Mostrando entradas con la etiqueta ANTENAS PICARAÑA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ANTENAS PICARAÑA. Mostrar todas las entradas

miércoles, 15 de agosto de 2012

NOSA SEÑORA


Pois para celebrar a Nosa Señora que mellor que unha saída mañanera en BTT con algúns OEA´S. O destino non estaba moi claro pero ó final tiramos dirección Picaraña e coa intención de non mollarse nada durante o recorrido. Panchito, oscarito, andresito, ito, manolito, e joryto


A subida ó picaraña fixémola por outro camiño un pouco mais longo rodeando este mismo, para desta forma darlle un pouco máis o pedal e de paso subir por unhas pendientes curiosas....jejeje Durante a subida os típicos apretóns protagonizados polas pernazas de Panchito e o anda adios xD de Ito. Oscarito con problemas musculares rezagado e o resto pouco a pouco ata arriba onde na casiña lle tomamos unha chikita. 
Dende aquí tiramos con intención de volver pola zona de Lampai cara as Galanas apretando e disfrutando as baixadas de ruta dos Monte Bravo e tamén algunha das subidas... Dende as Galanas, por certo que cantidade de cardos miña nai pola beira do río pekeno aquel jajjaja, fomos cara o Milladoiro con bo ritmo para coller o camiño Portujes e baixar para Vidán, onde de novo enganchamos camiño santiagués, esta vez o de Fisterra que nos devolvería a terras da Mahía escapando da chuvia durante todo o recorrido pero finalmente chegando secos ata o NEW YORK (patrocina esta sección) para tomarlle unhas tapiñas en compañía do Joyero que lle debeu cheirar o chouriso e o avogado jajajajaja, Unha boa mañan coma sempre.

BIKOS E ABRAZOS, NOS PES E NOS BRAZOS¡¡ jORY

martes, 29 de mayo de 2012

ANTENAS PICARAÑA

Boas chavalada e corcería, como vai eso? Espero que ben. Eu aquí estou, dándolle á tecla cando podo para contarvos así por encima o que fixemos o domingo pasado, que por certo vaia día de chuvia...pfff. 

Pola mañán salimos do New York, uns cuantos: Joyero, Andrés, Necho, Adrián, un acompañante, Ito, Juan mais eu. Segundo o calendario tocaba ir á zona de Portomouro pero por consenso dixemos de ir ata as Antenas do Scala. Arrancamos e eu alí cheguei ca nova cámara de video que adquirín, a go pro. O día non era o mellor para probala peero.... ejjeje Antes de sair a familia Mosquera dounos a súa bendición para que todo nos fora ben ajjaja

Dirección Picaraña pola beira do río, pistas de bugallido, e ala chegamos. Nun punto xa escoitamos a Adrián surar en arameo...jejej o tiiiiipo xa pinchara. COMPRA TUBELESS HOMEEE¡¡¡ Bueno o dito, alí á chuvia paramos e arranxou o pinchazo. Seguimos e a idea era subir antenas da Picaraña e logo pasar para as antenas do Scala por Lampai. Así foi, subimos o primeiro pinchiño e xa os ánimos estaban algo de baixón debido sobre todo ó día e continuamos. Xa non coronamos e tiramos para o alto de Lampai. Alí tivemos un pequeno dilema de camiños, que si por este que xa o conocemos...este da dereita que xa nos leva directos....ó final collimos o que non conocíamos e alaa¡¡ bici ó lombo e a subir unha trialera de cantos rodados jaja. A espalda de Juan resentiuse neste punto ehhh xD

Xa cas forzas mermadas e unha vez no alto de Lampai unha mente privilegiada propuxo non ir as antenas pero facer a segunda parte da ruta dos do Monte Bravo ata as Galanas, e así foi. Bos camiños, zonas rápidas, algún que outro pique...jejejee chegamos ós pisos sen complicacións ainda que a zona da autopista.....xa non está tan limpa ehh.... A todo esto eu grabando coa cámara diferentes tramos pero púxena na cabeza e dios...xa me estaba cagando en todolos santos, que incomoda¡¡¡ 

Dende alí enganchamos camiño de Santiago de forma inversa para volver cara Osebe, e en Osebe collemos gaseoducto. Andrés aquí sufriu un pouco mais da conta...a rígida molalle pero non a sabe dominar nin levar ajajja e aparte o día anterior tivo certos compromisos que non veñen ó caso pero que mermaron a súa capacidade física. 

Xa para rematar fomos cara a gasolinera onde nos demos un baño todos e nos deixamos limpios como patenas, as bicis e nos jejej e con visita do noso presidente que estaba por alí de paso. Algúns foron para casa e joyero, Necho e eu fomos tomarlle as tapitas ó NY. Ali barullamos e colleunos un pouco o frío xunto con Pato, que chegou de paisano. 

E sen mais un día normalucho de BTT. Os videos por culpa da chuvia non se ven moito que digamos ajajjaja pero bueno calidade haina ehh, pronto lle sacaremos mais partidoo. Un abrazooo 

JORY

lunes, 1 de febrero de 2010

PICARAÑA

"vaia camiños mais chulos para o Picaraña....volveremos"

O día presentábase bastante tristón, ás nove e media non había nin dios na Praza das Tetas, a fonte da praza estaba con tódolos contenedores dentro...unha mañan rara. Pouco a pouco iban chegando todos. Algúns xa con problemas pero decidimos arrancar que no Santo Arandel esperábanos o señor presidente disposto a probar una DUNE de pruebas. Ata alí fomos todo polo camiño de arriba do río e sen mais complicacións chegamos. Unha vez alí xuntámonos e arrancamos dirección Picaraña. O descenso cara o río fixemolo pero antes do río desviamonos e xa salimos directos para o cruce da Picaraña. Unha vez alí xa quedaba subir e subir.
A subida pensamos que iba ser como sempre, a de pedras escarallada pero menos mal que sempre está Tojo para darnos unha "alegría" e decirnos de outros camiños que realmente valen a pena. Subimos un cacho que daba pena pero despois xa foi todo o camiño para recrear a vista. Era lisiño, rodador, e lentamente chegabas arriba, eso sí, da trialera que está case no alto non nos salvamos e todos ou case todos puxemos pe a terra. Unha vez no alto tomamos o refrigerio e a merendola e desta forma seguir ata o alto de Lampai, no campo de fútbol.

Alí Kiko tivo un pequeno problema ca bicicleta e se non o paramos me parece a min que o denuncian por malos tratos....jeje vaia somanta lle iba caer á bicicleta. Menos mal que Ángel botou man dela e medio amañou o cambio...

Logo, que si por aquí, que si por alá....nah que subimos ata arriba de todo e claro xa se lle vían as intencións a Juan...ala adiante...con boa cadencia...e dixen...esta é a miña...preparei plato, piñon e ataquei na última pendiente antes da cima. Pero desta vez os dioses estaban do lado de Juan e non sei como pero a min rompeume a cadena e o desviador da forza que fixen e vin como Juan me pasaba todo tranquilo o cabrón....jajaja En fin cousas que pasan...O final arreglamos a cadena pero xa ta de camiño ó taller.
Desde alí lanzámonos para abaixo. Os que puideron desfrutar desfrutaron ó máximo. A baixada é impresionante...Rápida, lisa, ancha....perfecta para baixar a todo o que se poida...E disfrutar. O presidente probou a DUNE moi ben probada e ó millor xa queda entre nos....jeje non sei eu...
Xa de novo no cruce da Picaraña uns fomos ata a casa de Carlos a deixar a miña bici e outros para a casa. Carlos invitounos alí a unhas cocacolas e chourizos que estaban ben bos, imos ter que volver jeje
De paso vímoslle a bicicleta nova....a verdade e que é unha chulada pero vai dar unha pena manchala........uffff mira que ta chula....Logo para casiña todo recto e sen incidencias.

Un saúdo

...jorge...

domingo, 12 de abril de 2009

PERDIDOS EN HONDURAS

Eran las 09:30 h de la mañana del domingo 12 y el equipo OEA comenzó la ruta del día, el primer damnificado del cumplimiento a rajatabla del horario fue Kiko, que según él llegó "a y 35" y después vía teléfono móvil e indicaciones del sherpa José nos alcanzó...

...salimos de la plaza, lloviendo y con niebla, rumbo a las Antenas del Scala y mientras Alfonso nos contaba el encuentro en la tercera fase que tuvo el día anterior en el Pedroso... hay que ver a donde puede llegar la necesidad

humana, y el jugo que puede dar un platano jajaja aunque esté ya un poco pasado jajaja ... pues eso entre risas y más risas cogimos por la nueva variante que tan a gusto hacemos últimamente, parece que si no pasamos por el Rubial no estamos contentos, y hoy fue un día más, a este paso la próxima vez que toque Pedroso o Mercuto antes calentamos en nuestro territorio ... y a decir verdad la variante mola mucho mucho, con sus rampitas y sus descensos, ay esos dencensos alocados y descolocados, pero cómo dejais ir al Inconmesurable Juan I Marqués de los Descensos delante? que os lleva por el mal camino!!!ya que después de que en la última bajada se rompiese el grupo y yo me descolgase (como es habitual, iba tomando notas jeje) y medio me perdiese (esto no tanto) en la carretera de Rois sólo aparecimos 5, faltaba el resto del grupo que según nos comunicaron por teléfono estaban un poco perdidos buscando el camino pues en algún cruce no habían girado bien, mientras esperabamos debatimos sobre la colocación de los neumaticos y su dibujo, como no estaba la voz más autorizada del club en el tema cada uno daba su opinión y creía que tenía razón ... y por fin llegaron y pudimos continuar hacia la meta...

... pero ay! en Extramundi y pasando el campo de golf el sol empezó a salir un poco y nos picaba en la cabeza y hubo referendum, que si ibamos al Scala o a tomar el pulpo a Padron, que si era Pascua, que si tal que si cual ... como la opción de que nos subieran el pulpo a las antenas no parecia factible ganó por mayoría ir a tomar el pulpo, y como este es un club muy democrático pues ... cogimos dirección a subir a las antenas, que no se diga...

... con 22 km de calentamiento llegamos a la base de las antenas en grupitos que iban ascendiendo cada uno a su ritmo, y aquí lo habitual, primero charlando, contando batallas y demás, después el silencio se hace protagonista, pues hace falta todo el aire, y ya en el tramo final un poco de cera para que sufran los músculos, dejando algo de fuerzas para el muro de asfalto final ... así a cuentagotas llegamos para hacer el picnic en la caseta, felicitanto a Pekeno por su meritoria medalla de bronce...

... tocaba bajar y se ve que estamos aburridos de los caminos de siempre y se decidió improvisar, a ver que salía, intentando llegar a Lampai, bajando la recortada tija para atreverse por nuevos desniveles, ay si no fuera por las piedras, y después de unos cuantos descensos más, o menos, y de parecer que estábamos nuevamente perdidos llegamos, y desde allí remeroramos la extreme por pistas y más pistas hasta llegar a la cantera y el cruce de Osebe, había prisa, cada uno por lo suyo, y como alguna fuerza nos quedaba y ganas no faltaban quemamos asfalto dándolo todo, picándonos por la vieja carretera de Ortoño nos vieron volar, y asi respirando hondo llegamos a Bertamirans con 48 km en las piernas.

muchas risas y mucha música
dabiz

PD: MARCHA DE VILLALBA, REUNION EL VIERNES 17 DE ABRIL , A LAS 21:30 h, EN EL AMERICAN´S, PARA ORGANIZAR EL VIAJE.

lunes, 2 de marzo de 2009

UN OEA NUNCA CABALGA SOLO


KM: 45
CAIDAS: aunque algun sitio fue tentador, por suerte ninguna.
AVERIAS: David (rotura cadena)
CORRECAMINOS: Ito, Jose, Jorge, David.

Bueno lo dicho que un OEA nunca cabalga solo, y despues de la espantada de la division de "estrada" se contaban con los dedos de una mano los montañeros del dia, parecia que las plegarias de los compañeros del asfalto daban resultado y no se esperaba que fuese a caer mucha agua, pero asi como son buenas personas y colegas, no deben ser muy devotos del santo de la lluvia en cuestion porque al poco de partir de la plaza ya comenzo a caer, y si bien la lluvia es caprichosa y puede caer por aqui pero no por alli, creo que ayer nos mojamos todos...
los montañeros salimos de Berta bordeando el rio Sar, disfrutar los aromas del principal rio de la comarca tiene su aquel, como calentamiento no esta mal la verdad, o despiertas o despiertas ... despues de hacer un poco de leira bike guiados por Jose, una parada para reparar la cadena de mi burra ( la potencia sin control jeje) y explorar nuevos puentes, algunos sin pasamanos!! llegamos a la base de La Picaraña, y todos en grupo fuimos subiendo, poco a poco, a ritmo de equipo, atravesamos la niebla y descubrimos la luz, bonita vista, un mar blanco y nuestro querido Rubial al frente llamando por nosotros .... una ascension dura, a golpe de riñon iban pasando los km, tocamos techo y llegamos al campo de futbol del Lampai ( creo) y luego descenso de ciclocross, Tojo le ha debido pasar la libreta de rutas a Jose, porque camino raro que habia, camino que pillabamos, por probar, por saber, y algunos bien, pero otroooos ... asi entre voy que voy, que doy vuelta y que me bajo que yo por aqui no puedo ( el que escribe) conseguimos bajar por una vertiginosa pared de piedras, piedras y mas piedras, de todos los tamaños formas y colores... aunque bueno, una vez abajo tuve que subir un poco a patas buscando mi cuentakilometros que se habia quedado en medio del camino jaja. Y asi atravesamos la comarcal de Lapido (creo) y seguimos por monte hasta las antenas del Scala, de tan grato recuerdo para mis cachas y mi hombro, poco a poco, en grupo, o grupito mas bien, seguimos subiendo y coronamos con el esfuerzo merecido y una vez arriba merienda y sesion de fotos con el movil nuevo de Ito, que señores !! tiene disparador automatico!! y eso haciendo el conas nos echamos unas risas hasta que a la niebla le dio por cubrirnos y recordarnos que estabamos para lo que estabamos, que las copas para las noches, que habia que bajar y aun quedaba un trecho ... y asi bajando prudentemente y con el recuerdo del convaleciente ( un nuevo saludo Mr. Tojo) llegamos a la carretera y ya en plan relax, llegamos al pueblo, cansados, mojados pero contentos.
muchas risas y mucha musica
dabiz