montón de escolta masculina, saiamos a rodar.
De Laracha cruzamos cara Caión en donde tivemos o avituallamento, moi completo por certo (tiñamos ata caña de herbas e crema de orujo, jeje..), e de alí cara Baldaio, todo pola costa.
A ruta foi impresionante de bonita, claro que con ese mar e esas paisaxes...que podo decir. O día estaba espectacular para rodar pola costa, e estabamos pasando unha mañá estupenda. 
Cando saimos de Baldaio empezou a parte dura, unha subida larga co sol de cheo e que empezou a pasar factura as que non están afeitas a tantos km en bici, pero que tan pronto recuperaron o alento xa se esquenceron dela.
A chegada a Laracha tiña o marcador con 36,8 Km. Unha ducha quente e a comer. Xa se falara de antemán reservar para comer todos xuntos e así foi, unha comida con unha larga sobremesa.....

Gracias as Bolboretas e os de Laracha en Duas Rodas por un día fantastico e por xuntarnos a todas de novo.
PD: O monte estaba cheo de cazadores, pero non había ningún coñecido, jejeje........

viernes, 7 de octubre de 2011

VIDEO FINISTERRE OEA 2011

Este pasado fin de semana o C.C. OS ESFOLA ARRÓS case ó completo, fomos ata Finisterre como pistoletazo de saída a este novo ano. Pasamos un día increible tanto de tempo como de risas. Nestes casos unha imaxe vale mais ca mil palabras por eso....




"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

viernes, 3 de junio de 2011

Soplao 2011

Hola lectores y demás corzos. Outro ano máis, ¿o último dun ciclo? que os OEA's se desplazan ata Cantabria a facer os 10000 do Soplao. Intentarei non ser pestoso na crónica... jejejeje

A expedición formábana Jory, Carlos, Andrés, Juan, Angel, Pato, Suso, Isa, Suso Beis e Oscarito que escribe... Unha furgalla de animales, puxo rumbo pola mañan, facendo as típicas paradas OEA, Carlos e Andrés fixerono en horario de funcionario, e eu, que tiña examen salín as 8 case... (por certo, aprobeino...jajaja). O viernes foi moi de relax, cun ollo posto sempre no tempo que iba a facer o sabado... O hotelito, unha pasada, de puta madre, solo que as paredes eran de papel de arroz... e Cabezón de la Sal moi ben engalanado para a ocasión o dia antes da proba, parecía que iba a haber ó dia seguinte unha proba do Tour... Pero vaiamos ó bonito: o sabado. ah! olvidabaseme, a dupla juvenil, entre preparar todo, tomarlle unhas por Cabezon de noite, etc... fomos ás 3 para a cama. Xa se sabe, "oea's novos e leña verde... todo é ir tarde pa cama!"

Pois ben, amanecimos todos ás 5:30, para prepararnos, que habíamos quedado ás 6 pa desayunar... pero aquelo mais que desayuno foi un cafecito e tira padiante. Comentarios cos amigos do Botafumeiros, que tamen se hospedaron no hotel, intercambiamos reglajes das bicicletas, telemetrías, etc, Poñemos rumbo cas furgonas a Cabezón, aparcamos cerquiña da saída, preparamos as monturas, ultimos axustes... e imos todos cara a salida! ("qué cedo imos! ainda quedan 20 min", "así mellor, que saímos diante, sin bichería", "metémonos por donde o ano pasao, e xa salimos bastante adiante...") SI... claro... para atrás de todo! mimadriña a de corzos que éramos! 5000 bikers decían por aí, (personas había menos). Todo estaba listo, bici, biker, ganas de pasalo ben todo o dia e... M150...

Pisssstoletazo de salida e arrancamos! que vos vou decir dos primeiros 20km's: pista ancha e sin enterarnos moito. Estaba todo petao de xente, non se disfrutaba moito entre polvo, toques con outros ciclistas, e ter que seguir un ritmo sin poder adiantar. Enfilamos o primeiro pico: o Soplao!... vaia merda! todo dios a pé! tivemos que subilo andando e facer de tripas corazón, ainda que na segunda parte da subida, en canto puidemos, subimolo na bici como bos oeas!

A todo esto, Angel diante, eu-carlos-susoB-pato, detrás juan-jory-andres, e detrás suso-isa. Tabamos ben repartidos! E nada, outrooo monte, o monte Aa... vaia planchas! cada un o seu ritmo coronamos, e despois, baixada wapa das que molan a Dios... jajaja e nada, así ibanmos roendo km's, xa con ganas de meterlle algo de comer... Ah! no paso dun rio seco, ante o clamor popular, vinme arriba e quixeno pasar enriva da bici, paseino, pero petei ca rodilla no manillar... en principio non me iba doer pero ibame pasar factura horas despois. 

E jiji-jaja chegamos ó avituallamiento grande. Bo tempo de momento, aguantaba, fallaron as previsións de Andrés. Reagrupamiento todos menos suso-isa que ían ó seu aire, despacito y buena letra. Tamos alí media hora de carallada (seica íbamos ben de tempo, e xa se sabe, había que aprobeitar todo o dia... jeje) arrannncamos! PATOOO!!!! vas pinchao! "nooo, vou ben!!" no, digo a roda da bici oh! "merda!" a darlle aire antes da subida ó Moral... e durante, houbo que cambiala, porque eso non tiña líquido dentro nin tiña nada jajaja. (bueno, tiña aire de cando Arconada tragou aquel gol.. JAJAJAJA quevaaa patooo que o digo de carallada!) ah, a todo esto, a bici de pato taba medio tocada, porque un "mecánico" fixo unha obra de arte axustando a trasmisión. Moraleja: a quien mal arbol se cobija... saltache a cadena.

Bueno, coronamos o Moral, un menos! na subida, xa nos cruzamos cos primeiros... vaia cracks!!! joder! Baixada suave porque viña xente en contra, e outraaaa vez entre risas e avituallamientos, tamos subindo Cruz de Fuentes! o ritmo era pachangueiro, pero todos estábamos bastante enteiros, asi que a rodar! Sufrimos para coronar os ultimos Km's como todos os anos... pero... oh sorpresa! cambiaron o recorrido, e baixouse para volver a subir... qué pestoso!!!!! meeekaaawen... joooder... e ainda porriba... Chuvia!!! andres acertou, pero fallou por 5 horas jajaja.

Ali nos tapamos da chuvia mais jorda (e de paso metimoslle uns membrilliños) e seguimos tirando, voooolvemos a baixar, vaia baixada! qué curvas! que velocidad! meeee mueeeero! que chulada si señor, pasamolo en grande! cada un ó seu ritmo, eso si, que as caídas taban al orden del día, (véase caída dun Botafumeiros, esperemos que te recuperes!). Eso, jiji-jaja, tabamos encarando a ultima subida: EL MORAL! pero esta vez... más pestoso que nunca!. Pero os oea's semrpe teñen un plan B, e como di o dito: a falta de atallos, buenos son los M150, Glucosport, Geles e todo ese tipo de material ilegal legal. Personalmente, paseinas PUTISIMAS pola rodilla, cheguei o ultimo na subida. Pero unha vez arriba, despois de todo o esfuerzo de todos, xa taba o soplao feito. E ollo, esto que digo tan facil de subir un monte aquí escribindo, haise que ver no sitio, porque son  4400m de desnivel, que nos caga un corvo.

Baixada a fuego, no, lo siguiente! Tabamos todos menos suso (que se retirou, pero o fixo moi ben ata donde chegou) e isa, que viña por detrás o seu ritmo. Hala vai! pincha Andrés! mais risas, e tocaba apurar que a noite taba enriva... ACOPLARSE!!! vaia comitiva montamos! a unha media flipante fixemos os ultimos Km's para entrar entre o aplauso dos pueblerinos. Ah! antes que se me olvide, gracias a organización, pa ser tantos (no meu gusto, xa sobrabamos moitos), non houbo moito problema, e a xente dos pueblos, unha pasada! animando todo o puto dia, viaselles moita cultura-biker, Gracias!

E nada, despois de tar un pouco pola meta intercambiando impresions, fomos cambiarnos, e ver chegar a Isa, que si que foi unha auténtica campeona rematando o soplao, e dando unha leccion de que con ganas e sufrimiento, calquer cousa é posible. Outro reto mais que acaba con éxito!

E poco mais, a volta... como todos os anos, de relax, pero con risas, con paradas moi bonitas, e intercambiando anecdotas! ah! que boa taba a sidreeeee!! jajajaja (e o rioja tamen! vaia deportistas!!!) a ver se vou colgando fotiños estes dias.

Conclusion!: outro reto-desafío mais que acabamos con éxito, 170km de nada... si señor. Ahora a seguir disfrutando todos da bici... e sobretodo!... SALUDADE SIEMPRE! CORZOS!!! veña un abrazo!!!!

Oscarito! --

lunes, 21 de marzo de 2011

La VueLTa DeL HiJo PRóDiGo ...

… domingo por la mañana y después de no sé cuantos fines de semana vuelvo a salir con la OEA family, entre guardias, carreras y entrenos ya no recordaba la última salida, pero este domingo tocaba, si no fuera por ellos no estaría metido en todas estas aventuras, así que vestido con las mejores galas me presento en la Plaza das Tetas, con la nueva montura, sigo siendo fiel al glamour de Kuota, pero jubilada la Kredo subo al escalón de la Kult… la nena ya rueda….


…rumbo Muros para inaugurar la temporada de carretera, en mente la subida de Paxareiras y en mente hacer un buen entreno de fondo para que los que van a conquistar el Soplao vayan mirando el nivel que tienen, salimos con un poco de retraso según la hora prevista y se intentó hacer una formación lo más ciclista posible, que si en formación de dos, que a rueda para aprovechar el rebufo, las intenciones fueron buenas pero al primer repecho subiendo hacia Macedos ya éramos un rosario de uniformes rojos y blancos sobre el asfalto, después de Urdilde la cosa no mejoró, Isa lo da todo pero no puede seguir el ritmo, se queda Suso a acompañarla, ya sabéis, “en la salud en la enfermedad, en los repechos y en las trialeras …” y Carlos y yo debatiendo sobre frutos secos y desayunos no vamos mucho más rápido, desconozco si hubo meta volante en el Martelo, desde tan atrás no pude escuchar el famoso grito de guerra de Mr. Pato … la bajada de San Xusto más de lo mismo, grupillos de ciclistas a tumba abierta para reagruparnos antes del nuevo puente de Outes, unos por un lado para ver el puente, otros por el recorrido de siempre, cada uno a su ritmo y en formación nos unimos antes de llegar a Muros …


… giro a la derecha, Pis – Stop, despojarse de la ropa innecesaria … y a fuego para arriba, cada uno a su ritmo, entreno de calidad, fuerza resistencia, con el 53 metido y donde hace un año no aguanté ni 100 metros con el 52 esta vez sí, se hace duro el puerto, se hace más duro en solitario, pero más de 6000 kms en las piernas, 20 semanas de entreno tienen que servir para algo, controlando las pulsaciones llego a los eólicos, la vista de la playa de Carnota y del faro del fin del mundo nunca defrauda, sopla algo de viento así que decido poner los guantes y tirar para abajo, para volver a hacer parte de la subida con los últimos, a marcheta, me voy cruzando con el resto, Jory en progresión, luego Fernando completan el pódium virtual de una carrera no anunciada … sigo cruzándome con OEA y en todos la misma cara de sufrimiento pero sin rendirse, apretando los dientes, no dejo de admirar a amigos como Ito y Kiko, dándolo todo y más, sin excusas, sigo bajando hasta Isa y Suso, otra vez el sagrado mandamiento, y me uno a ellos para acabar la ascensión, ya te lo dije y ahora públicamente, Isa vas muy cómoda, te falta ese puntillo de sufrimiento para mejorar, esos aguijonazos de acido láctico en las piernas que te aceleren el corazón, poco a poco, que empezaste ayer, pero ya lo decían los de Nike “no pain, no gain” ….


… y otra vez en la cumbre y otra vez la espectacular vista del océano, foto de familia y a las flacas… y problema para Pekeno, un radio roto no reparable, así que llamada a casa y coche escoba en camino… el resto camino de Mazaricos, parada y fonda para repostar y entre refrescos, tapas de callos y bollería, vamos que nos vamos…

… vamos a intentarlo otra vez, en formación de dos, a rueda, tiramos Jory y yo, y si alguien se queda que avise para levantar el pie, y parecía que esta vez sí, pero al primer repecho primeras bajas, entre la kilometrada y el esfuerzo del puerto ya no había más gasolina, se quedan se quedan, se quedaron, el resto seguimos en formación … qué Ito? Que bien se va a rueda sin dar pedales!! jaja y en el cruce de la Pereira, llamada de Andrés para esperar al segundo grupo, en el que solo venía … él !! jajaja … esperamos hasta que llega el coche escoba con Pekeno y nos dice que el otro grupo va por un atajo hacia Negreira, pues a darle que ahora hay viento de cara …


 

… Suso B. y Pato con prisa, y yo con ganas de más caña tiramos por delante, sin novedad llegamos a Bertamirans, me despido de ellos y vuelvo por el resto, subiendo hacia Portanxil ya me los encuentro bajando a pique, últimas balas para quemar antes de acabar el dia, completamos la media hora que pedía yo, pero en la terraza del New York, entre claras y tapas batallamos un poco y solucionamos algún tema pendiente…

… quedan 48 días para la Titán…
… muchas risas y mucha música…
dabiz

lunes, 14 de marzo de 2011

I KDD FEMENINA OEA en BTT (GRACIAS¡¡¡)



Cuando hablamos de organizar una kdd femenina para animar a las chicas a practicar este deporte, ni por asomo nos imaginábamos que iba a tener tanta aceptación y mucho menos contando que estamos en invierno y pronosticando lluvia.
Eran las nueve menos cuarto de la mañana cuando estábamos Suso y yo (Isa) colocando el último indicador de la kdd, cuando empiezan a llegar los primeros. Iban pasando los minutos y no me lo podía creer, estaban llegando todos los que se habían apuntado, incluidos Marta y Manuel de 11 y 8 años que serían la gran sorpresa del día.
Después de las presentaciones y los saludos, salimos destino Capilla Santa Minia, en esa subida se empezó a notar el nivel de cada participante, Nos reagrupamos al lado de la Capilla y salimos rumbo a Bertamiráns por algo de asfalto y un poquito de monte, empezamos con un ritmo muy suave ya que había chicas que casi era la primera vez que cogían la bici, y así, poco a poco cruzamos Sisalde y ahí empezaba lo bueno todo por senderos y pistas cómodas para rodar, y también fue donde Manuel con sus ocho añitos nos dejaba a todos boquiabiertos, con Kiko como acompañante nos dio una lección de que no se puede infravalorar a nadie, como andaba el chaval….un poco más adelante llegaba la subida que daría mucho que hablar y sudar, jejejeje..  la cual subió casi todo el mundo encima de la bici (algunos con un poquito de ayuda).
Todo estaba saliendo genial, Oscar (presi) y Jory delante, controlando los cruces, yo en la cabeza del pelotón rodeada de Carlos T, Adrián, Fernando y Roy pendientes de todo, cerrando el grupo, José, Carlos y Ángel, y los demás echando una mano en el pelotón. Mientras tanto  Suso con el coche de apoyo y de fotógrafo oficial OEA.
Después de  la subida llegamos al avituallamiento en el puente romano que une Teo y Brión, allí aprovechamos para sacar unas fotos preciosas y para hablar con las chicas, para comparar impresiones y oír sus opiniones.
Salimos de allí hacia la zona más bonita de toda la ruta, senderos entre mimosas, robledales y un camino precioso a lo largo del rio en el que había que sortear los árboles, pero que valió la pena. Este parte de la ruta tenía alguna bajada que sin ser técnica no es fácil para principiantes, pero aun así las chicas se portaron como auténticas heroínas.
Después de un pequeño cambio de última hora en la ruta cruzamos el paseo del Rio Pego y directos al pabellón,  en donde nos esperaban unos pinchos, la duchita y también hubo unas camisetas, que puso el concello de Brión.
Todos acabamos con un buen sabor de boca, ya que los caminos estaban fantásticos para rodar a pesar de lo que llovió el día anterior apenas había barro y hasta la lluvia nos dio una tregua para poder terminar la ruta.
Nuestro objetivo era reunir un grupillo de beteteras y acabamos siendo unas treinta chicas, objetivo cumplido y superado..
El reto era hacer una ruta en la que todas se sintieran cómodas y creo que lo hemos conseguido.
Gracias a mis compañeros del club, por cuidar tan bien a las chicas, que se fueron encantadas con vosotros y por esa mano en la espalda en las subidas.
Gracias al Comando Karacola que desde el principio estuvo apoyando esta kdd y con su simpatía nos alegraron la mañana, y  hasta nos amenizaban con canciones con letra personalizada, jejeje.   
Y qué decir de todas esas chicas que hicisteis tantos km, Laracha, Carballo, Ferrol, Ares, Mugardos, Villalva, Lugo, Fene, Cacheiras, O Pino, Padrón, Ames….
Muchísimas gracias por el madrugón, por los km, por vuestra simpatía, y por el buen rollito… 

martes, 8 de marzo de 2011

II CRITERIUM OEA 2011

"Un gran domingo"


Bueno, alá vou ca segunda crónica da semana, esta vez toca falar do                                                     II CRITERIUM OEA MTE SAN MARCOS.

Mañá de carnaval, temperatura fenomenal, o sol brillaba e despois do pequeno desayunito no new york pouco a pouco foi aparecendo xente na plaza das tetas. E un invitado de honor, o noso veciño das cabras Anxo. Parlamos alí un pouco, quitamos unhas fotiños e arrancamos dirección ó San Marcos. Por monte claro está, collemos rumbo e no medio do camiño uníusenos a nosa compañeira Isa que alí nos estaba esperando. Xa todos xuntos proseguimos a nosa andaina entre risas ata chegar ó monte. 

Cal foi a nosa sorpresa que alí estaba a nosa nova socia do club jeje Alfonsa, que veu vestida para a ocasión. E ademais o presi. Todos xuntos fomos cara o punto de saída xusto no alto do monte. Como era de esperar, empezaron os problemas sobre como se debía facer o criterium, Pato por un lado o Presi polo outro.....vamos que alí todo dios bouramos e decidiuse dar 2 voltas neutralizadas, todos xuntos para ver o circuito, e rodar algo e despois na terceira saída lanzada xa. E así foi, na segunda volta todos iban collendo boas posicións e no paso por meta todos coma tolos jajaja.
 O tema era dar voltas ó circuito e o último en pasar de cada volta quedaba eliminado. As voltas iban pasando e ó principio xa se foron quedando Isa e José, os cales despois quitaron unhas fotos caralludas. En cabeza xa dende o principio Oscarito tomou a alternativa impoñendo un ritmo fuerte pero cómodo o cal tiven que acoplarme e rodar xuntos unhas 4 ou 5 voltas ata que xusto despois da baixada a slek salíaselle a cadea, contador esperou un pouco por el pero logo xa tirou...jajajaja (Cousas que pasan nenoo). 

Por detrás había tamén unha bonita batalla entre Andrés e Anxo, Ito, Pato...e un pouco mási adiante iban Suso e Carlos dandolo todo. As voltas pasaban e o calor apretaba, cada paso por meta xa se vía a mais xente na meta...quedaba menos pero bufff como lle chegaba. Xa nos últimos compases da carreira quedamos Suso, Carlos, Oscarito e eu dando voltas, o podium  de Carlos está moi traballado xa que foi constante e sen problema ningún en toda a carreira. Ó final a carreira íbase decidir entre Oscarito mais eu. Decir que Oscarito lle pegou duro todo o tempo pero igual se quentou ó principio e pagouno despois aparte tiña algún problema na rodilla e tal.

Finalmente o podium quedou da seguinta maneira: 3º Carlos / 2º Oscarito / 1º Jory
Andrés quitando a perna.....

Unha vez acabada a carreira veu o mellor, a comidiña de confraternización a base de pinchos de empanada e tortilla que estaban ben sabrosos por certo jajaja. Ca súa bebida, fora Isotónica, cervecita ou auga. 


E bueno decir que da gusto que cando se fala de facer un evento no club sempre se intente estar ahí. O criterium saleu perfecto, non abandonou ninguén penso e todo pedaleamos o que puidemos e eso era o importante, o que mais e o que menos pasouno de marabilla. 

Tamen aproveito para darlle a benvida a CARLOS T., ADRIÁN E A SERGIO que recientemente se fixeron soios OEA. (Non saben o que lles espera......jajajaja)

Un saúdo a tod@s¡¡¡

...jorge...

lunes, 7 de marzo de 2011

XCO DE NIGRÁN

"Fin de semana competitivo para os esfola arrós"


XC MONTEFERRO (NIGRÁN)


Ola amig@s¡¡ como vai eso? estades xa mais descansados?? jeje. Empecemos polo principio da fin de semana logo. 

O sábado inagurábase o campionato galego de rally na localidade de Nigrán e ata alá se desplazaron dous OEA´S para iniciarse no mundo da competición...Era a primeira vez que íbamos a unha carreira deste tipo e bueno....andabamos algo perdidos. Para empezar moita carreira UCI e moito tal pero a entrega de dorsais.....deixou algo que desear (punto negativo) ainda que o ambiente que por alí había era o nunca visto por min polo menos. Na zona de boxes estaban tódolos equipos alí preparados cas súas carpas, bicicletas en rodillos, publicidade por todos lados.....jajaja que pasada....e nos bueno....non quixemos montar todo ese chiringuito......
O tema empezaba. Tarde mal e arrastro fomos a quentar algo e a ver o circuito, bueno parte. O pouco que vimos era chulisimo....todo por sendeiros, sen pedras, parecía asequible. Fomos hacia a meta e alí comezaron os nervios. Colocamonos por categorías, iban chamando por números e formamos a parrilla de salida. Primeiro saían os Master e logo Senior etc. Dabiz sale e un minuto despois eu. Decir que a subida era en costa arriba e todo dios xa co plato metido......eu flipando....jajjaja pero ala vamos¡¡ bocina e a pedalear. Por diante quedaban 4 voltas a un circuitazo de 5 km e pico que tiña de TODO. Partes moi técnicas entre raices en baixada, cortados de 50 cm, subidas case imposibles de pedra...pfff animaladas pero tamen sendeiros entre árboles, con peraltes....bueno unha pasada e sobre todo, xente animandooo que sempre se agradece. As primeiras voltas foron de toma de contacto e bienn sen imprevistos pola miña parte ainda que Dabiz si que tería un problema cas tremendas raices que había nunha baixada...e co golpe que levou tivo que abandonar. 
Pola miña parte eu seguiría adiante pero tamén, case no mesmo punto que Dabiz, eu fun contra un pino enorme de frente e ostiazo contra a potencia ca entreperna ainda que puiden continuar non sen antes comprobar que non tivera danos na montura. A medida que os minutos e as voltas pasaban sentíame máis cómodo e iba superando a algún àrticipante e algúns a min. A verdade e que este tipo de carreiras son outro nivel....hai xente que anda mooooito de dios....bufff que animalada.
O final da proba acercábase e o cansancio parecía que respetaba mentras algúns dos meus adversarios se quedaban tocados de tirósn e demais. Iso doume ánimos para facer un último esforzo e así foi. Os últimos 2 km fíxenos a muerte¡¡ Arriesgando mais do que debería penso....pero bueno o jolpe avisa jejeje.

A carreira remata e eu tamen remato mallao. Recollo un detalle da organización, un auga e marcho para o coche. Alí xa estaba Dabiz, montamos bikes e imos ver ós outros animales; ós elites e sub 23 mais ós junior. Esto xa era outro nivel...cómo subían, cómo baixaban....e todo con bicicletas que calquera desexaría....jejejeje. Despois de flipar un pouco e ver a carreira viñémonos para casa. Eu ca sensación de facer un bo papel....pensando que dos 20 da categoría pois faría entre os 10 primeiros pero cal é a miña sorpresa cando estando xa na casa comendo unhas filloas ajajja me chega unha mensaxe ó movil comunicándome que finalizara 4º¡¡¡¡ jojojoj tiñades que ver a cara que me quedou jeje. A verdade e que me dou moito ánimo para seguir adestrando e a ver se algún día consigo facer podium....sería unha ilusión moi grande para min.....


martes, 15 de febrero de 2011

I Duatlon cross Maside

Hola amigos! o pasado domingo día 13, xuntámonos en Maside uns 170 participantes, para facer a 3ª proba do Camp. galego de Duatlon-cross. Da comitiva iba Jorge, Isa, Oscarito que escribe, e Suso en calidad de apoyo logístico, entrenador, motivador, reporteiro e gran amigo.


Como sempre, toca diana ás 7:00... cómo chovia! quedamos ás 8 menos algo, e poñemos rumbo Maside. Máis e mais chuvia, e bueno... para encontrar maside, poñemos todos os GPS a funcionar... xa nos escarallamos antes de chegar! jajajaja. Recollida de dorsais, tomarlle o cafecito, organizar o material todo, bici a boxes, etc... despois de non ser un novato estas cousas xa parece que se fan de rutina. A organizacion neste sentido moi ben, a speaker animando nos momentos previos, e cunha carpa para evitar que enfriásemos antes de empezar.

Isa mais eu descansamos no coche, que ainda imos con tempo. Jorge xa taba quentando, notábaselle que quería facer algo neste duatlon. Salimos a quentar e molladura. Reconocemos o circuito e facemos cábalas... Isa quería acabar, Jory top-30 e eu, consciente da semana que pasara... conformome con acabar da metade para adiante.

PUM! pistoletazo de salida! arrancamos a correr 6000m, o ritmo é bo porque se empeza en baixada. Eran dúas voltas, e tiña zonas técnicas de subida, e tramos de barro, que había que solventar sin caer. Sigo a jory na primeira volta, na segunda xa levanto o pe, que o ritmo era demasiado para afrontar a bici con garantías. Isa detrás aguanta como unha campeona.

Collemos as bicis, boa transición, tocaba remontar, pensaba eu, pero o dia non acompañaba... Subimos a primeira e única costa arriba de asfalto... e... oh sorpresa... cando entramos no monte... CICLOCROSS!!! jajajaja aquelo era indescriptible... barro e mais barro, un entorno chulísimo, precioso, técnico, agarraba a roda en todo momento, dabas pedaladas no aire, as costas con algo de pendiente había que baixar da bici, ninguen as daba subido. Pura esencia de monte. E bueno, eu que iba algo crecido, rapido me acomodei... adiantar era moi jodido, e ibanse moitas forzas intentando trazar, asi que en todo momento centreime en manter a posición. Jorge polo que me comentou, foi a fuego, fixo un moi bo papel na bici. A Isa pasoulle factura a dureza, e taba entalada de frio, e na segunda volta optou por abandonar, pero coa sensacion de habelo intentado con todas as suas forzas. Hai que decir que as chicas facían o mismo que os tipos, o cal é unha auténtica animalada... jajaja

E a verdad e que fixo ben...Porque eu na bici congeleime, levaba as mans algo moradas... intentaba movelas pero nada... dunha das veces que bloqueei a horquilla, xa na din desbloqueado... A trasmision da bici taba en horas baixas, toda embarrada, habia que tomalo con calma nos cambios. E asi chegabamos á segunda transición! Jorge iba moi ben, e eu a verda e que non me desfondei, taba ben de ánimos. Tiven un pouco de jaleo para quitar o casco, non sentía as mans, pero polo resto ben.

A patear! o ultimo sector, fagoo ben, pero deronme calambres nos cuadriceps, algo desconocido pa min... pero bueno, afloxei un pouco e fun indo. Así ata acabar os 3000m a pe, e entrar en meta coa sensacion de non habelo dado todo, pero porque non me acabei de sentir comodo en todo momento. Fixen 58. Jorge moi ben, acabou de 29 como un campeón. Asi que objetivos cumplidos, e o de Isa tamen, porque o intentou ata quedar exhausta.



Ah, gracias a speaker por animar en toooodo momento, e a xente dos cruces por dar esos ánimos que no momento non se agradecen por estar coa forza xusta, pero que mentalmente se pensa... "joder, veña, teño que seguir", e tamen á xente do pueblo, que tivo un comportamiento 10, animando pese ó dia de perros que facía. PERO A AUGA FRIA NON MOLA!!! (pero sabemos que eso é dificil de solucionar... jeje)

E sen máis, volta para a casa, unha boa mañan de domingo, si señor. Dar as gracias a Suso e Isa por axudarnos ós juveniles, pero sobre todo a Suso, por sacrificar algunha que outra salida de domingo por nós... gracias tio!

Ahora sólo queda o ultimo escollo... POIO! e alí taremos Jorge, Angel, Kiko, Martín, Ito e Oscarito, representando os Os Efola Arros, para que non se diga que non lle damos a todo! A entrenar!!!!

PD: saludade siempre eh! un abrazo!!

Oscarito! --

martes, 8 de febrero de 2011

DUATHLON CROSS DE CANDEÁN


"genial pero fatal"
O día comezaba ás 7 da mañá, dirección Vigo ó alto do monte Vixiador. Montamos as bicis no coche de Suso e Isa e arrancamos. Da praza saimos Oscarito, Isa, Suso, Alberto, Antón e o que escribe. Rumbo posto o camiño de ida faise sen maiores incidencias e comentando cousiñas sobre a carreira. Chegamos á liña de meta e veso moi bo ambiente, a verdade e que estaba todo moi chulo. A zona de recollida de dorsais non era das mellores e formouse algo de cola pero bueno, ó final xa tiñamos os dorsais. Montamos bicis e levamolas para o box. Aquí Oscarito iba concienciándose para facer ben as transicións pero......jejeje

Queda media hora e comezamos a quentar. Carreiras por aquí, trote por alá, progresións...etc etc. Moi boas impresións para os compoñentes do club. O día era perfecto e o circuito tamén. 5 minutos e saída.


A verdade e que estabamos alí todos apretados....e estaba claro que os codazos non iban a faltar....e así foi, bocina de saída e codazos para todos para poder coller os mellores sitios e ir atopando un bo sitio na carreira. Primeiros metros algo caóticos pero ben, xa ibamos collendo os nosos postos. Todos fixemos unha boa carreira dentro das nossas posibilidades e aparte Antón e Alberto que iban na cabeceira da carreira anton de 1º. Mákina¡¡
Completamos as 2 voltas ó circuito é viña a primeira transición. Nervios. Cada un buscamos a nosa bici...algún tivo algún problema para atopala...jejejejeje mételle un gps neno. xD Deixamos zapatillas poñemos casco e botas mtb collemos burra e arrancamos a correr, un chimpo e a pedalear 20 km. Aquí comezaba o bo dos OEA´S. O circuito era moi bonito pero tamén duro. Tiña uns sendeiros que facían as delicias de todos. En cabeza voaban...mentras o resto ibamos aguantando como podiamos. Trazado mooooi rompepernas continuo sube baixa que acababa con un. Primeira volta sen incidencias. Paso por meta a primeira vez e Suso alí coma un campeón animando¡¡¡¡ SI SEÑOR¡¡ a bandeira OEA esta dando os seus frutos ehh xD GRACIAS SUSOO. Bueno eso primeir paso por meta e a por a segunda volta....Avanzo un par de km e atopome a Alberto parado e jodido. pinchazo no gemelo e abandona...que putadon...Eu aproveito para dar algo de aire na roda dianteira e continúo, tomo gel e pedaleo con ganas e sentindome xenial, adiantando a xente nas subidas e nas baixadas ata que nunha trialera baixando saiome da trazada limpa para adiantar a un e boom....reventon da cuberta dianteira por unha rajada...perdo todo o líquido e aire no momento e a carreira remata para este OEA.

Por outra parte Oscarito vai tirando e sen problemas. Isa como unha campiona vai remontando algún posto na bici.

Chega o momento da segunda transición. Oscarito chega ca bici e ten algunha pena confusión ña hora de deixala...cousas do cansancio pero finalmente deixa a bici pon os tenis e a correr o ultimo sector que moi heroicamente remata co gran aplauso dos OEA´S Suso, Alberto e Jory.

Algo mais atras Isa que despois dunha boa transición se dispón a facer o último sector. Sufreu moitísimo nesta carreira pero como unha heroína remata a proba acompañada os últimos metros polos OEA´S. Cruza línea de meta e felicitacións.

Ó rematar intercambiamos comentarios sobre a carreira mentras comemos alguns cachiños dunha tarta riquísima e collemos a bolsa do deportista con alguns agasallos.

Logo de descansar un ratiño imos para a entrega de trofeos. Alí Isa recolleu o seu segundo trofeo que a acredita como subcampiona veterán da carreira de Candeán. MOITAS FELICIDADES CAMPIONA.

Ó rematar poñemos rumbo a Bertamiráns. Uns con boa cara e outros algo decepcionados pero as carrerias son así. Sempre hai xente que te anima. Nesta carreria foi unha pasada ver ña xente animarte nas beiras do camiño, iso agradécese e en xeral a organización do evento estivo bastante ben.


Un saúdo e para a semana máis, esta vez en Maside (Ourense).

lunes, 24 de enero de 2011

III DUATLON CROSS BEARIZ

Qué pasa chavales!!? vou a contar un pouco desde o punto de vista de un OEA novato, como se vive esto do mundo da competición... e máis concretamente, vou contar como vivimos Dabiz (veterano xa) Jorge, Isa e eu (Oscarito) como se ve desde dentro.


Entre Dabiz e Alberto (ausente de cuerpo y alma) liáronnos este ano para participar nos duatlóns, e probar como é eso de competir. A fecha acercábase, e o que máis e o que menos, estrenaba. Menos eu, que cos exames e eso... pouco podía facer. Pero non valían excusas, e entre nervios e elucubracións de cómo sería eso, chegou o día.

Quedamos ás 7:45 nas tetiñas, Jorge, Dabiz, Isa,
Suso, Fans de Isa, Vicente e Oscarito. Montamos as cousas, e arrancamos... chegamos alá con 0.0 grados, pero co vento que facía, a sensación era matadora. Recollemos dorsais... vemos moito pro, moito tipo fino, pero non nos deixamos intimidar. Dabiz di: joder este año... hay mucho nivel... Eramos sobre 150 personas alí xuntas.

Deixamos as cousas nos boxes, e xa empeza o corazón a traballar inconscientemente. Sube o pulso, o quentamento... tarde mal e arrastro, nervios, máis nervios, e cando nos queremos dar conta, estamos colocados para o que sería a salida da carreira a pe: 5,5km. Pistoletazo. Dabiz que sale diante. Eu e jory, que levabamos un claro plan de correr a uns suaves 4'10min o Km, e despois remontar na bici, deixamonos ir un pouco para atrás... Caen os primeiros Km's, e parece qu
e levo o corazón na boca... non dou quentado, non me sinto cómodo, pero sigo a jory, que marca un ritmo de puta madre. Xa se empezan a ver caer algun cadaver que se cebou salindo... E falando un pouco de todo, encaramos unha subida en asfalto, que xa non me da o inclinómetro para medir tal pendiente... JODER!!! que queimada!!! xa vou rebentao de pernas de subir a merda esa!!


Tocaba a volta picando cara abaixo, e xa me encontro algo
mellor, sin perder de vista a jory, dabiz a saber donde andaría e isa por ahi polo medio tamen debía tar. A xente toma todo moi en serio, caras de concentración, cansancio... E chegamos á transicion... eu nunca a entrenei, e non sabia moi ben como facela, pero bueno, fixose o que se pudo e tampouco perdin tanto tempo. Así estaba a cousa cando entramos na transición pa bici: Dabiz de 37, Jory de 58 e eu de 63.

Pero moi enteiros todos, tocaba a especialidad OEA! dar pedal!!! e así foron caendo moitos un tras outro. O circuito a bici, de 7km's era todo subida, menos as baixadas, que eran do máis técnico que podía imaxinarse... e eu sin guardabarros, e todo enlamado... enfin... JUVENIL! e bueno eso, marco de cerca a jory, que volve a ser moi boa roda, el baixaba a fuego, sempre me quitaba un pouco baixando, que eu lle recortaba subindo (el taba sin freno de atrás... ten mérito) e así imos chapando xente
ata que atopamos a dabiz, que se iba a acoplar con nos (ou nós con el, segun se mire jajaja). O grupo OEA tira e tira, e eu agarrándome a eles como podo. Chega a ultima volta... joder que mal vou de pernas, esto tame desgastando! non hai un jodido llano para recuperar o corpo! metolle un gel e mentalizome! lo que no te mata te hace más fuerte!...

Ata que na terceira volta, nun dos tipicos adiantamentos baixando a dabiz, jory entra mangao nun puente... e hostiazo que te criou... non foi casi nada, pero rompeulle o ritmo e ibase descolgar un pouco de nós. A ultima volta, moi a fuego entre dabiz mais eu. Pasamos a Isa nunha baixada, taba sufriendo como unha campeona pero cunha sonrisa na cara dandonos ánimos! moitas gracias! falta farían para chegar a segunda e ultima transicion. Chega dabiz, e chego eu detrás, e jory un minuto despois mais ou menos. Segun a clasificacion, eu fixen o 20º mellor tempo en bici, Dabiz o 30º mellor tempo e
Jory o 32. Nótase a especialidad.

E para a miña sorpresa... ali taban os Oeas moteros Andres, Juan mais Carlitos, que se acercaran a animarnos! moitas gracias tios! pero empezan cos chistes tipicos... "ahh que non che salen as zapatillas..." "que vas caer!" "a cabeza non para!!" "veña pilla a dabiz!" e cando ainda me tou rindo... xa sale Dabiz todo follao da transicion... mierda! perdín moito tempo! eso foi por non ir a entrenalas!!! salgo a fuego, pero en vez de fuego... fueguillo. Non me van as pernas costa arriba... a primera volta ó ultimo circuito, demoledora, arrastrándome, fatal, jodidísimo, destrozao, sin sentir nada. Pero hai que sacar webos e na segunda xa me atopei mellor, e recortolle algo a dabiz, xa o teño a tiro pero sei que el sólo me está controlando, e si o alcanzo apretaría e joderíame. asi que nada. Entra Dabiz, eu a 10 segundos, e jory a 1 minuto, facendo moi bo ultimo sector. Non dou nin falao, nin respirao, tou cansadísimo e non sinto nada. Levar o corazón 2 horas como o levamos, e a sensación máis dura da miña vida. Con eso xa o digo todo. Ah! que se me olv
idaba! o ultimo sector correndo eran 2.5km, e a un circuito... que era monte a través vamos, e que pendiente... moita xente xa subía andando, dureza extrema.

Chegou despois Isa, moi preto de nós, e Vicente levoulle algo mais pero como un campeón acabouno, ainda que se acordou varias veces de Alberto jajaja. Quen pense que os du-cross son para todo tipo de xente, equivócase. Fai falta moitísima técnica, e moita potencia de pernas, e correr medianamente ben para non perder tempo. Pero claro, para acabalo, tampouco fai falta ser un profesional!


Ata agora falei do sufrimiento, pero unha vez duchados todos, tocaba facer balance: Jory e Oscarito, que querían quedar da mitad pa diante, sobradamente conseguido (36 e 33 posicion) Dabiz, que iba a "entrenar" tamen de puta madre. Pero... ISA QUEDOU SEGUNDA NA SUA CATEGORíA!!!!!! NORABOA ISA!!! E NORABOA OS ESFOLA ARROS POR ESE TROFEO PARA A NOVA VITRINA!!!!! había que celebralo! e non sei xa nin como se chamaba o sitio, pero comimos... buuuuuu... en calidad e cantidad. A croca tremenda, e todo a base de bien! Menos andrés, que hubo momento de tensión ca jefa... jajajajaja! (como lle chamou á xente que fai karting? moito me escarallei... xDD) e eso, moitas risas todos en familia e comentando as mellores xogadas, un placer como sempre tar alí todos xuntos. Gracias a todos pola compañía!

E gracias a todos os que non viñechedes, pero salíchedes en mtb como un domingo calquera, demostrando que ós Oeas danos igual todo, con tar de dar pedal. Esperamos repetir para o prox Du dentro de duas semanas... eu supoño que ainda que a miña bici te de camiño a Francia, non chegará. asi que non sei. O resto! animádevos!!!! co nivel de bici que temos, entrenando a carreira podese facer un máis que digno posto!

Sin más, me despito, dejando muchas cosas en el tintero, pero siempre se hace pesado leer cronicas largas... (os que teñan fotos, que as rulen o mail do club porfa)

Un abrazo!!! saludade siempre eh!!!!

Oscarito --