Mostrando entradas con la etiqueta tambre. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta tambre. Mostrar todas las entradas

lunes, 28 de junio de 2010

III NOCTURNA OEA



"con sentidiño¡¡¡"

Hoxe non é día nin de gps, nin de gráficas nin de nada. Hoxe era o día da Nocturna¡¡. Toda a semana esperando este día e preparando cada un os seus inventos porque está claro que a maioría moito inventou para levar al luces jeje. Ás 21:30 era a hora de quedada. E alí estaban bastantes OEA´S e un invitado que a verdade non sei como se chama. (Perdoa).
A noite xa empezaba entre risas...e claro non podían ser outros que o dúo dinámico o que as armara...O tema foi o seguinte: ás 9 da noite quedáramos na casa para ultimar detalles. Oscarito con mais tempo montouse un bo tinglado. Luz de obra naranxa xiratoria na cabeza e neon na barra da bici...vaia pintas ajajja e ca batería da moto detrás. Eu para rematar o tema cun megáfono para tema sirena e tal....Pois nada, estábamos preparados e ala vamos directos cara Verde para coller toda a recta da carretera de Ortoño cara os taxis e de aí saír á praza das Tetas. No punto de inicio prendemos motores e alá imos, polo medio da carretera desde Angueira ca sirena a todo trapo e Oscarito ca luz prendida...todo iba perfecto ata que á altura dos taxis xa nos dan o alto os municipales....jajajaj. Nós flipando e o resto dos OEA´S partíndose o cu mentras a nos nos querían empapelar por ir armando escándalo ca sirena e tal....En fin non tiñan nada mellor que facer e era un novatillo con cara de flipao. O caso que tivemos que apagar o tinglado e ir para onde esta
ban os outros.
Despois desta anécdota e das fotos pertinentes (Alfonso xa as subirás) saímos dirección
ó Rubial. De camiño comentando a xogada e armando algo de escándalo ca sirena que para eso a trouxen jejeje. Unha vez no monte todo foron risas e "papa namericanos" jejeje. as luces tardaron en prenderse...a xente gardabas non fora ser o demo. O pekeno xa iba con problemas técnicos e tivo que abandonar nas primeiras de cambio, pero nada grave. Pronto recupera. O resto seguímos subindo dirección Rubial polos camiños de sempre e sen ningún altercado. A noite ía cerrándose pero as luces apagadas. A subida toda por asfalto. Que pestosa é maaaachoooo, su puta madre¡¡ A xente quentouse un pouco na cabeza pero pouco a pouco íamos chegando todos e ó ritmo da música coronamos o "noso" querido monte. A niebla facía acto de presencia e o vento tamén. Abrigámonos e para abaixo. Agora si que estaban as luces encendidas, era noite cerrada e a verdade e que é un subidon de adrenalina baixar pola parte de atrás do Rubial a 65 por hora sen ver case nada e os que viñan detrás menos ainda polo polvo...O presidente eso sí, sempre baixando ó límite e moi ben¡¡ jejeje.

Reagrupamento na primeira caseta e directos para o cacho de asfalto. Entre risas e case caídas chegamos e alí decidimos baixar polas trialeras uns cuantos. A verdade e que arriesgamos pero como molaaa¡¡¡. Agora ben o altercado da noite onde desta vez Alfonso provou os toxos nunha saída de pista bastante aparatosa pero sen consecuencias graves. Chapa e pintura con toxos clavados polo corpo jeje . O resto para abaixo sen mais. Uns polas trialeras e outros polo asfalto, sen arriesgar demasiado.

Xa en macedos decidimos ir pola general ata o Abelleira. Que chulo ver a ringleira das bicis toda cas luces...en plena noite cerrada...que gozada....

O punto espectaculo démolo ca chegada en bloque ó Abelleira onde nos esperaban os ansiados pinchos. O convidado marchou pero o resto quedámonos e uníronse Ángel e o Pekeno.




Aparcamos monturas e tocaba disfrutar dos saborosos chicharróns, xamón asado, tortilla, etc....Miña nai que rica¡¡¡ e tamén das xerras de tinto de verano que tantas risas nos fixeron botar....E todo gracias a Carlos que nos fixo de camarero. Moito lle gustou ver como bebíamos.




Resumindo: foi unha noite memorable por todo. Por andar de noite na bici, unha gran experiencia que hai que repetir mais a miudo, polas risas entre nós, polos chistes, e sobre todo polas duas horas que botamos no Abelleira, eso si que une carallo¡¡¡ ejjeje Sen mais darvolas gracias por ser todos así e espero que sigamos formando esta gran familia.

ós que non puideron vir como Fernando, Xulio, David, Martín, Os Tojo, Alberto, Juan e Antonio pois decirvos que se vos botou de menos pero xa brindamos por vos¡¡¡

Un saúdo.

(E COMENTADE ALGO POR FAVOR QUE SEMPRE GUSTA VER COMENTARIOS ÁS PERSOAS QUE ESCRIBEN AS CRÓNICAS VALEEEE???? JEJEJE E SABEMOS QUE O BLOG O LEDES¡¡¡¡)

P.D: carlitos.....ajjajajaja.....débesnos unha....non digo mais.......

lunes, 6 de abril de 2009

por aqui,...no por alli

Km: 56.41
Caídas: 0 (y gracias, ya que el mocazo podía ser de impresión)
Averías: 1 pinchazo Alfonso

que si a las 9:00 y que si a las 9:30, algunos con la "ilusión" de empezar antes, para alargar el día, pero fue una ilusión, pero bueno, menos es nada y de esta forma fueron llegando poco a poco todos los zumbados que nos reunimos para sufrir (dentro de poco voy a tener que pasar lista)

de aquí salimos detrás de José camino de nuestro de domingo de ramos particular.
entre caminos que ya conocíamos y caminos nuevos, llegamos al pie de las Torres, para de esta forma continuar hacia la costa, y entre repecho y repechito llegamos a ver la ría de Noia, después de tener un poco de cháchara que si había miel o no de la zona continuamos mareando los riñones y para sacar la carbonilla conquistamos un nuevo pico aumentado un poco el ritmo.

Desde el punto de descanso y después de mirar hacia lo infinito, pedaleamos por carretera hacia Martelo donde cogimos el desvío por la autovía o autopista encubierta, y desde aquí parecía que nos faltaba el aire y a correr a lo bestia, parecíamos una estampida de cebras perseguidos por leonas, que manera de ganar el premio gordo de una gran galleta y hubiera sido terrorífica, pero por suerte llegamos todos de una pieza a jugar el "tercer tiempo".

Después de refrescar la lengua, toco darle movimiento, para ver si salíamos a las 9:00 o 9:30, la revolución fue la siguiente 9:30 en punto saliendo, quien no este que se busque la vida.
Finisterre, queda para Junio.

Paz, bien y muchas risas.

f.p.

lunes, 3 de noviembre de 2008

para arriba, para arriba

Correcaminos:

montaña:

Xulio, Jorge, A&E. Tojo, Pato, David( de estreno)

Km.: ya nos contaran

Caídas: alguna que otra

Averías: a los hechos me remito


Carretera:

Fernando, Kiko

Km: 78.9

Caídas: 0

Averías: 0

hoy solo comentare mi día de carretera, ya que en dos sitios a la vez no puedo estar, y que coñ..que se implique mas gente, no lo creéis ehh, la mañana fue como decir...una buena mañana, una gran mañana, y eso que comenzo con ganas de llorar las nubes que aparecían con gran disimulo a lo lejos, pero este domingo era para nosotros así que nos perdono el chaparrón.



una vez despedidos a los compañeros de los OEA que iban hacia el Tambre, Kiko y el aquí "cuenta cuentos" decidimos encaminarnos hacia el primer puerto de montaña de hoy camino de Noia, y un poco sentado y un poco de pie llegamos a Xan Xusto, y despues de bajar y sin saber que hacer cogimos la carretera de Padrón 27 Km, así que otra vez para arriba, pasando por Vilacova o Vilacoba, vaya cacao deben de tener los habitantes, y ya con unos kilómetros encima al pobre Kiko seguía sin coger calor en las manos y los pies, pero ahí sufriendo llegamos a Padrón y siguiendo el consejo de Carlos y Andrés, nos desviamos hacia Lampai, ya que me dijeron en su día era llevadero, Kiko no opina lo mismo, o hace tiempo que pasaron por ahí, o vino el tío del anuncio de Citroen y arrugo el mapa, que hasta llegar al Milladoiro a tomar la cerveza que bien merecido la teníamos siempre picaba para arriba, así que después de casi 80 km y 3 puestos de montaña y final en alto, puedo decir que hoy disfrute de la bici como hace tiempo que no lo hacia, bueno el próximo fin de semana espero que por lo menos sea la mitad de bueno que este.

Paz, bien y muchas risas

f.p.



lunes, 1 de septiembre de 2008

Detras de un guia

Correcaminos:
Pato, Oscar, Alfonso, Andrés, Carlos, Sito, Tojo, Fernando, Tuvi, Martín y 2 Gemelos, Juan, José, Xulio
Km. 47.05
Averías: 0
Caídas: 3 semicaidas Fernando, Andrés, Tuvi

Días atrás Javier monto un vídeo titulado "persiguiendo al abuelo", hoy perseguimos a Pato, marcándonos la ruta del día, la cual saliendo de la plaza nos dirigió camino de Rañalonga, que parece que no pero cuesta mas subir que bajarla, de allí nos dirigimos hacia el Tambre llegando sin muchos apuros, pero con un poco de esfuerzo, al alto de San Xusto, los gemelos y Tuvi se portaron como bestias, para no estar acostumbrados a estas rutas se notaban que los pulmones les funcionaba.
Después del aperitivo, nos encaminamos hacia el tramo de autovía y con mas esfuerzo que disfrute nos dirigió el guia Pato hacia Bertamirans, parecía que andábamos un paso para delante y dos hacia atrás, pero que rompe piernas, en uno de esos tramos y creo que casi en el mismo punto sucedieron los 3 percances ya que con el agua de estos días había pozas encubiertas en las que Andrés, Tuvi y el que escribe se confundieron de carril y con un poco de habilidad y mucha suerte salieron airosos de la clavada de la rueda delantera. Para finalizar el día un tapita en el San Ramón para contar nuestras anécdotas del día, un día muy , pero que muy duro

Paz, bien y muchas risas.

f.p.