III CRITERIUM OEA 2012

O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje

A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche. 

Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas. 

Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.

Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron. 

Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50. 

E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje

Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós. 

Pois o dito, gracias por asistir  un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición. 

CLASIFICACIÓNS¡¡

1º Manuel Ces (Padronés)

2º Jory (OEA)

3º Anxo (As Cabras)

4º Suso Beis (OEA)

5º Juan (OEA)

6º C. Taboada (OEA)

7º Carlos D. (OEA)

8º Ángel Porto (OEA)

9º Manuel Pato (OEA)

10º Andrés (OEA)

11º Panchito (OEA)

12º Miguel (As Cabras)

13º Necho (OEA)

14º Sergio (OEA)

15º Pekeno (OEA)

16º Adrián (OEA)

17º Manuel V. (OEA)

18º Presidente (OEA)

19º José (OEA)

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

3 picos... doutra maneira (Mercuto)

Corcería!! como vai a semana? bueno, eu son estudiante, e teño tempo, así que vou a contar o acontecido o último Domingo, que non ten desperdicio... Como sempre, ás 9:30 nas Tetazas, rumbo ó Mercuto, que sempre da xogo, e creo que sobre uns 20 valientes.

Facía algo de frío, ceo totalmente despejado, e tras esperar polos últimos efectivos, poñemonos cas mans na masa (a das napolitanas e croissants que lle mandamos no NY jaja) bueno, ahora en serio, arrancamos por donde sempre. Marcaba Juan, era o seu territorio comanche, e o cabrón iba encargarse de levarnos coa lengua fora todo o camiño. Algún apretón gaseoso de Kiko pero rápidamente neutralizado polo pelotón, que teñía de color fresa os camiños rodadores da zona. Moi bonito si, pero cando me tou dando conta, xa tamos subindo ó SanMarcos...

Íbamos tan sobraos, que hasta demos unha volta á pataca arriba para entrenar para o III criterium... e seguimos rodando, non daba tempo a nada! falamos de coronar o monte que se ve desde o SanMarcos, o que ta delao, xa me diredes vos o nome porque eu nin me acordo, tanto cambio de presión atmosférica de subir e baixar como fuegos núblame a mente. Dito e feito. Juan encabeza e aló imos. Unhas fotiños coas vistazas... qué vistas! e logo dunhas historias, seguimos. Ibamos ben de tempo! (lo nunca visto!!) pero non nos subestimedes amigos, somos OEAs, e xa teríamos tempo de liarnos. 

Roda que te roda sempre coa vista posta no Mercuto. Chegamos á entrada da carretera general moito antes do que eu creía, aquí xa ibamos un pouco máis de risas... gracias as clases prácticas cortesía de KIKO... 

Lección Nº1: cómo tirar abaixo un ecolito sin machada. Pois eso, non o vou a explicar porque é unha técnica ancestral e ainda non se sabe moi ben como se fai (ver video). Si amigos, tirou co eucalipto, pero tamen caeu el jajajaja quedou mazao como un pulpo pero levantouse como si nada e fardando... "xos teño tiraos mais jordos eh!" bueno, pois eso acompañado dun "non hai webos" fixeronnos chegar á...

Lección Nº2: cómo quedar colgando dun ecolipto. Pero non de calquer forma, senón colgarse e parecerse a unha mezcla entre un chourizo colgado na lareira e un muelle. Os máis xovenes do grupo tiveron tempo de aprender física aplicada.

Dios mio que risas foron... despois de poder respirar un pouco e de que Panchito escondera os cadáveres, seguimos enriva das bicis. E ahora as risas eran caras de "apuro" porque tocaba a primeira plancha tras pasar a aldea. Mais de un coma min botamos pe a terra e quedamos sin opcións o título de montaña. Subida e máis subida, corona Jory a bola do mundo e despois imos chegando o resto... bueno, o resto dos que non se perderon! jajaja alfonso-pekeno-carlosA-adrian pensaron que eran poucos Km's e metéronse a saber por qué pistas pa chegar á cima jajaja. 

Qué bonito! era cedo, bo día, todos sin averías, todos ibamos cumplindo e aguantando... Así que rumbo ó Pedroso... OLLO, RUMBO, non subir ó pedroso... jajaja o destino era baixar a figueiras por unhas pistas chulas chulísimas. Nunha paradiña destas, Pato, (tranquilos, non farei chistes jaja) arreglou o pinchazo que tivera na baixada do Mercuto. Ahora tocaban esos tramos de sube-baja pestosos que hai que enlace, suputamadre, agarra a roda! Aquí separámonos pero agrupámonos ante o desvío que levaría a bautizada como "baixada dos maricóns" xa que é unha baixada de collóns. Bien. salimos 20. chegamos 5. Jjajajaja o resto... enfin. A baixada chula, rápida, técnica, e de apretar o pedal todo o tempo. merece a pena facela máis veces.

Peeero por contra, ten moito cruce, e perdéronse moitos polo monte, maiormente casi no final, e pensaron que a ruta era pouco e decidiron tamén subir ó Pedroso... tan colgaos! ajajajaja Pois alí esperando por todo dios en Figueiras, unha chea de tempo. Alá nos iba a media con todos estos paróns! jajaja. ahora o tempo apretalle a máis de un, así que aqui abandonan Panchito, Kiko, Carlos Abogado, Carlitos... e bueno, despois cada un por donde lle saliu do carallo pa casa.

Peligro! na rotonda que vai pa Tapia xuntámonos uns poucos que quedamos para facer o descenso de AldeaNova, a miña especialidad e que nunca defrauda. Eso, que vos vou contar, que se non se che poñen de corbata nos saltos a toda hostia, e porque xa os levas na boca jajaja. Chego abaixo e espero polo resto... e estaban alí recollendo os cans uns cazadores (poli bueno e poli malo). Claro, chegamos ó cruce a fuego, e os cans volvense tolos, e os dueños, tamén. Alí nos discutiu que o monte non era noso e non sei qué mais parvadas sin sentido. Non era plan de pasar das palabras ós actos, eles tiñan cospetas e nos tiñamos multiherramientas. Tábamos jodidos. 

Despois de tanta discusión, e sobre 45km creo, entra a fame, así que NY, tapitas (moitas risas alí recordando historias), lavar a bici á gasolinera, chegar á casa, mirar o reloj. Ver que son as 15:04 no tiene precio, para todo lo demás O-E-Ás!

Oscarito!!

XCO DE NIGRÁN

"Fin de semana competitivo para os esfola arrós"

XC MONTEFERRO (NIGRÁN)

Ola amig@s¡¡ como vai eso? estades xa mais descansados?? jeje. Empecemos polo principio da fin de semana logo. 

O sábado inagurábase o campionato galego de rally na localidade de Nigrán e ata alá se desplazaron dous OEA´S para iniciarse no mundo da competición...Era a primeira vez que íbamos a unha carreira deste tipo e bueno....andabamos algo perdidos. Para empezar moita carreira UCI e moito tal pero a entrega de dorsais.....deixou algo que desear (punto negativo) ainda que o ambiente que por alí había era o nunca visto por min polo menos. Na zona de boxes estaban tódolos equipos alí preparados cas súas carpas, bicicletas en rodillos, publicidade por todos lados.....jajaja que pasada....e nos bueno....non quixemos montar todo ese chiringuito......

O tema empezaba. Tarde mal e arrastro fomos a quentar algo e a ver o circuito, bueno parte. O pouco que vimos era chulisimo....todo por sendeiros, sen pedras, parecía asequible. Fomos hacia a meta e alí comezaron os nervios. Colocamonos por categorías, iban chamando por números e formamos a parrilla de salida. Primeiro saían os Master e logo Senior etc. Dabiz sale e un minuto despois eu. Decir que a subida era en costa arriba e todo dios xa co plato metido......eu flipando....jajjaja pero ala vamos¡¡ bocina e a pedalear. Por diante quedaban 4 voltas a un circuitazo de 5 km e pico que tiña de TODO. Partes moi técnicas entre raices en baixada, cortados de 50 cm, subidas case imposibles de pedra...pfff animaladas pero tamen sendeiros entre árboles, con peraltes....bueno unha pasada e sobre todo, xente animandooo que sempre se agradece. As primeiras voltas foron de toma de contacto e bienn sen imprevistos pola miña parte ainda que Dabiz si que tería un problema cas tremendas raices que había nunha baixada...e co golpe que levou tivo que abandonar. 

Pola miña parte eu seguiría adiante pero tamén, case no mesmo punto que Dabiz, eu fun contra un pino enorme de frente e ostiazo contra a potencia ca entreperna ainda que puiden continuar non sen antes comprobar que non tivera danos na montura. A medida que os minutos e as voltas pasaban sentíame máis cómodo e iba superando a algún àrticipante e algúns a min. A verdade e que este tipo de carreiras son outro nivel....hai xente que anda mooooito de dios....bufff que animalada.

O final da proba acercábase e o cansancio parecía que respetaba mentras algúns dos meus adversarios se quedaban tocados de tirósn e demais. Iso doume ánimos para facer un último esforzo e así foi. Os últimos 2 km fíxenos a muerte¡¡ Arriesgando mais do que debería penso....pero bueno o jolpe avisa jejeje.

A carreira remata e eu tamen remato mallao. Recollo un detalle da organización, un auga e marcho para o coche. Alí xa estaba Dabiz, montamos bikes e imos ver ós outros animales; ós elites e sub 23 mais ós junior. Esto xa era outro nivel...cómo subían, cómo baixaban....e todo con bicicletas que calquera desexaría....jejejeje. Despois de flipar un pouco e ver a carreira viñémonos para casa. Eu ca sensación de facer un bo papel....pensando que dos 20 da categoría pois faría entre os 10 primeiros pero cal é a miña sorpresa cando estando xa na casa comendo unhas filloas ajajja me chega unha mensaxe ó movil comunicándome que finalizara 4º¡¡¡¡ jojojoj tiñades que ver a cara que me quedou jeje. A verdade e que me dou moito ánimo para seguir adestrando e a ver se algún día consigo facer podium....sería unha ilusión moi grande para min.....

I CRITERIUM OEA (Mte. San Marcos)

"Gran día en familia no San Marcos e na casa de Juan "

Bueno bueno bueno, pois aquí estamos de novo escribindo unhas lineas sobre ó pasado domingo 14 de marzo, día no que se celebrou, no seno dos OEA, o I Criterium OEA no Mte. San Marcos. O día comezou coma sempre, na praza das Tetas de Bertamiráns á hora indicada. Unha vez estabamos todos e sen ninguén de "fora", unha magoa, arrancamos cara o San Marcos, lugar no que estaría xa todo preparado para o comezo da proba. Subimos por monte tal e como tiñamos previsto e unha vez chegados ó punto de saída atopámonos con Alfonso que estaba alí para acompañarnos. Grata visita claro que si. Dispostos a subir cara o punto de saída un espabilado Juan xa empezaba a usar tácticas para eliminar adversarios intentando tiralos polo monte abaixo jaaja, pero non tiveron moito éxito. Agora sí nos dispoñíamos a ir cara o punto de saída e comentar as bases da proba. O caso era dar 2 voltas a TODOS XUNTOS a ritmo suave e sen eliminar a ninguén para xa nas seguintes facer a saída e comezar a eliminar....pero ainda que parecía quie si....non houbo entendemento e un grupo liderado por Pato....empezou xa algo fuerte...e claro ó final pasou o que pasou que houbo un pequeno lío....ainda que falando intentamos arreglalo....jejeje. A saída douse, e todos estabámos preparados. O circuito estaba perfecto ainda que había algún coche dos cazadores (deixalos que era o último día¡¡) pero ainda así facíase todo sen perigo ningún, solo había que ter un pouco de coidado nas primeiras voltas na baixada xa que despois foise facendo camiño e todo iba perfecto. Nas primeiras voltas xa se foi facendo un pequeno grupo de cabeza formado por Carlos, Juan , Oscarito e eu. Puxenme todo o rato diante a tirar para ter sempre a baixada sen ninguen diante...jeje. Por atrás, nas primeiras voltas algúns xa se retiraron como foi o caso de Fernando, Jose, Tojo, Kiko, Little Salton....e outros seguiron como campeón como foi o caso de Pato e Andrés¡¡ Lastima que a xente non quixese participar un pouquiño mais fose polo motivo que fose....

O caso, pouco a pouco foi quedando xente e cada paso por meta viase mais xente na meta. A eliminación de Carlos foi un pouco simpática polo que escoitei xa que estaba chegando cos brazos levantados pensando que non viña ninguen atras e de repente pasa Oscarito e zas¡¡ quitalle o terceiro posto jeje As últimas voltas foron bastante fuertes hay que reconocelo, e Juan está moi moi moi fuerte, e da gusto ver a unha persona como él andando así de ben na bici e con esa forza psicolóxica para seguir seguir e seguir. Ó final os resultados foron os seguintes:

OSCARITO 3º - JUAN - 2º E JORY 1º... aquí temos o podium da proba:
Como vedes ca alegría do momento xa quitamos a roupa e todo¡¡

Logo de rirnos alí un bo cacho e descansar un pouco baixamos coma tolos para a casa de Juan xa que nos tiña preparado un pequeno picnic. Que sorpresa nos levamos cando vimos aquelo todo tan ben preparado, así da gusto¡¡ Outra cousa non pero comer e rirnos....todo o tempo, sobre todo cos cans autoctonos da zona: "os cans toupeiros" jajajaj que ben o pasei. Pato tes que ir para a national geografic¡ Acabamos ca comida e con case a bebida e alá nos tiramos no cemento cheos e cansados...
Logo xa recollemos e despedimonos ata o seguinte día esperando que volvamos a repetir de novo a experiencia xa que penso que estivo moi ben ainda que solo fose para estar xuntos e pasar un bo rato. Claro estña que para o segundo criteium presentaremos as bases ante notario para que non haxe dubidas.
Sen mais agradecer a visita do noso ben querido Secretario e mailo noso excelentisimo presidente que fixeron acto de presencia e entregaron os diplomas ós gañadores da proba.

UN SAÚDO E VIERNES CARRETERA¡¡

...jorge...

el abuelo.....como un tiro

km.: 58 ( tuve que dar una vuelta mas por el chollo)
Caídas: 0
Averías: 1 cadena (Martín)

la verdad que el día empezó estupendamente STOP
simplemente por mirar para arriba y ver todo despejado STOP
no eramos todos pero eramos todos los que estábamos STOP
y para rematar ver a Mr Tojo, en la salida pero se le pincho la bici y no tenia para reparar(te veremos pronto por los caminos) STOP
bueno voy a dejar de poner todo STOP y terminare de comentar el día, ya que si no termino para salir en la "flaca" el jueves STOP

teóricamente el día era ir al Pedroso, pero parece que necesitamos que nos den caña, así que decidimos terminar la x-extreme, así que como no sabíamos en que dirección tirar y como el domingo pasado el primer tramo por carretera, de esta manera después de subir Aldea Nova, por monte subimos la Ameixenda por carretera para terminar haciendo el gili por San Marcos (como si la ultima vez tupiéramos buen recuerdo), unos por la derecha el resto por la izquierda, y a ver quien llegaba antes al punto de salida, para grabar la cara de los cazadores que había arriba, creo que se plantearían dejar de tomar las cervezas, si nos dan una piruleta no somos mas felices, la final los mas rápidos fueron los que empezaron por la derecha.
desde aquí nos dirigimos hacia Mercuto, y buscando nuevos caminos llegamos a pie de monte, y creyéndonos un poco Jesús Calleja de Desafio Extremo, por caminos nuevos nos encaminamos, pero joder con tanta exploración, reventados.
pero como parecía que no teníamos bastante pues da le zambomba camino del Pedroso, que era donde teníamos desde un principio, una vez encaminados, se puso la directa, y el abuelo seguía marcado el ritmo y vaya ritmo y desde aquí bajando como tiros hacia el camino de santiago, y cual mi sorpresa que el Andresin se ha desmelenado, y ahí estaba sin gastar pastillas.
para finalizar, continuamos detrás de Juan por la "ribera" del camino de santiago a la carretera de Roxos.

propuesta para el CHURRASCO, el domingo despues de la marcha NOCTURNA

Paz, bien y muchas risas

f.p.