Mostrando entradas con la etiqueta pedroso. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta pedroso. Mostrar todas las entradas

martes, 8 de mayo de 2012

PEDROSO



Bueno amigos, un domingo máis saímos os OEA. Uns en carretera direción paxareiras e Adrián, Sergio, Necho, Kiko, José (non o noso José jaja) e eu en montaña. Chegamos as tetas  as 9:30, estabamos todos dispostos a sair, pero a onde tocaba? Adrián atento o calendario xa contestou rápido e veloz “O Pedroso!” jaja. Pois bueno alá imos, empezamos a subir polo camiño de Santiago, e chegando a aldeanova por un llano sinto unha lata caer o chan, que pasou? Adrián que iba ca mochila nunha man e o movil noutra “Y pasó lo inevitable” jeje Seguimos andando ata que nun dos cruces de carretera Kiko, o noso sherpa o domingo, nos manda por un camiño paralelo... Seguimos a Kiko, ata aquí ben, ata que vemos unha costiña pequena na que xa empeza a haber queixas por parte de Necho e Adrián, os tipos solo querían baixar... E empezamos a subir a un ritmo decente, encontramos zonas de subida rotas, con moita lama pero moi divertidas, polo menos para o meu gusto.
Ata que chegamos a un cruce onde a dereita había unha subida das que tiran dos co***ns.. Sergio e  eu a favor de tirar por aí, José imparcial, e o resto a favor de ir polo llano, pero como un Necho tira máis que Sergio e eu tivemos que ir polo llano jaja
Seguimos andando ata que ZAS! Non hai saída, volta cara atrás... collemos outro camiño e saímos a unha carretera, cruzamola e metemonos por outro camiño onde ZAS outra vez! Sen saida jaja Demos volta e de súpeto non sabemos se foi un intento de coller unha cachopa como rotonda, baixar da bici gastando o mínimo de enerxía ou o que fose, pero Adrián volveu a meterse un ostión criminal (e con Sergio delado para escarallarse) jajajaja Despois deste pequeno percance seguimos por carretera..
Aquí tiben eu un problemilla con Kiko, ibamos subindo, non o vin e pegueille co eixe da roda na perna, bo é que non foi nada... O sair da carretera enlazamos co camiño polo que vimos do Mercuto cara o Pedroso, o que pasa por diante da casa do tolo este, non saes?
Chegamos o Pedroso, merendamos, pero sen subir arriba!! E para sorpresa, non baixamos polo descenso.. para eso levei a Mondraker... (estaba a Scott sen pastillas, pero haise que queixar igual jaja), según Kiko “Non oh, baixamos por este camiño que colles outro alá que das a non sei onde que enlazas co camiño de Santiago..” Xa nos ves a todos con cara de Papanamericanos, pero aceptamos, baixamos e vamos dar a carretera asfaltada que sube o pedroso, Kiko e os seus camiños.. Pois nada aí Adrián e eu xa nos ensañamos polo descenso e o resto pola pista rápida. O chegar abaixo, abandónanos Kiko que marcha para a casa. Seguimos o camiño ata Bertamiráns con 2 percances. Un foi unha muller con dous cans que a pouco máis van os cans o carallo (ou nós), e despois uns alemáns, os que Sergio iba tan concentrao baixando que lle meteu un codazo a Alemana e alí quedaron maldecindo a Sergio no seu idioma, se tendes dudas co Alemán preguntadelle a Necho que creo que ten  un FP de tradución pola maneira de traducir jajaja

E nada, chegamos a Bertamiráns , pasamos pola casa do Presi polos botellíns e pa´casiña.
A ver os carreteros se fan a crónica que a dos 101 me parece que.. jojo

Abrasooos!

Carlos! (o de 17 anos jaja)

lunes, 10 de octubre de 2011

Pedroso, mi vuelta al cole.

Hola animales y demás personas, hoy me toca pringar a mi, Oscarito, después de no tocar la bici desde Carballo, y después de vacaciones y más vacaciones. El caso es que a las 9:30 estábamos en las Tetacas una buena cuadrilla de OEAS, como cada inicio de temporada.

Este año tenemos planificada la temporada (en parte esto es posible a que no lo organicé yo como el año pasado jajaja, losé, me gusta improvisar y no soy de plannings) tocaba Pedroso, pero como cada vez que escalamos el pico de santiagués, y como vamos sobrados de fuerzas, ya tenemos en mente desde el primer km meterle una un par de rotondas a la ruta para que salga más recorrido. Comandando desde los primeros compases se erigen Juan y Kiko, así que van marcando ellos y el resto se deja llevar entre anécdotas y risas. Yo me voy poniendo un poco al día de toda la actualidad socio-deportiva: quién es el rival a batir, quién está más fino, que si yo me compro esto, que sinosequé nosecuanto. El caso es que van cayendo km's.

Peeero claro, monte es monte, y la verdad, hasta el tramo de asfalto final que hay en la aldea entre Pedroso y Mercuto, nosé por donde cojones fuimos. Bueno, sí que se. Por unos repeitazos de suputa madre. Por lo menos para mi, que estoy desentrenado. Pero nadie hablaba durante susodichas paredes, así que me hace pensar que todo dios va tan cascado como yo jajaja. En la parte más jodida, solo fue capaz de escalarla Jory, con su testbike doble de 29. Seguimos de sube-baja por caminos poco rodados, pero muy chulos, para ir a dar a un lugar cerca de nosedonde, a nosecuantos kilometros de nosé que otro sitio. Allí entre Juan y Pato, empiezan una encarnizada batalla por la orientación, buscando "o rejato do muiño" o algo así.

Decir que lo más parecido a un regato que encontramos fué una fuente jajaja pero bueno, nos sirvió para orientarnos y seguir nuestro rumbo. No hubo muchos sobresaltos, todo iba bajo lo estipulado hasta el momento. Coronamos el Pedroso el comando juvenil, con un Roi Cerviño que se subió al último cajón del podium, con su hierro número 5. Nos avituallamos, disfrutamos de la cálida mañana, y aparece Xulio y sus secuaces de descenso por allí. No dio tiempo casi a saludarlo, y se tiró monte abaixo como un loco. Nosotros hicimos lo mismo versión bicicletas sub-15 kg, y nos tiramos por senderos con más encanto. 

Y vaya bajadas!... Jory nos metió por parte del circuito rally del camp. gallego del año pasado... y solo decir que la bajada impresionante... aunque se cobró sus víctimas en forma de misteriosas desapariciones... Pato, Andrés, y alguno más que a saber por donde carallo colleron... Lo dicho, esa bajada queda archivado en el top-10 de bajadas guapísimas. Subimos un poco para volver a enganchar con la bajada de Xulio. Mientras que Sergio arregla su pinchazo con la ayuda de Mr Furelos, Xulio nos deleita con unas cuantas "aboyadas" de película. Lo grabamos, era todo ilusión. Sus compañeros de equipo hacían también lo propio. Despues de la sesion de video para el Oea más freerider, tocó cañitas en un bareto próximo. Un gustazo volver a estar con todos de risas allí. 

Volvemos a tirar para casa, enganchando algún sendero y el Camino de Santiago, ya era territorio conocido. A alguien se le pasa por la cabeza hacer el archi-temido gaseoducto, así que se hace y con cojones. Decir que se cobró alguna que otra víctima, como el resto del trayecto del día. Y nada. Otra parada más en el Alto do Vento. Tapitas. Decir que a estas alturas pocos quedábamos, a todos se le iba haciendo larga la mañana de domingo, o se iban quedando en sus casas. Medio crecidos, pusimos rumbo a casa, haciendo el descenso de Aldea Nova, mi favorito entre todos los del mundo. Ah, Oliveira, si lees esto, Jory cayó con la 29, pero no le pasó nada (a la bici), lo amortiguó con la rodilla dejándose la piel jejejeje. Cada uno bajó a su ritmo y tragando mucho polvo. Ya estábamos en Bertamiráns con 40 y pocos Km's, las 14:40 del mediodía, y yo, por lo menos, con una sonrisa en la cara después de unos meses sin salir con el grupo.

Poco a poco vamos creciendo y eso se nota, así que los que queráis venir... no lo dudéis! Para el próximo domingo, otra ruta chula en grata compañía, que siempre se agradece. Ahora solo queda ir poniéndose las pilas poco a poco y no parar de pedalear.

Eso! un abrazo!!!! 


Oscarito! 

lunes, 6 de septiembre de 2010

PEDROSO

"empezando o camiño dunha nova aventura..."


Domingo 5 de setembro de 2010. Un novo mes empeza e con él, a nova tempada de btt dos OEA. Coma sempre o lugar de saída é a praza das tetas, onde xa había caras coñecidas e tamén caras novas. Por alí estaban José, xa mais recuperado da espalda, Alberto, Oscarito, Andrés, Carlos, Juan, Jorge, unha cabra (Anxo) e un de Oliveira que perdona pero non me sei o teu nome de momento...
Charlamos un pouco, antes de sair, con Fernando e puxemos rumbo ó Pedroso. Xa se botaban de menos estas saídas en familia...mira que se está agusto pedaleando e falando tranquilamente...Rodeamos Cobas para chegar ó Lombao e de aquí subir ó Alto do Vento por carretera por unha pequena confusión na cabeza de carreira jeje. Enganchamos co camiño de Santiago e tiramos por el ata Villestro donde variamos un pouco o recorrido e subimos por un lugar novo....onde o noso compañeiro do Oliveira rompeu a patilla da súa bicicleta. Rapidamente nos puxemos mans á obra, bueno José, e eu axudaba ainda que se rían de min....(verda Carlos? cabrón....jeje). Como non tiña patilla de repuesto arrancou con piñón fijo para casa. Espero que chegaras ben compañeiro....escribe algo polo blog se podes.

Continuamos e chegamos a Figueiras para entrar xa no monte do Pedroso. Subida tranquila ata case o final onde se apurou un pouco e un servidor comezou a sacar alguns videos e fotos para facer mais completiñas as crónicas...(aínda me queda algo que perfeccionar...).
No alto do Pedroso encontrámonos co noso OEA descender todo empaquetado...daba gusto velo. Tiramonos monte abaixo para o merendero onde tomamos un tentenpie e de paso esperabamos polo noso presidente que minutos mais tarde chegaba co seu retoño na parte de atras todo preparado, que ben estaba.

Merendamos e sacamos uns cuantos videos e fotos vendo os saltos que facía o noso descender cuasi-profesional que disfrutaba coma un neno.

Logo dun bo anaco alí despedimonos e continuamos para Bertamiráns todo pola beira do Sarela, polo seu paseo. Camiño de Fisterra e para casa ata o Alto do Vento onde tomaríamos unha tapiña desas que tanto nos gustan.
Descenso de Aldea Nova coma siempre impresionante e gozando coma nenos.

Pola miña parte nada mais, decir que o pasei coma un neno ainda que saíra de reenganche despois dunha longa noite de festa pero ás veces hai que sacrificarse un pouco e disfrutar que a vida son dous días.

Esperando que o resto dos compoñentes do club se vaian unindo pouco a pouco continuaremos saíndo todolos domingos do lugar de costume e recordade que o venres 10 de setembre temos a reunión ordinaria do club.

un saúdo

...jorge...

domingo, 4 de julio de 2010

PEDROSO

"cando hai exploración xa se sabe...."

A mañán comezaba bastante pachucha e sen moitas expectativas ainda que finalmente abreu o día e que calor fixo. Na praza José e un servidor en montaña e algo mais tarde aparecen Andrés, Ito e Pato en carretera. Intentámolos convencer pero nada...marcharon. A ver se fan crónica (lo dudo jeje).

José mais eu collemos dirección ó Pedroso para ver o campeonato galego de btt rally que ali se disputaba. Antes démoslle unha chamada a Xulio que alegremente se unio a nós en Figueiras. De camiño ó encontro con Xulio decidimos explorar un camiño "que antes iba por aquí...ajaja" bueno o resultado xa o podedes imaxinar....todos rascados de silvas, toxos e demais familia e mais perdidos ca Dios ainda que ó final demos co camiño buscado....

Unha vez con Xulio subimos para o Pedroso, ritmo suavecito e parlando de temas de actualidade dentro do club que no verán está en horas algo mais baixas "eso parece pero eu confío que no, sempre unidos¡¡¡¡". Arriba estivemos vendo pasar a uns cuantos corredores pero nah...pouca emoción tiña e fomos facer un descensillo pequeno para que Xulio nos enseñara. Logo tomamos un piscolabis na Granxa do Xesto e de alí xa tiramos para a casa pola beira do Sarela que ten un paseo ben bonito por certo. Despedimonos de Xulio e nos seguimos polo camiño de Fisterra para casa.

Á altura do Alto do Vento xa nos picaba a sede e as ganas da tapita "volveu a resurgir esta palabra dentro dos OEA jeje" e paramos a tomarlle unha clarita ca sua respectiva. ó final baixada por Aldea Nova a fuego como siempre e despedida ata mais ver.

Un saúdo

...jorge...

lunes, 22 de marzo de 2010

PEDROSO

"gran día para a técnica sobre as dúas rodas"


Mentras uns salían ás 9 en carretera, outros saliamos á hora de sempre en montaña. Claro que sí, dentro dun gran club hay de todo. O dito non sei como lle iría os de carretera e espero que alguén se digne a facer a crónica...

Como xa dixen, ás 9 saimos da praza 5 integrantes dos OEA´S ca reaparición do noso ben querido Martín. Dirección ó Pedroso e como non, Xulio encamiña a expedición pensando xa nas baixadas que nos vai ensinar...jeje. De camiño atopámonos con 3 beteteiros que estaban un pouco solos e decidiron unirse. Asi formamos o grupo da saída e tiramos para o destino. Ritmo moi suave pero disfrutando dos camiños e da compañía e con algunha que outra conversación filosófica...Os sendeiros do camiño poñíanse cada vez mais de punta e pouco a pouco ibamos acercándonos ó Pedroso pola cara de Figueiras onde Xulio nos ensinou a espectacular baixada que os rapaces teñen feita por alí. A verdade e que e moi pero que moi divertida á vez que dificil. Seguimos para o pico onde descansamos un pouco e xa nos despuxemos a facer a parte divertida da xornada para uns. O descenso do monte Pedroso. O primeiro cacho foi por donde sempre e logo xa pasamos ó de Figueiras...sen palabras, hay que velo e baixalo para saber o que é....Mais de un quedou ca boca aberta....jeje

Unha vez abaixo e cun subidon de adrenalina dirixímonos para a casa por uns camiños ben bonitos e limpos que nos conducen ata a tortilla e o xamón do alto do vento...que rica....Tomamolas cañitas e arrancamos non sen antes esperar por Martín xa que pinchou. Uns foronse antes xa que tiñan algo de presa e o resto xunto con Martín, baixamos polo descenso de Aldea Nova disfrutando un pouco mais antes de chegar á casa.

Personalmente paseino moi ben e é ben certo que ás veces necesitas un día de calma para disfutar mais ainda se cabe da bicicleta e dos compañeiros.

Un saúdo a todos

...jorge...

viernes, 8 de enero de 2010

y nevo...un maldito viernes



no se le podía haber ocurrido un domingo para disfrutar con los amigos



foto del Rubial a las 8:37


Pedroso a las 13.47

lunes, 7 de diciembre de 2009

PEDROSO

"Esto si que é motivación"

Despois da festa do outro día denoite na cena e despois de caer toda a chuvia que caeu os señores OEA´S volveron ó seu territorio natural. Hoxe non era domingo pero gracias ó puente salimos uns cuantos. Decidimos ir cara o pedroso e así foi. Os camiños xa empezaban a verse afectados pola chuvia e a auga non faltaba en ningun deles. Que día mais bonito. Unha vez subimos aldea nova, a Xulio pinchouselle a roda asique paramos a cambiala entre algún que outro puteo que si tubeless ou camara ou...
O caso e que reparada a avería continuamos polo trazado do camiño de Santiago e despois polo gasoducto hasta Figueiras para coller un camiño moi chulo bordeando o Pedroso, que estaba cheo de aua. Unha vez arriba fomos para a caseta a merendar e xa nos tiramos polo descenso e aquí foi onde Xulio tivo unha pekena caidiña ca que todos nos rimos e el medio se enfadou pero bueno que sepas que nos rimos con cariño eh¡¡¡ ou que pensas¡¡¡ non te enfades¡¡¡

Logo baixamos e baixamos polo camiño de Santiago de volta se casi incidencias aparte de que eu quedei sen frenos de atras pero ainda así algun que outro pique había. A ver se Andrés se empeza a soltar que se nota que a bicicleta quere mais...Paramos no Alto do Vento meterlle uns refrigerios e a continuación para casiña que xa enfriaramos algo. En definitiva lunes moi ben aproveitado e ó final con bo tempo. Estas salidas con todos son as que realmente che deixan con bo sabor de boca e che dan ganas de non baixar da bici ou de collela sempre que se poida. Un placer.

...jorge...

domingo, 11 de octubre de 2009

chimpos, chipitos y demas familia

la respuesta es fácil, para la siguiente adivinanza, Pedroso+Mtb+Xulio=....., creo que ya sabéis el resto de la situación, una vez juntados, y despedido a Andres, y Carlos que con la flaca iban a pedalear, el resto como tiros hacia el Pedroso, y la verdad que fue un poco drástica la subida ya que entre charla, comentario y risas nos pusimos en el alto antes de que tocaran las campanadas de las 11, y menos mal que teníamos que tomar el aperitivo que si fuera por Xulio no nos dama tiempo de pasar frío, así que una vez llenado el estomago todos detrás de Mrs. Lostrego, pero todos teníamos un problema, no nos daba tiempo a visualizar la polvareda levantaba, y yo, tío eres un estres, joder no me deja ni sacar la cámara de fotos, pero tal vez, lo hacia a drede, para así tener escusa de subir para hacer un chipito, y después un chimpo, mas tarde intentar que los demás bajáramos detrás de el, una vez descargado su adrenalina decidimos ir para casa pero no sin antes enseñarle un nuevo, pequeño pero divertido descenso pero ya cerca de las cervezas, para así retomar las energías, para después atacar el siguiente descenso de Aldea Nova, pero no se que tendrá este Xuli que no se le acaba las pilas, no se si por la tarde subiera de nuevo, pero la verdad que da gusto verle la cara de felicidad disfrutando como si de un niño el día de reyes abriendo el regalo mas deseado, desde aquí cada uno para su casa a contar las batallitas a la cual mas intensas.

Paz, bien y muchas risas

para muestra un boton (Xulio en plenitud VIDEO)

domingo, 2 de agosto de 2009

PREPARANDO UN NOVO OEA


Ola compañeiro este fin de semana creo que estuvimos algo separados, unos en montaña y otros en carretera , algunos de montaña salimos algo mas temprano hacia el pedroso y otros mas tarde,los mas madrugadores xulio, brais mas un servidor salimos alas 9 para preparas al pequeño brais pero gran campeon que subio asta el pedroso sin quejarse de dolores ni que la cuesta era muy fuerte y larga, nada de nada como un campeon, despues descenso como rayos y al llegar al alto do vento unos refrescos y cuando nos disjponiamos a marchar para casa llegaron otros oea que tambien habian echo el pedroso pasando por mercuto nos saludamos unos comentarios y pa casa. un saludo a todos y felicidades a Brais que lo a echo muy bien.
A.montero
SALUDOS

lunes, 16 de marzo de 2009

el abuelo.....como un tiro

km.: 58 ( tuve que dar una vuelta mas por el chollo)
Caídas: 0
Averías: 1 cadena (Martín)

la verdad que el día empezó estupendamente STOP
simplemente por mirar para arriba y ver todo despejado STOP
no eramos todos pero eramos todos los que estábamos STOP
y para rematar ver a Mr Tojo, en la salida pero se le pincho la bici y no tenia para reparar(te veremos pronto por los caminos) STOP
bueno voy a dejar de poner todo STOP y terminare de comentar el día, ya que si no termino para salir en la "flaca" el jueves STOP

teóricamente el día era ir al Pedroso, pero parece que necesitamos que nos den caña, así que decidimos terminar la x-extreme, así que como no sabíamos en que dirección tirar y como el domingo pasado el primer tramo por carretera, de esta manera después de subir Aldea Nova, por monte subimos la Ameixenda por carretera para terminar haciendo el gili por San Marcos (como si la ultima vez tupiéramos buen recuerdo), unos por la derecha el resto por la izquierda, y a ver quien llegaba antes al punto de salida, para grabar la cara de los cazadores que había arriba, creo que se plantearían dejar de tomar las cervezas, si nos dan una piruleta no somos mas felices, la final los mas rápidos fueron los que empezaron por la derecha.
desde aquí nos dirigimos hacia Mercuto, y buscando nuevos caminos llegamos a pie de monte, y creyéndonos un poco Jesús Calleja de Desafio Extremo, por caminos nuevos nos encaminamos, pero joder con tanta exploración, reventados.
pero como parecía que no teníamos bastante pues da le zambomba camino del Pedroso, que era donde teníamos desde un principio, una vez encaminados, se puso la directa, y el abuelo seguía marcado el ritmo y vaya ritmo y desde aquí bajando como tiros hacia el camino de santiago, y cual mi sorpresa que el Andresin se ha desmelenado, y ahí estaba sin gastar pastillas.
para finalizar, continuamos detrás de Juan por la "ribera" del camino de santiago a la carretera de Roxos.

propuesta para el CHURRASCO, el domingo despues de la marcha NOCTURNA

Paz, bien y muchas risas



f.p.

lunes, 26 de enero de 2009

frio , viento, y OEA

km: 26.42
Averías: ninguna milagrosamente
Caídas: hoy no se cuentan

hoy quizás era día de estar en cama enganchado a la parienta, y así hicieron unos cuantos OEA`S, pero con un poco de locura y muchas ganas de pasarlo bien salimos unos cuentos zumbados, ya que de andar en bici con ella al hombro hubo mas que con encima, hoy descansaron los rodamientos y zapatearon los tendones, pero fue un día en el que en menda lo paso bien y me reí mas, teníamos a Kiko plan sharpa de la jungla solo le faltaba el machete para abrir paso, entre todos los arboles que nos encontrábamos por el camino, con mucho esfuerzo y sufrimiento llegamos al Rubial, y me di cuenta que me faltaban las gafas, así que mientras los demás repostaban energías, yo a retroceder sobre mis ruedas, y al poco me vino José a echarme una mano y encontrármelas, cuando íbamos para el punto de encuentro llegaron el resto con mucho frío,( solo comparado con As Neves``07) ya que había bajado bastante la temperatura, y mientras nos preparábamos para bajar por la carretera y José se tomaba un Red Bull, veíamos la imagen dantesca del temporal con un montón de arboles tronzados (hoy faltaba Tojo, para darnos explicación profesional) , de ahi un parada para una cervecita y como centellas para casa.

Paz, bien y muchas risas.

f.p.

lunes, 24 de noviembre de 2008

?

Correcaminos:
Carlos, Kiko, Xulio, Oscar, Rodrigo, Andrés, Ángel, José, Martín, Fernando, Ito, David, Pato, E.Tojo
Km.: 29.16
Caídas: 3: Andrés, David, Oscarrrrrr
Averías:0
Hoy no se por donde empezar, ya que por el tiempo empleado fueron pocos kilómetros, o por la castaña de Oscar, vaya cara se le quedo a Rodrigo, pero tu tío es duro chaval (espero que te encuentres bien), o por la estampida que hubo la final pero los que se marcharon se perdieron las tapitas.
Hoy era el día de Xulio, hoy era el día de los saltos, y así lo demostró y hoy no era el día de Oscar, ya que cada vez que subimos al Pedroso le pasa algo, una rotura de buje trasero y dos caídas es el parte de guerra en las visitas al Pedroso, pero lo bueno de todo es que al final salio el día bastante bien.

Paz, bien y muchas risas.

f.p.



lunes, 18 de agosto de 2008

Adios al mito...

Correcaminos:
Oscar, Alfonso, Jose, Juan, Xulio, Andres, Martin, Fernando, Pato
Km. 30.62
Caidas: 3 Pato, Juan y Oscar
Aveiras: 0
Salimos hacia el Pedroso sin saber que sorpresas nos podia deparar la jornada de hoy, para comenzar nos honro con su presencia Andres, ya que esta medio convaleciente, y se queria probar como va esa ciatica, lo cierto es que no se le noto mala forma, asi que esperemso que para la semana nos de caña y nos demuestre que los años y la buena forma son conpatibles, pero a mitad de camino para no tentar a la suerte se retiro, prudencia o.... a recuperarse.
Lo pero de esa retirada es que no vio al inaudito, es algo parecido a ver un unicornio, se va ena vez en la vida, se cayo Oscar, se cayo torito, se cayo un mito, pero por suerte sin consecuencias aparentes ya que una vez repuesto siguio descendiendo como si nada hubiera ocurrido, y camino a casa un par de acelerones por la carretera, las fiestas son las fiestas, y hay que aprovecharlas.
Paz, bien y muchas risas.
f.p.

domingo, 11 de mayo de 2008

Pedroso,

Correcaminos:
Andres, Carlos, Angel D., Alfonso, Rodrigo, Pato, Oscar, Jose, Martin, Ito, Alfonso, Xulio, Tojo, Fernando, Juan
Km: 42,68
Averías: 4 3 pinchazos (Fernando, Rodrigo, Pato) 1 horquilla Rodrigo
Caídas: 2 Kiko, OSCAR

Otro domingo mas, salieron tarde, otro vez por culpa de Fernando, ya que tan pronto llego tuvo que cambiar la cámara por culpa de un tajazo, pero una vez arrancados parecía que todo iba como la seda, rodaron tranquilamente por las faldas del GP Aldea Nova para de esta forma salir al Bosque Animado desde aquí intentaron tener una continuidad hacia el comienzo del puesto del Pedroso, pero primero Rodrigo con un reventón y después Pato con un pinchazo, retrasaron un poco mas la andadura, pero agrandaron el compañerismo de los OEA(Os Esfola Arros), se descubrió con alguno eso de contar dedos y faltar le asusta. Cuando todo parecía resulto a mitad de puerto a Rodrigo se le escapo un "tornillo" de la horquilla.
Momentos después siguieron hacia la parte final del puerto del Pedroso, del cual se cruzaron con unos agradable bikers, pero que al final sucumbieron al poder de la montaña, y después por fin llego el avituallamiento.
Después de todo toco la bajada divertida, rápido, emocionante y con sorpresa, cayó OSCAR, cayó un mito, la leche es la mayor de las sorpresas, habrá pocas ocasiones en las que se podrá redactar. Desde ese punto nos lanzamos por caminos ratoneros y alegres, hasta la llegada al gasoducto bajaron Alfonso, Oscar, Ito, Martin y Fernando, el resto bajaron por camino donde llego el ultimo pinchazo, el de Andres, quedando por ultimo el descenso por la bajada de Mallo, aquí ya quedaron los últimos de OEA.

Nota: Un aplauso para los MOTO que cada día van a mas, dentro de poco nos van a dar una colleja, un saludo al japones de taiwan y 5 son 5 dedos.

f.p.



Ver mapa más grande