Mostrando entradas con la etiqueta fernando. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta fernando. Mostrar todas las entradas

viernes, 7 de octubre de 2011

VIDEO FINISTERRE OEA 2011

Este pasado fin de semana o C.C. OS ESFOLA ARRÓS case ó completo, fomos ata Finisterre como pistoletazo de saída a este novo ano. Pasamos un día increible tanto de tempo como de risas. Nestes casos unha imaxe vale mais ca mil palabras por eso....




"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 11 de abril de 2011

TEST MARCHA OEA 2011

quetal amigos, son oscarito e vou facer por primeira vez unha crónica que non sexa un coñazo pa leer... xDD


Quedamos ás 9:00 na carballeira pa facer a ruta da Marcha, e as 9:20 xa a estábamos facendo, o que queríamos era facer un bo simulacro para amarrar os últimos flecos sueltos. Qué decir da marcha que xa non se sepa... o principio bonito, moi chulo polo entorno, pero rápido se entra en materia, e mais de un bota o bazo nalgun dos repeitos de antes do primeiro avituallamento.

A todo esto, seríamos uns 30 entre a xente do club, e a xente que se nos foi unindo. Alguns con mellor tono físico que outros, pero todo dios sufrindo e notando dor nas pernas. Seguimos subindo... ata as primeiras trialeras... Qué gozada en seco! Sin enredar moito... encaramos a tan temida/amada subida. ta moi limpa en zonas puntuales gracias ó traballo de jory e outros currantes. Por alí tamen andaban o presi e Suso, en labores de apoyo logístico (e tamén meténdolle algunha birra... jajaja)

Fomos chegando pouco a pouco á cima, esta subida... pon a cada un no seu lugar! é ruín! jajaja Fernando ta moi ben, apretoume moito, e jory tamen ta como un toro. Do resto non sei como subirían pero a cara de algun coronando era un poema! Refresco, barrita, TRIALERA!!! o orgasmo que se sinte desde o avituallamento do alto do Rubial, ata macedos, solo é equiparable con... bueno, non é equiparable con nada... ahí queda eso.


Chegamos a Pedre, e encaramos monte mais rodador, así ata completar a segunda parte da ruta, outra chulada máis... e por non falar das trialeras finales, parece que as fixo Dios para disfrute de todos os amantes do MTB... quen esté en dudas de si vir ou non, estos camiños non deixarán indiferentes a ninguen!

Cumplimos o horario previsto, e tendo en conta que houbo bastante avería, está genial, si ven un dia así para a marcha, vai ser unha gozada, e senon, tamén! si e que cun trazado así, vai ser jodido que ninguen teña o seu momento de disfrute!

Un abrazo, e saludade siempreee!!!!

Oscarito --

miércoles, 6 de abril de 2011

ÚLTIMOS RETOQUES MARCHA OEA 2011

Bueno hoxe tócame escribir a min, vai ser a primeira vez e espero que non vos aburra este ladrillo jeje.

Un domingo máis saímos a recorrelos montes, pero este tiña un propósito, probala II marcha OEA. Saímos da praza sobre vinte persoas, e entramos o primeiro tramo de monte, non houbo dificultades ata que empezou a subida, que estaba toda chea de lama, era moi complicado subir.
Despois de subir ese cacho tocou baixar a fuego polas primeiras trialeras. Logo, o tramo que segue as trialeras é bastante rápido, xa que se llanea moito e tamén hai bastantes baixadas.
O acabar este último sector empezaba a subir, onde non paraba ata chegar a cima. Solo se pode dicir que este sector de subida tira do peito...jeje Na subida atopamos o presidente marcando o recorrido en moto, e máis adiante a Suso tamén en moto (que posteriormente Suso levaría a Adrián na moto xa que lle custaba moito subir, e o presi levou o Pekeno que levou un forte golpe no xeonllo). Cando chegamos arriba reagrupámonos e empezámolas trialeras cara Macedos, cada día que as fago impresiónanme máis, pero sempre con cabeza que nunca se sabe. Jeje
Chegamos a Macedos sen ningún percance, e aquí despedimos a Juan, Borja, Kiko, Suso, etc que xa baixaban, os demais seguimos para facer a segunda parte da marcha.
Saímos de Macedos e diriximos a Pedre onde nos adentramos o monte para chegar ata as Torres. Pero nesta parte percance ca montura de Ito, rotura de patilla (Ito onde hai ramallada hai que ir amodo jeje). Cando a estaban cambiando apareceu de novo Suso, que nos acompañou durante o traxecto que quedaba. Arranxada a patilla de Ito seguimos, pero uns kilometros máis adiante o grupo que ía máis rezagao, que eran José,Ito e os outros que non me acordo dos vosos nomes. Despois disto quedamos Andres, Pato, Adrian, Suso, o que escribe e dous acompañantes máis.
Por último, xa nas torres fixemolas trialeras, solo hai unha palabra para describilas, son IMPRESIONANTES!!!
Tamén hai que recoñecer o traballo dos que limparon que deixaron a ruta perfecta.
Espero que se vos fixese bo de ler. Jajaja

¡¡!!Un saudiño!!¡¡

*Carlooos*

lunes, 21 de marzo de 2011

La VueLTa DeL HiJo PRóDiGo ...

… domingo por la mañana y después de no sé cuantos fines de semana vuelvo a salir con la OEA family, entre guardias, carreras y entrenos ya no recordaba la última salida, pero este domingo tocaba, si no fuera por ellos no estaría metido en todas estas aventuras, así que vestido con las mejores galas me presento en la Plaza das Tetas, con la nueva montura, sigo siendo fiel al glamour de Kuota, pero jubilada la Kredo subo al escalón de la Kult… la nena ya rueda….


…rumbo Muros para inaugurar la temporada de carretera, en mente la subida de Paxareiras y en mente hacer un buen entreno de fondo para que los que van a conquistar el Soplao vayan mirando el nivel que tienen, salimos con un poco de retraso según la hora prevista y se intentó hacer una formación lo más ciclista posible, que si en formación de dos, que a rueda para aprovechar el rebufo, las intenciones fueron buenas pero al primer repecho subiendo hacia Macedos ya éramos un rosario de uniformes rojos y blancos sobre el asfalto, después de Urdilde la cosa no mejoró, Isa lo da todo pero no puede seguir el ritmo, se queda Suso a acompañarla, ya sabéis, “en la salud en la enfermedad, en los repechos y en las trialeras …” y Carlos y yo debatiendo sobre frutos secos y desayunos no vamos mucho más rápido, desconozco si hubo meta volante en el Martelo, desde tan atrás no pude escuchar el famoso grito de guerra de Mr. Pato … la bajada de San Xusto más de lo mismo, grupillos de ciclistas a tumba abierta para reagruparnos antes del nuevo puente de Outes, unos por un lado para ver el puente, otros por el recorrido de siempre, cada uno a su ritmo y en formación nos unimos antes de llegar a Muros …


… giro a la derecha, Pis – Stop, despojarse de la ropa innecesaria … y a fuego para arriba, cada uno a su ritmo, entreno de calidad, fuerza resistencia, con el 53 metido y donde hace un año no aguanté ni 100 metros con el 52 esta vez sí, se hace duro el puerto, se hace más duro en solitario, pero más de 6000 kms en las piernas, 20 semanas de entreno tienen que servir para algo, controlando las pulsaciones llego a los eólicos, la vista de la playa de Carnota y del faro del fin del mundo nunca defrauda, sopla algo de viento así que decido poner los guantes y tirar para abajo, para volver a hacer parte de la subida con los últimos, a marcheta, me voy cruzando con el resto, Jory en progresión, luego Fernando completan el pódium virtual de una carrera no anunciada … sigo cruzándome con OEA y en todos la misma cara de sufrimiento pero sin rendirse, apretando los dientes, no dejo de admirar a amigos como Ito y Kiko, dándolo todo y más, sin excusas, sigo bajando hasta Isa y Suso, otra vez el sagrado mandamiento, y me uno a ellos para acabar la ascensión, ya te lo dije y ahora públicamente, Isa vas muy cómoda, te falta ese puntillo de sufrimiento para mejorar, esos aguijonazos de acido láctico en las piernas que te aceleren el corazón, poco a poco, que empezaste ayer, pero ya lo decían los de Nike “no pain, no gain” ….


… y otra vez en la cumbre y otra vez la espectacular vista del océano, foto de familia y a las flacas… y problema para Pekeno, un radio roto no reparable, así que llamada a casa y coche escoba en camino… el resto camino de Mazaricos, parada y fonda para repostar y entre refrescos, tapas de callos y bollería, vamos que nos vamos…

… vamos a intentarlo otra vez, en formación de dos, a rueda, tiramos Jory y yo, y si alguien se queda que avise para levantar el pie, y parecía que esta vez sí, pero al primer repecho primeras bajas, entre la kilometrada y el esfuerzo del puerto ya no había más gasolina, se quedan se quedan, se quedaron, el resto seguimos en formación … qué Ito? Que bien se va a rueda sin dar pedales!! jaja y en el cruce de la Pereira, llamada de Andrés para esperar al segundo grupo, en el que solo venía … él !! jajaja … esperamos hasta que llega el coche escoba con Pekeno y nos dice que el otro grupo va por un atajo hacia Negreira, pues a darle que ahora hay viento de cara …


 

… Suso B. y Pato con prisa, y yo con ganas de más caña tiramos por delante, sin novedad llegamos a Bertamirans, me despido de ellos y vuelvo por el resto, subiendo hacia Portanxil ya me los encuentro bajando a pique, últimas balas para quemar antes de acabar el dia, completamos la media hora que pedía yo, pero en la terraza del New York, entre claras y tapas batallamos un poco y solucionamos algún tema pendiente…

… quedan 48 días para la Titán…
… muchas risas y mucha música…
dabiz

lunes, 14 de marzo de 2011

I KDD FEMENINA OEA en BTT (GRACIAS¡¡¡)



Cuando hablamos de organizar una kdd femenina para animar a las chicas a practicar este deporte, ni por asomo nos imaginábamos que iba a tener tanta aceptación y mucho menos contando que estamos en invierno y pronosticando lluvia.
Eran las nueve menos cuarto de la mañana cuando estábamos Suso y yo (Isa) colocando el último indicador de la kdd, cuando empiezan a llegar los primeros. Iban pasando los minutos y no me lo podía creer, estaban llegando todos los que se habían apuntado, incluidos Marta y Manuel de 11 y 8 años que serían la gran sorpresa del día.
Después de las presentaciones y los saludos, salimos destino Capilla Santa Minia, en esa subida se empezó a notar el nivel de cada participante, Nos reagrupamos al lado de la Capilla y salimos rumbo a Bertamiráns por algo de asfalto y un poquito de monte, empezamos con un ritmo muy suave ya que había chicas que casi era la primera vez que cogían la bici, y así, poco a poco cruzamos Sisalde y ahí empezaba lo bueno todo por senderos y pistas cómodas para rodar, y también fue donde Manuel con sus ocho añitos nos dejaba a todos boquiabiertos, con Kiko como acompañante nos dio una lección de que no se puede infravalorar a nadie, como andaba el chaval….un poco más adelante llegaba la subida que daría mucho que hablar y sudar, jejejeje..  la cual subió casi todo el mundo encima de la bici (algunos con un poquito de ayuda).
Todo estaba saliendo genial, Oscar (presi) y Jory delante, controlando los cruces, yo en la cabeza del pelotón rodeada de Carlos T, Adrián, Fernando y Roy pendientes de todo, cerrando el grupo, José, Carlos y Ángel, y los demás echando una mano en el pelotón. Mientras tanto  Suso con el coche de apoyo y de fotógrafo oficial OEA.
Después de  la subida llegamos al avituallamiento en el puente romano que une Teo y Brión, allí aprovechamos para sacar unas fotos preciosas y para hablar con las chicas, para comparar impresiones y oír sus opiniones.
Salimos de allí hacia la zona más bonita de toda la ruta, senderos entre mimosas, robledales y un camino precioso a lo largo del rio en el que había que sortear los árboles, pero que valió la pena. Este parte de la ruta tenía alguna bajada que sin ser técnica no es fácil para principiantes, pero aun así las chicas se portaron como auténticas heroínas.
Después de un pequeño cambio de última hora en la ruta cruzamos el paseo del Rio Pego y directos al pabellón,  en donde nos esperaban unos pinchos, la duchita y también hubo unas camisetas, que puso el concello de Brión.
Todos acabamos con un buen sabor de boca, ya que los caminos estaban fantásticos para rodar a pesar de lo que llovió el día anterior apenas había barro y hasta la lluvia nos dio una tregua para poder terminar la ruta.
Nuestro objetivo era reunir un grupillo de beteteras y acabamos siendo unas treinta chicas, objetivo cumplido y superado..
El reto era hacer una ruta en la que todas se sintieran cómodas y creo que lo hemos conseguido.
Gracias a mis compañeros del club, por cuidar tan bien a las chicas, que se fueron encantadas con vosotros y por esa mano en la espalda en las subidas.
Gracias al Comando Karacola que desde el principio estuvo apoyando esta kdd y con su simpatía nos alegraron la mañana, y  hasta nos amenizaban con canciones con letra personalizada, jejeje.   
Y qué decir de todas esas chicas que hicisteis tantos km, Laracha, Carballo, Ferrol, Ares, Mugardos, Villalva, Lugo, Fene, Cacheiras, O Pino, Padrón, Ames….
Muchísimas gracias por el madrugón, por los km, por vuestra simpatía, y por el buen rollito… 

lunes, 14 de febrero de 2011

CONSEJOS PÁ LA JUVENTÚ



"Non saias que chove e vas coller unha pulmonía"


A mañá amanecía con moita choiva, café no New York (en coche para non mollarse) para comprobar a asistencia, aparece Kiko; logo as promesas do club (Carlos T. & Adrian); un pouco máis tarde José e por último Angel; Decidimos sair todos menos Andrés que volta para a casa. A altura do Abelleira avistamos a F.T.P. que viña con un pouco de retraso. Arrancamos con idea de facer parte da ruta deste ano. Puidemos comprobar o traballo de Obras Públicas que converten as trialeiras en autoestradas; Pero esta ruta é subir e subir. O estado do terreo ia facendo mella nas nosa forzas, un par de pinchazos, rotura de patilla de Angel e o tempo desapacible, fixeron que desemos volta na 1ª caseta do Rubial. Pero non sin antes ter tempo para rir un pouco co curso de natación de algún, comer algo e quentar as pernas en algunha subida.
A auga estaba boisima, o Carlos non quería sair dela.
Estes dous máquinas van dar moito que falar nos OEA´S se non tempo o tempo.

lunes, 27 de diciembre de 2010

Despedindo o 2010 nas Torres de Altamira

Uno ano máis, e como marca a historia desde tempos inmemorables, os OEA's reúnense o último domingo de cada ano para despedilo como se merece, recordar historias, tomarlle o turrón... pero non sei en que momento se nos foron as celebracións das mans...!!! ben, vaiamos ó principio...


Corrían as 9:30, -4º, Plaza das Tetiñas, e alí estábamos poucos, pero pronto completaríamos a formación de equipo. Sin prisa, hoxe era dia para o disfrute... Aparece Dabiz de respresentante de asuntos legales y prensa do Club traxeado... algun gorro de Papa Noel para facer xogo coa indumentaria, e... Petardazo de salida! (Suso, imos ir presos...) arrancaba un gran dia si señor...


Risas, historias, FRIO, reencontros, piques nas subidas... e imos subindo Rañalonga, e tras ataques de Pato, coronamos Altamira, moi cediño, sólo andaba por alí Isiña, grabando video (tan todos no Facebook, dignos de ver eh! gracias Isa!) e nada, así como quen non quere a cousa, contemplando o amanecer, imos sacando bebida, bebida tamén e algo de bebida (tamén había comida eh jajaj) Logo deso, montouse o que superaría de lexos a infraestructura desplegada polos juveniles o domingo anterior cos choricillos & churros: Unha bombona e unha pota de cocido... jajajaja (si que traballaron Isa e Suso si...)

Infraestrutura

O resto xa non sei nin por donde empezar... empezamos a roer, beber e a pintar o indio, puro botellón! Que si ahora mollamos a Pato, que si pato a devolve, que si Juan é o que mais atrapou (sempre taba no medio) que si refrescar ó personal con hielo... brindis, caídas, mais brindis, chistes, imitacións, máis petardos, clases de técnica de Xulio, visita de Martín e hijo, chocolatito de Ito... houbo de todo, demasiados detalles como para que me acorden, pero ante todos RISAS, moitas RISAS...

E claro... pasa o tempo, e as bebidas espirituosas subían... jajajaja, quero pensar que as 3 caídas que houbo, foron froito dos chupitos... jajajaja vaia risa! para empezar Jory, quixo aboiar demasiado unha trialera... e baixouna eh! pena que se equivocara de lado para baixar... o video e digno de ver!

Seguimos tirando para abaixo, xa era a 1, levabamos moito tempo de festa e había que ir á de Pepe King, desto que imos nunha baixadiña, inocente, Fer intenta un "manual" dos de Xulio e... non sei como carallo fixo, pero aterrizou de puta madre na herba fresquiña, asi que nada, solo ferido o orgullo... pero bueno, as risas que me botei tampouco tiveron precio... jajajaja

Pero sin duda, o que sería para min o momento mais cómico do ano... xunto co jesucristo de Kiko, sería a caída de Angel. Digno de mención aparte... Desto que estábamos Dabiz, Jory e eu (oscarito) practicando as transicións en mtb para os duatlóns... e Angel sumouse á festa... o de baixar da bici ben... pero o de subir... JAJAJAJAJAJAJ enganchoulle o culote no sillin, e non sei como carallo fixo, pero atrapou.... jajajajajajajaja xDDD que risa macho, cada vez que o recordo...


E ideas de Andrés, de facer o GP de Rañalonga... como fan as cabras, pero modalidad duatlón/LeMans... aparcando as bicis no arró e correndo a por elas, facer a baixada. Todos a baixamos cada un o seu ritmo e entre risas. Vaia dia si señor, solo se podía culminar con unhas tapiñas de xamon asadiño, e así foi. Despois desto, cada un foi indo para a casa, despois de despedir o ano como se merecía, e darlle a entrada a un 2011 cheo de retos: II Marcha, Duatlons, Soplaos, Marchas, Cronoescala, Criterium... etc etc.

Placando a Ito...

E bueno, a modo de opinión personal e creo que moitos a compartiredes, penso que cada vez que nos xuntamos, pasamolo moi ben e predomina o bo ambiente, e que este Club cada dia vai a máis gracias as iniciativas da xente. E que días como estos, son os que ó final se acaban recordando cando nos xuntamos todos, porque non todo é pedalear nos Esfola Arrós. E nada máis, temos que coller todos o ano con ganas, para empezar, podíamos poñer un dia pronto, e salindo ás 9, para facer a ruta completa, que é unha boa maneira de desoxidar, non creedes?


FELIZ ANO A TODOS!!!!!


PD: xa ta a roupa no American's, salúdame siempre!
PD2: falta fará o da roupa... algun chegou con ela chea de viño á casa... jajaja

Oscarito ---

lunes, 20 de diciembre de 2010

NAVIDAD OEA ... la saga continúa



1,2,3 ...8,9...12..hasta 17 OEA´s nos juntamos el pasado domingo para celebrar nuestra Navidad, con el parte metereológico dado por Mr. Pato sobre nuestras conciencias arrancamos hacia el Rubial, "en un par de horas cae agua" predijo nuestro Pemán particular, así que había que subir rápido para comer todos los ágapes navideños y luego bajar a la de Abelleira a disfrutar de la IV parte de la saga OEA en dvd ... ni 2 kms pedaleamos, parada en la gasolinera a reparar un pinchazo en la rueda trasera de Alfonso, hacernos unas fotos de grupo a todo GAS y seguir pedaleando, subida toda por asfalto, era día de fiesta, y de no mancharse mucho así que pronto llegamos a la cumbre, viento frío y unos instantes de debate para decidir donde se ponía la mesa ... mientras los juveniles, dentro de la caseta, con hornillo en mano nos preparaban unos deliciosos churros y unos bollos preñados de choricitos calientes ... nenos como sois!!! A CABEZA NON PARA!!! ...
... puesta la mesa nos damos cuenta que comida hay para un regimiento pero la bebida es escasa, apenas 3 botellas de champagne para regar chorizos, queso, turrones, mazapanes, polvorones ... parece que todos fuimos al peso y nadie queria cargar botellas jaja ... pero llegar llegó y cuando llegaron los chefs Jory y Oscarito con sus recetas (que tiemble Argiñano) la cosa aún fue mejor ... lo malo era la niebla que nos iba envolviendo y calando hasta los huesos, así que brindis y recoger para bajar todos juntos por la nueva trialera, recorrido estrella de la II marcha OEA, demasiado para mi gusto y técnica, pero como tiene que haber de todo y para todos, seguro que los más osados y habilidosos la disfrutarán, para el resto siempre hay esas bien queridas alternativas ...
... ya en la de Abelleira para ver el dvd, se nos une Kiko que venía de currar, y nos disponemos a darle al play, no se si fue el "tinto de xarra", las filloas, el lacón o el chorizo que nos puso Manolito pero la imagen no arrancaba, esa marca Jamo no es muy de fiar, no soportaba la calidad de tan grande obra maestra ... así que lo cambiamos por un Sony de toda la vida, esta claro que no es lo mismo un taiwanés que un japonés ... y ahora sí, ya, por fin todos centramos nuestra atención en " OEA´s IV, a lenda continúa" ... gran trabajo hecho por los juves, lo pasamos bien recordando anécdotas de este casi finalizado 2010 y nos reímos mucho, no, muchísimo con los juegos de imágenes y sonido de esta pareja de jovenes directores ... Nucha & Mucha for ever !!! ... SALUDAME SIEMPRE !!! ...
.. en retirada algunos OEA´s, otros nos quedamos a comer, que hambre no había pero con la comida en la mesa todo era rillar y rillar ... vino de calidad, tortilla, empanada, raxo ... para seguir comentando anécdotas y preparando retos de cara al nuevo año, y como en la canción nos fueron pasando las horas y con los cafés y los chupitos volvimos a ver el dvd, que está genial, emotivo y divertido a partes iguales ... era cuestión de venderlo para sacar unos euros jeje ...
... y así a eso de las 18:00 h , o un poco más, cada uno tiró para su casa ... contentos por dentro, contentos por fuera ...
muchas risas y mucha música
dabiz

domingo, 12 de diciembre de 2010

BUSCANDO CAMIÑOS RUTA OEA 2011 (IV parte)

(............)

Vaia mañán...si señor. Das que che deixan cun gran sabor de boca....increible é pouco. Saímos en montaña tan so 3 OEA´S e dous novos amigos en busca de camiños...O resto son uns señoritos e claro non fora ser que se pincharan cos toxos...que traballen os carneiros verda??? jejeje CABRÓNS.....que non vos escoitemos protestar eh.....co que traballamos hoxeee dios.....(ESPERO QUE O PASARADES BEN VOS¡¡)

A mañén comezaba cun pequeno cambio de itinerario para probar unha nova saída da marcha e bueno....non disgustou para nada. E moi agradable sobre todo para comezar a quentar para o que ven a continuación....José equipado ata os dentes co seu arsenal de siempre e os nosos amigos David e Sergio dicindo...¿pero que carallo tramarán...) Non sabían o que lles esperaba...jojojo

Subida tranquila hacía o empezo das novas trialeras co descubrimiento dun camiño que vai quedar chulisimo cando se traballe un pouco (Suso vai quentando a moto jeje) Que chulada. Eso sí quitamos mais polas hoxe que nunca....joooooder que incordio ainda que bueno quedou todo un pouco mais transitable...e O machte traballou para facilitar o paso de todos nos.

Pouco a pouco as caras que iba poñendo Sergio eran un puto cuadro....sobre todo vendonos subir ca bici ó lobo por esos sendeiros imposible que algunha vez encontramos jejje Ainda que eso sí unhas vistazas.....acojonantes. Foi nese momento no que nunha pekena escapada metin a roda de adiante onde non me chaman e pimba...pinchacarneiro....ca consiguiente torcedura de patilla de cambio, ainda que bueno non problem. Continuamos e como xa case estabamos arriba dicxemos...Trialera?? VAMOS¡¡¡ e hai que decir que está mais fácil que o pasado domingo....Vai quedar chulisima...A David encantoulle e a Sergio......bueno....Sólo pediu que lle reservaramos unha ambulancia para él. jejejje

Xa chegando abaixo pensamos en ir á trialera maldita e teño que decir que me encantou ainda que ten traballo alí....Pero vai facer as delicias de moit@s seguro e ten alternativa que é o importante tamén, estamos a todo macho xDDD. Alí vimos de novo a José en acción dándolo todo contra un eucalipto jejje (VIDEO EN FACEBOOK) e bueno pouco mais....Cada un para casa e ca sensación de que a ruta é unha pasada de momento....e vai a ser moi bonita....Ahora rematala e pista. GRACIAS POR ESTAR AHÍ¡¡


E Sergio.....David....esperamos que o pasarades ben....e xa sabedes que podedes volver cando queirades. Andando ou en bicicleta pasamos a mañán cunhas risas jeje

Un saúdo a tod@s

...jorge...

miércoles, 8 de diciembre de 2010

EN BUSCA DOS CAMIÑOS...

Pois neso andamos estos meses cando saímos os domingos ó monte. Andamos a buscar aqueles camiños, sendeiros, trialeras que fagan as delicias de todos os asistentes á proxima marcha OEA 2011.

O obxetivo era encontrar algunha trialera polo Rubial e bueno....pódese decir que a atopamos con MR José ó frente co seu equipo de expedición detrás e enriba. Espinillera, machete....bueno un espectaculo jejejej pero da moito resultado.
Ahí o temos en pleno proceso.

A mañán do domingo antes da cena dou para bastante e descubrimos unha posible trialera que deberíamos probar hoxe xa que a casa encantada botou contra nos toda a súa furia e mandounos un par de raios que nos deixaron temblando....xD O caso, hoxe día festivo aló vamos en dirección Rubial para probar a nova trialera e bueno, decir que está moi chula digan o que digan jeje É algo complicadilla pero nada, Kiko e Pato baixarona a ver se pasa o test con Dabiz e Alberto se algún día se dignan a vir....ejem.....


Se conseguimos facer un descenso como o que temos en mente seguro que fai as delicias de todos polo bonito e emocionante que vai ser. Logo da primeira trialera intentamos seguir en busca de novos camiños ainda que bueno.....non tivemos moito éxito ainda que intentar intentámolo dando voltas e mais voltas. Algunha que outra rotura houbo de patilla. O caso e que a ruta vai collendo forma e NON DEFRAUDARÁ a ninguén eso esperamos. Ide entrenando amigos e amigas do mtb porque os montes de Brión están esperando por tod@s e non son planos precisamente xDD


Sen mais despedirme e esperando xa polo seguinte día para sair. E a ver se pronto podemos contar cun trazado mais ou menos definitivo que sea de agrado de todolos membros do Club e quedar contentos. Un abrazo OEA´S¡¡¡

...jorge...

domingo, 28 de noviembre de 2010

A cabeza non paaaaraaa!

Vaia domingo... frío frío e máis frío, sin chuvia, que era de agradecer, pero co monte mollao, típico destas fechas. Pero alí estábamos nas tetiñas ás 9:30 José, Fernando, Kiko, Andrés, Xulio e Oscarito que escribe. Despois de poñernos un pouco ó dia, e de abrigarnos ben, xa que o termómetro rondaba entre -1 e 0 grados, arrancamos, destino primeira parte da ruta hasta Pedre.

Non vou a decir nada, porque de momento queremos dictaminar secreto de sumario de por donde imos, pero os camiños... dan de si.. carallo si dan! as costas sobre todo. Nada, rodamos, vimos a obra de arte das cabras... que malladiño quedou o monte, así da gusto! disfrutamos das vistas entre a nevoa, e sube sube xa tamos en Macedos. Atacamos o Rubial por donde nós sabemos, e coronamos tamen donde nós sabemos. Paradita tecnica para avituallarse e oteamos o horizonte para intentar darlle unha volta de rosca ó asunto.

E baixamos para o outro lado, collendo un desvio secreto que eu non conocía, e encaramos a trialera super-técnica que tamos facendo. E eso xa... é fariña doutra saqueta. Iremos por partes. 100 metros antes de chegar á entrada da trialera, vai andrés e cae para o lado que ten mais barranco o asunto. Nada, deitouse un pouco, algo tocao do tobillo, pero foron mais risas que susto. E claro, unha vez chegados ó proyecto de trialera, Xulio viu aquelo... e como di el, "tiroulle" e xa viu fallos e movilizou a toda a cuadrilla para remover monte e poñela chula. E vaia si quedou chula... José deleitounos con outro invento del, as espinilleras para toxo, version 1.0 feitas por el, e a prueba de todo... jajaja


Dalle "o pro" unhas pasadas, e animanos ó resto a baixar. Vou eu primeiro porque a cabeza non para. e claro, parei, pero cain da bici... vaia hostia, collin por donde non era e xa se sabe... xDD pero nada, cain blandiño e "solo" deixei blanca unha pedra da trialera ca pintura da bike... ó final acabeina baixando e todo. Pero esto é unha anecdotilla comparado co que nos iba a mostrar Kiko ás 12:32 do 28/11/2010 nalgún monte de cuyo nombre no quiero acordarme...

Kiko: Esperade, que eu tamen lle tiro á zona esa
Xulio: Claro joder, si non ten nada, eu colloa pola pedra e salto, pero vos pasade polo lado e xa ta!
Oscarito & Cia: uiiii mira que eso aboia moito eh... ten cuidao!
K: a cabeza non para ahi vou!
X: pero non mires pa pedra eh! que ainda vas ir pa ela!
K: non oh, xa eu baixo, que sei por donde é

...............

E xa imaginades o final da historia... tanto mirar para a pedra, que acabou collendo un pedrolo descomunal pola parte mais alta, pero non solo eso, senon que cando viu que iba inexpujnablemente cara el, deuselle por desenganchar os automáticos e facer un invertido, e baixar toda esa altura ca roda de adiante e absorver todo o impacto ca zona prostática. A nosa cara era un poema, a del? un cuadro... pero aterrizou mais ou menos ben, ahora "solo" queda frenar. Fai ó mítico jesucristo, solta as mans do manillar e abreas en modo "abrazo del oso" e encarámase a un feixe de eucaliptos cativos que habia por ahi, e quedou encaramao, perdendose entre o monte... Non sei como describilo, pero ta de cheo nos 10 momentos que mais me rin na miña vida... jajajaja todos tabamos polo chan escarallandonos (eso si, sabíamos que non fora moito porque fora a pouca velocidad).

E nada, despois de ver o burato de 3x3 metros que abriu, volveu a intentalo cun par de webos e baixouna ben, é todo un campeón si señor. Fer tamén se animou mentres Andres mais José tomabano con calma e buscaban trazados menos bravos. Remítome ás palabras de Andres: "quero ver eu a algun OEA baixando por aqui..." jajajaja

Seguimos de trialeras, e mais trialeras, tirandolle a todas e chegamos a camiño coñecido. Despois xa seguimos tirando para casa que era tarde, e meténdonos por unha baixada nova para min, na conocía, e iba Andres diante, Fer segundo e eu detrás de Fer sin margen de maniobra... O caso foi que taba no medio un toxazo do país a altura da cara, e Andres esquívao, Fer dalle pa diante... e como se de un muelle se tratase, veu cara min a toda hostia, deume na cara, cerrei os ollos e hasta aquí puedo leer.

Sen vista, revirouseme o manillar nunha pedra ou algo asi, saltei porriba da bici (todo esto a 25-30 por hora) e fun arrastro uns 5 metros, dando con todo o lateral polo chan, pedras, etc. Quedei jodido alí no chan tocandome a ver que me doía. Case me pasa Kiko por encima. pero axudarnome a incorporarme todos os amigos e xa fixen parte: Rodilla, cadera, e cara como un colador sangrando polo toxo bravo, pero a cara solo é chapa. Ahora mismo e despois de poñerlle hielo, doeme bastante a cadera e a rodilla, a ver se vou ó medio mañan si me empeora. Pero cunha sonrisa na cara eh! jajajaja tp tou tan mal!

Parada para lavar as bikes na gasolinerae e tiramos xuntos para casa. A ruta vai collendo forma, as trialeras, o contorno global, todo... eso si, ultimamente apañamos algunha en cada salida, como se nota que o inverno saca o mellor e o peor do monte... jajajaj

Enga, un abrazo OEAS! A cabeza nooonnn paaaaaraaa! e pronto saberedes máis do tema da ceniña do domingo, que xa está ahi!

Oscarito ---


lunes, 22 de noviembre de 2010

PREPARACIÓN RUTA OEA 2011

"....fumeo como unha pota de caldo fervendo maaachoooo"


Pois o percorrido do ano que ven comeza a coller forma.....e vaia forma....Eran as 9 da mañá e caeu unha chuvieira que fixo que alguns quedaran na casa e outros tiñan a chuvieira eles. Xuntámonos 7 valentes e arrancamos cun rumbo mais ou menos fijo para buscar camiños da nosa próxima marcha.

A mañá pintaba ben e a verdá e que non choveu moito e estivo cojonuda para a btt. Subimos ata macedos case e logo xa empezou o bonito do día. José como no en estado puro ejejje facendonos sudar pero andando.
Os camiños que vimos e fixemos moi chulos. Meteusenos nos cornos unha trialera e alá fomos....no día de mañá pode quedar moi bonita....pero hai que retocala e seguir para abaixo. Rememoramos a baixada do ano pasado con algunha variante pero que gozada¡¡ facía tempo que non disfrutabamos tanto enriba da bici. Andrés atrapou ajajaja pero sen consecuencias ainda que case chamamos despois á ambulancia que lle saleu un bulto na rodilla xD.




Logo atrapou tamén Juan por un problema ca comunicación pero bueno aproveitou para lavarse e todo sen consecuencia....jejeje a caída na auga e suave e refrescante.

De camiño xa á subida fuerte do día fixemos a parada para comer e logo a subida. SUBIDAZA¡¡¡ que a xente entrene, solo decimos eso. É preciosa pero tamen é dura para que nos vamos a engañar jejje. Pero ahí está lo bonitooo. Xa nos imos vendo.

Unha vez arriba algúns con prisa arrancaron xa directos, outros baixamos o Rubial a tope e disfrutando o xusto. Resumindo....Moi boa mañán, adiantamos choio, vimos camiños moi bonitos e pasámolo de medo. Ahora a seguir por outro tramiño e xa vai collendo forma a cousa.

PD: Kiko...Andrés jodeute desta vez eh.....ajajjaja e ángel non quedou tirado coma o escombroooo pero fumeaba coma unha pota de caldo fervendoo ajajajajjaja

Un saúdo¡¡¡¡¡ e mirade en noticias club¡¡¡¡ os prazos rematan¡. E durante a semana mirade os correos que posiblemente vos chegue algo.

Ahora si. Un saúdo.

...jorge...

martes, 16 de noviembre de 2010

Ás veces sería mellor quedar durmindo na cama...

...porque o que lle pasou ó artista en cuestión, xa non ten nombre! jajajaja. A mañan presentábase normal, non chovía pero amenazaba, e eu (oscarito) tiña o reló atrasao e xa cheguei tarde, pero non foi dificil dar cos Oeas, levaban ritmo fuertísimo... jajaja. Xa tabamos no tremo Angel, Juan, Kiko, Andres, Pato, José, Fernando, Suso, un chaval novo que non me presentaron debido ó meu retraso, e Oscarito que escribe. Desto que me dou conta que me falta a moza (jory)... chamoa, que se quedou durmido... vamos, sempre liándoas!



Perfil da Ruta do domingo... (vaia desnivel!!)


Que si por un lado, que si por outro, que si hoxe temos que investigar a marcha pola parte de Macedos e todo aquelo... o final demos un pequeno rodeo para chegar ó bar taxi, e tomarlle o primeiro cafecito do dia, esperando por Jorge. Alá chega, e arrancamos todo bordeando a autovía da man de J.Furelos, e claro... pasa o que pasa, intentamos abrir camiños, rascamos un pouco as pernas, e decidimos seguir bordeando para poñer dirección Pedre. E chegou o maior remonte do día... bici ó lombo, e a trepar 100m pola parede aquela... pero qué risas!

Seguimos e claro, alí na entrada de pedre, que ten que pasa? que a autovía move moitos marcos, e por donde entrábamos taba medio cerrao... pero había un hueco por una especie de valo... vamos, que son medio metro de pedras do país para uns Oeas? pois vamos pasando un a un... primeiro bici despois animal, pasa Kiko e jory faille a broma de... "ai que te caes!" Pero pasou el... resbalou un pé... e canillazo que te criou!!! primeiro quixose facer o valentías, pero levantou o mallot... e vaia pelota de tenis tiña! Para a Casiña a poñerlle xeo e esperar a ambulancia! Conforme esperábamos... xa a cousa parecía mais controlada... e montarono na ambulancia (video para navidades... xD) e polo que sei a dia de hoxe ta ben, ainda non lle baixou o bulto pero non rompeu nada, foi unha hemorragia interna por romper algunha vena do golpe, pero doelle. E caeu o segundo cafecito do dia... e tocaba arrancar! qué pereza! hoxe o juvenil ta dando mais traballo que dios! xD uii... din Juan mais Andrés... que é ese sonido??? "diske hai campeonato gallego de enduro no rubial..." bueno pois haberá que ir a ver que tan facendo por alí! (non sabes? como os vellos cando lle pasa algo cerca das leiras que van alí a ver que se move jajaja)

Vimos algunha pasada a altura do primeiro desvío hacia a caseta indo polo asfalto, como sachan as cabronas! e tan facendo algun que outro camiño, haberá que ir botar un ollo... O caso, levabamos 10 min parados ali animando ó personal (algun de tanto que se quentaba ó vernos, xa quería atallar o monte...) e a rodilla de Pato empezou a pitar! (Prediction: Rain in 10 minits...) Bueno... pato! vai o carallo oh! que vai chover! bueeeeno.... E qué decir, eran 10 min despois, cando rompeu a chover... que meteu medo!!! qué sabio é! xDD


Retirada hacia Macedos... "e angel???" merda! perdeuse! nunca pode tar quieto! espero que chegaras ben, porque te chamamos e esperamos por ti un bo cacho ali despois pero nada, chovia moito e retirámonos, temos que poñerche un GPS!!! xD e despois qué decir... TOP SECRET: fixemos unha parte da marcha por un cacho de monte, e unha baixada chuliiiiiiiiiisiiiiima, qué gozada! piques entre todos (jodinte, andrés!) e despois volta para casa desde os Anxeles pasando pola gasolinera pa darlle un aclarado, que falta facía.


O final ainda se salvou o dia, que parecía perdido... e é que cada vez somos menos! temos a enfermería a tope! jajaja bueno, a ver se nos imos recuperando e volvendo con mais forza que nunca... si se me escapou algun detalle curioso avisademe! (e saludademe siempre). Un abrazo Oeas!

-- Oscarito

lunes, 1 de noviembre de 2010

33ª PEDESTRE DE SANTIAGO, reto conseguido

Outro ano máis, outra vez que tocaba cumplir cos patrocinadores, e correr unha clásica a pé. E que mellor oportunidad que a Pedestre de Santiago... uns máis adestrados, outros menos, pero todos a rematamos dignamente. Unha semana antes tamen foi a de Ames, a que acudiron Alberto, Kiko, Martín e Oscarito, así que parece que Os Esfola-runners están pegando máis forte que nunca...

Quedaramos no Alba para o desayunito pertinente ás 8:30-8:45, e alí fomos chegando todos, uns máis perjudicados pola noite que outros, Dabiz e Oscarito tiveran que ir a cumplir con outro tipo de patrocinios a noite anterior a Ordes e casi non lles deu tempo nin a vestirse para ir correr. E unha vez comidos, arrancamos a cuadrilla OEA: Andrés, Carlos, Angel, Isa, Fernando, Ito, Kiko, Dabiz, Alberto, Martín e Oscarito que escribe.

Aparcamiento no Campus sur, por donde pasaría o trazado, non fora ser e tiveramos que retirarnos algúns... jejeje MENOS CUARTO! dios, que non chegamos! vamos correndo, bueno, trotando... ata Xoan-23, e alí nos topamos con Suso, que chegou in-extremis, e Carlos, que chegou xa co pistoletazo. Foto de rigor, risas e arrancamos (arrancamos... por decir algo, tardamos 5 minutos en pasar polo arco, xa se sabe, os OEAS tardamos en quentar os aceites).


E nada, imos correndo, o ambiente moi chulo pese a chuvia e pese a ir na cola do pelotón, que fomos cerrando varios minutos, pero cos ánimos da xente fomos animandonos pouco a pouco e cando nos quixemos dar conta xa tabamos llaneando e chegando a fontiñas. Que si mira para esa, que si ahora te mojo, jiji-jaja foron caendo os KM's, e xa tabamos subindo Rosalía de Castro para encarar o Campus, máis subida, baixada, e Galeras... vaia costaza! subimos, baixamos, Auditorio... e Vite... jeje, alguns picamonos pa darlle algo de vidilla á subida, e para acelerar o corazón, pero todos a subimos sin parar, xa arriba fomos reagrupandonos un pouco para encarar o final da carreira xuntos.

Ah! que se me olvidaba! No campus estaban os Esfolas Pato e Suso-G, cubrindo a noticia e animando, moitas gracias por vir a vernos, sempre axuda! xa mostraredes ese material para ilustrar a noticia!

Foi o mellor, todos armando jaleo, risas dos que animaban, moitisima xente polas calles, unha experiencia chula dificil de sentir no ciclismo por desgracia... e claro, entramos na meta xuntos, tempo de... 1 hora e 12 min, pero hai que lle descontar o que tardamos en arrancar e as paradas técnicas, que foron moitas jajajaja. Pero o tempo é o de menos, o bonito foi vivir este dia diferente. Cruzamos meta, bebemos, recollemos medallas, máis fotos, intercambiamos opinións e quedamos en ir para o NewYork a seguir comentando, que tabamos mollados coma pitiños. Seguimos alí de carallada e demos por concluída a mañan cas suas pertinentes tapitas! como no!

Temos que repetir para o ano, sin duda! Pato, ou quen tivera camara, a ver si podedes subir a algun lado as fotos ou pasalas, que Isa e Suso pasaronme un pen pero solo ten videos e para subir a este servidor é un cristo.

Un abrazo Oea's! (saludame siempre!)






--- Oscarito

domingo, 17 de octubre de 2010

BUSCANDO CAMIÑOS RUTA OEA 2011

"Buscando, buscando..."

O día comezaba frío na praza das Tetas pero alí estabamos os e as OEA´S preparados para buscar algúns camiños para a marcha OEA 2011. Despedimos a Ito que marchaba en carretera e nos collemos rumbo Pedregal para tirar por Brión momento no que nos alcanzaba Fernando.

A idea era clara e xa dende agora vos adiantamos que este ano o G.P. de Rañalonga estará presente na marcha. José era o noso Sherpa e unha vez lle dixemos a onde queríamos ir ala fomos, directos. Algúns camiños xa os conociamos pero outros non e hai que decir que estaban moi chulos, e como principio da ruta perfectos, pero bueno ainda queda moito.

Cómo non, hoxe que empezaba a tempada de caza...., xa nos atopamos con uns que nos dixeron:
-uuuyyyyy por aquí tedes perigo ehhh..... (é o que nos queda....)

Logo continuamos e xa estabamos en Pedre. (Aquí abandonounos Andrés que iba probar o ferrari do seu fillo...) Dende alí xa levábamos un bo sabor de boca pero claro...despois de ver as pedras que están no Rubial dixemos...e porqué non subimos ata alí para buscar algún camiño...?? e nada ala fomos. Aproveitamos para tomar algún piscolabis e xa directamente baixamos de novo cara Macedos e enganchar cos camiños da autovía que están realmen
te chulos e onde a nosa OEA Isiña...tivo un pequeno contratempo pero que se quedou en nada. Continuamos e xa tiramos directamente para a de Pepe King a ver se había algo de xamón...jeje e como sempre, non defraudou.

Descansados e refrixerados, arrancamos para casiña non sen antes pasar algúns OEA´S pola praza de Chavían a ver o Ferrari que trae toliñas ás nenas jejeje. Vaia piloto está feito este Andrés JR (todo genética ajaja). Alí o deixamos e nos tamén marchamos para casa cun bo sabor de boca e cos deberes ben feitos. Seguiremos buscando. Este ano a marcha intentaremos que non deixe indiferente a ninguén...e bueno...eso é todo. 1 saúdo a tod@s.

...jorge...

viernes, 15 de octubre de 2010

II EXTREM OEA

Con algo de retraso vai esta crónica... así que bueno, intentarei contar como nos foi os OEA's nunha nova argallada... desta vez tocaba facer a Extrem OEA, os 9 picos, o desafío era grande...

Como habíamos acordado, alí tabamos nas tetas, ás 7:30, mais ou menos puntuales casi todos, e tomandolle o chocolatito que trouxo Ito e as galletitas que trouxeron Jory e algun máis. Despois de risas e unha vez aberto algo o día tiramos para o primeiro pico (Altamira) os seguintes valientes (perdón si me olvido de alguen eh!): Oscar presi, Alfono, Ito, Carlos, Andres (que se uniría mais tarde no Rubial), Jorge, Kiko, Suso, Pato, Fernando, José, Ángel, Suso (hay que buscarche un nome, pero mellor pono ti, eu non apurei a pensar un e cando me din conta cascáronme "Oscarito"...) e Oscarito que escribe. Mención especial para Xulio, que se presentou alí para o desayuno e despedirnos, pois taba lesionado, esperamos verte pronto socio! E moita mais mención para Isa, que nos veu a cargar cos bártulos, e nos foi a levar a comida, e tivo ahi para o que fixera falta durante todo o percorrido... Moitas gracias! E os que faltaban... dou fé de que era por causa mayor, o dia era bo e o bo ambiente animou a todo o mundo que pudo... para os que non puderon, tranquilos que para o ano tocará outra!
Coronamos Altamira sen mayor percance... bueno, algun estomacal que me amargou todo o dia e non disfrutei como me gustaría... Pero cando nos quixemos dar conta, xa tabamos subindo o Rubial... bien bien, imos sin presion, a pasar o dia en familia e con moitas risas. Coronamos Rubial... boa hora... toca descenso... qué gozada! había tempo que non se facía esa vertiente e fixo as delicias de todos... e veña, encamiñámonos para o que penso que é o mais duro... a Muralla... camiños bastante rotos, pero jiji jajá (como diría carlitos) e xa tabamos no alto na pista rodadora, intercambiando historias. Decir que os menos asíduos as voltas dos domingos, cumplian con creces, nunca ninguen se quedou atrás e todo o mundo se forzaba hasta donde quería.

Alí pois o debate que levábamos t
endo todo o ano... que si coronamos ou non... pois mellor tiramos para abaixo para ganar tempo e ir con calma, que ainda non tiñamos moi claro por donde ir para o S
antiaguiño. Baixada chula tamen... inventamos un pouco pero bueno, cumplimos o objetivo de encarrilar o Santiaguiño. Coronamos, e baixada mítica, esa si que foi a muerte, "Que enfría a comidaaaaa!!!" E despois de estirar as pernas, comimos á sombriña... cómo prestou! Alí despediríanse O presi e Alfonso, e tamen nos despediu Kiko no Rubial, que taba ainda desoxidandose... jejeje

Cerca de unha horiña alí parados, de cachondeo e bromas como se costumbre, que ben se taba de sobremesa e caña con café que trouxo Isa, todo un detalle! O peor tocaba ahora... arrancar con un sol de justi
cia para a archi-mítica-clásica subida ás Antenas do Scala... Dios!!! que sufrimiento subir a calquer ritmo a esa hora... Decir que Andrés tiña problemas ca roda de atrás... "tira con eso!" e por H's ou por B's todos nos estiramos bastante na subida. Salientar a pedazo subida que se marcou Ito alias Perk, gracias a que lle fixen de gregario ata o asfalto, donde se marcou un do sprint jajajaja.
Disfrutamos das vistas, e poñemos rumbo á Picaraña, da man de J.Furelos e facendo unha baixadiña que nos levaría ó asfalto para finalmente coronar outro pico... Quedaba pouco para rematala, e ainda tiñamos 4 horas, podía ser posible... bueno, xa nos imos vendo! Tiramos rumbo Santiago polo Camiño, ata chegar a Vidán, donde lle metimos uns heladitos e xa nos apalancamos un pouco. A xente xa taba algo cascada, algúns baixaron para berta, e 3 animales: José, Jorge e Angel quixeron coronar tamen o Pedroso, e lográrono.

E bueno, eso é case todo amigos, un dia dos que dan gusto, facendo algo diferente e xuntandonos todos, que eso é realmente o máis importante. Para o ano intentaremos entre todos facela mais contra Maio por ejemplo, donde temos todos mais ben de forma e iremos a por esos ansiados 9 picos! (e cena para celebralo, claro... jajaja)

Pasaron mais cousas, pero non me acordo de moitas... ide comentando, que esto ta algo apagao chavales! veña, que xa é domingo e toca outra! Un abrazoooo!!!

Oscarito ---