Mostrando entradas con la etiqueta jose. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta jose. Mostrar todas las entradas

lunes, 27 de febrero de 2012

III CRITERIUM OEA 2012


O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje

A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche. 

Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas. 

Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.

Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron. 
Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50. 





E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje

Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós. 

Pois o dito, gracias por asistir  un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición. 

CLASIFICACIÓNS¡¡

1º Manuel Ces (Padronés)
2º Jory (OEA)
3º Anxo (As Cabras)


4º Suso Beis (OEA)
5º Juan (OEA)
6º C. Taboada (OEA)
7º Carlos D. (OEA)
8º Ángel Porto (OEA)
9º Manuel Pato (OEA)
10º Andrés (OEA)
11º Panchito (OEA)
12º Miguel (As Cabras)
13º Necho (OEA)
14º Sergio (OEA)
15º Pekeno (OEA)
16º Adrián (OEA)
17º Manuel V. (OEA)
18º Presidente (OEA)
19º José (OEA)



"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 20 de febrero de 2012

KDD ULTREIA - OEA´S


CRÓNICA DE ADRIÁN OEA




Weno hoxe tocoume facer a min a crónica (Adrián.A) como quen non quere a cousa… Saímos da praza das tetas as 9:30 mais ou menos con destino a facer a ruta do Tambre eramos unha boa recua de xente. Os Oea´s que eramos (Carlitos, Andrés, Pato, Juan, Kiko Oscarito, Jory, Jose, Carlos.T Manuel, Ito, Joyero e eu) mais os Ultreia. 

Empezamos a subir por uns camiños suaves por castrigo, pouco e pouco xa estábamos na carballeira de santa minia. Subimos ata rañalonga e despois baixamos hacia a ponte de ons que nesa baixada perdemos a jose, Manuel e Kiko que se meteron por outro sitio, un pouco antes de xegar a ponte de ons tamén se cobrou a vida do joyero por unha ramallada no medio do camiño “Que a xente que corta a leña debería recoller as ramas e deixar os camiños limpos por eso e unha vergonza” despois tiramos todo por de lado do tambre, embalse ata a aldea e entre risas e chistes xa levábamos uns cuantos kilometros encima, despois tiramos cara a iglesia da luaña que un pouco antes deciden marchar por estrada Carlitos e Ito. Aquí enganchamos por os sendeiros rápidos por onde van os cabalos, despois fomos destino hacia as torres alí fixemos as dúas ultimas trialeras da nosa segunda marcha. E nada con uns cuantos kilómetros encima das pernas finalmente xa fumos cara Bertamiráns o New York a tomar as tapitas.
Unha boa mañá de Mtb coa mellor compañía, coma o de sempre e ca compañía dos ultreia unha  Ruta moi chula e con tramos moi bonitos.
Saúdos!! Abraazo a tod@s!!

***AdRiÁn***


CRÓNICA DE SIMAL ULTREIA




Después de acostarme tarde y pasar una mala noche (con dolor de cabeza), me desperté sobresaltado y me di cuenta de que ya había mucha luz natural por unas rendijas de la persiana. Miro el reloj y veo las 8:50 (el dolor de cabeza seguía). Llamo a Toribio y le digo que no me esperen a las 8:55 en la alameda, que iré en coche a Bertamiráns. Un stress: medicarme, desayunar, baño, vestirme, meter bici en coche y conducir hasta Bertamiráns (menos mal que entre la autopista y la autovía fulminé el trayecto en tiempo record). Aparqué a la entrada de Bertamiráns, y saqué la bici del coche quedando un par de minutos para la cita de las 9:30 en la praza das tetas. Pregunto a una señora que sale de una casa; se lo piensa extrañada y me dice que no sabe.

Le pregunto a un señor mayor (se lo tuve que repetir 4 ó 5 veces; entendía metas, setas, zetas…), pero nada… Fue entonces cuando vi a un OEA; le hice señas y fuimos juntos a la dichosa plaza, donde hay una fuente con una diosa voluptuosa… Por fin puedo relajarme y disfrutar de la jornada de bici Ultreia OEA, que no quería perderme por nada del mundo. Como estaba contrariado por no haber ido en bici hasta allá, ya había decidido volver en bici a Santiago y regresar en bici a recoger el coche a Bertamiráns… Fuimos charlando unos con otros, disfrutando de la ruta por bellísimas carballeiras… tranquilitos hasta que empezaron las hostilidades en las zonas de rodar… Tal es así que en una de estas nos quedamos rezagados Edu C., David I. y yo. Pero, todavía venía algún OEA atrás… El caso es que perdimos de vista a la cabeza, y en un cruce
de carretera un OEA que esperaba le dice a David con un gesto como seguir… El caso es que David nos llevaba en dirección contraria; empezamos a sospechas que por allí no era, ya que no había marcas de ruedas de bici… Como yo había oído que íbamos hacia el embalse del Tambre, y sabía dónde estábamos y cómo llegar allí… dimos media vuelta y encontramos al grupo esperando en una fuente… pero al menos 3 OEAs se per dieron definitivamente… Seguimos todos los demás el cauce del Tambre en buena parte por unos caminos de senderismo muy bonitos, pero también rompepiernas por el sube y baja constante… pero claro estábamos abajo y quedaba subir… pero antes el avituallamiento… En la subida también apretó el que quiso y nos reagrupamos antes de bajar… En la bajada, en una colisión entre un OEA y un Ultreia, se produjo un nuevo corte… solucionado con una llamada de teléfono… Toribio fue sacando fotos toda la ruta, que imagino pronto veremos en FB… Después fuimos todos tranquilos nuevamente hasta que ya cerca de las Torres de Altamira…  otra vez las hostilidades rodando… Como había entendido que íbamos a seguir más o menos la ruta que organizaron el año pasado los OEA… casi me despisto, pasándome de listo, porque estuve a punto de tomar el camino mucho antes y me hubiese llevado mucho más tiempo…
 El caso es que me di cuenta de que por ahí no iban… deshice lo andado y a seguir el rastro al estilo de David… hasta unas bajadas que te los ponían de corbata… En la bajada ya vi a Raúl… y al final reagrupamiento… Me dije entonces que no perdería el contacto visual, y así fue… nuevas bajadas sin graves incidencias, aunque alguna “toupa” de Ultreia tuvo alguna que otra caída sin importancia… Foto final y despedida… los de Proupín para Proupín… los que fueron en coche, vuelta en coche… Los que volvían en bici, por carretera (yo me sume a este grupo)… Ángel, Cris y yo íbamos rompiendo el grupo, pero esperábamos al final de cada subida… menos la última… cada uno a su casa… fue entonces cuando decidí acompañar a Gonzalo hasta su coche en Meixonfrío, charlando relajadamente… No me quedaba otra que volver en solitario a por mi coche en Bertamiráns… pero ya sin prisas decidí disfrutar a tope… atravesé nuevamente el casco histórico de Santiago (que ya había atravesado antes con Gonzalo)… y decidí abandonar la carretera general e irme por la ruta Rosaliana a Ortoño (donde cogí agua en una fuente y le cambié el agua al canario…)… Este momento fue realmente grande; me sentí el dueño y señor de las carreteras secundarias… las vistas eran magníficas: cielo azul, nubes grises, verde campiña… en el horizonte, cielo y montes… se notaba ya la incipiente primavera, en las mimosas en flor, en los pájaros cantando… Pasé por el cole de la suegra de Diego S., crucé el puente sobre el Sar ya reformado, y me vine por la zona de las ocas asesinas y la ribera del sar… hasta el coche… Estaba disfrutando tanto que si hubiese encontrado a algún ciclista en ese momento… hubiese seguido pedaleando… Estaba en éxtasis !!! Tenía las piernas y los glúteos maduritos… pero no tenía hambre y estaba fuerte mentalmente como para seguir rodando por horas y horas a ritmo suave… Pero no encontré a nadie que me acompañara (todos lógicamente estaban comiendo), así que decidí cuidar de la bursitis de mi codo… cuyo tratamiento es arroz, es decir:
R= rest (reposo)
I= ice (hielo)
C= compress (comprimir)
E= elevate (elevar, y mejor por encima del corazón)

Y como está claro que no estaba haciendo nada de eso… decidí que mañana +… que me iba a comer… para pasear por la tarde estirando las piernas… ;-)

Jesús Simal

domingo, 12 de febrero de 2012

desbandada total

que si unos en carretera q si otros ,no duatlon ,o caso q pa salir o monte eramos ,tres un conocido de dabiz ,jose mais eu
bueno 9:30 na plaza vimos marchar os compañeiros na de carretera (faltava pato q era o q sabia o camiño )nos q si pedroso q si o santiaguiño .encamiñamonos hacia a segunda opcion q segun jose sa se sabe imos estar mais o abrigo .saimos cara cantalarrana e enganchamos pola beira do rio cara viladoiso carallo q frio seguimos ruteando polas pistas cara o santiaguiño sen nengun percance e a bo ritmo coroando o monte a eso das 11 ventaba do lindo e decidimos baisar cara a civilizacion ,a tomar un cafe .logo encamiñamos a volta para casa pasando polo campo de golf ,para seguir o camiño polo portugues ,encamiñandonos hacia o milladoiro ,onde os joses baisaron ,cara berta espero q sen novedad,e eu quedei na casa a 1 datar de.bueno un pequeno resumen sa se sabe son eu
pd:espero q os de carretera tuvesen boa maña (moito frio)
km:55 bo ritmo

lunes, 23 de enero de 2012

I KDD BTT OS DO MONTE BRAVO

Perfil do recorrido desde Bertamiráns ida e volta

martes, 13 de diciembre de 2011

MURALLA

Un domingo máis reunidos na plaza das tetas; un feixe de OEAS máis un invitado novo (amigo de Manuel ó Informático) coa pretensión de ir a muralla no menor tempo posible para non rematar como sempre as 3 da tarde. O día non acompañaba orballando con niebla.
Tiramos cara o Rubial para rodealo para ir por Macedos entre risas e charloteo o ritmo ia en aumento, algún sustillo nas baixadas e a tirar para arriba polo asfalto cara a a carretera de Augas Santas a Padrón (MV).
Unha vez encarado o camiño que nos levaría dende Rois ata o monte o grupo rompese en dous co abuelo, José, Panchito e Pato marcando o ritmo, Sergio e Ito en modo persecución seguidos de Carlos e o resto do grupo máis relaxado por atrás. Chegamos o pé do monte Juan, Panchito, Ito e Pato. E despois de valorar a opción de esperar ou ir subindo, decantámonos pola 2ª opción xa que facia frio e había unha niebla tremenda que non se via a 2 metros. Comenzamos o ascenso chegando por parellas forzando o máximo por un lado (JUAN/PANCHITO) (ITO/PATO); Unha vez arriba aparece Carlitos forzando para non ser alcanzado por un ciclista de outro equipo. Detrás aparece Andrés loitando con 2 foraneos máis e logo a conta gotas o resto do pelotón. O tres rapaces que se encontraron na subida eran de Roxos que nos comentaron que xa sairan con nos algún domingo (pertencen a un clube ciclista de rianxo ). Merenda, mirando uns para os outros xa que a néboa non deixaba ver outra cousa. E ben arrimadiños que facía frio.
Arrancamos cara abaixo, os do club foráneo únense na volta casa dando mostras de bos baixadores na baixada do monte. Tiramos ata Urdilde como fuegos e logo gran premio de Rañaloga, tapitas de lomo con patacas na de Pepe Rey e como Pepes para a casa.

martes, 22 de noviembre de 2011

Antenas Scala, meee mueeeeroo!!!!

Hola nenas e chavalada varia!!! xa todo vai indo ó seu cauce, e tamos salindo bastantes os domingos a rodar as MTB, así que o que queira que se apunte, como veñen facendo moita xente ultimamente e tanto nos gusta. 


Domingo-20, hora H, alí tamos nas tetas-BarNewYork dous chavales do CostaVella (Darío e Nando) Luis Casal, e os OEAs: Jorge, Pato, Andrés, Carlitos, Juan, Kiko, José, Suso Beis, Carlos (avogado) e Oscarito que está al teclado. Bien, poñámonos en materia.

Destino: Antenas, un monte que sempre gusta, pero a intención era bordear algo o Rubial, pa facer mais atractiva a cousa. Rodamos polos llanos do Outeiro, para enlazar o camiño do río, e despois poñernos en materia atacando a ladeira do rubial. PERO ANTES! tivo que abandonarnos Pato por problemas técnicos do seu ferro da segunda guerra mundial do seu pepino de bike... jajajaj o últmo parte que temos do perito-Furelos é concluyente: "ajarrotou o cable do cambio". Quedei con el na cima das Antenas, que el xa iba por carretera, pero hasta hoxe non sei nada de pato. (si alguén lee o blog e tiña vez martes ou lunes para cortar o pelo, que me confirme si ta vivo, gracias)

Volvamos ós pedales: rodamos e rodamos a empezan a sobrar kg's de roupa... Ritmo alegre e sin pausas. Cada un vaino levando como pode. Hasta arriba. Pabaixo mandan cojones, así que cada un a pintar a mona arriesgando unha posible visita ó hospital e a darlo todo. Un pouco de subida outra vez para chegar o enclave (donde se fixo o segundo avituallamento na marcha OEA). De aí para abaixo outra vez a lo loco. Chegamos abaixo, e toca algo de asfalto para enlazar co principio do Col-du-Scala.



Pinchazo de Carlos-Avogado, pero subsanamolo e seguimos. Bo dia, bo tempo, imos ben de tempo, (ah! Kiko xa nos deixou porque tiña fame). Así que o resto a subir como quere. A chavalada do Costavella sale a bo ritmo, que tratan de seguir Suso e Juan. Atrás o resto de parloteo. Primeiro descansillo, e as diferencias agrándanse, pero os máis veteranos do lugar din que é mellor jardar pa cando veñan vacas-flacas. Pois a gardar e sen hostilidades. Enganchamos a pequena baixada para afrontar o último tramo. Juan e Suso medio esperan medio sucumben o noso "demoledor" ritmo. Aproveito para tensar o pelotón, e máis de un xa queda muerto ante tal alarde de Watios. A verdad e que non quixen apretar moito. As rodas non me agarraban e quedaba constantemente patinando cual moto de cross que non da dominado tanto cabalo xunto (tou sendo irónico eh jajaja) 

Subida, subida... miro cara atrás e teño a Jorge e Suso conmigo. Boa grupeta. Sufrimos pero chegamos xuntos ó archipestoso asfalto final. Seino de memoria, e rompo a Suso poñéndome de pe. Reacciona Jorge, e coronamos xuntos. Arriba os do Costavella sin despeinarse, pero bueno, bo entreno para todos, que ainda que nunca se queira, sempre se forza para entrenar ese puntiño de gas que caracteriza á raza OEA. Todos arriba, menos Furelos, cun pinchazo (despois de rirse minutos antes do sistema tubeless, que diske el non pinchaba con cámara... jajajajaja) e... Luis Casal, que se permitiu o lujo de facer un par de subidas e baixadas máis ó monte despois de perderse... manda carallo, menos mal que tíñamos contacto visual senon ainda o tamos buscando ahora no monte jjajaja. Baixamos por donde sempre, pero algún veterano que ten os webos pelaos de baixar por donde sempre, e non quero nombrar a ANDRÉS a ninguén, perdeuse no medio da baixada e foi salir media hora despois á general... jjajajaja.

Seguimos dándolle, seguimos polo Camiño para evitar o tráfico da general, e vaia susto levou algunha... tamen poñerse a mexar no medio do camiño... creo que a dia de hoxe encolleuselle tanto o asunto que non lle volveron as ganas de mexar ainda... jajajaja. E nada, Despois camiños ruteros e llanos por monte cerrao, moi chulos. E aquí destapouse o frasco das esencias e puxéronse as cartas sobre a mesa... corría o Km45, cando saliu José-Furellara para coller o pelotón e marcarse unhas series impresionantes, das que máis de algún quedou descolgado... e a min quedoume a lengua colgando!!! todo polos camiños da marcha femenina e sufrindo, chegamos a Berta, a tomarlle as tapitas pertinentes no NY e comentar as mellores xogadas da xornada.

Qué decir, bo dia, boa ruta, boa kilometrada, risas, historias, boa compaña e mtb. Non se me ocurre qué máis pedir. Bueno..., 1€ para unha funda para Pato... jajajaja (é coña eh, non me tomedes a mal as parvadas que escribo). Así que eso chavalada, a seguir pedaleando e a seguir salindo os findes! 

Un abrazoooo!!!!!!!!! meeee mueeerooooooooo

Oscarito!

domingo, 6 de noviembre de 2011

PORTOMOURO - PTE. ALBAR (cortesía MTB DUBRA)

MAÑÁ DISTINTA


Despois duns dias sen andar na bici ,por mor das carreiras pedestres, hoxe decidin sair co resto dos OEAS. Mal dia elixin pois cheguei vacio, a ruta chula. 

Saimos de Berta, camiño de portomouro x ames, pois quedarase cunha xente de por ali, mimah vaia sorpresa, pois eramos uns 40, non me lembro de todos asi q non nombro a ninguen pa q non vos enfadedes. Unha vez ali nos encamiñamos pola beira do rio, hacia os montes que fan os "cañóns do Tambre". Que non habia moita subida¡¡¡ ,carallo se chega haber.
Unha vez arriba pa baixo xa se sabe, de camiño deixaronnos, Panchito, Adrian, Dabiz e Necho. Q ben fixeron,  chegando a Ponte Albar cae Isa (espero non sexa nada). Na ponte isa marchou co home na moto, e separamonos cada un para o seu lado, nós collimos camiño do pedorso cara berta, baixando por un camiño q sabia Juan, saindo a figueiras, ali a xente q nos fixo de guia foi marchando e quedamos uns cantos OEAS, uns con mais pena q gloria.


PD: a maña alucinante, a compañia mellor e pouco mais q contar. Se me olvido de algo, xa sabedes que o fixera outro. Isa a recuperarse, saudos a todos-as.



KIKO 

lunes, 24 de octubre de 2011

ONS - TAMBRE

Perfil etapa Ons - Tambre
Hola muy buenas a tod@s. Como vai eso? Nós por aquí andamos, volvendo a escribir sobre unha nova ruta. Este domingo tocoulle o turno á zona de Ons e as ribeiras do Tambre  bordeando toda a presa de Barrié de la maza. 

Na praza das Tetas xuntámonos sobre 11 bikers dispostos a pedalear uns cantos km. Arrancamos dirección Rañalonga, encabezados por Sherpa Pato coñecendo Brión polo interior, polos seus arrabaldes jeje. Arriba en Rañalonga o seguinte punto de parada era Ons. A chuvia xa fixera acto de presencia e personalmente qué gusto ver por fin chuvia e camiños embarrados....Os camiños para chegar ata Ons eran rápido e xa dou pe a que o noso rodador Pato fixera das súas, seguido de preto polos cadetes...Unha vez en Ons tiramos cara o camiño que tantas ganas lle tiñamos...qué pasada. Entre carballos, estreito, e rápido. Juan á cabeza e o resto detras desfrutamos dun sendeiro que nos quitou a todos unha sonrisa de orella a orella....Xa na ponte de Ons comezaba a aventura. A intención era bordear a presa polos camiños que hai acondicionados e limpos e sempre intentando ir á dereita para non perder de vista a cola do embalse. É unha zona moi moi bonita, toda cerrada de vexetación, bo firme....e qué pasada ver o embalse tan baixo....nunca tan pouco auga levara eh...Ata se vían as construccións antigas das pesqueiras no fondo de todo...Según Sergio foran os castores jajaja. 

O camiño era un continuo sube e baixa pero era un pracer pedalear por ali...Ás veces chegábamos a algún punto onde había bastante indecisión pero para eso esta a hemeroteca de Sherpa Pato que rápidamente nos decía o camiño a coller. De vez en cando non se lle facía caso....(o gps fállalle a veces jejeje) e como nos equivocáramos xa tíñamos que escoitar o run run de "xa volo decía eeeeuuu" jajaja. 

Pouco a pouco os km e a mañán iba pasando. Chegados a un punto cerca dunha aldea Andrés e Javi (cuñao de Panchito) decidiron arrancar e abandonar o grupo por motivos...nós continuábamos ca nosa intentona de chegar á presa do Tambre pero chegou un punto que a cousa se volveu moi dificil...Os camiños acabñabanse e non había forma de enlazar, ou polo menos nós non sabíamos, enton decidimos desviarnos cara a igrexa da Luaña e enganchar cuns camiños xa conocidos que nos levarían cara Vioxo e de volta á zona baixa de Urdilde. Aquí enganchamos partes moi chulas de sendeiros e decidimos baixar por onde van os cabalos hacia Boullón. Vaia camiños máis bonitos e cerrados e rápidos e técnicos...e.....BUFFF qué gozada hai que volver rápido. 

E nada finalmente mollados coma pitos xa pasamos de tapitas e de todo que o frío apretaba e tampouco era plan de enfermar digo eu....E nada....Unha boa mañán de mtb coma o de sempre. Ruta moi recomendable e  con tramos verdadeiramente bonitos. 

O próximo domingo iremos á marcha btt val da mahía de Ames. Seremos unha boa tropa de OEA´S polos montes de Ames. Alí nos veremos. Abraazooo a tod@s. 

Vistas da cola da presa do Tambre


"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 17 de octubre de 2011

RUBIAL (16-10-11)



Hola as persoas e as que non son tamén, Hoxe tocoume estrenarme a min facendo a crónica, Adrián. Bueno empeza asi xegei as 9:15 a praza das tetas non habia ninguen e pouco e pouco foron chegando jory, dabiz, jose, e panchito  de invitado especial, e despois unha vez que chegou pato as 9:40 arrancamos para o noso monte “o rubial” . 



Fomos por a 1º parte da primeira marcha e empezamos a subir por onda a iglesia dos anxeles alí chamou oscarito de que ia vir con nos e enganchamos xa co primeiro cacho de monte, despois mais pa diante antes de que entraramos na rubial apareceu oscarito, e xa empezamos a tirar cara o monte, unha vez que xegamos a entrada da rubial tiñamos que decicir. Si ir pola subida larga ou por o cacho da baixada de bastavales, fumos por bastabales e empezamos a baixar e xa comezaron os piques. Como panchito dixo llaneo por que era un home convaleciente pois subimos por a subida mais “suave” da rubial. Unha vez na cumbre do rubial empezamos a baixar por as trialeras da segunda marcha, que por culpa da “reforestacion” desfixeron as trialesras e todo o que encontraron por o camiño, Pero o espiritu OEA como sempre fixo trialera donde non a habia, pero ese espiruto cobrouse a caida de panchito, unha vez xa na salida da casa encantada enganxamos xa cas baixadas finale. 
O final decidimos ir por gundin por donda autovia con destino a Gasolinera dos anxeles para tomar as tapitas. E asi unha boa salida de domingo con unha compañia excelente.

SALUDOS!! Un Abrizoo!
**ADRIÁN**

lunes, 10 de octubre de 2011

Pedroso, mi vuelta al cole.

Hola animales y demás personas, hoy me toca pringar a mi, Oscarito, después de no tocar la bici desde Carballo, y después de vacaciones y más vacaciones. El caso es que a las 9:30 estábamos en las Tetacas una buena cuadrilla de OEAS, como cada inicio de temporada.

Este año tenemos planificada la temporada (en parte esto es posible a que no lo organicé yo como el año pasado jajaja, losé, me gusta improvisar y no soy de plannings) tocaba Pedroso, pero como cada vez que escalamos el pico de santiagués, y como vamos sobrados de fuerzas, ya tenemos en mente desde el primer km meterle una un par de rotondas a la ruta para que salga más recorrido. Comandando desde los primeros compases se erigen Juan y Kiko, así que van marcando ellos y el resto se deja llevar entre anécdotas y risas. Yo me voy poniendo un poco al día de toda la actualidad socio-deportiva: quién es el rival a batir, quién está más fino, que si yo me compro esto, que sinosequé nosecuanto. El caso es que van cayendo km's.

Peeero claro, monte es monte, y la verdad, hasta el tramo de asfalto final que hay en la aldea entre Pedroso y Mercuto, nosé por donde cojones fuimos. Bueno, sí que se. Por unos repeitazos de suputa madre. Por lo menos para mi, que estoy desentrenado. Pero nadie hablaba durante susodichas paredes, así que me hace pensar que todo dios va tan cascado como yo jajaja. En la parte más jodida, solo fue capaz de escalarla Jory, con su testbike doble de 29. Seguimos de sube-baja por caminos poco rodados, pero muy chulos, para ir a dar a un lugar cerca de nosedonde, a nosecuantos kilometros de nosé que otro sitio. Allí entre Juan y Pato, empiezan una encarnizada batalla por la orientación, buscando "o rejato do muiño" o algo así.

Decir que lo más parecido a un regato que encontramos fué una fuente jajaja pero bueno, nos sirvió para orientarnos y seguir nuestro rumbo. No hubo muchos sobresaltos, todo iba bajo lo estipulado hasta el momento. Coronamos el Pedroso el comando juvenil, con un Roi Cerviño que se subió al último cajón del podium, con su hierro número 5. Nos avituallamos, disfrutamos de la cálida mañana, y aparece Xulio y sus secuaces de descenso por allí. No dio tiempo casi a saludarlo, y se tiró monte abaixo como un loco. Nosotros hicimos lo mismo versión bicicletas sub-15 kg, y nos tiramos por senderos con más encanto. 

Y vaya bajadas!... Jory nos metió por parte del circuito rally del camp. gallego del año pasado... y solo decir que la bajada impresionante... aunque se cobró sus víctimas en forma de misteriosas desapariciones... Pato, Andrés, y alguno más que a saber por donde carallo colleron... Lo dicho, esa bajada queda archivado en el top-10 de bajadas guapísimas. Subimos un poco para volver a enganchar con la bajada de Xulio. Mientras que Sergio arregla su pinchazo con la ayuda de Mr Furelos, Xulio nos deleita con unas cuantas "aboyadas" de película. Lo grabamos, era todo ilusión. Sus compañeros de equipo hacían también lo propio. Despues de la sesion de video para el Oea más freerider, tocó cañitas en un bareto próximo. Un gustazo volver a estar con todos de risas allí. 

Volvemos a tirar para casa, enganchando algún sendero y el Camino de Santiago, ya era territorio conocido. A alguien se le pasa por la cabeza hacer el archi-temido gaseoducto, así que se hace y con cojones. Decir que se cobró alguna que otra víctima, como el resto del trayecto del día. Y nada. Otra parada más en el Alto do Vento. Tapitas. Decir que a estas alturas pocos quedábamos, a todos se le iba haciendo larga la mañana de domingo, o se iban quedando en sus casas. Medio crecidos, pusimos rumbo a casa, haciendo el descenso de Aldea Nova, mi favorito entre todos los del mundo. Ah, Oliveira, si lees esto, Jory cayó con la 29, pero no le pasó nada (a la bici), lo amortiguó con la rodilla dejándose la piel jejejeje. Cada uno bajó a su ritmo y tragando mucho polvo. Ya estábamos en Bertamiráns con 40 y pocos Km's, las 14:40 del mediodía, y yo, por lo menos, con una sonrisa en la cara después de unos meses sin salir con el grupo.

Poco a poco vamos creciendo y eso se nota, así que los que queráis venir... no lo dudéis! Para el próximo domingo, otra ruta chula en grata compañía, que siempre se agradece. Ahora solo queda ir poniéndose las pilas poco a poco y no parar de pedalear.

Eso! un abrazo!!!! 


Oscarito! 

viernes, 7 de octubre de 2011

VIDEO FINISTERRE OEA 2011

Este pasado fin de semana o C.C. OS ESFOLA ARRÓS case ó completo, fomos ata Finisterre como pistoletazo de saída a este novo ano. Pasamos un día increible tanto de tempo como de risas. Nestes casos unha imaxe vale mais ca mil palabras por eso....




"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 27 de junio de 2011

MERCUTO

Bueno siempre hay una primera vez para todo, y hoy va y me toca a mí, asique me voy a desvirgar en el tema este de las crónicas.

La mañana amaneció calurosa de cojones, como el día anterior, y cuando llegue a la plaza de las tetillas, estaban Javi y un representante de las cabritillas, Chus. Por parte de los OEAS éramos tres y medio y digo medio porque a parte de Carlitos T.,Jose y yo(Sergio),también estaba Andrés, pero bajo a tomar un café nada más porque le esperaba un bonito dia familiar de playa.

Al tema, al Mercuto a explorar dijo José y allá fuimos, subida y subida y más subida, y sol y calor y caminos nuevos, explorando y buscando sombra, pero todo bien. Cuando estábamos preparados para comenzar la última y definitiva subida decidimos pasar y tirar al Pedroso, para no papar sol, que para ponerse moreno ya está la playa y los cubalibres. Llegamos al Pedroso y para disfrute de Carlitos decidimos bajar por el circuito de DH, no sin antes avituallarnos y sacar unas fotos de rigor.

Ya abajo lo típico: camino francés pero a lo ESFOLARROS, polo medio das silvas e das toxeiras, facendo camiño e desbrozando con cada pedalada.

Al final paradita en el alto do vento para una cervecita y unas tapas, despedirnos de Javi y de Chus que no pararon y bajada por Aldea Nova como fuegos(este Carlos un día….).

Bonito día de bici tranquilo y con buen tiempo. Hay que animarse a salir aunque ahora que llega el verano es de entender lo de ir a la playa. Saludos y salidos

lunes, 20 de junio de 2011

III NOCTURNA OEA

"A la luz de la luna...."
Perfil de la nocturna 2011
Ola chavalada de la noche¡¡¡ Xa recuperastes os niveis de adrenalina que perdemos o sábado de noite polo Rubial?? jejeje. Gran nocturna a de este ano.
Toda a chavalada na praza

O super foco de Suso¡
Kdd ás 21:30 na praza das Tetas para mostrarlle á xente do lugar as nosas máquinas tuneadas, vaia espectáculo.... Pouco a pouco iban chegando bicis e ciclistas...A maioría con luminaria tipo linternas e tal, total para un día...., pero ahora sí, os que mais se curraron o tema foron os cadetes e Suso G. jajajajja. A chavalada levaba de todo ata un foco destos de iluminar os coches polo motor, que grandes, e que decir de Suso G., Alí o vemos chegar ca súa scoot, cun foco diante que servía de faro en Fisterra, que burrada, eso sí todo cunha instalación moi profesional. Daños colaterales? a tremenda batería que tivo que levar que eso cuidaoooooo como pesaba a cabrona.....su puta madre maaachooooo xD


A santa compaña....
Fotogarcías de rigor e arrancamos por Bertamiráns arriba vendo as caras de incrédulos dos viandantes....pensando....a onde irán estos a estas horas....mira que colgaos....se tiveran que ir traballar non iban.......etc etc etc. Nós o noso e saludando jeje. Parada técnica na gasolinera e seguimos rumbo Rubial. Todos tiñamos unhas ganas tremendas de prender xa a lucería pero había que conservar e cada un iba maquinando a súa estrategia....e así chegamos a Macedos despois de levar algún que outro susto nas baixadas e como di o outro "Fe en dios e ferro a fondo" 
Encaramos a subida do Rubial por asfalto como é tradición e paseniñamente ascendimos. Debo decir que houbo moitos piques na subida xD  xente salta á mínima ehh, e non direi nombres jejejeje. pero as rampas finais xa se sabe....poñen a cada un no seu sitio. Pouco a pouco fomos chegando á cima do noso Rubial e dende alí contemplamos as maravillosas vistas que había gracias a que estaba todo despejado...qué pasada ver todo dende alá arriba....A verdade e que estaba chulísimo. 
Colleuno o radar (tamén foi o único) jeje

Vistas de Stgo dende o Rubial
Metémoslle un pequeno avituallamiento e ahora viña o "BO" a baixada. Algúns preferiron non arriesgar as súas vidas e decidiron baixar por asfalto pero o resto iríamos polas pistas que eso si que mola....Qué autentica pasada, a verdade e que a experiencia bufff sobretodo porque non ñe que tivéramos ahí unhas luces que iluminaran todo o monte e eso axuda a que a adrenalina se disparase Todos pensábamos....como apareza algo no camiño.....vaia ostión nos imos meter amigo....jejejje pero ainda así o que mais e o que menos baixou confiando nas súas posibilidades e no de adiante que lle servía de referencia, menos a ANdrés que o chaval case se nos vai polo monte abaixo jajajajajajja Chegados á primeira caseta do Rubial esperamos uns polos outros. Aquelo era un festival de lucería baixando polo Rubial. Agora sólo quedaba subir un pouco ata o asfalto e despois carretera de Macedos ata a de Manolito onde tiñamos preparado un pequeno festín. 

José e Padrón jejeje

A baixada por asfalto, con noite pechada, e a 70 km/h indo a maioría a roda....eso non ten prezo. Todos a tope e ca carretera toda para nós. Luces a todo meter e tamñen con todo metido pedalear a muerte para chegar nun momentiño a Bertamiráns. Sinceramente pensei que nun momento iba a suceder unha desgracia despois de ver o afilador a 50 km/h de Carlos T. e Adrián....cadetes tendes que salir en carretera eh....e que Ángel vos enseñe algo de ciencia dos relevos jajajajja



Bueno despois de todo aparcamos as monturas na de Manolito e collemos sitio dentro para descansar e encher o bandullo. A fame apretaba e que ben comemos e bebemos, ese tinto de verano é a ostia.....ufff e a empanada, e os chicharróns, e o raxo....e que decir da tortilla con extra de sal?? ajjajaja  e con heladito final para a digestión que se preveía dura despois da chea que collemos ca comida, nada mais...jejejej Que ó día seguinte había xente que saldría en Carretera. 

Xa vou meter aquí unha mini crónica e xa cumplo do que dou de sí a saída dominical: ruta Noia - Serra - Valadares - Pino de Val - Pereira - Feiraco - Bertamiráns. 


Pois eso que o domingo quedamos ás 9 para salir en carretera Dabiz, Andrés, Ito, Ángel un pouco, e o que escribe. Desayunito en D.BUDI e arrancamos. Subimos neutralizados ata Macedos xDD e dende alí disparouse a cousa por San Xusto abaixo. Varios sustos na xornada de hoxe protagonizados por min, xa que o pe soltábaseme da cala facendo forza e ir a 75 e cun pe solo na bicicleta facendo malabares...non é moi recomendable....En Noia despedimonos de Ángel que subiría Vilacoba. O resto continuaría pedaleando cara a Serra e aquí o punto cómico cando un coche nos dí.... - HAI QUE COLABORAR EHHHH¡¡¡¡ Todo é pedir para a festa carallo jajajja, nós xa lle dixemos, -bueno vente para o ano a ver se hai algo jajajaja

Comezamos a ascensión do día con  7 km de puerto puntuables para a copa de montaña particular entre Andrés e Ito. Cada un deles cun entrenador e coche de apoyo que lle levaría fruta e bebida durante a subida jeje. Os dous foron gardando para esperar ordenes de equipo e atacar para saber quen se levaría o premio de hoxe....Chegou o punto e Andrés ataca, Ito responde. O cadencia de Andrés era a tope, a de Ito......xa sabemos todos jejejje pero cal é anosa sorpresa cando nos din que pactaron a chegada e para un a etapa e para outro o maillot. Qué risas dios....jajajajja A partir de aquí vento a favor e a voar dende Pino de Val ata a pereira a unha media (sin exagerar) de 42,3 km/h tirando en todo momento Dabiz e eu. Sensación moi chula. Na pereira paramos a meterlle un refrigerio e a ver o ben que rodaban as rodas en parado....con diferencia a de Andrés, Ito e a miña....maneiriña jejeje. 

Dende a Pereira dirección Negreira para afrontar a PESTOSIDADE da circunvalación con eses sube baixa continuos ata Feiraco, logo alto do Portanxil que non se disputou e baixada para as tabernas. Primeira, NY con tapitas extra e logo Chavián. Un gran domingo como sempre...

Bueno o dito, foi unha fin de semana moi divertida. Á xente que veu disfrutar con nós GRACIAS POR VIR¡¡ en especial ó cuñado de Carlos que pouco a pouco se vai facendo OEA. Á xente que non puido vir pois nada....os seus motivos terían outra vez será jeje


Un saúdo
...jorge...

lunes, 30 de mayo de 2011

Antenas Scala

Pois eso, fomos o scala, collendo a primeira parte da II marcha OEA, moi bo tempo e acompañáronnos algúns non habituales. Nada nuevo bajo el sol: caída de Kiko por non apartar das xestas, todo o mundo subindo a fuego para arriba, e tapitas de volta. Saíronnos 50km que nos ían servir para afinar un pouquiño máis de cara o Soplao (que o teríamos unha semana despois). Eso si, tiramonos por todo canto cortalumes había, e algún acabou apañando.



Chamádeme cabrón, pero escaralleime coa caída de adrián. jajaja Vin ó grupo moio ben a falta de 6 dias para o soplao... E non me acordo de moito máis, foi hai 3 findes!!! jajajaja (o alcohol... xa se sabe!)

lunes, 25 de abril de 2011

ALTO DA PENA

"Outro monte máis coronado polos Esfola Arrós"


Perfil da etapa
Domingo 24 de abril, todo acabou xa...o estrés da marcha pasou,  os corpos descansaron, a semana santa serviulle a algún para entrenar para o Soplao, Peregrinos e demais, foi unha semana atípica na que houbo moita bicicleta e que mellor forma de rematala que quedar un domingo máis nas Tetas para ir de ruta. Máis que na praza xa quedamos no New York....jejeje e temos que ter coidado que xa están empezando a colonizar outros clubes....OJO¡¡ jejejjee (de bo rollo eh). 

Bueno o dito, un servidor tiña ganas de recorrer montes e lugares diferentes, unha ruta wapa para pasalo ben. Reunión con José para propoñerlle destino Embalse do Tambre. Acepta e arrancamos Brión arriba ata as Torres. Decir que nos xuntamos unha boa tropilla con algún que outro amigo novo (Jesús) e Fran que xa veu algunha vez máis con nos. O dito, camiño das Torres para logo descender ata Pontemaceira e enganchar o camiño de Fisterra. Dito e feito. Descenso que xa a máis de un lle facía apretar os frenos jejeje. 

Logo de entrar xa en territorio Peregrino a cabeza non para....e claro vendo o chulo que está o recorrido do camiño entre Andrés e mais eu decidimos comentarlle a José se imos ata o Alto da Pena, onde están os eólicos, chamámolo e decimoslle: - Olle Jose e se imos....., e dinos - ó Alto da Pena? . Joder esto de ter telepatía OEA é a ostiaaa jajajaja. E nada alá imos. Decir que o camiño está chulisimo, cheo de sendeiros entre árbores, baixadiñas....de todo. 

 O grupo iba bastante xunto e bourando entre uns e outros, cas caralladas de sempre, que si sube o sillín, que si baixa o sillín, que si non cruces a cedena.....chamase platoo almendraoooo bueno, as de siempre con risas aseguradas jajajajja.

Xa na base do monte decidimos tirar para os eólicos. SORPRESA DE LA JORNADA: a uns 3 km de coronar, mais ou menos, dígolle a Andrés: -bloquea e atacamos, meu dito meu feito, alá imos. Primeiras rampas en pie e empezamos a pasar xente, non hai respostas por parte do resto de corredores, Andrés vese forte e continúa. Colle roda e acércoo ata o cruce da pista de terra onde eu volvo atrás e él continúa a súa particular pelea por coronar de primeiro. Por atrás a xente vai subindo trankiliña e observando as maravillosas vistas que había. Ó final Andrés chega arriba campeón e vese un pouco máis forte para o Soplao. A seguir así amigo. 

Alto da Pena
Logo de coronar e das clases de Cultura Xeral vendo os penedos, trámonos monte abaixo literalmente con José de Sherpa ainda que sólo o seguiron os medio tolos e os novatos ajajajja xa sabemos como é. o resto por camiño bo. A baixada increíble, super rápida ata o punto de facer que o meu disco de adiante se puxera case ó roxo vivo, flipante a sensación de quedar sen frenos e ver o disco así, que pasada. 


Dende aquí directos para a casa pasando por Negreira onde nos cruzamos con Pato e Fer que viñan de andar en carretera. Nós subimos polo camiño ata Castiñeiro de Lobo e de alí tirámonos hacia Covas. Bó descenso ainda que bastante roto. Aquí como aínda non caera ninguén e con 45 km nas pernas decidimos subir ata Aldea Nova e facer o gran descenso. Arriesgamos o xusto xa que hai un cartel que pon " Tramo de concentración de accidentes" ajajajjaja. E nada, de aquí para a taberna directos, a tomar as tapitas. 

Gustoume moito a ruta e penso que ó resto tamén. O próximo domingo a ver que facedes...INNOVADE HOME¡¡¡ 

Un saúdo
...jorge...



P.D. 1: O próximo fin de semana 3 OEA´S imos a Ponferrada ós 101 peregrinos, xa vos traeremos un recordo. jejeje

P.D. 2: O sábado pola tarde MARCHA EN LOUSAME. Hai xente que vai a ir. Ángel, Juan, José, etc etc etc. Se queredes ir falade conmigo antes de mércores para apuntarvos conxuntamente.

P.D. 2: XOVES 28, ÁS 21:30 REUNIÓN NO AMERICANS PARA TRATAR TEMAS DA MARCHA E ANALIZAR TODO. 

lunes, 11 de abril de 2011

TEST MARCHA OEA 2011

quetal amigos, son oscarito e vou facer por primeira vez unha crónica que non sexa un coñazo pa leer... xDD


Quedamos ás 9:00 na carballeira pa facer a ruta da Marcha, e as 9:20 xa a estábamos facendo, o que queríamos era facer un bo simulacro para amarrar os últimos flecos sueltos. Qué decir da marcha que xa non se sepa... o principio bonito, moi chulo polo entorno, pero rápido se entra en materia, e mais de un bota o bazo nalgun dos repeitos de antes do primeiro avituallamento.

A todo esto, seríamos uns 30 entre a xente do club, e a xente que se nos foi unindo. Alguns con mellor tono físico que outros, pero todo dios sufrindo e notando dor nas pernas. Seguimos subindo... ata as primeiras trialeras... Qué gozada en seco! Sin enredar moito... encaramos a tan temida/amada subida. ta moi limpa en zonas puntuales gracias ó traballo de jory e outros currantes. Por alí tamen andaban o presi e Suso, en labores de apoyo logístico (e tamén meténdolle algunha birra... jajaja)

Fomos chegando pouco a pouco á cima, esta subida... pon a cada un no seu lugar! é ruín! jajaja Fernando ta moi ben, apretoume moito, e jory tamen ta como un toro. Do resto non sei como subirían pero a cara de algun coronando era un poema! Refresco, barrita, TRIALERA!!! o orgasmo que se sinte desde o avituallamento do alto do Rubial, ata macedos, solo é equiparable con... bueno, non é equiparable con nada... ahí queda eso.


Chegamos a Pedre, e encaramos monte mais rodador, así ata completar a segunda parte da ruta, outra chulada máis... e por non falar das trialeras finales, parece que as fixo Dios para disfrute de todos os amantes do MTB... quen esté en dudas de si vir ou non, estos camiños non deixarán indiferentes a ninguen!

Cumplimos o horario previsto, e tendo en conta que houbo bastante avería, está genial, si ven un dia así para a marcha, vai ser unha gozada, e senon, tamén! si e que cun trazado así, vai ser jodido que ninguen teña o seu momento de disfrute!

Un abrazo, e saludade siempreee!!!!

Oscarito --