Mostrando entradas con la etiqueta martin. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta martin. Mostrar todas las entradas

martes, 30 de octubre de 2012

XXXV Carreira Pedestre Popular Santiago de Compostela

Pois alá fomos, uns cuantos inconscientes, a adentrarnos nunha disciplina que non é a reina para nós. Correr. E menos sin levar detrás a un policía ou ó dono dunha leira ca jalla na man porque lle movimos os marcos ou porque lle saltamos porriba do pastor eléctrico.

Os esfola-runners-OEA-PRO-TEAM eran: Suso Beis, Carlos Duro, Carlos Abogacía, Pekeno, Kiko, Ito, Manuel Vieites, Martín, e Oscarito que escribe. O Pelucas tamén andaba por alí, e moitos conocidos da zona. Tempo despejado que propiciaba un frio que rascaba máis da conta.

Quentamos un pouco... reunímonos, risas, cada cual cas pintas máis globeras (ou como carallo se chame globero no argot running). Que si o GPS colle señal, que si chegamos xustiños de tempo, que si tal que si cual...PUM! pistoletazo e alá salen todos os de adiante fora alma.

A miña idea era correr a un ritmo medio de 4:10-4:20, e como levaba ferramenta, podía ir mirando e así podía medirme mellor. A salida fatal, supermasificado. Correr de puntillas e frenando costa arriba pero bueno, es lo que hay. Coronamos moi lentos a primeira subida e xa hai claros grupos.

Eu-suso, Carlos por libre, Duro-pekeno-ito-manuel, e Kiko que xa sexa MTB, correr ou birras, sempre facendo a goma e indo a recalentóns jajaja. Ambientazo en todo momento. Xa vou collendo o ritmo intentando coller ós que van correndo á miña velocidade estimada. Suso que se vai quedando ata que no KM5 xa o perdo.

E tampouco vos quero aburrir. Zapatilla pa diante, regulando moito, nas costas subindo un pouco o pulso e cando se corona Vite leña pabaixo e todos os santos axudan. Eu aquí vinme un pouco abaixo porque eso de correr pabaixo non é o meu. Entrada en meta en 51min e contento porque corrin en 4:15. Por detrás o resto, suso, duro, manuel, pekeno, kiko, ito, abogado. Martín creo que me sacou 3 mins ou así, bueno, podedes consultar todos os RESULTADOS AQUI. 

Reunímonos todos no obradoiro e intercambiamos impresións, todos melloramos rexistros pasados e todos satisfeitos. Como guinda entrevistáronme de CorreoTv e salín pola noite na tele con cara de extasiao, pero foi simpático



Despois cañita vendo correr a Alonso, que ese si que fai rápido o KM e para casa. Así da gusto, unha horiña de sufrimiento e o resto disfrute. Pasamolo moi ben, ambientazo en todos lados e en especial na zona vella. Merece a pena correla ainda que sexa porque animen todo o que non animan cando son probas de bici. Eu ahora seguirei adestrando a correr que é parte fundamental do Tri.

Así que nada amigos, a seguir adestrando en todo o que se poida e a seguir mellorando para arrancar con forzas a tempada! vémonos!!!

Oscarito!!

lunes, 21 de febrero de 2011

DUATHLON CROSS DE SAMIEIRA (POIO)

"O que non te mate faite mais forte"

Pasou o día e pasou a romería. Acabáronse os duathlóns cross para esta tempada e solo podo decir unha cousa, para o ano esperamos repetir. Qué pasada. Desde o primeiro que fixemos en Beariz penso que aprendemos moito e tamén sufrimos moito todos e cada un dos OEA que fixemos algunha proba, mención especial merece a nosa querida Isa, que como unha campiona fixo as 3 probas do campionato galego, qué fenomena si señor¡¡¡ E tamén mención especial para Martín, Ángel, Ito e Kiko. Estos últimos apuntaronse para este último duathlón, o de Poio, que bueno non era precisamente o máis sinxelo senon todo o contrario....

Era cedo, as 8, e xa empezaban os motores a quentar. Arrancamos hacia Poio unha boa representación dos OEA´S: Martín, Kiko. Ángel, Ito, Oscarito e un servidor. Furgoneta por xentileza de XANELA e autopista. Chegamos ó punto de saída cun Ito desafiante ante a Garda Civil (menos mal que non te escoitaron) jeje. O sitio era perqueno de todo para aparcar pero bueno aparcamos. Os nervios notábanse nos juveniles que esta vez non eramos nos...eran os outros OEA´s que non fixeran nunca un duathlón, agás Martín. Todo marchaba sobre rodas. Ibamos bastante ben de tempo e como bos profesionais fomos inspeccionar o terreo e bueno....o terreo estaba algo jodido....Vaia trialeras. Eso debía estar prohibido ajajajja que animalada...pero ó mesmo tempo estaban chulisimas e mais de un OEA ibao a pasar coma un enano por alí.

A hora da saída cheaba, collemos os petates e diriximonos cara boxes a deixar a bici e material complementario. Trotamos un pouco e calentamiento previo. Todo en orden. Liña de saída e bocinazooo Ala imos. Saída sen complicacions, cada un no posto que quería e podia. O terreno fatal, un barro criminal. A min xa me queda unha zapatilla enterrada no barro....bueno....unha pelicula. O sector de carreira moi técnico, cunha subida entre as pedras que estaba perfecta para torcer un tobillo. As pulsacions empezaban a manterse e xa ibamos collendo ritmo. Na carreira Martín mantivo o ritmo con Oscarito e conmigo mentras os señores Ito & company iban cerrando, por ser fieles ó espiritu OEA. jejeje.

Chegamos á primeira transición e as sensacións moi ben, a carreira non nos pasou moita factura, ahora viña o nosos fuerte. Collemos bici e a pedalear. O ritmo era fuerte pero cómodo. Oscarito diante e eu detrás mantendo un pouco. Por detrás Martin e os outros que foron ó seu ritmo. A subida era larga pero bueno bastante rodadora, o carallo foi cando chegamos á zona de baixada. O terreno estaba moi enlamado nalgunhas zonas, mollado, a bici ibase para todos os lados...qué chungo... A verdade e que era o día propio para meterse unha boa ostia e eso foi o que fixo Martín na segunda volta cando xa notaba que estaba sen frenos. Él é un experto en pedras...pero esta vez non aplicou ben a teoría á práctica e nunha das zonas mais jodidas do circuito voou por encima da bici, con consecuencias fatais. Quedou bastante jodido do dedo dunha man, hombro, peito...vamos, que largou para o hospital a facer probas e curarse. E segun comentan fontes oficiais cando pasou por alí Ito....o único que lle dixo a Martín foi se tiña auga, o pobre iba disecado jajajja(despois de beber xa se preocupou por el eh jejej). Antes de todo esto un dos OEA´S, Kiko, tivo que forzar a súa retirada xa que a cabeza non lle paraba...e bueno, digamos que quixo non caer, xa que viu o trazado demasiado esixente e non tiña ganas de caer. jeje.

Mentras Ángel iba tirando pouco a pouco e mantendo un ritmo bo na bici, sen maiores contratempos, os OEA´S en técnica imos ben. Oscarito tivo algún que outro apuro na bici que fixo que se retrasara algo. Pudo continuar e chegar ó último sector a afrontar a ultima carreira, a peor parte para min...dios.... Facemos a transición como podemos e ala, a correr, as sensacións parecían boas ainda que as pernas non respondían como deberían. Por primeira vez adianto a xente na parte de carreira final e ninguen me adianta a min, eso dame forzas. Xa quedaba pouco para rematar e esperar a que remataran os nosos colegas.

Pasados algúns minutos chegou Ángel a meta que finalmente foi o único que rematou dos juveniles. Martín escarallao, Kiko acojonao e Ito....disecao pero bien ehh jajajja Ito quedoulle pena de non acabar pero bueno cousas da competición.

Unha vez que rematamos todos arrancamos para Pontevedra en busca de Martín. Alá nos confundimos de hospital, o lesionado estaba noutro...menudo panorama. Os OEA´S por Pontevedra adiante todos traxeados...que bonito. Recollemos a Martín e levámoslle a roupa para que puxera algo que alí estaba o pobre co posto. xD. Logo tivemos que cambiar un bo churrasquito por uns pratiños combinados pero o importante foi estar xuntos, pasalo o millor posible e que non pasou nada grave. Os escaparates de Pontevedra ainda deron para unhas risas jejejje

En definitiva que a experiencia foi moi boa e seguro que para o ano os esfola arrós volven estar presentes no campionato galego de duathlón. Por certo, hai que salientar que neste duathlón houbo dous OEA´S no top 10. Oscarito cun 9º posto e eu cun 6º posto. A verdade e que non o esperabamos pero moi moi contentos.

Un saúdo a tod@s.

lunes, 27 de diciembre de 2010

Despedindo o 2010 nas Torres de Altamira

Uno ano máis, e como marca a historia desde tempos inmemorables, os OEA's reúnense o último domingo de cada ano para despedilo como se merece, recordar historias, tomarlle o turrón... pero non sei en que momento se nos foron as celebracións das mans...!!! ben, vaiamos ó principio...


Corrían as 9:30, -4º, Plaza das Tetiñas, e alí estábamos poucos, pero pronto completaríamos a formación de equipo. Sin prisa, hoxe era dia para o disfrute... Aparece Dabiz de respresentante de asuntos legales y prensa do Club traxeado... algun gorro de Papa Noel para facer xogo coa indumentaria, e... Petardazo de salida! (Suso, imos ir presos...) arrancaba un gran dia si señor...


Risas, historias, FRIO, reencontros, piques nas subidas... e imos subindo Rañalonga, e tras ataques de Pato, coronamos Altamira, moi cediño, sólo andaba por alí Isiña, grabando video (tan todos no Facebook, dignos de ver eh! gracias Isa!) e nada, así como quen non quere a cousa, contemplando o amanecer, imos sacando bebida, bebida tamén e algo de bebida (tamén había comida eh jajaj) Logo deso, montouse o que superaría de lexos a infraestructura desplegada polos juveniles o domingo anterior cos choricillos & churros: Unha bombona e unha pota de cocido... jajajaja (si que traballaron Isa e Suso si...)

Infraestrutura

O resto xa non sei nin por donde empezar... empezamos a roer, beber e a pintar o indio, puro botellón! Que si ahora mollamos a Pato, que si pato a devolve, que si Juan é o que mais atrapou (sempre taba no medio) que si refrescar ó personal con hielo... brindis, caídas, mais brindis, chistes, imitacións, máis petardos, clases de técnica de Xulio, visita de Martín e hijo, chocolatito de Ito... houbo de todo, demasiados detalles como para que me acorden, pero ante todos RISAS, moitas RISAS...

E claro... pasa o tempo, e as bebidas espirituosas subían... jajajaja, quero pensar que as 3 caídas que houbo, foron froito dos chupitos... jajajaja vaia risa! para empezar Jory, quixo aboiar demasiado unha trialera... e baixouna eh! pena que se equivocara de lado para baixar... o video e digno de ver!

Seguimos tirando para abaixo, xa era a 1, levabamos moito tempo de festa e había que ir á de Pepe King, desto que imos nunha baixadiña, inocente, Fer intenta un "manual" dos de Xulio e... non sei como carallo fixo, pero aterrizou de puta madre na herba fresquiña, asi que nada, solo ferido o orgullo... pero bueno, as risas que me botei tampouco tiveron precio... jajajaja

Pero sin duda, o que sería para min o momento mais cómico do ano... xunto co jesucristo de Kiko, sería a caída de Angel. Digno de mención aparte... Desto que estábamos Dabiz, Jory e eu (oscarito) practicando as transicións en mtb para os duatlóns... e Angel sumouse á festa... o de baixar da bici ben... pero o de subir... JAJAJAJAJAJAJ enganchoulle o culote no sillin, e non sei como carallo fixo, pero atrapou.... jajajajajajajaja xDDD que risa macho, cada vez que o recordo...


E ideas de Andrés, de facer o GP de Rañalonga... como fan as cabras, pero modalidad duatlón/LeMans... aparcando as bicis no arró e correndo a por elas, facer a baixada. Todos a baixamos cada un o seu ritmo e entre risas. Vaia dia si señor, solo se podía culminar con unhas tapiñas de xamon asadiño, e así foi. Despois desto, cada un foi indo para a casa, despois de despedir o ano como se merecía, e darlle a entrada a un 2011 cheo de retos: II Marcha, Duatlons, Soplaos, Marchas, Cronoescala, Criterium... etc etc.

Placando a Ito...

E bueno, a modo de opinión personal e creo que moitos a compartiredes, penso que cada vez que nos xuntamos, pasamolo moi ben e predomina o bo ambiente, e que este Club cada dia vai a máis gracias as iniciativas da xente. E que días como estos, son os que ó final se acaban recordando cando nos xuntamos todos, porque non todo é pedalear nos Esfola Arrós. E nada máis, temos que coller todos o ano con ganas, para empezar, podíamos poñer un dia pronto, e salindo ás 9, para facer a ruta completa, que é unha boa maneira de desoxidar, non creedes?


FELIZ ANO A TODOS!!!!!


PD: xa ta a roupa no American's, salúdame siempre!
PD2: falta fará o da roupa... algun chegou con ela chea de viño á casa... jajaja

Oscarito ---

lunes, 1 de noviembre de 2010

33ª PEDESTRE DE SANTIAGO, reto conseguido

Outro ano máis, outra vez que tocaba cumplir cos patrocinadores, e correr unha clásica a pé. E que mellor oportunidad que a Pedestre de Santiago... uns máis adestrados, outros menos, pero todos a rematamos dignamente. Unha semana antes tamen foi a de Ames, a que acudiron Alberto, Kiko, Martín e Oscarito, así que parece que Os Esfola-runners están pegando máis forte que nunca...

Quedaramos no Alba para o desayunito pertinente ás 8:30-8:45, e alí fomos chegando todos, uns máis perjudicados pola noite que outros, Dabiz e Oscarito tiveran que ir a cumplir con outro tipo de patrocinios a noite anterior a Ordes e casi non lles deu tempo nin a vestirse para ir correr. E unha vez comidos, arrancamos a cuadrilla OEA: Andrés, Carlos, Angel, Isa, Fernando, Ito, Kiko, Dabiz, Alberto, Martín e Oscarito que escribe.

Aparcamiento no Campus sur, por donde pasaría o trazado, non fora ser e tiveramos que retirarnos algúns... jejeje MENOS CUARTO! dios, que non chegamos! vamos correndo, bueno, trotando... ata Xoan-23, e alí nos topamos con Suso, que chegou in-extremis, e Carlos, que chegou xa co pistoletazo. Foto de rigor, risas e arrancamos (arrancamos... por decir algo, tardamos 5 minutos en pasar polo arco, xa se sabe, os OEAS tardamos en quentar os aceites).


E nada, imos correndo, o ambiente moi chulo pese a chuvia e pese a ir na cola do pelotón, que fomos cerrando varios minutos, pero cos ánimos da xente fomos animandonos pouco a pouco e cando nos quixemos dar conta xa tabamos llaneando e chegando a fontiñas. Que si mira para esa, que si ahora te mojo, jiji-jaja foron caendo os KM's, e xa tabamos subindo Rosalía de Castro para encarar o Campus, máis subida, baixada, e Galeras... vaia costaza! subimos, baixamos, Auditorio... e Vite... jeje, alguns picamonos pa darlle algo de vidilla á subida, e para acelerar o corazón, pero todos a subimos sin parar, xa arriba fomos reagrupandonos un pouco para encarar o final da carreira xuntos.

Ah! que se me olvidaba! No campus estaban os Esfolas Pato e Suso-G, cubrindo a noticia e animando, moitas gracias por vir a vernos, sempre axuda! xa mostraredes ese material para ilustrar a noticia!

Foi o mellor, todos armando jaleo, risas dos que animaban, moitisima xente polas calles, unha experiencia chula dificil de sentir no ciclismo por desgracia... e claro, entramos na meta xuntos, tempo de... 1 hora e 12 min, pero hai que lle descontar o que tardamos en arrancar e as paradas técnicas, que foron moitas jajajaja. Pero o tempo é o de menos, o bonito foi vivir este dia diferente. Cruzamos meta, bebemos, recollemos medallas, máis fotos, intercambiamos opinións e quedamos en ir para o NewYork a seguir comentando, que tabamos mollados coma pitiños. Seguimos alí de carallada e demos por concluída a mañan cas suas pertinentes tapitas! como no!

Temos que repetir para o ano, sin duda! Pato, ou quen tivera camara, a ver si podedes subir a algun lado as fotos ou pasalas, que Isa e Suso pasaronme un pen pero solo ten videos e para subir a este servidor é un cristo.

Un abrazo Oea's! (saludame siempre!)






--- Oscarito

miércoles, 14 de julio de 2010

ESTONIA - RUSSIA - FINLANDIA ... GOOD LUCK GUYS!!


Sí, buena suerte tíos!! esta quizá fue la frase de despedida que más escuchamos en todo el viaje, después de explicarle al nativo de turno la filosófica frase de dónde venimos y a donde vamos, después de un “really?” y algún “fuck” nos despedían con cara de incredulidad y con un buena suerte reflejada en sus caras, pero todo esto empieza un …

… Viernes 18 de Junio de 2010… Santiago de Compostela – Tallin…
… 9 de la mañana y recojo a Martin en casa para ir hasta el aeropuerto, embarcamos nuestras bicis y alforjas en un vuelo de Ryan Air destino Londres – Stansted, todo sin problemas porque el dia anterior habíamos pesado y repesado todo para evitar la poca flexibilidad de esta compañía low cost, aunque la del mostrador ni miró el peso de las cajas ni nada…


... primera escala en el aeropuerto inglés, aprovechamos para comer y dar una vuelta, todo el mundo flipaba con nuestras cajas de bicis, volvimos a facturar en un vuelo de Easy jeat destino Tallin – Estonia, este vuelo fue más largo y pesado, el avión iba lleno de ingleses que se dedicaron todo el trayecto a comer y beber, sobre todo a beber, y gritar como si en vez de en un avión estuvieran en un campo de futbol … aquí conocimos a Marcus, Martin escogió ventanilla, yo pasillo así que a este australiano de metro noventa y unos cuantos kilos no le quedó más remedio que encajarse en el medio, después de dos cervezas y un gin tonic empezó a hablar con nosotros, aun estábamos fríos con esto del inglés, así que nos presentamos como pudimos, le explicamos nuestra aventura y le dimos unas cuantas patadas al Collins English, en el recuerdo quedará siempre un “ I am a bomber man” jaja …
… al llegar a Tallin pedimos a los del aeropuerto “two big boxes with our bikes” y después de esperar aparecen 3 cajas, vaya aquí también hay el 3x2 del Carrefour? ah no, al rato aparece Math, un canadiense que durante tres semanas iba a dar la vuelta a Estonia, sacamos pasta del cajero y a buscar un taxi grande, destino? nuestro Hostel en la ciudad vieja de Tallin que como era peatonal tuvimos que cargar con las cajas un buen tramo, para empezar a calentar todo el cuerpo, dejamos todo en la habitación, y salimos a ver el ambiente, IMPRESIONANTE, y no hablo de los edificios y la parte medieval de la capital estonia, vaya nivel Maribel !! se nos iban los ojos … vamos a cenar que tanta belleza le abre el estómago a cualquiera jajaja … después más paseo y visiones para no dormir, hicimos unas fotos y un poco turismo y nos fuimos a la cama aunque seguía siendo de día, joe con las noches blancas lo que nos costó ...

… sábado 19 de junio 2010… visitamos Tallin ...
… después de una noche casi en blanco, para que ponen cortinas si la luz pasa igual? que pongan unas persianas como Dios manda digo yo… bueno nos levantamos con ganas de comernos todo lo que se moviese por Tallin jajaja así que empezamos por un copioso y dulce desayuno, de allí a la Plaza Mayor, por el casco antiguo medieval, paseando, haciendo fotos y alegrando la vista…

… nos dio por apuntarnos a una visita guiada pero en el último momento la cambiamos por una visita en bici, el mono nos tiraba ( error de juvenil como dice el sueco, más tarde nos dimos cuenta) y así con guía y en grupo y en unas Trek de paseo a dar vueltas por la ciudad, pillando dos de cada diez palabras que el guía decía en inglés, que parecía un copiloto de rallyes de lo rápido que hablaba, por lo que cuando el resto de la gente se reía, nosotros reíamos, y cuando abrían la boca delante de un edificio nosotros igual, a donde fueres haz lo que vieres jajaja …
… de la visita destacar que nos dieron 5 coronas estonias ( 33 céntimos euro) para comprar lo que quisiéramos en un mercado, nos decantamos por unas tabletas de chocolate, para poco más daba, y la visita a una antigua cárcel, con su muro de ejecuciones incluido …
… tanta bici y tanto inglés nos abrió el apetito así que nos metimos en un restaurante que estaba decorado igual que un barco pirata, la Perla Negra era una chalana al lado de este jeje, y allí conocimos a la guapa Eva (nombre corsario, porque en realidad se llama Jevgenia y es rusa) y que hablaba castellano como si fuera de Albacete, nos recomendó sobre la carta y nos atendió magníficamente, Martin pidió tiburón, sí sí el shark de toda la vida, los tenían en un acuario y de allí a la plancha, estaba caralludo!! yo me conformé con pollo jaja bajo en grasa jaja fiel a mi dieta jaja…


… después de 4 horas en el Korsar hablando y sacando fotos con nuestra pequeña corsaria salimos a la calle y… lloviendo!! joe vaya bajón, seguimos viendo la ciudad abrigándonos por donde podíamos fuimos a descansar un poco y después cena y visita nocturna disfrutando la marcha … kus on pidu?...

… domingo 20 de junio … primer dia de bici, 105 kms …



… después de una noche de agua el día amanece con sol (bueno mas bien no había oscurecido mucho) , nos ponemos la ropa OEA y empezamos a dar pedales, con la brújula apuntando hacia el este salimos de Tallin por carretera nacional y carril bici, pasan los kms y nuestros cuerpos se adaptan a la postura, al sillín, a llevar 15 kgs de peso extra en las alforjas …
… pedaleamos por unas cuantas rectas kilométricas que pensabamos que nunca acababan llegamos a un cruce y echamos una mirada al mapa para ubicarnos, de repente para un coche y se baja un paisano …
Hello guys, where are you going ?
Joe como olía a alcohol, le señalo en el mapa el Parque Nacional de Lahemaa
Ok, it´s a very nice place! Nos indica la carretera a seguir y allá nos vamos ...



Very nice place? Si bueno, después de kms por el dichoso Parque, muy bonito si, muchos árboles, todo muy verde (como aquí más o menos) millones de mosquitos también, que nos comían cuando parábamos a hacer alguna foto, disfrutamos más cuando llegamos a la zona de costa, playa y vistas, pero casi sin casas, gente poca (alguna sí que además fue partícipe de algún video jeje) y ningún sitio para comer, tuvimos que echar mano a la reserva de galletas para mantener las fuerzas, y seguir pedaleando hasta encontrar un pueblo lo suficientemente grande para que tuviera un restaurante, saciamos nuestra hambre de lobos en Loksa y allí volvimos a coincidir con el canadiense Math, con el mapa delante hablamos de donde pensábamos dormir y al final nos decidimos por un pequeño pueblo costero que tenia camping ; Vösu, y para allá nos fuimos, por el camino asistencia técnica a un paisano al que se le había roto la cadena, el tipo quedo flipado con la técnica de Martin jaja …
… llegamos al pueblo y después de dar una vuelta nos fuimos a la playa a refrescarnos, de allí para el camping a montar las tiendas (gracias Ito por prestarme el material) y nuevamente coincidimos con Math que había montado su tienda próxima a la nuestra …
… duchita y paseo hasta el pueblo en las bicis, cena potente amenizada con partido del mundial, charlamos sobre cómo había ido el día y de lo que en principio haríamos la jornada siguiente, poco a poco pasaron de las 12 de la noche y seguía siendo de día, es una sensación extraña, el cuerpo tampoco pide descanso así que paseamos por la playa y tiramos fotos, esa puesta de sol eterna que nunca acaba, ese sol que está horas en el horizonte sin llegar a meterse dio para inmortalizar una de las mejores imágenes del viaje ...
… pero al final, de día o de noche, había que dormir por lo que nos metimos en las tiendas y nos dejamos caer en brazos de Morfeo, hasta que a eso de las 3 de la mañana unos sonidos en la lona me despiertan, estaba lloviendo!! Salgo a recoger la ropa que teníamos tendida y me vuelvo a meter en la tienda, la banda sonora de la lluvia me deja frito otra vez …


… lunes 21 de junio … lluvia, frío y 110 kms …
... despertamos y seguía lloviendo, recogimos todo y nos preparamos para afrontar un día de lluvia, la temperatura era fresca así que para ambas cosas nos abrigamos y después de desayunar empezamos a dar pedales, nos resentíamos de la jornada anterior, hasta que calentamos no fuimos cómodos en las burras, seguía lloviendo y poco a poco nos íbamos calando, llevábamos chubasquero, guantes largos, mallas largas … pero estábamos empapados y con el frio dentro, sobre todo los pies y las manos, el paisaje no ayudaba volvíamos a rodar por carreteras con rectas eternas y siempre llaneando, ni subir ni bajar, que tiene su parte buena pero la mala es que si parabas de pedalear para descansar te quedabas frenado …



… paramos a comer en Rakvere, aprovechamos el baño del restaurante para secarnos y ponernos alguna ropa seca, además improvisamos con unas bolsas un aislante para nuestros pies, aún así teníamos mal cuerpo y como no nos apetecía sufrir fuimos a la estación de autobuses a preguntar cuando salía el próximo hacia el este, 3 horas había que esperar, así que como ya estábamos mejor y parecía que llovía menos decidimos tirar a pedales, pero volvió a llover con intensidad y una nueva mojadura se unió a la pareja OEA …
… paramos en el primer pueblo que encontramos, Jöhvi, llegamos tarde (bueno a las 5 de la tarde cierra todo el comercio), no había nadie en la calle, nos metimos en el único hotel que había, no era gran cosa pero era el mejor, cuatro palabras en inglés porque ya estábamos acercándonos a Rusia y cuanto más cerca menos inglés, ni ganas de entenderse con dos ciclistas empapados…
… abrimos las alforjas y nos encontramos la ropa empapada, había llovido mucho incluso para ellas, intentamos secar la ropa en la lavandería del hotel, pero o no había, o no sabían de lo que les hablábamos, así que montamos un tendedero en la habitación y con un pequeño (diminuto más bien) radiador esperábamos que al dÍa siguiente estuviera seca…


… como era “tarde”, tuvimos que cenar frío, la cocina cerraba a las 21:00 h, así que entre ensaladas y sándwiches vimos como España ganaba 2-0 a Honduras, parece que ya volvemos a tener opciones en el mundial…

… martes 22 de junio… Russia ya está ahí… 60 kms...
... despertamos y la primera imagen que veo es el tendal, casi toda la ropa está seca, bueno parece que el día empieza mejor, aunque fuera sigue lloviendo, así que desayunamos y bajamos a un centro comercial cercano a comprar un chubasquero mejor que el que teníamos, nos pillamos unos Columbia con rebajas al 50%, eso sí, color y talla los que había que para eso eran de rebajas jajaja…
… con nuestros nuevos aislantes salimos a la carretera, un par de horas de pedal y hacemos parada técnica en un bareto un poco lúgubre y vuelven los problemas de idioma, el paisano que estaba detrás de la barra poco mas decía de Hello, pero como era un tipo muy servicial coge y llama por teléfono a su hermana que vivía en Tallin y hablamos con ella en inglés para pedir las consumiciones y luego ella se lo traduce al estonio… surrealista pero efectivo…


… otra vez en ruta, seguía lloviendo y llegan los primeros problemas técnicos, pinchazo de Martin, se repara y a los 500 metros otra vez pinchado, un cristal clavado en la cubierta… llegamos a Narva, ciudad fronteriza con Russia y antes de cruzar al otro lado nos sentamos a comer y luego damos una vuelta como despedida a Estonia, en el paseo nos encontramos al canadiense Math que iba caminando, le habían robado la bici en el hotel!! Vaya putada!! Así que se iba a coger un bus para ir a Tartu y comprar otra … joe que cuidado hay que tener …
… bueno, la frontera, allá vamos, colas para salir de Estonia, me miran y remiran el pasaporte, me miran y remiran a mí, otra vez, al final parece que mi sonrisa de niño bueno casi les convence y me dejan pasar, cruzamos a pie el río Narva y llegamos al control de Russia, otra vez colas, como no se podían hacer fotos ni videos nosotros las hicimos, que no sabíamos cuando íbamos a volver jaja … cubrimos el papelito para entrar, enseñamos los visados, casi ni nos miran a la cara, las bicis y las alforjas pasan como si nada pitando todo lo posible bajo el detector de metales … un poco decepcionante esta entrada en el ex comunismo, ni un triste soldado con perro para meter un poco de miedo …


… ala, ya estamos en Ivangorod, ya pisamos tierra rusa, entre los dos controles, bueno más bien entre las colas de los dos controles perdimos más de dos horas, para hacer 500 metros, vaya media ! jaja … así que como volvía a ser tarde decidimos quedarnos en este pueblo fronterizo, y si en los últimos pueblos de Estonia habíamos tenido problemas con el idioma aquí se multiplicaban, además había que sumarle lo del alfabeto cirílico:
“Ahí que pone?… Uh… palito, B, cuadrado o algo parecido, una A y después una letra que no se cual es … “
… ánimo que somos OEA …
… damos unas vueltas buscando un hotel, nos mandan a un edificio que se cae a trozos, ventanas caídas, vamos que la casa de la familia Monster era el Ritz al lado de esto, no nos convence y le preguntamos a la Policía Militar, mucho jiji, mucho jaja, pero ni papa de lo que decían, así que con un “ spasiva” nos despedimos de los uniformados y seguimos dando vueltas , en un callejón vuelve a aparecer el coche militar y uno nos dice que les sigamos que hay otro hotel, bueno de perdidos al río, nos meten por unas pistas de tierra, puro MTB jaja, y después de un rato llegamos a otro hotel, se baja un uniformado y se pone a chapurrear en inglés, vaya que bien, que de donde éramos y demás … y de repente se pone a chapurrear en castellano, hay que joderse! … el tío había estado dos años en Cuba destinado jaja como premio nos dijo (ya me imagino que no lo pasó nada mal) jaja, así que entre un idioma y el otro nos despedimos no sin antes darle unos rublos para que se tomaran unas cervezas …
… la dueña del hotel parecía una de las Chicas de Oro, y su conocimiento de inglés era menos que cero, así que al final decidimos pasar de hacernos entender porque nosotros en inglés, ella en ruso, no íbamos a ningún lado, sacamos el diccionario de gestos y zafamos, pillamos habitación, y a la hora de cenar señalamos a rumbo en la carta la pizza que queríamos, porque ni idea de lo que ponía …
… al guardar las bicis descubrimos un radio roto en la rueda trasera de Martin …

… miércoles 23 de junio, en autobús a San Petersburgo …
… nos levantamos al ritmo del himno ruso, que va es coña, nos levantamos con Moby & Amaral, gentileza del móvil de Martin, ese “Escapar” parecía una misión imposible jaja …

… desayuno tradicional ruso, 3 huevos fritos con pan y mantequilla, puro colesterol pero bueno era lo que había, mientras engullíamos decidimos que con el radio roto no podíamos hacer los 145 kms que nos separaban de San Petersburgo, y encontrar una tienda de bicis en Ivangorod era pedir demasiado así que venga, nos vamos en tren … y buscamos, y buscamos, y dimos con las vías, y si por aquí, y si por allí, y al final después de más de una hora encontramos la estación, ni dios, desierta, un par de militares, unos carteles que no nos decían nada, nadie nos hacía caso y nosotros esperando a ver si aparecía alguien, nada de nada, al final nos informan que de esa estación solo salen trenes para Moscú, que para ir a San Piter sólo hay autobús, pues ale, a la estación de bus, o lo que fuera aquello, gente esperando, nosotros con la bici, no llegaba ningún bus, algún taxi comunitario hacía carga y descarga, pasaba el tiempo y llega el bus, baja gente, le preguntamos al busero y no nos entiende pero poniendo las manos debajo de la oreja nos indica que se va a dormir … a joderse, viva Russia!! …
… seguimos esperando, no podíamos hacer otra cosa, y al final llega otro busero y nos deja meter las bicis y pagamos el viaje, pero bueno aun así tardamos más de media hora en salir, pero lo conseguimos, el tractor-autobús empezó a moverse y a comerse los kms que nos separaban de la antigua Leningrado …



… después de un par de siestas en el bus llegamos a San Petersburgo, de la estación al hostel en bici y una vez allí desembarcamos y empezamos a conocer la ciudad y de paso buscar una tienda de bicis donde nos cambiaran el radio y centraran la rueda, encontramos dos pero eso de centrar no iba con ellos, así que pillamos un extractor de casetes y alguna pieza más(que yo no tengo ni idea como se usan) para reparar la rueda, para el centrado Martin apañó un novedoso sistema, que nos ayudo a salir del paso …
… y del paseo qué? Pues decir que las primeras impresiones de la ciudad, o más bien de las nativas de la ciudad fueron excelentes, sin pretender que suene machista, mujeres como aquellas no las hay aquí (bueno, vale alguna hay pero no tantas jaja ), guapísimas, altas, súperarregladas, mini faldas, superescotes, bueno y taconazos sobre los que se movían como si fueran en planos, una gozada para los sentidos caballeros!! jajaja …

… jueves 24 de junio … visitamos San Petersburgo …
... cambiamos el uniforme de bici por el de turista y mapa en mano recorrimos los monumentos (los arquitectónicos, no los de dos piernas … mal pensados) de la ciudad, desde la Plaza Vosstiana y la estación de Moscú, por la gran Avenida Nevsky fuimos bajando en dirección al río Neva, por la animada avenida iban pasando hoteles, cafeterías, comercios y mucha mucha gente, ya en si la avenida es espectacular solo por la vida que tiene …
… la Catedral de Kazán, un gran centro comercial muy chulo al que bautizamos como el Harrods de San Petersburgo, unos jardines y llegamos al monumento más característico de la ciudad, La Iglesia de la Sangre Derramada o de la Resurrección, la verdad es que es preciosa y vale la pena quedarse un rato largo a contemplarla y entrar a ver los mosaicos y las pinturas del interior…


… seguimos, paso a paso, foto a foto, hacia la Plaza del Palacio y el Ermitage, que viene siendo un museo inmenso que nos conformamos con ver desde fuera, cruzamos uno de los puentes del Neva y pasando por delante del Museo de la Marina llegamos a la Fortaleza de San Pedro y San Pablo, más turismo, más fotos curiosas y como nos entraba el hambre buscamos restaurante no sin antes detenernos en la mezquita más grande de la ciudad, todo azulejos azules …
… atravesamos los campos de Marte, en honor al dios de la guerra y acabamos en un restaurante a descansar, comer con té y de postre un daiquiri en honor del maestro González ( la camarera flipaba con mis peticiones jaja) y a resumir la mañana y planificar la tarde, había que hacer algunas compras y allá nos fuimos de mercadillo pero la verdad es que a excepción de la estrella roja de cinco puntas que quería Martin no sacamos nada, todo muy normalito, nada que me llamase la atención, miles de matriuscas de varios colores y tamaños, con caras de personajes conocidos y poco más, alguna camiseta de mala calidad (con letras en inglés, no en ruso, las entenderían?) así que con gran decepción dejamos la zona, los únicos recuerdos que nos llevaríamos de Russia serían las fotos y las experiencias, que no es poco …
… a última hora de la tarde, antes de cenar, exploramos el metro, cada estación es un palacio en miniatura, un templo, con sus mármoles, sus bronces, sus estatuas, cogimos la línea azul y bajábamos en cada parada a tirar fotos, y después volvíamos a subir , y así unas cuantas, entre el va y viene tuvimos unos momentos de duda, de si nos habíamos equivocado al subir la ultima vez y si íbamos mal, falsa alarma, pero el metro estaba a punto de cerrar y no queríamos quedarnos colgados …




… cenamos en un árabe o algo parecido y volvimos al hostel a buscar las bicis, para bajar otra vez al Neva a ver como se abrían los puentes de noche para que pasaran los barcos, recorrimos de nuevo la avenida Nevsky pero esta vez con las burras y las luces a todo trapo, hicimos nuestra particular nocturna por San Petersburgo …
…vaya expectación, los márgenes del rio a reventar de gente, en el río barcos con pasajeros para ver el espectáculo, candamos las bicis a una farola y cogimos un buen sitio para ver como se abría el puente del Palacio y como después pasaban los grandes barcos …


… seguimos con la nocturna, conocimos a unos de Bilbao y fue curioso comprobar como lo que nos llevó ver casi todo el dia lo vimos en un par de horas en la bici, grabando videos “ on board” y sacando foto tras foto …
… eran cerca de las 3 cuando volvimos al hotel, dentro de unas horas había que volver a pedalear …



… viernes 25 de junio, buscando Finlandia … 40 kms …
… no madrugamos mucho, después de trasnochar cedimos a la tentación de un poquito más y cuando por fin nos levantamos el ruido de la lluvia nos hizo espabilar, ala otra vez a mojarse! desayunábamos y mirábamos por la ventana, no paraba, era tormenta y caía con ganas, joe otra vez! bueno pues nada, decidimos salir de San Petersburgo en tren, nos esperaban 140 kms hasta la siguiente parada que era Vyborg, decidimos empezar en tren y cuando nos apeteciese bajarnos y seguir en bici …
… llegamos a la estación de Finlandia, entre un poco de inglés y unos dibujitos en un papel conseguimos cuatro billetes (dos para nosotros y dos para las bicis) y nos vamos al andén, el tren iba a tope, nuestro vagón lleno de militares, los asientos de madera madera, casi era mejor el sillín de la bici, pongo el GPS para calcular la distancia y veo que el tren lleva una media de 40 km/h así no llegamos ni mañana jaja casi que voy por la flaca y hago un tras- tren jaja …
… cuando llevamos unos 100 kms nos bajamos, en medio de la nada, una estación y lo que se suponía una carretera, carretera era, porque en el mapa venia, pero era de barro, el asfalto no lo conocían por aquí, pero los coches y los camiones pasaban como si fuera una autopista, cuidadín cuidadín OEA´s…



… al fin llegamos a una carretera de verdad, con indicadores y todo, íbamos por buen camino, había dejado de llover e incluso hacia buena temperatura, estábamos llegando a Vyborg cuando nos quedamos con la boca abierta al pasar al lado de … un cementerio? sí o camposanto, no sé, cientos de tumbas en un pinar al lado de la carretera, todas con flores y lápidas labradas, nada los separaba de la carretera, ni un muro, ni una verja, un camino de entrada y por el nos metimos, la verdad es que era sorprendente, pero allí debe ser lo normal…


… seguimos hasta Vyborg, entre que si acampamos o buscamos hotel la decisión la tomaron unas nubes negras que no tardaron en descargar, nos fuimos a un hotel donde nos tocó la rusa más borde del mundo, además de gilipollas, ni papa de inglés y atendía una recepción de hotel!! nos mandaba guardar las bicis en un parking al aire libre, y un huevo yo me la subo para la habitación, mi borrica duerme conmigo … menos mal que vino un chaval que debía ser botones o algo así y con cuatro palabras nos arregló todo, nos faltó hacerle un corte de manga a la panocas de recepción …


… fuimos a dar un paseo por el pueblo, nos gustó, tenia detalles que no esperábamos encontrar, luego nos fuimos a cenar y ver como España ganaba a Chile y pasábamos a octavos…

... sábado 26 de junio, ciao Russia… 150 kms…
… entre una cosa y la otra llevábamos 3 días en los que habíamos cogido la bicicleta muy poco, así que ya era día de poner las piernas a funcionar, y darnos un poco de caña, y vaya si la llevamos…
… nos separaban 60 kms de la frontera con Finlandia, al igual que en toda Rusia y en parte de Estonia, pasamos muchos kms sin ver una casa ni una cara, sólo coches, carretera y árboles a los lados, esta última parte de Rusia fue igual, por dentro, y por fuera porque lo comentábamos, teníamos ganas de llegar a un país que esperábamos fuera más hospitalario y más agradable para el ciclista, poco a poco nos acercamos a la frontera, quedaban 10 kms y pasamos el primer control de pasaportes, un rato después otro más, y otro justo antes de Finlandia, nada de fotos aunque antes de que nos echaran la bronca Martin sacó alguna, jaja, mira que si nos llevan para el calabozo …
… y sí, por fin entramos en Finlandia, control de frontera sin problemas para ciclistas, ahora los autobuses y algunos coches casi los desmontaban, sacaban maletas, miraban fondos… nosotros enseñamos el pasaporte, sonreímos y Welcome to Finlandia!! …


… y lo primero que nos recibe son casas, con gente y un carril bici, con ciclistas, en definitiva, vida … llegamos a un cruce y abro el mapa para ubicarme, aparece un paisano corriendo y ofreciéndonos ayuda, le preguntamos por un cajero y el nos lleva hasta uno, el corriendo, nosotros en la bici, nos dedica unas palabras en castellano porque había estado trabajando en Gran Canaria, nos despedimos y me voy al cajero a sacar “ coronas finlandesas”, pero el cajero solo me da opción de euros …
… oye Martin, que moneda hay aquí? Que esto me da euros … Ni idea, me dice
… en esto llega un coche con gente a sacar pasta, baja uno y le pregunto si la moneda de Finlandia es el euro y me dice que si jajaja vaya risas, y nosotros buscando coronas finlandesas jaja

… comemos en Virolanti en la terraza de un bar muy animado, creamos un poco de expectación al llegar con nuestras bicis y el uniforme OEA, seguimos pedaleando, por carreteras secundarias y por carril bici, de vez en cuando veíamos el mar y pequeños pueblos, los otros ciclistas que nos encontrábamos nos saludaban, otro país, otro mundo …


… km a km llegamos a Kotka, nuestra meta del dia, pero nos recomendaron un camping en Mussalo, una isla que es parque natural y allá nos vamos, hacemos unos kms más y llegamos a la recepción del camping …
Hello,
Hello,
We want a place for two small tents
Ok, 60 € for person

Eh? Cómo? A ver que esta no nos entendió, y repetimos, y ella que si pero que 60 € por persona, que era un camping Five stars y no sé que mas, vamos que ni de coña pagamos 120 € por dormir en el suelo por muy Five stars que sea y este en un parque natural, así que cogemos una guía de hoteles y nos vamos al que mejor pinta tiene y que está en el centro de Kotka, pagamos 110 € bien a gusto por una habitación muy amplia, moderna y con desayuno, cenamos en la habitación viendo como el tercer mundo gana al ombligo del mundo, Ghana – USA , 2-1, los yanquis para casa …

… domingo 27 de junio, llegamos a Helsinki … 145 kms …
… nos pegamos una paliza desayunando, tripitimos y cuatripitimos la visita al buffet, nos reimos mientras pensábamos que si estuviésemos en el camping Five stars estaríamos recogiendo las tiendas, paradojas de la vida …



… salimos de Kotka acompañados de Martin , un tocayo de nuestro OEA bombero que nos ayudó a salir de la ciudad (porque de tanto carril bici que hay hasta te pierdes) y que nos ratifica la idea de que en este país la gente es mucho más amable y sociable, rodamos y rodamos haciendo 95 kms antes de comer, llegamos a Poorvo con un hambre de lobos, así que nos dejamos caer en el paseo fluvial y en una terraza llenamos el estomago y luego nos vamos a la zona vieja a tomar un café, té y tarta de chocolate para reponer energías …


… nos quedaban 55 kms, así que vuelta a la carretera, ponemos música en el móvil y subimos el ritmo, y lo subimos de verdad, verdad Martin? dándolo todo por llegar lo antes posible, y llegamos pero por un error de logística no teníamos mapa ni la dirección del Hostel, así que entre preguntar y por sentido de la orientación llegamos al centro de Helsinki donde nos encontramos con tres de San Sebastián y hablando nos pasan casi dos horas, Martin consigue la dirección del Hostel y para allá nos vamos, guardamos las bicis en un cuarto y descubro un radio roto en la rueda trasera de mi borrica, a saber cuando rompió, salimos a dar una vuelta y a cenar …




… lunes 28 de junio, visitamos Helsinki…



… y visitamos, y conocimos La Catedral, la Plaza del mercado, el paseo Esplanadi, la Catedral Uspenski, la Estación del Ferrocarril, el puerto viejo … pateamos a conciencia, nos gustó Helsinki, la vida que tiene, lo amable que es la gente, y parábamos en las tiendas decoración, el diseño Escandinavo nos tiraba mucho, hicimos algunas comprillas aunque no muchas porque nos condicionaba el espacio de las alforjas y el peso, pero aún así me hice con mi porquiño con alas, que me embalaron para que pudiera soportar el viaje de vuelta …


… y después de comer más paseo, entramos en un centro comercial y vimos una exhibición de cheerleaders, nos quedamos un rato a disfrutar de las coreografías y luego nos fuimos a cenar y a descansar …


… martes 29 de junio, googbye Helsinki …
… 180 kms nos separaban de Tampere, ciudad al norte de Helsinki de la cual salía nuestro vuelo de vuelta a casa, otro radio roto y con más ganas de ser turista que ciclista decidimos dar descanso a las borricas y hacer esa distancia en tren, así que allá nos vamos para la Estación, sacamos billetes para nosotros y las bicis (no lo había dicho hasta ahora pero que sepáis que Finlandia es muy muy cara, no sé como andarán los sueldos pero los precios de las cosas están por las nubes y más arriba ) y nos subimos a un tren de última generación, a velocidades de 140 km/h y casi sin percibir ningún ruido exterior (lo que me llevo a pegarme una buena cabezada) llegamos a Tampere …

… encontramos el Hostel y nos impresionó, nuevo, muy moderno y con la sonrisa de Anna detrás del mostrador para ayudarnos en todo lo que necesitamos, incluso dejamos nuestra foto y firma en el libro de huéspedes … después de comer nos dedicamos a explorar la ciudad, nos sorprendió, esta antigua ciudad industrial en la que reformaron las fabricas en viviendas y centros comerciales, nos encantó, la recorrimos en bici y la disfrutamos como no habíamos pensado …


… también nos dio tiempo buscar una tienda de bicis donde nos vendiesen unas cajas para poder llevar las nuestras en el avión, por 20 € conseguimos la pareja y de vuelta para el hostel, cenamos y salimos a ver como España ganaba a Portugal, en un pub inglés, a un lado los de la roja, al otro los portugueses, en medio finlandeses y otras nacionalidades, se sufrió pero pasamos a cuartos …




…. miércoles 30 de junio, esto se acaba amigos …
… no madrugamos, no lo necesitábamos, dedicamos la mañana a embalar las bicis y después salimos a comer hasta que el taxi – furgoneta nos vino a recoger para llevarnos al aeropuerto, pasamos, bueno más bien pase algún problema a la hora de embarcar por el número de bultos de mano, pero nada, con un poco de ingenio me adapté a las normas y para adentro, volamos hasta Frankfurt, llegamos con casi todo cerrado, cenamos como pudimos pero bien y nos echamos a dormir en unos bancos hasta el día siguiente que nuestro vuelo salía a las 06:30 de la mañana, también tuvimos problemas a la hora de facturar las bicis, nos pasábamos 20 kgs del peso permitido, pero bueno otra vez la cabeza y el ingenio OEA nos hizo salir del apuro, eso sí pagando 40 € ( pero bueno, mejor que los 400 que nos querían hacer pagar al principio) y así entre el cansancio, el repaso a todos los días de viaje, recordando las experiencias acumuladas llegamos a Santiago de Compostela en la mañana del 1 de julio …

muchas risas y mucha música
martín & dabiz

PD:ALBUM DE FOTOS EN MI FACEBOOK:
http://www.facebook.com/album.php?aid=2054277&id=1174077668


lunes, 22 de marzo de 2010

PEDROSO

"gran día para a técnica sobre as dúas rodas"


Mentras uns salían ás 9 en carretera, outros saliamos á hora de sempre en montaña. Claro que sí, dentro dun gran club hay de todo. O dito non sei como lle iría os de carretera e espero que alguén se digne a facer a crónica...

Como xa dixen, ás 9 saimos da praza 5 integrantes dos OEA´S ca reaparición do noso ben querido Martín. Dirección ó Pedroso e como non, Xulio encamiña a expedición pensando xa nas baixadas que nos vai ensinar...jeje. De camiño atopámonos con 3 beteteiros que estaban un pouco solos e decidiron unirse. Asi formamos o grupo da saída e tiramos para o destino. Ritmo moi suave pero disfrutando dos camiños e da compañía e con algunha que outra conversación filosófica...Os sendeiros do camiño poñíanse cada vez mais de punta e pouco a pouco ibamos acercándonos ó Pedroso pola cara de Figueiras onde Xulio nos ensinou a espectacular baixada que os rapaces teñen feita por alí. A verdade e que e moi pero que moi divertida á vez que dificil. Seguimos para o pico onde descansamos un pouco e xa nos despuxemos a facer a parte divertida da xornada para uns. O descenso do monte Pedroso. O primeiro cacho foi por donde sempre e logo xa pasamos ó de Figueiras...sen palabras, hay que velo e baixalo para saber o que é....Mais de un quedou ca boca aberta....jeje

Unha vez abaixo e cun subidon de adrenalina dirixímonos para a casa por uns camiños ben bonitos e limpos que nos conducen ata a tortilla e o xamón do alto do vento...que rica....Tomamolas cañitas e arrancamos non sen antes esperar por Martín xa que pinchou. Uns foronse antes xa que tiñan algo de presa e o resto xunto con Martín, baixamos polo descenso de Aldea Nova disfrutando un pouco mais antes de chegar á casa.

Personalmente paseino moi ben e é ben certo que ás veces necesitas un día de calma para disfutar mais ainda se cabe da bicicleta e dos compañeiros.

Un saúdo a todos

...jorge...

lunes, 18 de enero de 2010

SANTIAGUIÑO

"1, 2, 3 vaaaaaaa."

Como ya viene siendo habitual, los domingos se junta en la plaza das tetas un buen grupo de ciclistas para disfrutar de una mañana en compañia por los montes de la zona. En este caso el destino fue el Santiaguiño.

La salida se hizo un poco tarde pero al final salimos. Tiramos por Os Anxeles para luego bordear el Rubial por la archiconocida bajada que tanto nos gusta con sus pasos mojados, saltitos, etc. Aunque esta vez tuvimos que trabajar bastante moviendo arboles ya que el viento volvio a hacer de las suyas, pero entre todos conseguimos mover unos 4 o 5 árboles bajo la atenta mirada de los jefes de obra (Carlos y Dabiz) que no se molestaron mucho jeje.

Luego continuamos sin percances hasta la base del Santiaguiño donde nos encontramos con Kiko, que siempre nos hace tan grata la ruta. Desde aquí empezamos la subida con un grupo diferenciado en cabeza y otros por detras dando mucha guerra. El camino estaba dificil y eso hizo que más de uno se desesperara. Una vez todos arriba y alegrándole la subida a los elegidos nos dirigimos hacia el merendero como tiros. El foso del cortafuegos sigue dando algun que otro sustillo pero nada que decir. Como ya pasara en otras ocasiones el señor Tojo volvió a volar por encima de su trek (que poco domada la tiene eh) jeje.

Una vez en el merendero de nuevo la bici de pruebas volvió a bailar con diferentes pretendientes y me parece que a más de uno le gusto más de lo que se pensaba....
Continuamos y luego de la parada obligada en el circuito de descenso y ver como alguno que otro casi se pegaba el leñazo bajamos por la trialera en la que un percance entre dos amigos casi se salda con divorcio (CABRÓN) jaja.

Luego como tiros para casa, no nos paraba nadie, bueno a Dabiz si, que galán eres macho...jajaja (sin comentarios). Luego cada uno empezó a tirar hacia un lado y a su ritmo con un grupo en cabeza en el que Juan y Antón Ruanova tiraron como jabatos (Alberto lo sabe bien) Detrás Dabiz y el que escribe también hicieron un buen trabajo por relevos y llegaron hasta este grupo en el que recogimos a Juan.

Sin más comentar el regreso de Martín, Kiko y un invitado Antón Ruanova, que espero repita con nosotros. Siempre encantados.

Un saludo

...jorge...

lunes, 21 de diciembre de 2009

MUCHO FRIO Y MUCHA FIESTA

Como siempre a las 9.30 en la plaza, con un frio tremendo con temperaturas de 0 grados. Fuimos llegando poco a poco a la plaza, cada uno combatia el frio como podia con el fin de la celebracion anual de nuestra particular navidad, que no es otra, mas que una excusa para cansarnos de beber, comer(y eso que algunos estan a regimen sebero ),reirnos, no ir a comer a casa, etc...

En la plaza se notaban las ganas de fiesta, que aun siendo el día, probablemente mas frío del año, nos juntamos mas gente que en los últimos domingos que yo recuerde, incluso se animò papa noel a acompañarnos.

Una vez encaminados hacia el lugar de la fiesta, fuimos en grupo por la general, causando expectación y el mosqueo de la guardia civil por el atasca que estábamos haciendo. La fiesta estaba convocada en la caseta del Rubial, la subida la hicimos todos juntos excepto los montero que subieron directos( los tres monteros ),los demas queriamos hacer hueco para los productos navideños y por eso , aunque el dia era especial no desaprovechamos la ocasión para subir a lo que cada uno podía. Una vez arriba, nos encontramos a Martín, que como no, se quería unir a la fiesta. Todos sacamos nuestra aportación en mayor o menor medida, subimos todos con peso extra, botelllas,turron,hojaldres,bombones,vino,champan,chocolate,.... pero la estrella de la fiesta fueron los chorizos de nuestro amigo Juan que junto al pan, causaron sensacion.

No se mis compañeros, pero un servidor se puso las botas con los mini bocadillos de chorizo, perdiendo protagonismo el resto de productos navideños. De todas formas todo tubo su momentos de gloria, primero los chorizos y champan, luego hojaldres,pasteles,bombones y vino y para rematar chocolate calentito,calentito.... y al final se cuenta con los dedos de las manos lo que sobró. Una vez finalizada la fiesta en la caseta y ya con cierta dosis de alcohol en el cuerpo bajamos camino del gran premio de Rañalongo, que la que el protagonista fue nuestro amigo Julio que un pequeño percance que espero no tuviera consecuencias.Hay que hacer mencion, que realizamos la parte final con 3 integrantes del grupo as cabras, que creo se lo pasaron bien y que espero personalmente se unan a nosotros en futuras salidas. El dia acabo para algunos, tomando las tapas en la taberna del pueblo, y digo para algunos porque otros desalmados(juan,carlos,andres,papa noel y david ), lo acabaron mucho, pero mucho mas tarde en la de abelleira y alguno pese al regimen acabo las existencias del licor cafe. En fin un dia estupendo, que fue una pena que se acabara. ahora toca fin de año

lunes, 29 de junio de 2009

hacia el mas alla

"vehiculo" de cortesia "patrocinado" por David I El Dormilon




bueno a cronica mandovola eu ajora mesmo e empaza asi:saimos da gasolinera un pouco retrasados e non por quen tivo que traballar e sacrificouse asta o fin,por outra parte a ruta alguns xa coñeciamos mais pola miña parte que era a cuarta vez que a fago, despois tivemos poucas avarias e iso agradecese algo o tempo estivo xenial, e o resto como de costume, os compañeiros seguen sendo xeniales o servizo do hotel finisterre estupendo o autobus espero que vos fora ben e o unico que votei en falta foi a compaña do xulio e do seu bo rollo. Un saudo a todos e po ano proximo toca tui santiago " camiño portugues" espero que estedes de acordo.
pd. eu se non chove xa savedes que no vran asteñome teño asuntos familiares que atender pero non deixo de estar en contacto
deica logo
subir o bajar, cortesía de David (agente de la ley al servicio del pueble jejeje)