3 picos... doutra maneira (Mercuto)

Corcería!! como vai a semana? bueno, eu son estudiante, e teño tempo, así que vou a contar o acontecido o último Domingo, que non ten desperdicio... Como sempre, ás 9:30 nas Tetazas, rumbo ó Mercuto, que sempre da xogo, e creo que sobre uns 20 valientes.

Facía algo de frío, ceo totalmente despejado, e tras esperar polos últimos efectivos, poñemonos cas mans na masa (a das napolitanas e croissants que lle mandamos no NY jaja) bueno, ahora en serio, arrancamos por donde sempre. Marcaba Juan, era o seu territorio comanche, e o cabrón iba encargarse de levarnos coa lengua fora todo o camiño. Algún apretón gaseoso de Kiko pero rápidamente neutralizado polo pelotón, que teñía de color fresa os camiños rodadores da zona. Moi bonito si, pero cando me tou dando conta, xa tamos subindo ó SanMarcos...

Íbamos tan sobraos, que hasta demos unha volta á pataca arriba para entrenar para o III criterium... e seguimos rodando, non daba tempo a nada! falamos de coronar o monte que se ve desde o SanMarcos, o que ta delao, xa me diredes vos o nome porque eu nin me acordo, tanto cambio de presión atmosférica de subir e baixar como fuegos núblame a mente. Dito e feito. Juan encabeza e aló imos. Unhas fotiños coas vistazas... qué vistas! e logo dunhas historias, seguimos. Ibamos ben de tempo! (lo nunca visto!!) pero non nos subestimedes amigos, somos OEAs, e xa teríamos tempo de liarnos. 

Roda que te roda sempre coa vista posta no Mercuto. Chegamos á entrada da carretera general moito antes do que eu creía, aquí xa ibamos un pouco máis de risas... gracias as clases prácticas cortesía de KIKO... 

Lección Nº1: cómo tirar abaixo un ecolito sin machada. Pois eso, non o vou a explicar porque é unha técnica ancestral e ainda non se sabe moi ben como se fai (ver video). Si amigos, tirou co eucalipto, pero tamen caeu el jajajaja quedou mazao como un pulpo pero levantouse como si nada e fardando... "xos teño tiraos mais jordos eh!" bueno, pois eso acompañado dun "non hai webos" fixeronnos chegar á...

Lección Nº2: cómo quedar colgando dun ecolipto. Pero non de calquer forma, senón colgarse e parecerse a unha mezcla entre un chourizo colgado na lareira e un muelle. Os máis xovenes do grupo tiveron tempo de aprender física aplicada.

Dios mio que risas foron... despois de poder respirar un pouco e de que Panchito escondera os cadáveres, seguimos enriva das bicis. E ahora as risas eran caras de "apuro" porque tocaba a primeira plancha tras pasar a aldea. Mais de un coma min botamos pe a terra e quedamos sin opcións o título de montaña. Subida e máis subida, corona Jory a bola do mundo e despois imos chegando o resto... bueno, o resto dos que non se perderon! jajaja alfonso-pekeno-carlosA-adrian pensaron que eran poucos Km's e metéronse a saber por qué pistas pa chegar á cima jajaja. 

Qué bonito! era cedo, bo día, todos sin averías, todos ibamos cumplindo e aguantando... Así que rumbo ó Pedroso... OLLO, RUMBO, non subir ó pedroso... jajaja o destino era baixar a figueiras por unhas pistas chulas chulísimas. Nunha paradiña destas, Pato, (tranquilos, non farei chistes jaja) arreglou o pinchazo que tivera na baixada do Mercuto. Ahora tocaban esos tramos de sube-baja pestosos que hai que enlace, suputamadre, agarra a roda! Aquí separámonos pero agrupámonos ante o desvío que levaría a bautizada como "baixada dos maricóns" xa que é unha baixada de collóns. Bien. salimos 20. chegamos 5. Jjajajaja o resto... enfin. A baixada chula, rápida, técnica, e de apretar o pedal todo o tempo. merece a pena facela máis veces.

Peeero por contra, ten moito cruce, e perdéronse moitos polo monte, maiormente casi no final, e pensaron que a ruta era pouco e decidiron tamén subir ó Pedroso... tan colgaos! ajajajaja Pois alí esperando por todo dios en Figueiras, unha chea de tempo. Alá nos iba a media con todos estos paróns! jajaja. ahora o tempo apretalle a máis de un, así que aqui abandonan Panchito, Kiko, Carlos Abogado, Carlitos... e bueno, despois cada un por donde lle saliu do carallo pa casa.

Peligro! na rotonda que vai pa Tapia xuntámonos uns poucos que quedamos para facer o descenso de AldeaNova, a miña especialidad e que nunca defrauda. Eso, que vos vou contar, que se non se che poñen de corbata nos saltos a toda hostia, e porque xa os levas na boca jajaja. Chego abaixo e espero polo resto... e estaban alí recollendo os cans uns cazadores (poli bueno e poli malo). Claro, chegamos ó cruce a fuego, e os cans volvense tolos, e os dueños, tamén. Alí nos discutiu que o monte non era noso e non sei qué mais parvadas sin sentido. Non era plan de pasar das palabras ós actos, eles tiñan cospetas e nos tiñamos multiherramientas. Tábamos jodidos. 

Despois de tanta discusión, e sobre 45km creo, entra a fame, así que NY, tapitas (moitas risas alí recordando historias), lavar a bici á gasolinera, chegar á casa, mirar o reloj. Ver que son as 15:04 no tiene precio, para todo lo demás O-E-Ás!

Oscarito!!

II CRITERIUM OEA 2011

"Un gran domingo"

Bueno, alá vou ca segunda crónica da semana, esta vez toca falar do                                                     II CRITERIUM OEA MTE SAN MARCOS.

Mañá de carnaval, temperatura fenomenal, o sol brillaba e despois do pequeno desayunito no new york pouco a pouco foi aparecendo xente na plaza das tetas. E un invitado de honor, o noso veciño das cabras Anxo. Parlamos alí un pouco, quitamos unhas fotiños e arrancamos dirección ó San Marcos. Por monte claro está, collemos rumbo e no medio do camiño uníusenos a nosa compañeira Isa que alí nos estaba esperando. Xa todos xuntos proseguimos a nosa andaina entre risas ata chegar ó monte. 

Cal foi a nosa sorpresa que alí estaba a nosa nova socia do club jeje Alfonsa, que veu vestida para a ocasión. E ademais o presi. Todos xuntos fomos cara o punto de saída xusto no alto do monte. Como era de esperar, empezaron os problemas sobre como se debía facer o criterium, Pato por un lado o Presi polo outro.....vamos que alí todo dios bouramos e decidiuse dar 2 voltas neutralizadas, todos xuntos para ver o circuito, e rodar algo e despois na terceira saída lanzada xa. E así foi, na segunda volta todos iban collendo boas posicións e no paso por meta todos coma tolos jajaja.

 O tema era dar voltas ó circuito e o último en pasar de cada volta quedaba eliminado. As voltas iban pasando e ó principio xa se foron quedando Isa e José, os cales despois quitaron unhas fotos caralludas. En cabeza xa dende o principio Oscarito tomou a alternativa impoñendo un ritmo fuerte pero cómodo o cal tiven que acoplarme e rodar xuntos unhas 4 ou 5 voltas ata que xusto despois da baixada a slek salíaselle a cadea, contador esperou un pouco por el pero logo xa tirou...jajajaja (Cousas que pasan nenoo). 

Por detrás había tamén unha bonita batalla entre Andrés e Anxo, Ito, Pato...e un pouco mási adiante iban Suso e Carlos dandolo todo. As voltas pasaban e o calor apretaba, cada paso por meta xa se vía a mais xente na meta...quedaba menos pero bufff como lle chegaba. Xa nos últimos compases da carreira quedamos Suso, Carlos, Oscarito e eu dando voltas, o podium  de Carlos está moi traballado xa que foi constante e sen problema ningún en toda a carreira. Ó final a carreira íbase decidir entre Oscarito mais eu. Decir que Oscarito lle pegou duro todo o tempo pero igual se quentou ó principio e pagouno despois aparte tiña algún problema na rodilla e tal.

Finalmente o podium quedou da seguinta maneira: 3º Carlos / 2º Oscarito / 1º Jory

Andrés quitando a perna.....

Unha vez acabada a carreira veu o mellor, a comidiña de confraternización a base de pinchos de empanada e tortilla que estaban ben sabrosos por certo jajaja. Ca súa bebida, fora Isotónica, cervecita ou auga. 

E bueno decir que da gusto que cando se fala de facer un evento no club sempre se intente estar ahí. O criterium saleu perfecto, non abandonou ninguén penso e todo pedaleamos o que puidemos e eso era o importante, o que mais e o que menos pasouno de marabilla. 

Tamen aproveito para darlle a benvida a CARLOS T., ADRIÁN E A SERGIO que recientemente se fixeron soios OEA. (Non saben o que lles espera......jajajaja)

Un saúdo a tod@s¡¡¡

...jorge...

XCO DE NIGRÁN

"Fin de semana competitivo para os esfola arrós"

XC MONTEFERRO (NIGRÁN)

Ola amig@s¡¡ como vai eso? estades xa mais descansados?? jeje. Empecemos polo principio da fin de semana logo. 

O sábado inagurábase o campionato galego de rally na localidade de Nigrán e ata alá se desplazaron dous OEA´S para iniciarse no mundo da competición...Era a primeira vez que íbamos a unha carreira deste tipo e bueno....andabamos algo perdidos. Para empezar moita carreira UCI e moito tal pero a entrega de dorsais.....deixou algo que desear (punto negativo) ainda que o ambiente que por alí había era o nunca visto por min polo menos. Na zona de boxes estaban tódolos equipos alí preparados cas súas carpas, bicicletas en rodillos, publicidade por todos lados.....jajaja que pasada....e nos bueno....non quixemos montar todo ese chiringuito......

O tema empezaba. Tarde mal e arrastro fomos a quentar algo e a ver o circuito, bueno parte. O pouco que vimos era chulisimo....todo por sendeiros, sen pedras, parecía asequible. Fomos hacia a meta e alí comezaron os nervios. Colocamonos por categorías, iban chamando por números e formamos a parrilla de salida. Primeiro saían os Master e logo Senior etc. Dabiz sale e un minuto despois eu. Decir que a subida era en costa arriba e todo dios xa co plato metido......eu flipando....jajjaja pero ala vamos¡¡ bocina e a pedalear. Por diante quedaban 4 voltas a un circuitazo de 5 km e pico que tiña de TODO. Partes moi técnicas entre raices en baixada, cortados de 50 cm, subidas case imposibles de pedra...pfff animaladas pero tamen sendeiros entre árboles, con peraltes....bueno unha pasada e sobre todo, xente animandooo que sempre se agradece. As primeiras voltas foron de toma de contacto e bienn sen imprevistos pola miña parte ainda que Dabiz si que tería un problema cas tremendas raices que había nunha baixada...e co golpe que levou tivo que abandonar. 

Pola miña parte eu seguiría adiante pero tamén, case no mesmo punto que Dabiz, eu fun contra un pino enorme de frente e ostiazo contra a potencia ca entreperna ainda que puiden continuar non sen antes comprobar que non tivera danos na montura. A medida que os minutos e as voltas pasaban sentíame máis cómodo e iba superando a algún àrticipante e algúns a min. A verdade e que este tipo de carreiras son outro nivel....hai xente que anda mooooito de dios....bufff que animalada.

O final da proba acercábase e o cansancio parecía que respetaba mentras algúns dos meus adversarios se quedaban tocados de tirósn e demais. Iso doume ánimos para facer un último esforzo e así foi. Os últimos 2 km fíxenos a muerte¡¡ Arriesgando mais do que debería penso....pero bueno o jolpe avisa jejeje.

A carreira remata e eu tamen remato mallao. Recollo un detalle da organización, un auga e marcho para o coche. Alí xa estaba Dabiz, montamos bikes e imos ver ós outros animales; ós elites e sub 23 mais ós junior. Esto xa era outro nivel...cómo subían, cómo baixaban....e todo con bicicletas que calquera desexaría....jejejeje. Despois de flipar un pouco e ver a carreira viñémonos para casa. Eu ca sensación de facer un bo papel....pensando que dos 20 da categoría pois faría entre os 10 primeiros pero cal é a miña sorpresa cando estando xa na casa comendo unhas filloas ajajja me chega unha mensaxe ó movil comunicándome que finalizara 4º¡¡¡¡ jojojoj tiñades que ver a cara que me quedou jeje. A verdade e que me dou moito ánimo para seguir adestrando e a ver se algún día consigo facer podium....sería unha ilusión moi grande para min.....

Domingo perfecto

Hola amigas e amigos! quetal?! bueno, son oscarito e vou comentar un pouco o domingo-morning, que estivo moi ben!

Suso e Xulio facendo das súas

Como sempre, ás 9:30 nas tetas, e os mais madrugadores tomaronlle un cafecito no NuevaYork, mentres esperaban polo resto. E alí nos xuntamos: Jorge, Andres, Pato, Carlitos, Angel, José, Suso, Xulio, Ito, Alfonso, o amigo Javi eu (oscarito jaja). Poñemos rumbo ás Antenas, necesitabamos un dia de desconexión do trazado exigente da marcha e queríamos facer algo rodador. O dia perfecto, despejado e unha temperatura digna de primavera-verano. (bueno, despejado para algúns, para outros ainda tábamos en Chanteclair... jajaja) 

Ritmo de falar, de poñernos ó dia, de risas e de contos; lento pero seguro, os km's van caendo: bordeo do río, gaseoducto, cruce da picaraña... (suso ten un percance... os rieles do sillín salíronselle do armazón tras un rehusamiento da sua montura, pero non hai nada que unha brida non sulucione).

Seguimos adiante, cruzamos a via do tren, e aquí iba a surgir o lider natural da ruta: Pato! que quería subir un pouco (jajaja...) e ir polo alto do monte ata o Scala. Vaia subidita... sacounos o frío a mais de un. Seguimos perfilando por arriba, e metemonos nun camiño ratonero, e innovamos para ir dar ó alto de Lampai. Moi chula a saubida por monte, pero o ultimo repeito había que coronalo en asfalto... qué pestosidad! arriba estaban uns amigos, do Dream Team Bike, e logo de intercambiar anecdotas, fotos e barritas, procedemos ó descenso, descartando toda opcion de Scala, para facer unha segunda parte moi chula.

No alto cos amigos do dream team

Qué decir do descenso? pois que cada un a machete para abaixo como pudo, todos disfrutamos, pero os cortalumes fixeron sacar ó descender máis técnico que cada un leva dentro. Eu atrapei sin maior novedad, o resto non sei, algun tamen tería algo... jejeje. xa abaixo, na general, despois de unha segunda baixada tamen vertiginosa (como molan estas cousas eh! en seco apurase moito mais). Eu fago o flipado e acabo caendo, pero con moito estilo... qué risas! Aquí abandonanos Carlitos, ah! e suso non puido seguir por mor do sillín, unha lástima, outro dia será!

E bueno, decir que a segunda parte... unha auténtica gozada... descubrin camiños, e todos ciclables pero cerradiños, dos que nos gustan, sin moita pendiente pero que facia sacar o que levas dentro si lle apretabas un pouco! E tocamos parte da ruta femenina... DIOS! solo con ver esa parte do trazado... xa ten unha pinta insuperable, para iniciarse é o mellor: camiños cheos de natureza e sin exigencia física, e delao da casa! qué mais pedir??

E asi imos poñendo fin á rutilla do domingo, non sin antes pensar en que gastamos o euriño que queda? no lavado de bicis ou nunha cañita? pois cañita! volvemos ó NewYork a fichar e a decir que chegamos ben e rematamos a faena!

Andrés feliz

Hoxe vou estrenar sección nas miñas crónicas: ME GUSTA O NO ME GUSTA (jajajajaja)

Me gusta: Ver a Xulio facer o esforzo de baixar de santiago apurao de tempo para vir andar con nos. Ver a Alfonso poñerse cada vez mais en forma. E a Suso baixar tamen de stgo. Ver como cada vez somos mais xente. Ver o bo ambiente que hay no grupo nun dia de disfrute e gozamiento como estos.

No me gusta: O casco de Ito, temos que tirarllo á basura cando non mire... JAJAJAJA.

PD: saludademe siempre! ah, o viernes... pasade polo american's, que tedes unha volta paga, que o juvenil vaise facendo modesto... e xa van 24... xD


Mais fotos da ruta no noso FACEBOOK | Os Esfola Arrós Bike

Oscarito --

Despedindo o 2010 nas Torres de Altamira

Uno ano máis, e como marca a historia desde tempos inmemorables, os OEA's reúnense o último domingo de cada ano para despedilo como se merece, recordar historias, tomarlle o turrón... pero non sei en que momento se nos foron as celebracións das mans...!!! ben, vaiamos ó principio...


Corrían as 9:30, -4º, Plaza das Tetiñas, e alí estábamos poucos, pero pronto completaríamos a formación de equipo. Sin prisa, hoxe era dia para o disfrute... Aparece Dabiz de respresentante de asuntos legales y prensa do Club traxeado... algun gorro de Papa Noel para facer xogo coa indumentaria, e... Petardazo de salida! (Suso, imos ir presos...) arrancaba un gran dia si señor...


Risas, historias, FRIO, reencontros, piques nas subidas... e imos subindo Rañalonga, e tras ataques de Pato, coronamos Altamira, moi cediño, sólo andaba por alí Isiña, grabando video (tan todos no Facebook, dignos de ver eh! gracias Isa!) e nada, así como quen non quere a cousa, contemplando o amanecer, imos sacando bebida, bebida tamén e algo de bebida (tamén había comida eh jajaj) Logo deso, montouse o que superaría de lexos a infraestructura desplegada polos juveniles o domingo anterior cos choricillos & churros: Unha bombona e unha pota de cocido... jajajaja (si que traballaron Isa e Suso si...)

Infraestrutura

O resto xa non sei nin por donde empezar... empezamos a roer, beber e a pintar o indio, puro botellón! Que si ahora mollamos a Pato, que si pato a devolve, que si Juan é o que mais atrapou (sempre taba no medio) que si refrescar ó personal con hielo... brindis, caídas, mais brindis, chistes, imitacións, máis petardos, clases de técnica de Xulio, visita de Martín e hijo, chocolatito de Ito... houbo de todo, demasiados detalles como para que me acorden, pero ante todos RISAS, moitas RISAS...

E claro... pasa o tempo, e as bebidas espirituosas subían... jajajaja, quero pensar que as 3 caídas que houbo, foron froito dos chupitos... jajajaja vaia risa! para empezar Jory, quixo aboiar demasiado unha trialera... e baixouna eh! pena que se equivocara de lado para baixar... o video e digno de ver!

Seguimos tirando para abaixo, xa era a 1, levabamos moito tempo de festa e había que ir á de Pepe King, desto que imos nunha baixadiña, inocente, Fer intenta un "manual" dos de Xulio e... non sei como carallo fixo, pero aterrizou de puta madre na herba fresquiña, asi que nada, solo ferido o orgullo... pero bueno, as risas que me botei tampouco tiveron precio... jajajaja

Pero sin duda, o que sería para min o momento mais cómico do ano... xunto co jesucristo de Kiko, sería a caída de Angel. Digno de mención aparte... Desto que estábamos Dabiz, Jory e eu (oscarito) practicando as transicións en mtb para os duatlóns... e Angel sumouse á festa... o de baixar da bici ben... pero o de subir... JAJAJAJAJAJAJ enganchoulle o culote no sillin, e non sei como carallo fixo, pero atrapou.... jajajajajajajaja xDDD que risa macho, cada vez que o recordo...


E ideas de Andrés, de facer o GP de Rañalonga... como fan as cabras, pero modalidad duatlón/LeMans... aparcando as bicis no arró e correndo a por elas, facer a baixada. Todos a baixamos cada un o seu ritmo e entre risas. Vaia dia si señor, solo se podía culminar con unhas tapiñas de xamon asadiño, e así foi. Despois desto, cada un foi indo para a casa, despois de despedir o ano como se merecía, e darlle a entrada a un 2011 cheo de retos: II Marcha, Duatlons, Soplaos, Marchas, Cronoescala, Criterium... etc etc.

Placando a Ito...

E bueno, a modo de opinión personal e creo que moitos a compartiredes, penso que cada vez que nos xuntamos, pasamolo moi ben e predomina o bo ambiente, e que este Club cada dia vai a máis gracias as iniciativas da xente. E que días como estos, son os que ó final se acaban recordando cando nos xuntamos todos, porque non todo é pedalear nos Esfola Arrós. E nada máis, temos que coller todos o ano con ganas, para empezar, podíamos poñer un dia pronto, e salindo ás 9, para facer a ruta completa, que é unha boa maneira de desoxidar, non creedes?

FELIZ ANO A TODOS!!!!!

PD: xa ta a roupa no American's, salúdame siempre!
PD2: falta fará o da roupa... algun chegou con ela chea de viño á casa... jajaja

Oscarito ---

NAVIDAD OEA ... la saga continúa

1,2,3 ...8,9...12..hasta 17 OEA´s nos juntamos el pasado domingo para celebrar nuestra Navidad, con el parte metereológico dado por Mr. Pato sobre nuestras conciencias arrancamos hacia el Rubial, "en un par de horas cae agua" predijo nuestro Pemán particular, así que había que subir rápido para comer todos los ágapes navideños y luego bajar a la de Abelleira a disfrutar de la IV parte de la saga OEA en dvd ... ni 2 kms pedaleamos, parada en la gasolinera a reparar un pinchazo en la rueda trasera de Alfonso, hacernos unas fotos de grupo a todo GAS y seguir pedaleando, subida toda por asfalto, era día de fiesta, y de no mancharse mucho así que pronto llegamos a la cumbre, viento frío y unos instantes de debate para decidir donde se ponía la mesa ... mientras los juveniles, dentro de la caseta, con hornillo en mano nos preparaban unos deliciosos churros y unos bollos preñados de choricitos calientes ... nenos como sois!!! A CABEZA NON PARA!!! ...

... puesta la mesa nos damos cuenta que comida hay para un regimiento pero la bebida es escasa, apenas 3 botellas de champagne para regar chorizos, queso, turrones, mazapanes, polvorones ... parece que todos fuimos al peso y nadie queria cargar botellas jaja ... pero llegar llegó y cuando llegaron los chefs Jory y Oscarito con sus recetas (que tiemble Argiñano) la cosa aún fue mejor ... lo malo era la niebla que nos iba envolviendo y calando hasta los huesos, así que brindis y recoger para bajar todos juntos por la nueva trialera, recorrido estrella de la II marcha OEA, demasiado para mi gusto y técnica, pero como tiene que haber de todo y para todos, seguro que los más osados y habilidosos la disfrutarán, para el resto siempre hay esas bien queridas alternativas ...

... ya en la de Abelleira para ver el dvd, se nos une Kiko que venía de currar, y nos disponemos a darle al play, no se si fue el "tinto de xarra", las filloas, el lacón o el chorizo que nos puso Manolito pero la imagen no arrancaba, esa marca Jamo no es muy de fiar, no soportaba la calidad de tan grande obra maestra ... así que lo cambiamos por un Sony de toda la vida, esta claro que no es lo mismo un taiwanés que un japonés ... y ahora sí, ya, por fin todos centramos nuestra atención en " OEA´s IV, a lenda continúa" ... gran trabajo hecho por los juves, lo pasamos bien recordando anécdotas de este casi finalizado 2010 y nos reímos mucho, no, muchísimo con los juegos de imágenes y sonido de esta pareja de jovenes directores ... Nucha & Mucha for ever !!! ... SALUDAME SIEMPRE !!! ...

.. en retirada algunos OEA´s, otros nos quedamos a comer, que hambre no había pero con la comida en la mesa todo era rillar y rillar ... vino de calidad, tortilla, empanada, raxo ... para seguir comentando anécdotas y preparando retos de cara al nuevo año, y como en la canción nos fueron pasando las horas y con los cafés y los chupitos volvimos a ver el dvd, que está genial, emotivo y divertido a partes iguales ... era cuestión de venderlo para sacar unos euros jeje ...

... y así a eso de las 18:00 h , o un poco más, cada uno tiró para su casa ... contentos por dentro, contentos por fuera ...

muchas risas y mucha música

dabiz

II EXTREM OEA

Con algo de retraso vai esta crónica... así que bueno, intentarei contar como nos foi os OEA's nunha nova argallada... desta vez tocaba facer a Extrem OEA, os 9 picos, o desafío era grande...

Como habíamos acordado, alí tabamos nas tetas, ás 7:30, mais ou menos puntuales casi todos, e tomandolle o chocolatito que trouxo Ito e as galletitas que trouxeron Jory e algun máis. Despois de risas e unha vez aberto algo o día tiramos para o primeiro pico (Altamira) os seguintes valientes (perdón si me olvido de alguen eh!): Oscar presi, Alfono, Ito, Carlos, Andres (que se uniría mais tarde no Rubial), Jorge, Kiko, Suso, Pato, Fernando, José, Ángel, Suso (hay que buscarche un nome, pero mellor pono ti, eu non apurei a pensar un e cando me din conta cascáronme "Oscarito"...) e Oscarito que escribe. Mención especial para Xulio, que se presentou alí para o desayuno e despedirnos, pois taba lesionado, esperamos verte pronto socio! E moita mais mención para Isa, que nos veu a cargar cos bártulos, e nos foi a levar a comida, e tivo ahi para o que fixera falta durante todo o percorrido... Moitas gracias! E os que faltaban... dou fé de que era por causa mayor, o dia era bo e o bo ambiente animou a todo o mundo que pudo... para os que non puderon, tranquilos que para o ano tocará outra!

Coronamos Altamira sen mayor percance... bueno, algun estomacal que me amargou todo o dia e non disfrutei como me gustaría... Pero cando nos quixemos dar conta, xa tabamos subindo o Rubial... bien bien, imos sin presion, a pasar o dia en familia e con moitas risas. Coronamos Rubial... boa hora... toca descenso... qué gozada! había tempo que non se facía esa vertiente e fixo as delicias de todos... e veña, encamiñámonos para o que penso que é o mais duro... a Muralla... camiños bastante rotos, pero jiji jajá (como diría carlitos) e xa tabamos no alto na pista rodadora, intercambiando historias. Decir que os menos asíduos as voltas dos domingos, cumplian con creces, nunca ninguen se quedou atrás e todo o mundo se forzaba hasta donde quería.

Alí pois o debate que levábamos t

endo todo o ano... que si coronamos ou non... pois mellor tiramos para abaixo para ganar tempo e ir con calma, que ainda non tiñamos moi claro por donde ir para o S

antiaguiño. Baixada chula tamen... inventamos un pouco pero bueno, cumplimos o objetivo de encarrilar o Santiaguiño. Coronamos, e baixada mítica, esa si que foi a muerte, "Que enfría a comidaaaaa!!!" E despois de estirar as pernas, comimos á sombriña... cómo prestou! Alí despediríanse O presi e Alfonso, e tamen nos despediu Kiko no Rubial, que taba ainda desoxidandose... jejeje

Cerca de unha horiña alí parados, de cachondeo e bromas como se costumbre, que ben se taba de sobremesa e caña con café que trouxo Isa, todo un detalle! O peor tocaba ahora... arrancar con un sol de justi

cia para a archi-mítica-clásica subida ás Antenas do Scala... Dios!!! que sufrimiento subir a calquer ritmo a esa hora... Decir que Andrés tiña problemas ca roda de atrás... "tira con eso!" e por H's ou por B's todos nos estiramos bastante na subida. Salientar a pedazo subida que se marcou Ito alias Perk, gracias a que lle fixen de gregario ata o asfalto, donde se marcou un do sprint jajajaja.
Disfrutamos das vistas, e poñemos rumbo á Picaraña, da man de J.Furelos e facendo unha baixadiña que nos levaría ó asfalto para finalmente coronar outro pico... Quedaba pouco para rematala, e ainda tiñamos 4 horas, podía ser posible... bueno, xa nos imos vendo! Tiramos rumbo Santiago polo Camiño, ata chegar a Vidán, donde lle metimos uns heladitos e xa nos apalancamos un pouco. A xente xa taba algo cascada, algúns baixaron para berta, e 3 animales: José, Jorge e Angel quixeron coronar tamen o Pedroso, e lográrono.

E bueno, eso é case todo amigos, un dia dos que dan gusto, facendo algo diferente e xuntandonos todos, que eso é realmente o máis importante. Para o ano intentaremos entre todos facela mais contra Maio por ejemplo, donde temos todos mais ben de forma e iremos a por esos ansiados 9 picos! (e cena para celebralo, claro... jajaja)

Pasaron mais cousas, pero non me acordo de moitas... ide comentando, que esto ta algo apagao chavales! veña, que xa é domingo e toca outra! Un abrazoooo!!!

Oscarito ---

III NOCTURNA OEA

"con sentidiño¡¡¡"

Hoxe non é día nin de gps, nin de gráficas nin de nada. Hoxe era o día da Nocturna¡¡. Toda a semana esperando este día e preparando cada un os seus inventos porque está claro que a maioría moito inventou para levar al luces jeje. Ás 21:30 era a hora de quedada. E alí estaban bastantes OEA´S e un invitado que a verdade non sei como se chama. (Perdoa).
A noite xa empezaba entre risas...e claro non podían ser outros que o dúo dinámico o que as armara...O tema foi o seguinte: ás 9 da noite quedáramos na casa para ultimar detalles. Oscarito con mais tempo montouse un bo tinglado. Luz de obra naranxa xiratoria na cabeza e neon na barra da bici...vaia pintas ajajja e ca batería da moto detrás. Eu para rematar o tema cun megáfono para tema sirena e tal....Pois nada, estábamos preparados e ala vamos directos cara Verde para coller toda a recta da carretera de Ortoño cara os taxis e de aí saír á praza das Tetas. No punto de inicio prendemos motores e alá imos, polo medio da carretera desde Angueira ca sirena a todo trapo e Oscarito ca luz prendida...todo iba perfecto ata que á altura dos taxis xa nos dan o alto os municipales....jajajaj. Nós flipando e o resto dos OEA´S partíndose o cu mentras a nos nos querían empapelar por ir armando escándalo ca sirena e tal....En fin non tiñan nada mellor que facer e era un novatillo con cara de flipao. O caso que tivemos que apagar o tinglado e ir para onde esta

ban os outros.
Despois desta anécdota e das fotos pertinentes (Alfonso xa as subirás) saímos dirección

ó Rubial. De camiño comentando a xogada e armando algo de escándalo ca sirena que para eso a trouxen jejeje. Unha vez no monte todo foron risas e "papa namericanos" jejeje. as luces tardaron en prenderse...a xente gardabas non fora ser o demo. O pekeno xa iba con problemas técnicos e tivo que abandonar nas primeiras de cambio, pero nada grave. Pronto recupera. O resto seguímos subindo dirección Rubial polos camiños de sempre e sen ningún altercado. A noite ía cerrándose pero as luces apagadas. A subida toda por asfalto. Que pestosa é maaaachoooo, su puta madre¡¡ A xente quentouse un pouco na cabeza pero pouco a pouco íamos chegando todos e ó ritmo da música coronamos o "noso" querido monte. A niebla facía acto de presencia e o vento tamén. Abrigámonos e para abaixo. Agora si que estaban as luces encendidas, era noite cerrada e a verdade e que é un subidon de adrenalina baixar pola parte de atrás do Rubial a 65 por hora sen ver case nada e os que viñan detrás menos ainda polo polvo...O presidente eso sí, sempre baixando ó límite e moi ben¡¡ jejeje.

Reagrupamento na primeira caseta e directos para o cacho de asfalto. Entre risas e case caídas chegamos e alí decidimos baixar polas trialeras uns cuantos. A verdade e que arriesgamos pero como molaaa¡¡¡. Agora ben o altercado da noite onde desta vez Alfonso provou os toxos nunha saída de pista bastante aparatosa pero sen consecuencias graves. Chapa e pintura con toxos clavados polo corpo jeje . O resto para abaixo sen mais. Uns polas trialeras e outros polo asfalto, sen arriesgar demasiado.

Xa en macedos decidimos ir pola general ata o Abelleira. Que chulo ver a ringleira das bicis toda cas luces...en plena noite cerrada...que gozada....

O punto espectaculo démolo ca chegada en bloque ó Abelleira onde nos esperaban os ansiados pinchos. O convidado marchou pero o resto quedámonos e uníronse Ángel e o Pekeno.

Aparcamos monturas e tocaba disfrutar dos saborosos chicharróns, xamón asado, tortilla, etc....Miña nai que rica¡¡¡ e tamén das xerras de tinto de verano que tantas risas nos fixeron botar....E todo gracias a Carlos que nos fixo de camarero. Moito lle gustou ver como bebíamos.




Resumindo: foi unha noite memorable por todo. Por andar de noite na bici, unha gran experiencia que hai que repetir mais a miudo, polas risas entre nós, polos chistes, e sobre todo polas duas horas que botamos no Abelleira, eso si que une carallo¡¡¡ ejjeje Sen mais darvolas gracias por ser todos así e espero que sigamos formando esta gran familia.

ós que non puideron vir como Fernando, Xulio, David, Martín, Os Tojo, Alberto, Juan e Antonio pois decirvos que se vos botou de menos pero xa brindamos por vos¡¡¡

Un saúdo.

(E COMENTADE ALGO POR FAVOR QUE SEMPRE GUSTA VER COMENTARIOS ÁS PERSOAS QUE ESCRIBEN AS CRÓNICAS VALEEEE???? JEJEJE E SABEMOS QUE O BLOG O LEDES¡¡¡¡)

P.D: carlitos.....ajjajajaja.....débesnos unha....non digo mais.......

Entre Duas Rías 2010

Domingo 13 de Junio, e os OEAS dispoñémonos a facer unha das marchas das que máis e mellor escoitei falar desde que fai que me dedico ó mtb profesional (nin 10 meses jajajaja, e vale, non é profesional). Ó caso, que como era o unico novato (non sei se Xulio foi o ano pasado) vou facer eu a crónica.

Quedamos ás 7:00 uns cuantos no centro de Berta pa que nos collera Ito no Ito-mobil, ir buscar a Xulio, e arrancar para desayunar alá cerca de ordes donde quedamos co resto e arrancamos xuntos para Ares (este ano salía de alí a marcha). De camiño o de sempre, moitas caralladas, moitas risas e moitas historias, o caso é que chegamos ás 8:30 á saída e ainda tocaba montar todo. Cas caralladas fomos: Xulio, Jorge, Ito, Alberto, Pekeno, Alfonso, José, Carlos, Andrés, Juan, Javier e mais Oscarito que escribe.

Nada mais chegar... e pensando que íamos ir xustiños de tempo... xa vemos unha colaza para recoller dorsales impropia e que non taría a altura do resto da marcha, pero bueno, un detalle a resolver para outros anos. Collida de dorsales e saímos ás 9 e media. (a saída taba para as 9)

Como sempre saímos de últimos, relajados e de carallada e risas. Ah! Carlitos levaba unha 29", tocoulle pa que a probara e eso fixo. Eso sí, tivemos que axudalo a montarse na bici, xa que esa roda quedaballe grande hasta a pekeno-saltón. Quizás non fora a mellor bici para todo o terreno variado que nos encontramos, pero bueno, algun dia coparán o mercado da xente que lle mole facer cousas llanas.


Fomos roendo km's pola beiriña da ría... que chulada, que vistas, qué senderitos... moi moi guapa si señor. Empeza a subida ó monte e faina cada un ó seu aire, e como íbamos relajaos de máis, xa nin tramo libre nin hostias nos deu tempo a facer, pero bueno, casi que mellor que así fomos todos xuntiños (decirvos que íbamos de casi últimos que o tipo da organización iba acortando a ruta detrás nosa) Chegamos arriba sen moita noticia e empezan as baixadas... CHULISIMAS! dios, eran técnicas pero moi moi boas, xa que por alí disputouse o finde anterior un campeonato de descenso creo.

Toca volver subir e volver baixar parte do monte, mais baixadas chulas, si señor que guapas... más de lo mismo. E chegamos a Mugardos, donde taba o avituallamiento (KM30, igual algo tarde, pero había de todo, nada que obxectar) Alá tamos media hora a comer como becerriños que somos, pero o grupo taba dividido e tocaba arrancar. Jory que quere ir cos de adiante, eu que quero ir amodo... saímos de últimos otra vez, cada un o seu aire. Pero encontrome con Alberto e xa empezamos a tirar ó animal para chegar ós de adiante. Alí taban Jorge e Juan. Mais risas, caralladas... tamen ta xulio por alí... resulta que outros Oeas (alfonso, josé, carlitos) xa iban diante nosa de todo, fixéronlle a de non parar no avituallamiento os cabróns! jajaj



Mais e mais senderitos e trialeras preciosos, eso hai que vivilo, non se pode contar. Pero sempre sin subir moito, facíase ben. E cas risas xa levábamos 50Kms e chegamos a meta moi xuntiños todos. Decir que en todo momento organización de cruces e de todo perfecto, a xente moi xuntiña, ningunha caída fuerte (pekeno e alberto apañaron nas baixadas, sólo chapa y pintura, esperemos) e os camiños moi moi bos.

Lavado de bicis, ducha, regalos, gardar bicis e sentarse a comer. Todo de 10, auga quente e todo. Ahora si, o tema da comida... moita cola! PUTAS COLAS joder... cómo las odio! pero mereceu a pena, o churrasco taba bo bo bo, e os Oea's tiramos de veteranía (e jeta) e repetimos plato jeje. De camiño moitas mais bromas, volvemos parar en boxes para tomarlle un heladito/café, e para casa. Xulio deixounos probar o seu pepino de descenso, unha auténtica chulada, e chegamos ás 6 á casa (como nos gusta liarnos con caralladas jajaja) hora perfecta pa F1.

Conclusión? Ruta recomendable 100%, tiña moitas espectativas e cumplíronse de sobra, así que para o ano vai haber que pensar en ir repetindo. Por dias como este merece a pena o MTB, sin duda, dia completo.

Calificación:
Recorrido: 9 sobre 10
Avituallamientos: 7
Señalización: 8
Baixadas: 9
Organización: 7
Media: 8 (só fallaron algunhas colas e puderonse haber feito dous avituallamientos! pero casi sobresaínte!)

!MENUDA QUENTA LEVEI¡

Olaaaaaaaaaaaaaaaa, despois de uns cantos meses inactivo e con ganas de montar na bici, e tamen ca ilusión de probar a horquilla nova decicin sair este domingo a dar un paseo cos meus compañeiros do clube OEA, asi que coma de costume as 9.30 na plaza das tetas. Ali me atopei con Angel, Jose e Tojo, este ultimo de visita pois os matasanes recomendaronlle non montar na bici de momento mpor unha boa tempada, pouco a poco apareceu Ito, Roi , Kiko e Fernando na flaca que saliu so ningun se apuntou a esa modalidade, contabamos con que o señor Pato fixese a sua presenza pero non apareceu e Carlitos e Andres se chove non saen, os demais por motivos de saude e outros por participación en probas na Ponferrada. Con todo isto saimos cara o Santiaguiño non sei a que ora poi non ollei o reloxo e pouco a pouco e os demais esperando por min chegamos o mirador onde fixemos uns retratos e baixamos cara Extramundi a tomar un café poi ali no alto sopraba o aire a facia viruxe e logo das mariconadas dos cafes con leite clariño templado e de ollar o xornal puxemos rumbo a casa logo de parar varias veces pa que Jose lle dese aira a roda traseira que tiña pinchada e iso veume o pelo que fun descansando pouco a pouco ata a picaraña onde nos separamos de Kiko e Angel que foron hacia o milladoiro e nos ata bertamirans.

Pd. darvos as grazas por esperar por min, pois costoume un pouco facer o percorrido, e espero que os nosos compañeiros que participaron na ponferrada 101 desfrutasen dela. ( doime o cu de carallo

I CRITERIUM OEA (Mte. San Marcos)

"Gran día en familia no San Marcos e na casa de Juan "

Bueno bueno bueno, pois aquí estamos de novo escribindo unhas lineas sobre ó pasado domingo 14 de marzo, día no que se celebrou, no seno dos OEA, o I Criterium OEA no Mte. San Marcos. O día comezou coma sempre, na praza das Tetas de Bertamiráns á hora indicada. Unha vez estabamos todos e sen ninguén de "fora", unha magoa, arrancamos cara o San Marcos, lugar no que estaría xa todo preparado para o comezo da proba. Subimos por monte tal e como tiñamos previsto e unha vez chegados ó punto de saída atopámonos con Alfonso que estaba alí para acompañarnos. Grata visita claro que si. Dispostos a subir cara o punto de saída un espabilado Juan xa empezaba a usar tácticas para eliminar adversarios intentando tiralos polo monte abaixo jaaja, pero non tiveron moito éxito. Agora sí nos dispoñíamos a ir cara o punto de saída e comentar as bases da proba. O caso era dar 2 voltas a TODOS XUNTOS a ritmo suave e sen eliminar a ninguén para xa nas seguintes facer a saída e comezar a eliminar....pero ainda que parecía quie si....non houbo entendemento e un grupo liderado por Pato....empezou xa algo fuerte...e claro ó final pasou o que pasou que houbo un pequeno lío....ainda que falando intentamos arreglalo....jejeje. A saída douse, e todos estabámos preparados. O circuito estaba perfecto ainda que había algún coche dos cazadores (deixalos que era o último día¡¡) pero ainda así facíase todo sen perigo ningún, solo había que ter un pouco de coidado nas primeiras voltas na baixada xa que despois foise facendo camiño e todo iba perfecto. Nas primeiras voltas xa se foi facendo un pequeno grupo de cabeza formado por Carlos, Juan , Oscarito e eu. Puxenme todo o rato diante a tirar para ter sempre a baixada sen ninguen diante...jeje. Por atrás, nas primeiras voltas algúns xa se retiraron como foi o caso de Fernando, Jose, Tojo, Kiko, Little Salton....e outros seguiron como campeón como foi o caso de Pato e Andrés¡¡ Lastima que a xente non quixese participar un pouquiño mais fose polo motivo que fose....

O caso, pouco a pouco foi quedando xente e cada paso por meta viase mais xente na meta. A eliminación de Carlos foi un pouco simpática polo que escoitei xa que estaba chegando cos brazos levantados pensando que non viña ninguen atras e de repente pasa Oscarito e zas¡¡ quitalle o terceiro posto jeje As últimas voltas foron bastante fuertes hay que reconocelo, e Juan está moi moi moi fuerte, e da gusto ver a unha persona como él andando así de ben na bici e con esa forza psicolóxica para seguir seguir e seguir. Ó final os resultados foron os seguintes:

OSCARITO 3º - JUAN - 2º E JORY 1º... aquí temos o podium da proba:
Como vedes ca alegría do momento xa quitamos a roupa e todo¡¡

Logo de rirnos alí un bo cacho e descansar un pouco baixamos coma tolos para a casa de Juan xa que nos tiña preparado un pequeno picnic. Que sorpresa nos levamos cando vimos aquelo todo tan ben preparado, así da gusto¡¡ Outra cousa non pero comer e rirnos....todo o tempo, sobre todo cos cans autoctonos da zona: "os cans toupeiros" jajajaj que ben o pasei. Pato tes que ir para a national geografic¡ Acabamos ca comida e con case a bebida e alá nos tiramos no cemento cheos e cansados...
Logo xa recollemos e despedimonos ata o seguinte día esperando que volvamos a repetir de novo a experiencia xa que penso que estivo moi ben ainda que solo fose para estar xuntos e pasar un bo rato. Claro estña que para o segundo criteium presentaremos as bases ante notario para que non haxe dubidas.
Sen mais agradecer a visita do noso ben querido Secretario e mailo noso excelentisimo presidente que fixeron acto de presencia e entregaron os diplomas ós gañadores da proba.

UN SAÚDO E VIERNES CARRETERA¡¡

...jorge...

hoy me adelanto...

...yo aquel que fuera hacer la crónica, y aunque cada vez escribo menos, hoy realmente me apetece, la mañana comenzo un poco mas fría de lo normal, había ganas de jarana, pero con un paso comedido nos fuimos encaminando hacia Macedos por al Autovía, allí nos divertimos un poco con las obras de ingeniería que Oscarito y Jorgito, falta el Tio Gilito, que debe ser los "abus" de Oscarito, para dejarle hacer semejante destrozo, pero supongo que pensaran que mejor que estén aquí que tirados de botellón, pero los pobres no saben que... bueno dejemoslo estar, desde aquí, hacia las Torres fue otro, de las ya infinitas, diversiones, donde nos esperaba el vigia encañonando nos con su cámara, desde la llegada a nuestro punto y final del 2009 hasta la huida por las corredoiras, solamente se esfumaron unas cuantas botellas de champán, algo de chorizos, un poco de pastelitos, unas 12 uvas, y una dosis de disfrute, unos momentos que nos quedaran en la retina, hubo un momento allá contra el final en el cual me subí a un pequeño alto, y entre un poco nublado y un poco de lucidez, hice una pequeña recapitulacion del año que acaba de terminar, y solo puedo decir que fue bestial, me lo pase a lo grande y solo puedo daros las gracias por dejarme pertenecer a un grupo tan grande, el numero de componentes cono grande en corazón, así que tocando el final lo único que me queda pedir que el año que viene como mínimo sea igual de fructífero el que toca a su fin.

bueno desde aquí hasta el vino de Abelleria al cual vamos como ratones detrás de un queso, quedaba una gran bajada donde tocaron campanadas de defunción para una Pensacola, pero un final como no lleno de buen rollo.

Alguno tuvimos los arrestos de ir acompañar a nuestro miembro mas activo a la carrera benéfica en Santiago, pero se ve que el vino de Abelleria es de combustión explosiva, ya que se la cabo la mecha antes de tiempo, así que para el año en vez de bajar 4 jarras, toco el doble esperando que dure un poco mas

Feliz Año y lo dicho a seguir pasándolo bien, y un recuerdo cariñoso aquellos que no pudieron venir ayer, Martín, José y Kiko

Paz, bien y muchas risas.