Mostrando entradas con la etiqueta marchas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta marchas. Mostrar todas las entradas

lunes, 13 de septiembre de 2010

IX MARCHA RAPA DAS BESTAS


Salúdame siempre!!


Bueno… había que empezar a tempada de marchas 2010 e qué mellor forma que facéndolle unha típica da zona para os Esfolas, na súa vertiente máis longa, a de 75km.

E non sei se sería a emoción do momento, ou as ganas de facer mtb, ou o que fora, pero ás 8 quedamos Jorge, Angel, Juan, Andrés, Ito, Panchito (Cabras) e Oscarito que escribe, e xa as 8:40 estábamos na Estrada.


Dorsais sin cola, boa organización nese sentido, cachiño de rosca, últimos detalles á bici, e ás 9:15 xa tabamos pola salida pintando o indio. Ah! Tamen viñeron por momentos con nós algunha xente da zona da que non sei o nome, (que alguén me ilumine)

A saída estaba programada para as 9:30, e xa levábamos esperando un cachiño pola emoción, pero entre unha cousa e outra ó monte entramos ás 10 e pico. Moi mal. Esa media horiña sempre ven ben para a xente que ten mais prisa. Pero ese non é o caso dos Esfolas, (jeje) e claro, sempre salimos cerrando o pelotón (temos que mirar esa tradición… xa o falamos, pero xa se sabe jajaja) Bueno, o recorrido unha pasada, camiños cerradiños, as costas nunca duraban máis de un par de km’s, e algo de sube y baja, todo tipo de terrenos, completa ante todo. Fixemos dous grupitos de fatigas e así mallando km’s ata o primeiro avituallamento. Km 29, e era a 1 menos algo… jajaja vaia marcha! Eso si, temos que decir que ata ahí… fixeramos moita subida de dios (e a que quedaba…)

Moito cachondeo na parada técnica… risas con Panchito, e moita recreación e comilona, para salir con forza e ganas. Cerrando o grupo: Jorge, Andrés, Ito e Oscarito; e por diante Juan, Angel e Panchito, que se iban disputando as metas volantes e o mallot do mais combativo da xornada. Iban a chegar estos grupos ata o final. E bueno… que pasou nesos 45Km que faltan polo medio? Pois sabendo quen eran os presentes… un pouco de todo. Sufrir cas subidas… joder, qué repeitazos macho! Algun amago de caída… baixadas chulas, formacións de carrera con Jorge de gregario, perdémonos 2kms, fixemos a ruta larga ainda que taba cerrada, algún sufrimiento contra o final… de todo un pouco. Ah, e vaia vento facía!! Como se rodaba bastante polo alto dos montes, chupábase moito aire, que sensación máis rara! Eso si… un calorazo a eso das 2-3 da tarde… ufffff día de verán!!

Rodando rodando, chegamos ata o último avituallamento sólido. Quedaba moi pouco e ninguén atendendoo, pequeno fallo… ou grande, según o cascado que fora un. Parada de 10 minutiños, e salimos… mais repeitos, vistas chulas… pero repeitazos! Dios, que pestoso!! Ritmillo tranquilo nos 4 fantásticos… (que cada un imagine quen é cada personaje jajaja) e así coronamos o último monte… e esperábamos unha boa baixada á vista do perfil… pero bueno, non foi para tanto, llanear e picar pabaixo, algunha zona moi moi chula, pero sempre se nos facía corta, e tamén bastante asfalto, por desgracia houbo bastante nas baixadas da ruta… parece que non se baixou todo o que se subiu. E sin darnos conta xa tabamos na meta… bueno… para non darnos conta eran as 4 pasadas da tarde… mima, vaia vacacións de ruta! Pero había que tomala así, que 75km sen entrenar non se fan así como así. O grupo de cabeza quitounos bastante, todo sea dito, bo traballo da veteranía si señor.

E moi ben ata chegar á meta, ainda que xa non había ninguén recibindo á xente… (normal). Jodidos pero contentos de acabar a ruta larga, poñemos as bicis nos coches, e... imos para as duchas… porque lavado de bicis non houbo…! E claro, se chegas tarde, é normal atopar auga fría… pero joder, tiñan unha mangueira conectada a unha villa para ducharse!!! Entre surrealismos e risas duchámonos como pudemos, e fomos recoller os agasallos. Non tiñan as tallas que reservamos por internet… fallo! Tivemos que levar a puta L… como a odio!! Pero ser foi un bo detalle o do polo! Para comer tivemos que esperar de pé a que alguns terminaran de roer os 2 ósos que lles puxeran… Fallo! (tamen se reservaba por inet a plaza na churrascada, e preguntáron pola mañan quén ía quedar a comer) Bueno, un bo cacho esperando, e despois de tratar co camarero, conseguimos roer algo… o que pudemos… pero estaba algo mal organizado o tema da comida penso eu, esto é opinion personal eh! E nada, compartimos impresions e arrancamos para a casa, parando en Puentevea para meterlle uns heladiños e uns cafeses, que sempre entran que nindiós, sobretodo despois do esfuerzo.


Conclusión, ruta chula, chulísima, quen non a fixera recoméndolla, pero algo entrenado, porque é bastante exigente para o corpo. Pero algo empañada pola organización en algúns aspectos que tampouco merece moito a pena comentar, a todos se nos pasan detalliños, o caso é pulilos. Respondimos como exigía o guión, e disfrutamos de un gran día de puto mtb, en todos os sentidos: respetaron as caídas, a mecánica e o corpo! Todos tiñamos ganas de andar e andibemos. Moi grata compaña de Panchito. Ah, ide adestrando para a Xtrem!



Datos anecdóticos:

Km’s día: 72.78 km

Tempo: 5 horas 20 min

Vel media: 13.63 km/h

Vel máx: 71.3 km/h

Desnivel acumulado: 1873m


Calificación:

Recorrido: 8 sobre 10
Avituallamientos: 6
Señalización: 9
Baixadas: 6
Organización: 3
Media: 6.4 uiiii casi notable!



Oscarito ---

sábado, 30 de enero de 2010

marcha 30-01-10

hoy se hizo la ruta entera, aun ritmo bueno, sin prisas pero sin pausas, espero que Alberto le sintiera bien, ya que le dijeron que 30, bueno aquí fueron un poco mas, y lento, y eso si que fue, pero así llegamos en buen estado y riendo al final por el camino sufrimos la subida, jod..como quedan los riñones, por suerte el agua no ha echo muchos destrozos, pero la subida es como dijo Alberto " completa", nos encontramos con Carlos e Ito de regreso, ya que llegábamos un poco tarde a la Base1, en la caseta nos encontramos con unos bikers cuando nosotros seguíamos, pero esperamos veros en 18 de abril y sobre en Criterium seguiremos teniendo noticias en el blog y en Facebook, así que con gran aprecio esperamos seguir en contacto, la ultima parte sigue siendo muy divertida y a la vez dura, sobre todo ahora como lo dejaron las excursiones cabalares, pero como hay que convivir con todos es btt en estado puro-

Paz, bien y muchas risas

f.p.

lunes, 11 de enero de 2010

MARCHA DAS NEVES

"Vaya vaya, vaya nevada"



Sonaba el despertador a las 6 de la mañana de manera inexpugnable…tocaba levantarse más temprano de lo habitual, pero con ganas de disfrutar de un domingo diferente. El que escribe tenía un resfriado de aúpa (por andar xojando ca neve días previos…). El caso es que quedamos los cuatro atrevidos (Jorge, Ángel, Alberto y Oscarito) a las 6:30 delante de casa de jorge para poner rumbo a As Neves. Suerte fue que ni había nieve ni demasiado hielo hasta allá, eso si, adelantamos a la maquina del sal en la autopista y le dejó el coche a mi madre y el de Angel hechos un cristo. Parada en San Simón para el desayunito y rumbo para las montañas. Durante el trayecto nos pasó un A3 todo follado: era Dabiz, asi que ya estábamos todo el pelotón.

Una vez allí, montamos el chiringuito, Jorge aparece con un termo lleno de caldo… falta hacía, allí arriba pelaba el frío como en el ártico. Recogida de dorsales y regalos (una gorra conmemorativa) y aplausos para el Xacobeo que también hizo el recorrido de la marcha. Oscar Pereiro nos dio animos, pero no se atrevió a venir el cabrón.

Como siempre, salimos de últimos, todos abrigaos hasta las cejas (-2 grados marcaba mi contakm, pero con el viento que hacía…) el caso es que Dabiz decide ir a llevar las gorras de los caídos en combate que no vinieron, al coche, y le dijimos que lo esperábamos en un cruce. Debió oír mal, el capullo atajó y nosotros esperando media hora por el… y no venía… “tará diante” Pues lo dicho, a tirar como animales adelantando a todo dios como si el avituallamiento solo fuera para los 200 primeros (por cierto, debimos ser unos 700).

Subida todos los OEAs en cuadrilla, terreno MUY rodador y tendido y cuando nos queremos dar cuenta ya estaba casi todo echo, yo personalmente con la lengua fuera todo el tiempo, no daba respirado!, Alberto y Jorge sobrados los cabrones y Ángel jodido de una pierna por sobreentrenamiento. Pero el caso es que llegamos juntitos al avituallamiento imponiendo un ritmo infernal, demoledor o como le queráis llamar. Debimos adelantar a unos 200-250 (vale, si, unos 50 ya estaban parados arreglando cadenas, ruedas y hasta horquillas). Allí apareció el desaparecido: seica tiró porque pensó que íbamos delante, que el ya nos dijo que ya nos cogería… conclusión: uns por outros e subimos como tolos.

Llevábamos 20km y aun quedaba un poco de subida, y yo pensando para mi… “tantas neves tantas neves e ó final súbese ca punta do cara…” Iluso de mí. Después de 5 min retornamos la marcha y vamos a pillar las bicis y… oh! Cadenas congeladas! Las movimos un poco y listas. A otros no les iba el desviador, a mi no me desbloqueaba la horquilla… el caso es que empezamos a subir para coronar el monte, muy tendido y firme perfecto… pero al girar un poco la cara de la montaña… nieve, nieve y más nieve cayendo. Es indescriptible el viento helado que hacía en lo alto a 900m, aguantamos como pudimos y nos separamos los grupos (Jorge, Angel y Oscarito fueron por la “trialera de la cobra” y Alberto y Dabiz fueron por pista ancha) Debímos haberles seguido, porque nuestra bajada era supercomplicada, todo congelado y si te salías del raíl de 30cm de ancho ibas ladera abajo. Una inclinación de acojone. Después enganchamos por pista ancha y unas curvazas… un deleite de bajada, velocidad altísima y no olvidemos que estaba nevando, aunque como había empezado hacía media hora, cuajara.

Llegamos abajo y yo no sentía los pies, como casi el resto. La ultima parte de la ruta bastante llena de barro y camino técnico, siempre picando para abajo, no era excesivamente rompepiernas pero con algún repecho curioso. Zona muy bonita bordeando el río y con pasarelas muy chulas. Último tramo de asfalto y ya estabamos en el pueblo. Reencuentro con los dos perdidos, lavado de bicis y pa las duchas que estábamos congelados, joder, qué PUTO FRIO. Para mas INRI pillamos agua fría, pero parecía medio caliente tal y como estábamos.

Y nada, fuimos al parrulo (Ponteareas de la mano de Dabiz a comer y a ponernos al tanto de todo y para casa otra vez, por suerte cuando empezó a nevar ya estábamos en Santiago (o es que solo nevó fuerte en Santiago… nosé). Resumen: mucho portugués, muchisimo frio, y buenas sensaciones de todos en general para ser la primera del año.

Un abrazo!

Oscarito.

martes, 24 de noviembre de 2009

4ª MARCHA BTT NIGRAN

... la más mejor del Val Miñor ...

... domingo y madrugón, a las 07:30 h salía la expedición OEA (formada por Angel, Juan y dabiz) con destino a Nigrán, tiempo incierto y temperatura más que fresca, después de unos kms de carretera llegamos con las primeras luces del dia a la villa costera del Val Miñor …

… inscripción, últimos ajustes en las burras y salida… 450 montañeros a disfrutar del domingo en el monte…
… un poco de asfalto, un mucho de barro y para arriba más claros que nubes… hasta podíamos tener suerte y que no lloviese, después de unos kms de calentamiento por terreno fácil comenzamos a subir, y subir, y subir, y aquí cuando se baja? … Coronamos monte Corujo donde las vistas del atlántico eran espectaculares, las Cies al fondo , abajo Vigo en pequeñito, y en medio las playas … impresionante …
… seguíamos y ya tocaba bajar, y bajar, y bajar … o sea, sufrir para el que escribe, en la primera trialera nos separamos, los dos valientes por el rápido descenso y el menda por la alternativa, que no sé como seria la trialera pero la alternativa era para cagarse y caerse, así que ala fun …apañei! por encima del manillar y caída sobre terreno blando, menos mal…
... después del reencuentro Juan me cuenta que él también apañó algo jaja…

… y otra vez a subir, casi para tocar las pocas nubes que habia, mini avituallamiento y trialera de la muerte, vaya pendiente, vaya galletas! todo por el deporte, yo tomaba notas para la crónica y hacia senderismo… más subida hasta Chandebrito, subiendo y bajando, papando ese barro tan bueno para el cutis y así, pedal a pedal llegamos al avituallamiento, tomamos un poco de todo del menú y tiramos los kms que faltaban, otra vez sube y baja, varias trialera y yo probando todas las alternativas, gran invento este! lo malo es que solo sacan fotos a los que arriesgan jeje…

… kms finales, volviendo al llano, y dándolo todo por llegar … lavado de bicis, ducha caliente y camiseta de recuerdo, ah! y para el que quisiera algo de papatoria, todo muy bien organizado y controlado en todo momento … en definitiva, una marcha muy bonita y muy exigente tanto para arriba como para abajo que una vez más disfrute al lado de otros OEA´s…


... próxima parada… en mi tierra, el próximo domingo la media maratón de Pontevedra, mi última carrera del año… como decía aquello? “nadie es profeta... “ bueno ... ya se verá …

muchas risas y mucha música
dabiz

domingo, 11 de octubre de 2009

II MARCHA BTT SERRA DE OUTES

"Non era nada non era nada pero....vaia 35"

Pois si amigiños si, a frase resume o que foi esta maravillosa marcha na Serra de Outes. Salimos da plaza das Tetas 5 intrépidos OEA´S dispostos a pasar unha mañan que a priori parecía sencilliña xa que o kilómetraje non era excesivo. Angel, Juan. Pato, Kiko e o que escribe arrancaron á hora prevista e puxemos rumbo a OUTES. En principio sólo ibamos apuntados 3 pero hay que agradecer á organización que non puxo pegas por que foran tamen Kiko e Angel que non estaban inscritos e deronlle un dorsal. Con un pouco de retraso arrancamos unhas 150 personas polas calles ata meterse nos primeiros camiños. Aquí foi onde Pato xa se levou o primeiro susto; de repente un bo raposo cruzou o camiño a fume de carozo e por un pouquiño non o leva por diante...(Saleu a polo parrulo, como decíamos alí jeje).

Continuamos pola beira do río por uns camiños moi bonitos e cun firme perfecto. As primeiras subidas comezaban e tamén as primeiras baixadas, que gozada, que vistas, que ostia¡¡ a que se meteu un chavaliño que ía diante nosa...dou a volta por enriba da bicicleta e alá apareceu no chan e como bos bikers axudámolo e continuamos. (AHH DESDE AQUÍ APROVEITAR E DAR AS GRACIAS A ESES "BICICLISTAS AZULES CON PROPAGANDA DE J.CH.......QUE TAN RESPETUOSOS COS DEMAIS SON...EN FIN, O DE SIEMPRE)

Un pequeno reagrupamiento e voltamos á cruda realidade, as subidas e baixadas de esta ruta. Pouco despois xa estaba o avituallamiento. Comimos e falamos relaxadamente un bo cacho e despois cruzamolo río para continuar...

A primeira metade foi levadeira e asegunda tamen empezaba suave pero pouquiño a pouco démonos de conta de que viña o peor. Trialereras empapadas por un lado, subida continua, pero unha tónica que se repetía, a ruta perfectamente indicada e o terreno tamén moi bo. Acabamos ascendendo un monte duns 400 metriños e logo unha desas baixadas rápidas e tamén ratoneras que a máis de un lle dou algún sustiño. E claro, todos moi contentos hasta que chegamos a un punto que un tipiño da organización nos decía -por aqui hay unha moi boa baizada ainda que peligrosa ou senon seguides rectos por akí que é mais faciliña. Como non, fomos pola peligrosa jajaja e a verda e que si que estaba bonita...que ben se pasou pero despois de eso....o inferno....unha tremenda costa arriba que facía tempo non subiamos....1 km polo menos e cun desnivel medio de 17-19%....a algún fixo baixar da bicicleta e todo....


Pero bueno despois de esa costaza xa viñoron cousas un pouquiño mais levadeiras e por fin chegamos á liña de saida. Todos sanos e salvos e contentos ainda que rebentados....

Fómonos duchar ¡¡con agua quente¡¡ e despois comimos uns cachiños de empanada. En definitiva, que foi unha marcha cortiña pero de dificultade alta e todo moi ben, avituallamientos, trazado, xente, vestuarios e duchas, etc etc etc. Animamos a que sigan con esta iniciativa porque os OEA´S alí estarán para dar o callo.

Sin nada mais mandar un saludo a todo o mundo e hay que ir mirando polo trazado da nosa marcha eh....jeje Suerte ós que mañán van ós karts a Portugal, pasadeo ben polos que quedamos aquí..

...jorge...





domingo, 30 de agosto de 2009

VI MARCHA BTT VIMIANZO



Había muchas ganas de ir a esta marcha, la experiencia previa de otros OEA presagiaban que íbamos a pasar una buena tarde de sábado, así que a las 2 y un pico salimos del Americans camino de Vimianzo, Juan, Kiko y Pato en coche y el resto en la furgo de Xanela, Alfonso al volante y el resto con una coña monumental, le sacábamos punta a todo lo que podíamos y más, la carallada estaba asegurada…

… llegamos a Vimianzo con tiempo suficiente, preparamos las burras y fuimos al puesto de control a decir que habíamos llegado para que nos tacharan con el fosforito, éramos Os Esfola Arrós, que coña se trae la peña con el nombre…
… con media hora de retraso salida desde la plaza y hala! Garzón Pato que se le acuerda de darle aire a la horquilla, bueno pues de últimos para variar, y así recorrimos los parajes de la zona entre carvallos y maizales, chupando sol y polvo, llegamos al primer repecho del dia; Monte Prazadoiro, duro, algo técnico pero bonito y muy gratificante, una pena que haya montañeros que cuando la cosa se pone un pelín difícil su primera acción sea poner pie a tierra y la segunda tapar el camino a los que vienen detrás apretando los riñones… desde la cumbre vistas espectaculares de playas y un mar limpio y lleno de olas …
… luego descenso hasta la laguna de Traba, cómo disfruto el Inconmensurable en esta bajada!, mitad de ruta y avituallamiento, sándwiches, chocolate, plátanos y bebidas isotónicas a fartar, las chicas de protección civil insistiendo en que cogiésemos más y dejándonos claro “ logo non digades por ahí que pasastes fame” jaja, alguno pidió una tapa de callos pero el menú era cerrado ….
… continuamos la ruta por unos caminos mucho más técnicos, con bastantes piedras pero accesibles para cualquiera con un poco de ganas y un nivel mínimo (como es mi caso), bordeando la costa llegamos a Camelle y después por carretera en ascenso hacia Camariñas, giro a la izquierda dejamos el asfalto y seguimos subiendo por pistas, ya quedaba menos, durante toda la subida Fernando iba marcando el ritmo cual gregario y yo detrás hacia lo que podía cual líder en horas bajas jaja, así dándole caña, más bien mucha caña llegamos al gran repecho del dia, como dijo el Licántropo “nadar para morir en la orilla” joder con la cuesta, se veía a lo lejos y se veía que casi todos la subían a pie, bueno pues había que intentarlo, y pedal a pedal, algunas veces haciendo equilibrios porque la burra se levantaba de delante y pasando senderistas coronamos, 600 metros de subida con un desnivel del 13%, las pulsaciones por las nubes y las piernas cargadas de ácido láctico, pero valió la pena … como subió la borrica …
… bajada rápida por pista ancha, las que a mí me gustan y después de un pequeño reagrupamiento volvimos hacia Vimianzo, guardamos la burra y a la ducha, después pinchos y grifo de cerveza, de regalo una camiseta muy chula de recuerdo de la marcha…
… a título personal decir que por el momento esta ha sido la MEJOR marcha a la que he ido, por las coñas de la furgo, por la dureza de los repechos que disfruto como siempre, por la facilidad en las bajadas en las que corrí como nunca, por la belleza de los paisajes, por los piques y repiques en el que siempre ganaba el que más sonreía, por el buen rollo de la gente de Vimianzo…

…llegamos a Bertamirans sobre las 10 h, y decidimos acabar el dia en la sede social, en la terraza, contando más aventuras y riéndonos todo lo posible nos fueron dando las 11, y las 12 que cantaba Sabina, así que el menda se fue que al día siguiente tocaba madrugar para salir en la flaca, pero bueno esa es otra historia que otro se encargará de contar…


Muchas risas y mucha música
dabiz



miércoles, 15 de julio de 2009

Y Beloki conoció a un OEA … (y viceversa)

XII Marcha Cicloturista Ponteareas
Homenaje a Joseba Beloki


Pues como viene siendo habitual la cosa empezó temprano, domingo y madrugar van de la mano en este deporte, así que desayuno potente y 10 km de calentamiento desde el Balneario de Mondariz hasta la salida que estaba en Ponteareas, no todos tuvieron la misma idea porque por la carretera me iban pasando coches cargados de flacas, llegué a la salida y me encontré con Angel, que como tiene doble nacionalidad en esta prueba llevaba los colores del Botafumeiro y así entre los 7 amarillos se coló el rojo OEA camino de la salida, imponía respeto, más de 600 participantes y yo debutando, enciendo el GPS y primera cagada del día, no tenía batería, pero yo lo puse a cargar … o no? y ahora cómo hago para las pulsaciones? y la altimetría?… pues nada, cuentakilómetros de toda la vida y esperando que diesen la salida, demasiada tensión, fácil engancharse con alguna de las máquinas que había por allí, ya de chocar yo me pido una Pinarello o una Cervélo que había bastantes y preciosas… onde hay cartos… y ya no hablar de ruedas, la moda del perfil alto está pegando fuerte y estéticamente es una pasada… será cuestión de pensarlo para la próxima…
... Poco faltaba para el pistoletazo y se veía claramente una gran organización en la prueba, muchas motos de apoyo, con avituallamiento y con ruedas de repuesto por si las moscas y coches también de asistencia y como no mis queridos amigos "quita puntos" siempre tan elegantes con sus uniformes de ese verde característico, se lo tenían muy currado…


... Salida y a mil, tranquilos que es neutralizado! uy uy uy, que si freno que si frenas, que si curva, que si rotonda, esto es demasiado heavy, todos querían ir delante y no había sitio para todos, bastante peligroso para un novato en la materia, pero aguantando el tipo, km 4 y ahora tramo libre hasta el final, a dos mil, que fuerte va esta gente! me da que voy a sufrir… así pasamos por Mondariz y en el km 10 primera subida, y que puntazo! las rampas estaban marcadas con el porcentaje de desnivel y con el kilometraje, como se lo curraron estos de Ponteareas … bueno los que corrían tanto ya lo hacen menos, poco a poco gano posiciones y me encuentro con Angel, y me quedo en su grupo, porque de pelotón nada de nada, aquello era una guerra de guerrillas, grupos más o menos grandes y cada uno se metía en el que podía, coronamos y bajada hasta Sotomayor, (antes un repecho en Pazos de Borbén), giro y nueva subida hacia Pontecaldelas y aquí la sorpresa del dia:

Alberto (con acento vasco): oye tú has hecho esta marcha alguna vez?
Dabiz (con acento gallego): no, es la primera marcha que hago en carretera.
A: ay va la ostia, pues yo también, y de dónde vienes?
D: de Bertamirans, cerca de Santiago, y tú?
A: pues yo de Vitoria, vengo con el Joseba, para que no viniese solo en el viaje, yo es que soy atleta y he empezado hace poco en esto de la bici.
D: joe, pues como yo, también de zapatilla.
A: ay va, pues es que el Joseba va al revés, ahora ha empezado a correr, y él me acompaña a las carreras y yo le acompaño a las marchas.
D: bueno entonces nos veremos en la Behobia? (carrera que sale de Behobia – Francia y que llega a San Sebastián)
A: la ostia, tú has corrido la Behobia?
D: el año pasado por primera vez, y este año repito.
A: pues claro, el Joseba la va a correr por primera vez y anda picado a ver cuánto tiempo hace.

… y así seguimos de charla hasta el primer avituallamiento donde nos encontramos con el homenajeado; Joseba Beloki, me lo presentó y echamos una charla antes de volver a subir a la flaca, seguí el ascenso en el grupo del capo (repito que puntazo lo de las rampas señalizadas) y hablando con Alberto, rampas duras a mitad de la prueba, dejamos atrás Caritel y Gaxate, lluvia fina pero molesta, en un pequeño descenso un susto, uno que se me cruza, frenada y derrapaje trasero, más susto para el que venía detrás, libramos por poco, bronca del Beloki al que se cruzó, “pa habernos matado”…
... subiendo subiendo, curva va, curva viene, por carreteras estrechas y paisajes típicamente gallegos, ascenso a Estacas y llegamos al segundo avituallamiento, no paraba de orballar, así que nada de charla, llenar el bidón y arrancar, que el descenso se preveía peligroso y cuanta menos gente tuviese por delante y por detrás mejor … carreteras botosas y con muchos parches (3 km señalizados, como no por la perfecta organización) y en las que se echaba de menos una suspensión delantera jeje y nuevamente a subir, conecte con otro grupito y a darle cadencia, camino de tierras de A Cañiza … tocaba de subir a Moncelos, 800 mts de altitud, ya llevaba 80 km en las piernas y me encontraba muy bien, estaba fuerte aunque aún quedaba bastante… dale que dale pasamos por un pueblo, el nombre ni de coña, la gente salía de misa y nos aplaudía y el cura! el cura echándonos agua bendita con el sonajero ese que usan y dándonos ánimos! Impresionante! si nos matábamos en el descenso ya íbamos directos al cielo jajaja , pintoresco total, esto no pasa ni en Padre Casares…
… Coroné Moncelos con sufrimiento pero sin dudar, avituallamiento rápido que soplaba viento y la carretera seguía mojada, solo quedaban 18 km y casi todo bajada, bueno en teoría, porque repechos aún hubo que pasar y junto a uno del CC Lamprea tomé camino de Ponteareas, un rato de charla sobre la Marcha del Requesón y que de dónde era y demás y luego a relevos nos lo dejamos todo hasta la meta, cansado pero contento, el cuenta me marcaba, 118 km y 29,4 km/h de media, luego la clasificación oficial la baja un poco, aunque a mí las cuentas no me dan igual …



… esperé por Angel y el resto de los Botafumeiro y nos fuimos al pabellón, allí me reencontré con Alberto y Beloki, más charla y unas fotos para la posteridad (gentileza del Concello de Ponteareas y su alcalde), entrega de premios y abundantes pinchos, otra vez un reconocimiento para la organización y su buen trabajo… y 10 km de vuelta al hotel, para rematar el dia recuperandome en las aguas del Balneario …
Gente maja estos dos vascos que conocí un domingo 12 de julio, quedamos emplazados para el 8 de noviembre, ahora en su tierra, y con zapatillas, esta vez para sufrir subiendo el Gaintxurizketa, a ver que sale… ah! y para el próximo año espero repetir marcha y estar rodeado de más rojos OEA´s…

Muchas risas y mucha música
Dabiz

lunes, 20 de abril de 2009

UN GRAN DIA

VII marcha Monseiban – Villalba

Km 50
Caídas: Jorge, en el calentamiento
Averías: rotura latiguillo (de la fregoneta)

Comenzaba el día muy temprano, a las 07:00 puntuales como relojes 9 OEA´s salíamos desde la plaza con destino Villalba, y mira que hay que tener moral para madrugar tanto y en domingo!! Pero todo sea por disfrutar de un gran día como fue este domingo…
… a medio camino, después de tomar el café de la mañana en Teixeiro la fregoneta roja de Jorge (mi más sincero agradecimiento por llevarnos las bicis) empezó a perder agua? se supone que el agua es incolora e inodora así que se descartó rápidamente la opción del H2O, la pérdida era de gasoil, pintaba mal, pero ya estaba allí José Macgyver que con pericia y sin chicle encontró la solución y pudimos continuar hasta el Polideportivo de Villalba, lugar de inicio de la ruta, donde hicimos la inscripción, preparamos las bicis y contemplamos al resto de los participantes y más a sus bicicletas jeje luego un poco de estiramientos y calentamiento, que el perfil se esperaba muy duro, fue aquí en estos momentos previos a la salida donde Jorge se calentó de más y rascó la chapa contra el asfalto , nada grave y aplauso del respetable…
… pistoletazo de salida (virtual) y como es norma no escrita el grupo OEA cerrando el pelotón, menos Mr. Angel el Adelantado, que preparaba el terreno. Charla y comienzo de algo nuevo para mí, conocía el mountain bike, el piedras bike, el leira bike pero lo de esta ruta fue el barro bike, barro barro y más barro, desde el principio, ni el impoluto Carlos se libro más de unos pocos kms de estar de barro hasta las cejas, las mecánicas comenzaron a sufrir demasiado pronto, y todavía quedaba muchísimo…
… así pedalada a pedalada, haciendo equilibrios y atravesando charcos y regatos nos reagrupamos, sin saber muy bien para que, en el km 17, luego más pedales hasta el km 19 donde un nuevo parón fue el prólogo del famoso tramo libre, alguno, más de uno que no sabía donde se metía y acabó haciendo de tapón, y el grupo estirándose cada vez más a lo largo de los continuos repechos, los OEA fuimos escalonándonos y a la meta llegamos por este orden Fernando, Jorge y el que escribe, para nuestras medallas y nuestro propio pódium particular aunque no se en que posición en la general, de todas formas pienso que si Magic Fernando saliese en cabeza del pelotón llegaría como mínimo entre los 5 primeros y seguro que tendríamos el primer trofeo para nuestro recién federado club, sobre todo viendo a alguno que después recogió el trofeo, en fin… sin menospreciar al resto que todos tenemos nuestro merito … pero animalote como el nuestro no hay muchos jeje… licántropo ya ves que confiamos en ti!!
…avituallamiento, lavado de bicis en el río, engrase gentileza del Inconmensurable y a darle que aún quedaba mucho y lo peor, por las laderas del Monseiban seguimos ascendiendo con las mismas dificultades en el terreno, más barro, más agua y se añadieron zonas de palos que aún complicaban más mantener la verticalidad , rozamos los eólicos , nos reagrupamos y después de algún pique en subida que dejó alucinado al resto de los ciclistas comenzamos el descenso, aquí más piques y pasadas imposibles, por delante Junior Jorge y Fernando a tumba abierta, y el Capo Andrés les iba a la saga para no ser menos, más arriesgadas pasadas y algún susto sin consecuencias, por detrás iba yo a mi ritmo y por encima en una curva hice un recto y me fui por el camino que no era, en compañía de otro ciclista despistado seguí por la ruta incorrecta hasta que el camino terminó y no había salida, vuelta para atrás y después de encontrar el camino correcto llegué al avituallamiento, de último, el resto me esperaban allí, con el mal pensamiento de que había aterrizado en algún momento de la bajada, hombres de poca fe …
… mini avituallamiento y continuación, más barro, muchísimo más, y tojos (no el manco de los OEA, sino de los que pican y mucho), que dura se estaba haciendo la ruta, pero ya quedaba menos, encaramos Villalba y poco a poco, km a km, llegamos a la meta. Lavado exprés de la montura y ducha en agua fría, no por gusto sino porque la caliente se había acabado, aunque nos consolamos con que no estaba tan fría como en la mili de José en León jajá…
… comida de confraternidad con el resto de los ruteros gentileza de la organización, y entre los macarrones, la ternera y el postre analizamos la jornada, después de la entrega de trofeos a los cinco primeros clasificados en el tramo libre (sigo pensando que teníamos alguna opción) los aplausos y los discursos salimos por piernas del restaurante porque nos esperaba la sorpresa del día…
… tomamos camino hacia el Hotel Husa Villalba y de su Spa, que ganas teníamos, y la verdad es que nos lo merecíamos, MUCHAS GRACIAS JUAN por las gestiones, como lo disfrutamos, chorro va chorro viene, burbujas mejores que las de Freixenet y más risas, alegramos la vista y relajamos nuestros cansados músculos, también inmortalizamos el momento con unas fotos para la posteridad hasta el momento de la partida, porque había que volver a casa, y como en todos los viajes el regreso es lo que da más pereza , poco después de subir a la fregoneta me abandone al sueño así que Jorge hizo casi todo el camino solo, perdona amigo por la falta de conversación, y llegamos a Bertamirans, satisfechos por lo que fue UN GRAN DIA.

Muchas risas y mucha música
Dabiz
PD: Para la semana tengo zapatilla, un paseo de 42.195 metros por Madrid, así que nos vemos el día 1 de mayo en carretera.

lunes, 6 de octubre de 2008

y pasaba un heroe....PATO

Correcaminos:
Carlos, Sito, Juan, Jorge, Kiko, Angel, Fernando, PATO
Km.: 54.00
Caídas: 0
Averías: 0

antes de nada hacer un critica aquellos que llegan tarde y no cumplen con la pactado, es algo que cuando se ha quedado con mas gente hay que cumplir, así que en este caso y ya por SEGUNDA vez el que escribe pide perdón es algo inAceptable. parecía una parodia de la celebración del gran Rossi "scusate il ritardo"

así que con casi media hora de retraso aparecí en el lugar de quedada, y una vez montada la burra de hierro de Pato, arrancamos como tiros hacia Lalin, y a las 9:00 escasos habíamos llegado y se había cerrado el plazo de inscripción, se nos quedo una cara de tontos, y a mi una mala leche...pero llego al recate nuestro héroe, el pelucas Pato, que si habla aquí, que si habla allá, que si somos de lejos, que si habla con el director de la prueba, al final nos metimos, por libre, sin inscripción, pero con la mismas ganas que siempre, y allí nos fuimos lanzados detrás, del pelotón, con tranquilidad, bueno todos menos nuestra avanzadilla Ángel y Jorge, el resto lo fuimos sufriendo y riendo, por las cuestas y vaya cuestas, la verdad es que había pendientes duras, pero mas duras se hacían con aquellos globeros de tres al cuarto que se te bajan de la bici delante de tus narices y para subir andando te cogen el carril bueno, vaya coñazos de tíos, y poco a poco fuimos transitando asta el avituallamiento en Rodeiro, la vuelta fue mas relajada, ya que, aunque había pendientes eran mas tendidas y mas llevaderas, los demás no se pero Carlos y el aquí, el chivato de las aventuras fuimos rajando de todo un poco y sin darnos cuenta nos empezaron a adelantar los campeones de 500 mts, así nos dimos cuenta que estábamos llegando a Lalin, hay algunos que hasta lo celebraran, pobres, si es su ilusión.

después de ducharnos y con el dinero de la inscripción nos fuimos a comer un churrasco al Gaucho, y cuando salimos para volver a...joder con el Juan, la siesta no la perdona, y de media hora nada, que se calzo 3 horas de siesta, espero que te hiciera bien la digestión que bestia.

Paz, bien y muchas risas
f.p.