Mostrando entradas con la etiqueta kiko. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta kiko. Mostrar todas las entradas

martes, 30 de octubre de 2012

XXXV Carreira Pedestre Popular Santiago de Compostela

Pois alá fomos, uns cuantos inconscientes, a adentrarnos nunha disciplina que non é a reina para nós. Correr. E menos sin levar detrás a un policía ou ó dono dunha leira ca jalla na man porque lle movimos os marcos ou porque lle saltamos porriba do pastor eléctrico.

Os esfola-runners-OEA-PRO-TEAM eran: Suso Beis, Carlos Duro, Carlos Abogacía, Pekeno, Kiko, Ito, Manuel Vieites, Martín, e Oscarito que escribe. O Pelucas tamén andaba por alí, e moitos conocidos da zona. Tempo despejado que propiciaba un frio que rascaba máis da conta.

Quentamos un pouco... reunímonos, risas, cada cual cas pintas máis globeras (ou como carallo se chame globero no argot running). Que si o GPS colle señal, que si chegamos xustiños de tempo, que si tal que si cual...PUM! pistoletazo e alá salen todos os de adiante fora alma.

A miña idea era correr a un ritmo medio de 4:10-4:20, e como levaba ferramenta, podía ir mirando e así podía medirme mellor. A salida fatal, supermasificado. Correr de puntillas e frenando costa arriba pero bueno, es lo que hay. Coronamos moi lentos a primeira subida e xa hai claros grupos.

Eu-suso, Carlos por libre, Duro-pekeno-ito-manuel, e Kiko que xa sexa MTB, correr ou birras, sempre facendo a goma e indo a recalentóns jajaja. Ambientazo en todo momento. Xa vou collendo o ritmo intentando coller ós que van correndo á miña velocidade estimada. Suso que se vai quedando ata que no KM5 xa o perdo.

E tampouco vos quero aburrir. Zapatilla pa diante, regulando moito, nas costas subindo un pouco o pulso e cando se corona Vite leña pabaixo e todos os santos axudan. Eu aquí vinme un pouco abaixo porque eso de correr pabaixo non é o meu. Entrada en meta en 51min e contento porque corrin en 4:15. Por detrás o resto, suso, duro, manuel, pekeno, kiko, ito, abogado. Martín creo que me sacou 3 mins ou así, bueno, podedes consultar todos os RESULTADOS AQUI

Reunímonos todos no obradoiro e intercambiamos impresións, todos melloramos rexistros pasados e todos satisfeitos. Como guinda entrevistáronme de CorreoTv e salín pola noite na tele con cara de extasiao, pero foi simpático



Despois cañita vendo correr a Alonso, que ese si que fai rápido o KM e para casa. Así da gusto, unha horiña de sufrimiento e o resto disfrute. Pasamolo moi ben, ambientazo en todos lados e en especial na zona vella. Merece a pena correla ainda que sexa porque animen todo o que non animan cando son probas de bici. Eu ahora seguirei adestrando a correr que é parte fundamental do Tri.

Así que nada amigos, a seguir adestrando en todo o que se poida e a seguir mellorando para arrancar con forzas a tempada! vémonos!!!

Oscarito!!

martes, 26 de junio de 2012

Domingo 24, vuelta a los ruedos

Amigas, cans, toupas, Oeas, y demás. Algúns membros do Club estamos menos activos ca o resto, pero o caso e ir sendo xente para saír. Este pasado Domingo, resaca de SanXoan, saimos Kiko, Angel, Andrés, Juan e Oscarito que escribe esto en carretera.

O dia prometía, xa había ganas de saír na de carretera con tempazo. A premisa no Budi era clara, tirar para Carballo e voltar por SantaComba. Eso levábamos en mente. Ás 9 arrancamos, e xa lle houbo que templar o xenio a Angel, tan competitivo coma sempre. Ah! eu estrenaba bike! mirade o novo cambio de look: (aunque la mona se vista de seda...)


E nada, indo indo, chegamos a Portomouro, para tirar dirección Bembibre. Despois do llaneo tonto, ven territorio picador cara arriba. Algún (kiko) xa se estaba pasando de revolucións. Eu mais andrés somos sabedores do noso papel de tapados e non forzamos. Angel mais Juan coma tiros.

E chegamos ó punto de no retorno. Ó not-return-point para os estudiados. Ou ó punto no que Kiko firmou a sua sentencia de morte. Logo dunha suave e rápida baixada cara Coristanco-Carballo, tiramos por un "enlace" dos de Andrés: moi bonito desde o furgón de reparto pero cando se fai na bici lévase peor. O sol xa apretaba e xa íamos tocados ainda que lle metimos parada técnica. Primeira bronca do Joyero por non saber comer mentras imos na bici. que si globeros, almendraos, a quen se lle conte, parar pa comer, etc etc jajaja

Cada repeitada era matadora. pero tras 10 km acabábase a subida e solo quedaba picar pabaixo pa StComba. De ahí para a casiña indo pola Baña para facela máis rápida, e levando a kiko, que pese a que aguantou como un campeón, houbo momentos en que se lle deu por muerto (adjunto prueba gráfica):


Non era nin a 1 e xa estábamos comendo tapitas no NY. Así da gusto! menos mal que non nos colleu ese sol de justicia de medio día porque íamolo pasar peor. Eu tamén acabei medio muerto despóis de un mesiño sin tocar a bici máis que para rompela. deixovos a telemetría cortesía de Andrés:


Como sempre un placer volver rodar cos OEAS. Vémonos este finde coa clásica SusoBeige e coa Nocturna. Doblemente divertido! un saludo amigos!

Oscarito!



domingo, 17 de junio de 2012

saimos pola maña 4 oeas mais1: sergio, carlos t, adrian e eu (pai de carlos t pp) sen rumbo que si pa aqui que si pa ala. decidimos ir polo camiño do rio, mirando nas setas hacia picaraña.dandolle de comer a un can e persiguiunos durante 2 kilometros. unha vez no percorrido rotura de cadea de kiko, que si por aqui, que si por ala, nos sabiamos ven os camiños, baixamos polos cortafuegos, ali deixounos pp t e seguimos os 4 oeas camiño do milladoiro, subind polo camiño portugues, onde eu quedei no milladoiro e os outros 3 baixaron pola senda verde, espero que lles fora ben.

lunes, 21 de mayo de 2012

ONS- EMBALSE DO TAMBRE

Como sempre as nove e media xuntamonos un puñado de oeas (Sergio, Carlos T., Adrián, Angel, Carlos Paz, Panchito, Kiko, Andres) e unironse a nos Manolo Toimil e o  amigo dos juveniles (non me acordo do nome), e cando estabamos para marchar chegou Juan na furgona, esperamos que se prepara e arrancamos camiño do embalse do Tambre. Despois de 3 km, a altura de Castrigo empeza a larga lista de baixas do día, primeiro Sergio con problemas mecánicos e sen que nos deramos conta xa non estaba, pouco despois Carlos T. que lle perdeu aire o amortiguador e foi para casa a hinchalo. Fomos tirando cara brión e o pouco Adrián que debeu de ter remoredementos de conciencia  marchou para acompañar a Carlos, con el levouse o seu amigo...
Os que quedamos fomos tirando cara Ons pero esta vez subindo primeiro as Torres en sentido inverso da baixada da primeira marcha OEA, desde ali camiño de Rañalonga para logo facer as pistas rápidas que levan a  Ons. Aqui Kiko dounos o susto da xornada o meterse un osti...., deses que marcan epoca. Despois de perder o control da bici e ir pola cuneta un cacho sen  conseguir traer a bici a pista marcouse un recto que acabou saindo por encima da bici e quedando deitado no medio dunha silveira (pena de foto, jaaja) sacámolo de entre as silvas e despois dun lavado dos arañazos no pilón decide marchar para casa un pouco contusionado (nada de importancia) e con el Toimil para acompañalo.
A partir de aqui e xa solo 5 ciclistas facemos a ruta completa polo beira do  Tambre,  con cuidadiño (sobre todo Juan ainda dolorido do seu último contratempo)  pois non queriamos ter máis baixas no dia. Ainda houbo tempo para unha rotura de cadena de Panchito para rematar o día.
Desde aqui descenso pola baixada dos cabalos e parada obligada na de Pepe Rey, tapitas e canda un para a súa casa que facia moito frío.

un saudo

martes, 8 de mayo de 2012

PEDROSO



Bueno amigos, un domingo máis saímos os OEA. Uns en carretera direción paxareiras e Adrián, Sergio, Necho, Kiko, José (non o noso José jaja) e eu en montaña. Chegamos as tetas  as 9:30, estabamos todos dispostos a sair, pero a onde tocaba? Adrián atento o calendario xa contestou rápido e veloz “O Pedroso!” jaja. Pois bueno alá imos, empezamos a subir polo camiño de Santiago, e chegando a aldeanova por un llano sinto unha lata caer o chan, que pasou? Adrián que iba ca mochila nunha man e o movil noutra “Y pasó lo inevitable” jeje Seguimos andando ata que nun dos cruces de carretera Kiko, o noso sherpa o domingo, nos manda por un camiño paralelo... Seguimos a Kiko, ata aquí ben, ata que vemos unha costiña pequena na que xa empeza a haber queixas por parte de Necho e Adrián, os tipos solo querían baixar... E empezamos a subir a un ritmo decente, encontramos zonas de subida rotas, con moita lama pero moi divertidas, polo menos para o meu gusto.
Ata que chegamos a un cruce onde a dereita había unha subida das que tiran dos co***ns.. Sergio e  eu a favor de tirar por aí, José imparcial, e o resto a favor de ir polo llano, pero como un Necho tira máis que Sergio e eu tivemos que ir polo llano jaja
Seguimos andando ata que ZAS! Non hai saída, volta cara atrás... collemos outro camiño e saímos a unha carretera, cruzamola e metemonos por outro camiño onde ZAS outra vez! Sen saida jaja Demos volta e de súpeto non sabemos se foi un intento de coller unha cachopa como rotonda, baixar da bici gastando o mínimo de enerxía ou o que fose, pero Adrián volveu a meterse un ostión criminal (e con Sergio delado para escarallarse) jajajaja Despois deste pequeno percance seguimos por carretera..
Aquí tiben eu un problemilla con Kiko, ibamos subindo, non o vin e pegueille co eixe da roda na perna, bo é que non foi nada... O sair da carretera enlazamos co camiño polo que vimos do Mercuto cara o Pedroso, o que pasa por diante da casa do tolo este, non saes?
Chegamos o Pedroso, merendamos, pero sen subir arriba!! E para sorpresa, non baixamos polo descenso.. para eso levei a Mondraker... (estaba a Scott sen pastillas, pero haise que queixar igual jaja), según Kiko “Non oh, baixamos por este camiño que colles outro alá que das a non sei onde que enlazas co camiño de Santiago..” Xa nos ves a todos con cara de Papanamericanos, pero aceptamos, baixamos e vamos dar a carretera asfaltada que sube o pedroso, Kiko e os seus camiños.. Pois nada aí Adrián e eu xa nos ensañamos polo descenso e o resto pola pista rápida. O chegar abaixo, abandónanos Kiko que marcha para a casa. Seguimos o camiño ata Bertamiráns con 2 percances. Un foi unha muller con dous cans que a pouco máis van os cans o carallo (ou nós), e despois uns alemáns, os que Sergio iba tan concentrao baixando que lle meteu un codazo a Alemana e alí quedaron maldecindo a Sergio no seu idioma, se tendes dudas co Alemán preguntadelle a Necho que creo que ten  un FP de tradución pola maneira de traducir jajaja

E nada, chegamos a Bertamiráns , pasamos pola casa do Presi polos botellíns e pa´casiña.
A ver os carreteros se fan a crónica que a dos 101 me parece que.. jojo

Abrasooos!

Carlos! (o de 17 anos jaja)

lunes, 2 de abril de 2012

2ª PARTE RUTA OEA 2012

Grado de satisfacción ca II RUTA OEA? 
Hola amigos e amigas OEA´S. Unha fin de semana mais os OEA´S tirámonos ó monte para seguir facendo reconocimiento do recorrido da nosa marcha o próximo 15 de abril.

Saímos da praza das Tetas con idea de facer a segunda parte. Para eso dirixímonos rapidamente á parte baixa do Rubial. Comezamos ca subida larga da marcha, 5 km de ascensión que comezan aquí nestas duras rampas no medio dunha aldea que ese día nos recibirán cos brazos abertos. A subida ata o primeiro descanso é bastante esixente, debido ás pedras é o equilibrio que debemos manter en toda a subida pero que non é necesario botar pe a terra en ningún momento. O descanso está situado preto da primeira caseta.
Na foto da dereita vemos o final da ascensión nesta primeira parte. Logo continuaremos por unha vaguada do rubial ata case a cima. Se ides ó facebook podedes ver algún dos pasos que deberemos atravesar para seguir subindo. 

A subida é moi esixente pero a verdade e que tamén é moi bonita. É do estilo da do ano pasado pero pola outra cara do monte. 

Unha vez no alto do Rubial teremos o gran avituallamiento como ven sendo habitual nas edicións anteriores para dende aquí baixar ata Macedos TODO por trialeras, si si, TODO. Ciclables para o 95% da xente (baixounas Dabiz asique.....jejejejjej) e donde poderedes descargar toda a adrenalina que teñades. 

Na trialera de baixada todos chegamos cunha cara de satisfacción abaixo que non era normal ainda que Sergio tivera algún percance cas pedras. Está chulisima. Dende aquí Necho abandonou por golpe e Carlos D. como bo cuñao acompañouno xD o resto seguimos hacia as Torres de Altamira case como todolos anos. Nesta última parte da ruta cambian algúns tramos pero para mellor, conservando a zona rodadora e rápida do final e as trialeras, añadindo unha super revirada no medio. A ruta acaba como sempre na baixada do cementerio do 30 e pico % de pendiente donde estará a cámara grabando e quitando fotos. 
Panchito con cara de "non queda nada de subida ehhhh¡¡¡"


Resumindo, esta nova edición ten de todo e mais e espero que todo o mundo se acerque a comprobalo o 15 de abril. Seguiremos preparando o monte para que este perfecto e disfrutemos ó maximo¡¡¡ 

Un abrazo.

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 5 de marzo de 2012

RECORRENDO A KDD FEMENINA


Bueno, bueno, bueno. No tengo palabras, no me salen. Hay tanto que contar que no se por dónde empezar.
Eran las 0930(las 9:30 escrito en normal, lo otro es jerga militar)y llego a las tetas y están Adrián, Necho, Pequeno, Kiko, Taboada´s father (Pepe T.) Isa como jefa de expedición y yo, el gran Sergio ciclista incombustible lleno de valor, arrojo y un poderío en las piernas que hay que quitarse el sombrero.
La idea era hacer la ruta de la kedada femenina para que luego el domingo tengamos una idea de por dónde hay que ir, rumbo hacia Castrigo y venga monte, todo muy ciclable y sin apenas dificultad. El punto de destino era o Sixto, en la Picaraña. Caminos por Bastavales, pegados al rio por donde nuestra marcha. A todo esto el tiempo nos respeto bastante porque solo cayeron cuatro gotas al principio. Bueno al tema llegados a O Sixto paramos porque Isa quería que opináramos sobre el lugar elegido para el avituallamiento, sitio perfecto, al lado de un rio ¨ y con sitio¨. Aquí empieza la nota que creo que va a marcar la temporada: solo se le ocurre a Kiko y a Adrian ponerse a preparar los triatlones de verano, los que tenemos pensado hacer alguno en verano estamos perdidos con estos dos, lo único es que no tienen muy claro el orden de las transiciones, hacen primero la bici y luego la natación pero bueno cada loco con su tema. El caso es que en el susodicho rio del avituallamiento a Kiko ,Adrian y a Pepe no se les ocurre otra cosa que probar a cruzar el rio. Hacia allá bien, hacia acá bufff. Pepe cojonudo, un profesional, Kiko nos deleito a todos con un salto del ángel de ejecución perfecta con una entrada al agua de cabeza limpia sin apenas salpicar. Consecuencia: el mojado y nosotros escarallaos a la risa, hasta Adrian se reía (no sabía lo que se le venía encima, bueno o lo que iba tener debajo, se mascaba la masacre). Pero Kiko demostró ser un profesional, que bien se le da el agua macho.
Turno de Adrian, o también bautizado por Pequeño como Oso Amoroso, se lanza y plas agua pero de ejecución menos limpia que KIKO, mas al estilo planchazo de pecho con movimiento tipo croqueta para mojarse más, impresionante. VISUALIZAR VIDEOS NO TIENEN PERDIDA. Después el pobre del hombre media la profundidad y no se atrevía a pasar, y de ahí es de donde viene el dicho de perdidos tírate al rio.
Y dicho esto poco mas bajamos para Bertamiráns, cervecita en New York y visualización de los videos conmemorativos de la salida. Dicho esto solo queda valorar la kedada femenina como una ruta muy chula y con un día así un poco mojado aun más.
Chicas que leáis esta crónica no os asustéis, animaros y si alguna quiere practicar lo de los triatlones es un buen momento para empezar, traer bañador que Kiko y Adrian están dispuestos a enseñaros sin ningún tipo de problema o compromiso. Ahí queda eso, a ver si los de Cotobade logran algo de provecho y escriben pronto la crónica.
Voy a terminar con una frase, que no solo las van a poner jory y oscurito.
PENSAR QUE NO LO VAS A LOGRAR ES EL COMIENZO DE UN FRACASO

Sergio

lunes, 27 de febrero de 2012

III CRITERIUM OEA 2012


O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje

A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche. 

Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas. 

Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.

Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron. 
Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50. 





E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje

Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós. 

Pois o dito, gracias por asistir  un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición. 

CLASIFICACIÓNS¡¡

1º Manuel Ces (Padronés)
2º Jory (OEA)
3º Anxo (As Cabras)


4º Suso Beis (OEA)
5º Juan (OEA)
6º C. Taboada (OEA)
7º Carlos D. (OEA)
8º Ángel Porto (OEA)
9º Manuel Pato (OEA)
10º Andrés (OEA)
11º Panchito (OEA)
12º Miguel (As Cabras)
13º Necho (OEA)
14º Sergio (OEA)
15º Pekeno (OEA)
16º Adrián (OEA)
17º Manuel V. (OEA)
18º Presidente (OEA)
19º José (OEA)



"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 20 de febrero de 2012

KDD ULTREIA - OEA´S


CRÓNICA DE ADRIÁN OEA




Weno hoxe tocoume facer a min a crónica (Adrián.A) como quen non quere a cousa… Saímos da praza das tetas as 9:30 mais ou menos con destino a facer a ruta do Tambre eramos unha boa recua de xente. Os Oea´s que eramos (Carlitos, Andrés, Pato, Juan, Kiko Oscarito, Jory, Jose, Carlos.T Manuel, Ito, Joyero e eu) mais os Ultreia. 

Empezamos a subir por uns camiños suaves por castrigo, pouco e pouco xa estábamos na carballeira de santa minia. Subimos ata rañalonga e despois baixamos hacia a ponte de ons que nesa baixada perdemos a jose, Manuel e Kiko que se meteron por outro sitio, un pouco antes de xegar a ponte de ons tamén se cobrou a vida do joyero por unha ramallada no medio do camiño “Que a xente que corta a leña debería recoller as ramas e deixar os camiños limpos por eso e unha vergonza” despois tiramos todo por de lado do tambre, embalse ata a aldea e entre risas e chistes xa levábamos uns cuantos kilometros encima, despois tiramos cara a iglesia da luaña que un pouco antes deciden marchar por estrada Carlitos e Ito. Aquí enganchamos por os sendeiros rápidos por onde van os cabalos, despois fomos destino hacia as torres alí fixemos as dúas ultimas trialeras da nosa segunda marcha. E nada con uns cuantos kilómetros encima das pernas finalmente xa fumos cara Bertamiráns o New York a tomar as tapitas.
Unha boa mañá de Mtb coa mellor compañía, coma o de sempre e ca compañía dos ultreia unha  Ruta moi chula e con tramos moi bonitos.
Saúdos!! Abraazo a tod@s!!

***AdRiÁn***


CRÓNICA DE SIMAL ULTREIA




Después de acostarme tarde y pasar una mala noche (con dolor de cabeza), me desperté sobresaltado y me di cuenta de que ya había mucha luz natural por unas rendijas de la persiana. Miro el reloj y veo las 8:50 (el dolor de cabeza seguía). Llamo a Toribio y le digo que no me esperen a las 8:55 en la alameda, que iré en coche a Bertamiráns. Un stress: medicarme, desayunar, baño, vestirme, meter bici en coche y conducir hasta Bertamiráns (menos mal que entre la autopista y la autovía fulminé el trayecto en tiempo record). Aparqué a la entrada de Bertamiráns, y saqué la bici del coche quedando un par de minutos para la cita de las 9:30 en la praza das tetas. Pregunto a una señora que sale de una casa; se lo piensa extrañada y me dice que no sabe.

Le pregunto a un señor mayor (se lo tuve que repetir 4 ó 5 veces; entendía metas, setas, zetas…), pero nada… Fue entonces cuando vi a un OEA; le hice señas y fuimos juntos a la dichosa plaza, donde hay una fuente con una diosa voluptuosa… Por fin puedo relajarme y disfrutar de la jornada de bici Ultreia OEA, que no quería perderme por nada del mundo. Como estaba contrariado por no haber ido en bici hasta allá, ya había decidido volver en bici a Santiago y regresar en bici a recoger el coche a Bertamiráns… Fuimos charlando unos con otros, disfrutando de la ruta por bellísimas carballeiras… tranquilitos hasta que empezaron las hostilidades en las zonas de rodar… Tal es así que en una de estas nos quedamos rezagados Edu C., David I. y yo. Pero, todavía venía algún OEA atrás… El caso es que perdimos de vista a la cabeza, y en un cruce
de carretera un OEA que esperaba le dice a David con un gesto como seguir… El caso es que David nos llevaba en dirección contraria; empezamos a sospechas que por allí no era, ya que no había marcas de ruedas de bici… Como yo había oído que íbamos hacia el embalse del Tambre, y sabía dónde estábamos y cómo llegar allí… dimos media vuelta y encontramos al grupo esperando en una fuente… pero al menos 3 OEAs se per dieron definitivamente… Seguimos todos los demás el cauce del Tambre en buena parte por unos caminos de senderismo muy bonitos, pero también rompepiernas por el sube y baja constante… pero claro estábamos abajo y quedaba subir… pero antes el avituallamiento… En la subida también apretó el que quiso y nos reagrupamos antes de bajar… En la bajada, en una colisión entre un OEA y un Ultreia, se produjo un nuevo corte… solucionado con una llamada de teléfono… Toribio fue sacando fotos toda la ruta, que imagino pronto veremos en FB… Después fuimos todos tranquilos nuevamente hasta que ya cerca de las Torres de Altamira…  otra vez las hostilidades rodando… Como había entendido que íbamos a seguir más o menos la ruta que organizaron el año pasado los OEA… casi me despisto, pasándome de listo, porque estuve a punto de tomar el camino mucho antes y me hubiese llevado mucho más tiempo…
 El caso es que me di cuenta de que por ahí no iban… deshice lo andado y a seguir el rastro al estilo de David… hasta unas bajadas que te los ponían de corbata… En la bajada ya vi a Raúl… y al final reagrupamiento… Me dije entonces que no perdería el contacto visual, y así fue… nuevas bajadas sin graves incidencias, aunque alguna “toupa” de Ultreia tuvo alguna que otra caída sin importancia… Foto final y despedida… los de Proupín para Proupín… los que fueron en coche, vuelta en coche… Los que volvían en bici, por carretera (yo me sume a este grupo)… Ángel, Cris y yo íbamos rompiendo el grupo, pero esperábamos al final de cada subida… menos la última… cada uno a su casa… fue entonces cuando decidí acompañar a Gonzalo hasta su coche en Meixonfrío, charlando relajadamente… No me quedaba otra que volver en solitario a por mi coche en Bertamiráns… pero ya sin prisas decidí disfrutar a tope… atravesé nuevamente el casco histórico de Santiago (que ya había atravesado antes con Gonzalo)… y decidí abandonar la carretera general e irme por la ruta Rosaliana a Ortoño (donde cogí agua en una fuente y le cambié el agua al canario…)… Este momento fue realmente grande; me sentí el dueño y señor de las carreteras secundarias… las vistas eran magníficas: cielo azul, nubes grises, verde campiña… en el horizonte, cielo y montes… se notaba ya la incipiente primavera, en las mimosas en flor, en los pájaros cantando… Pasé por el cole de la suegra de Diego S., crucé el puente sobre el Sar ya reformado, y me vine por la zona de las ocas asesinas y la ribera del sar… hasta el coche… Estaba disfrutando tanto que si hubiese encontrado a algún ciclista en ese momento… hubiese seguido pedaleando… Estaba en éxtasis !!! Tenía las piernas y los glúteos maduritos… pero no tenía hambre y estaba fuerte mentalmente como para seguir rodando por horas y horas a ritmo suave… Pero no encontré a nadie que me acompañara (todos lógicamente estaban comiendo), así que decidí cuidar de la bursitis de mi codo… cuyo tratamiento es arroz, es decir:
R= rest (reposo)
I= ice (hielo)
C= compress (comprimir)
E= elevate (elevar, y mejor por encima del corazón)

Y como está claro que no estaba haciendo nada de eso… decidí que mañana +… que me iba a comer… para pasear por la tarde estirando las piernas… ;-)

Jesús Simal

domingo, 12 de febrero de 2012

desbandada total

que si unos en carretera q si otros ,no duatlon ,o caso q pa salir o monte eramos ,tres un conocido de dabiz ,jose mais eu
bueno 9:30 na plaza vimos marchar os compañeiros na de carretera (faltava pato q era o q sabia o camiño )nos q si pedroso q si o santiaguiño .encamiñamonos hacia a segunda opcion q segun jose sa se sabe imos estar mais o abrigo .saimos cara cantalarrana e enganchamos pola beira do rio cara viladoiso carallo q frio seguimos ruteando polas pistas cara o santiaguiño sen nengun percance e a bo ritmo coroando o monte a eso das 11 ventaba do lindo e decidimos baisar cara a civilizacion ,a tomar un cafe .logo encamiñamos a volta para casa pasando polo campo de golf ,para seguir o camiño polo portugues ,encamiñandonos hacia o milladoiro ,onde os joses baisaron ,cara berta espero q sen novedad,e eu quedei na casa a 1 datar de.bueno un pequeno resumen sa se sabe son eu
pd:espero q os de carretera tuvesen boa maña (moito frio)
km:55 bo ritmo

domingo, 29 de enero de 2012

RUBIAL (previa ruta OEA 2012)

Pequeno perfil da ruta oea, ainda quedarían 2 ou 3 picos
 Estás tolo¡¡, pero ti que pensas¡¡, esto é unha animalada..., temos que cambiar o recorrido.... etc etc etc jjaja esto foi todo o que se escoitou durante a mañán mentras enseñaba o posible recorrido da ruta OEA 2012 á xente do club jajajja. 
Saída dende NY (vaia publicidade é Santi jeje)
Bastantes valientes na praza das tetas para afrontar o que sería unha ruta trankila pero durilla. Saimos dirección igrexa dos Ánxeles para subir por zonas xa conocidas e afrontar a primeira semi coronación do Rubial. Todo ben ata aquí, grupeta unida e sen demasiadas diferencias entre primeiros e últimos. A todo esto...uníronse dous Botafumeiros jejej Vicente ca nova montura dun OEA, a scoot de Suso, e o irmán de Ángel (joyero pa´los amigos jeje). 

Coronamos e hacia abaixo ata preto da zona do segundo avituallamiento. As dúas trialeras están impresionantes, ten que pasar a comisión de obras públicas dos OEA´S a parchear un pouco a primeira trialera pero nada...todo entra na partida do ano pasado jajaj. A segunda trialera está moi chula e transitable 100 %. Dende aquí coma tiros pola baixada de siempre que bordea o Rubial. que chulada dios....Chegados ó punto final da baixada onde siempre esperamos, decidimos non facer a costa da segunda semi ascensión, xa que quedaba moita noveda aínda por ver. Seguimos dirección 2º avituallamiento entre risas e bouramientos varios da xente xD. 

Na iglesia de S. Miguel da Costa avituallando
Xa non se baixou cara Rois e decidimos tirar para arriba e baixar ata San Miguel da Costa (zona nova) e dende aquí facer a subida estrella da ruta de este ano. Ascensión de 5km onde máis vale ter boa técnica que forza....(e ter unha doble axudará moito jeje). Zonas novas, antes non vistas, que ainda que duras, fixeron as delicias de todos aínda que se cagaron en min moito jaja). Unha vez arriba de novo escoitei de todo, que se tas chalao que si esto é imposible....E bueno a verdade e que nos saltáramos bastantes cachos e xa levávamos 20 km....pero bueno que ó final sei que vai gustar. 

Dende o alto do Monte, para abaixo coma tiros para probar o novo descenso. Cobrouse algún OEA jejeje pero sen consecuencias...e ahora si que as caras delataban unha enorme felicidade e incluso querían volver subir. Teño que reconocer que é unha pasada....juju. 

Xa en Macedos houbo xente que tirou por carretera porque eralle tarde e o resto por Rañalonga para facer a baixada dos cabalos e tirar para a de Pepe King a tomarlle a tapiña. AHH, e en Pedre atopámonos con Suso na moto, que andaba a rutear pola zona. xD

Logo da Tapita, cada un para a súa casa e penso que cunha boa sensación aínda que non o queiran reconocer. xD

O recorrido deste ano podo decir que será esixente e con....50, 55 km.... subiremos 3 veces o Rubial....case, e baixadas im-presionantes. Esperamos non defraudar ós bikers máis esixentes e poder seguir ofrecendo unha boa marcha ;)

O próximo domingo más y mejor. Xente a Candean, e o resto a pedalear pola zona.

Na de Pepe King, a metade da comitiva jeje

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 23 de enero de 2012

I KDD BTT OS DO MONTE BRAVO

Perfil do recorrido desde Bertamiráns ida e volta

martes, 17 de enero de 2012

quitando a carbonilla por Ames

Ai se eu te Papo!... todo a mañan de Domingo con esa canción pegada por culpa de algún cantamañanas. as 9:45 arrancamos das tetiñas (nótase que faltaba dabiz). Animales: Juan, Andrés, Ito, Panchito, Carlos avogado, Pato, Kiko e Oscarito que escribe. Harry (suso), Carlos-T e Pekeno, en Beariz, esperamos crónica. O destino era Milladoiro e alrededores, pero había pereza de ir ata tan lexos para perdernos, e a mañan era fría e chuviosa.



Así que entre algunha que outra discusión típica, poñémonos dirección Marcha de Ames. Chuvia, frío, e máis frío. Empezamos quentando e falando. Sin moita novedad, solo destacar un grupo de gaseosa en cabeza con Juan, Kiko e Panchito dándolo todo desde o KM-0. Primeiras costas e xa entramos en calor. Todo bastante ciclable.

Seguimos rodando e xa nos desviamos do trazado preestablecido, un clásico-OEA. Evitamos o río, que non taba dia pa ir á troita. E nesto que Pato, que estaba probando a 29, que fixo as delicias de todos, cédella a Juan, que a proba no llano... e como iba... (non sei se eran as 3pulgadas de máis ou que Juan volve ás andadas...) O resto tratamos de seguilo... algunha que outra baixada, velocidad... e chegamos a tapia.

Reagrupamiento en Tapia, e aparecen un amplio grupo de mtbeteteros ou como carallo se diga, (non me acordo de que club eran, que alguén ilumine) e tras intento de fusión finalmente non hai pacto e cada un polo seu lado. Nos ó noso... Juan marcaba a ruta, que disque conocía moi ben aqueles... camiños. Despois de algún que outro rodeo, e de saludar a Sergio, aparecemos en Covas. Despois nin puta idea de por donde fomos, eu tampouco é que sexa un orientador nato jajaja, pero según os expertos, tabamos na falda do Mercuto.

De tanto que subimos, eu pensei que tabamos na cima, pero resulta que a duras penas conseguimos chegar a ameixenda... cando cae unha boa tromba de auga. Como auténticos gitanos, montamos un campamento ó lado dunha nave, e tomamoslle os tentenpiés. E claro, como suele pasar, enfriamos nós mais as cabezas: que si ó pedroso, que si ó instrumento, que si a coristanco... enfín, o mellor era ir tirando po Val e parar nalgunhas tabernas... jajaja.

Aquí colle as riendas o autónomo máis conocido da redonda: Panchito. E bueno, meteunos por unha merda de camiños, para qué engañarnos, unha PUTA merda de camiños... pero cando a cousa non prometia... aparece de la nada unha pedazo de baixada.... uffff e como baixamos! aquelo era un espectáculo. O mellor do día sin duda, queda gardada para proximas salidas. 

Xa sin adrenalina no corpo, e entre moitos cazadores que se viron toda a mañan, reagrupamos diante dunha antiga taberna, que conocían Pato e Panchito... pero daquelo solo quedaban dous vellos e moitas historias. Botamos unhas risas con eles, e entrounos ganas de taberna pero de verdad, así que... Alto do vento! como siempre, a toda hostia, como fan os OEAS pa volver pa casa.

Tapita e risas outra vez, con algo de frío eso si. Era a 1, así que pabaixo, que quedaba o xa archimítico descenso de aldea nova, que sempre promete. Deixannos kiko e carlos, que baixan por carretera. O resto agrupadiños polo monte e a todo meter. CANDO un pino caído cortanos o rollo. Paramos para sortealo... e... ATAQUE DE PATO! merda! a jodelo! e salimos todos, saldándose o ataque con algún que outro cuerpo viviente... e chegamos a aldea nova propiamente dito. Eu sei que baixo ben así que adianto a todos a toda hostia antes de meterme en monte cerrado.

Eu vou diante, e casi atropello a unha parella que iba paseando ós cans... e detrás viñan os miticos ito juan etc... e desto que chego abaixo ó cruce... e escoito berrar a todos... e eu pensando... qué pasaria!? nesto que vexo salir un can a toda hostia todo cruzado salindo da curva... Resulta que fixera o descenso con nos! e o carallo... E QUE ADIANTOU A ALGUN BAIXANDO jajajajaja Xa temos fichaje! (pekeno, xa non eres a mascota do club! xD) e despois de esperar a que viñeran os donos en vano, decidimos que a naturaleza seguira o seu transcurso (marchamos). Lavado de bikes nos ánxeles e para casa.



Boa ruta e moitas risas cos detalles como sempre, e entre a diversión, 40kms máis para as pernas, xa empezamos a desoxidar, xa empezamos a mallar... a ver si ahora arrancamos de verdad. Eso es todo amigos!

Oscarito!!

martes, 29 de noviembre de 2011

3 picos... doutra maneira (Mercuto)


Corcería!! como vai a semana? bueno, eu son estudiante, e teño tempo, así que vou a contar o acontecido o último Domingo, que non ten desperdicio... Como sempre, ás 9:30 nas Tetazas, rumbo ó Mercuto, que sempre da xogo, e creo que sobre uns 20 valientes.
Facía algo de frío, ceo totalmente despejado, e tras esperar polos últimos efectivos, poñemonos cas mans na masa (a das napolitanas e croissants que lle mandamos no NY jaja) bueno, ahora en serio, arrancamos por donde sempre. Marcaba Juan, era o seu territorio comanche, e o cabrón iba encargarse de levarnos coa lengua fora todo o camiño. Algún apretón gaseoso de Kiko pero rápidamente neutralizado polo pelotón, que teñía de color fresa os camiños rodadores da zona. Moi bonito si, pero cando me tou dando conta, xa tamos subindo ó SanMarcos...


Íbamos tan sobraos, que hasta demos unha volta á pataca arriba para entrenar para o III criterium... e seguimos rodando, non daba tempo a nada! falamos de coronar o monte que se ve desde o SanMarcos, o que ta delao, xa me diredes vos o nome porque eu nin me acordo, tanto cambio de presión atmosférica de subir e baixar como fuegos núblame a mente. Dito e feito. Juan encabeza e aló imos. Unhas fotiños coas vistazas... qué vistas! e logo dunhas historias, seguimos. Ibamos ben de tempo! (lo nunca visto!!) pero non nos subestimedes amigos, somos OEAs, e xa teríamos tempo de liarnos. 


Roda que te roda sempre coa vista posta no Mercuto. Chegamos á entrada da carretera general moito antes do que eu creía, aquí xa ibamos un pouco máis de risas... gracias as clases prácticas cortesía de KIKO... 

Lección Nº1: cómo tirar abaixo un ecolito sin machada. Pois eso, non o vou a explicar porque é unha técnica ancestral e ainda non se sabe moi ben como se fai (ver video). Si amigos, tirou co eucalipto, pero tamen caeu el jajajaja quedou mazao como un pulpo pero levantouse como si nada e fardando... "xos teño tiraos mais jordos eh!" bueno, pois eso acompañado dun "non hai webos" fixeronnos chegar á...

Lección Nº2: cómo quedar colgando dun ecolipto. Pero non de calquer forma, senón colgarse e parecerse a unha mezcla entre un chourizo colgado na lareira e un muelle. Os máis xovenes do grupo tiveron tempo de aprender física aplicada.


Dios mio que risas foron... despois de poder respirar un pouco e de que Panchito escondera os cadáveres, seguimos enriva das bicis. E ahora as risas eran caras de "apuro" porque tocaba a primeira plancha tras pasar a aldea. Mais de un coma min botamos pe a terra e quedamos sin opcións o título de montaña. Subida e máis subida, corona Jory a bola do mundo e despois imos chegando o resto... bueno, o resto dos que non se perderon! jajaja alfonso-pekeno-carlosA-adrian pensaron que eran poucos Km's e metéronse a saber por qué pistas pa chegar á cima jajaja. 
Qué bonito! era cedo, bo día, todos sin averías, todos ibamos cumplindo e aguantando... Así que rumbo ó Pedroso... OLLO, RUMBO, non subir ó pedroso... jajaja o destino era baixar a figueiras por unhas pistas chulas chulísimas. Nunha paradiña destas, Pato, (tranquilos, non farei chistes jaja) arreglou o pinchazo que tivera na baixada do Mercuto. Ahora tocaban esos tramos de sube-baja pestosos que hai que enlace, suputamadre, agarra a roda! Aquí separámonos pero agrupámonos ante o desvío que levaría a bautizada como "baixada dos maricóns" xa que é unha baixada de collóns. Bien. salimos 20. chegamos 5. Jjajajaja o resto... enfin. A baixada chula, rápida, técnica, e de apretar o pedal todo o tempo. merece a pena facela máis veces.

Peeero por contra, ten moito cruce, e perdéronse moitos polo monte, maiormente casi no final, e pensaron que a ruta era pouco e decidiron tamén subir ó Pedroso... tan colgaos! ajajajaja Pois alí esperando por todo dios en Figueiras, unha chea de tempo. Alá nos iba a media con todos estos paróns! jajaja. ahora o tempo apretalle a máis de un, así que aqui abandonan Panchito, Kiko, Carlos Abogado, Carlitos... e bueno, despois cada un por donde lle saliu do carallo pa casa.

Peligro! na rotonda que vai pa Tapia xuntámonos uns poucos que quedamos para facer o descenso de AldeaNova, a miña especialidad e que nunca defrauda. Eso, que vos vou contar, que se non se che poñen de corbata nos saltos a toda hostia, e porque xa os levas na boca jajaja. Chego abaixo e espero polo resto... e estaban alí recollendo os cans uns cazadores (poli bueno e poli malo). Claro, chegamos ó cruce a fuego, e os cans volvense tolos, e os dueños, tamén. Alí nos discutiu que o monte non era noso e non sei qué mais parvadas sin sentido. Non era plan de pasar das palabras ós actos, eles tiñan cospetas e nos tiñamos multiherramientas. Tábamos jodidos. 

Despois de tanta discusión, e sobre 45km creo, entra a fame, así que NY, tapitas (moitas risas alí recordando historias), lavar a bici á gasolinera, chegar á casa, mirar o reloj. Ver que son as 15:04 no tiene precio, para todo lo demás O-E-Ás!


Oscarito!!

martes, 22 de noviembre de 2011

Antenas Scala, meee mueeeeroo!!!!

Hola nenas e chavalada varia!!! xa todo vai indo ó seu cauce, e tamos salindo bastantes os domingos a rodar as MTB, así que o que queira que se apunte, como veñen facendo moita xente ultimamente e tanto nos gusta. 


Domingo-20, hora H, alí tamos nas tetas-BarNewYork dous chavales do CostaVella (Darío e Nando) Luis Casal, e os OEAs: Jorge, Pato, Andrés, Carlitos, Juan, Kiko, José, Suso Beis, Carlos (avogado) e Oscarito que está al teclado. Bien, poñámonos en materia.

Destino: Antenas, un monte que sempre gusta, pero a intención era bordear algo o Rubial, pa facer mais atractiva a cousa. Rodamos polos llanos do Outeiro, para enlazar o camiño do río, e despois poñernos en materia atacando a ladeira do rubial. PERO ANTES! tivo que abandonarnos Pato por problemas técnicos do seu ferro da segunda guerra mundial do seu pepino de bike... jajajaj o últmo parte que temos do perito-Furelos é concluyente: "ajarrotou o cable do cambio". Quedei con el na cima das Antenas, que el xa iba por carretera, pero hasta hoxe non sei nada de pato. (si alguén lee o blog e tiña vez martes ou lunes para cortar o pelo, que me confirme si ta vivo, gracias)

Volvamos ós pedales: rodamos e rodamos a empezan a sobrar kg's de roupa... Ritmo alegre e sin pausas. Cada un vaino levando como pode. Hasta arriba. Pabaixo mandan cojones, así que cada un a pintar a mona arriesgando unha posible visita ó hospital e a darlo todo. Un pouco de subida outra vez para chegar o enclave (donde se fixo o segundo avituallamento na marcha OEA). De aí para abaixo outra vez a lo loco. Chegamos abaixo, e toca algo de asfalto para enlazar co principio do Col-du-Scala.



Pinchazo de Carlos-Avogado, pero subsanamolo e seguimos. Bo dia, bo tempo, imos ben de tempo, (ah! Kiko xa nos deixou porque tiña fame). Así que o resto a subir como quere. A chavalada do Costavella sale a bo ritmo, que tratan de seguir Suso e Juan. Atrás o resto de parloteo. Primeiro descansillo, e as diferencias agrándanse, pero os máis veteranos do lugar din que é mellor jardar pa cando veñan vacas-flacas. Pois a gardar e sen hostilidades. Enganchamos a pequena baixada para afrontar o último tramo. Juan e Suso medio esperan medio sucumben o noso "demoledor" ritmo. Aproveito para tensar o pelotón, e máis de un xa queda muerto ante tal alarde de Watios. A verdad e que non quixen apretar moito. As rodas non me agarraban e quedaba constantemente patinando cual moto de cross que non da dominado tanto cabalo xunto (tou sendo irónico eh jajaja) 

Subida, subida... miro cara atrás e teño a Jorge e Suso conmigo. Boa grupeta. Sufrimos pero chegamos xuntos ó archipestoso asfalto final. Seino de memoria, e rompo a Suso poñéndome de pe. Reacciona Jorge, e coronamos xuntos. Arriba os do Costavella sin despeinarse, pero bueno, bo entreno para todos, que ainda que nunca se queira, sempre se forza para entrenar ese puntiño de gas que caracteriza á raza OEA. Todos arriba, menos Furelos, cun pinchazo (despois de rirse minutos antes do sistema tubeless, que diske el non pinchaba con cámara... jajajajaja) e... Luis Casal, que se permitiu o lujo de facer un par de subidas e baixadas máis ó monte despois de perderse... manda carallo, menos mal que tíñamos contacto visual senon ainda o tamos buscando ahora no monte jjajaja. Baixamos por donde sempre, pero algún veterano que ten os webos pelaos de baixar por donde sempre, e non quero nombrar a ANDRÉS a ninguén, perdeuse no medio da baixada e foi salir media hora despois á general... jjajajaja.

Seguimos dándolle, seguimos polo Camiño para evitar o tráfico da general, e vaia susto levou algunha... tamen poñerse a mexar no medio do camiño... creo que a dia de hoxe encolleuselle tanto o asunto que non lle volveron as ganas de mexar ainda... jajajaja. E nada, Despois camiños ruteros e llanos por monte cerrao, moi chulos. E aquí destapouse o frasco das esencias e puxéronse as cartas sobre a mesa... corría o Km45, cando saliu José-Furellara para coller o pelotón e marcarse unhas series impresionantes, das que máis de algún quedou descolgado... e a min quedoume a lengua colgando!!! todo polos camiños da marcha femenina e sufrindo, chegamos a Berta, a tomarlle as tapitas pertinentes no NY e comentar as mellores xogadas da xornada.

Qué decir, bo dia, boa ruta, boa kilometrada, risas, historias, boa compaña e mtb. Non se me ocurre qué máis pedir. Bueno..., 1€ para unha funda para Pato... jajajaja (é coña eh, non me tomedes a mal as parvadas que escribo). Así que eso chavalada, a seguir pedaleando e a seguir salindo os findes! 

Un abrazoooo!!!!!!!!! meeee mueeerooooooooo

Oscarito!

domingo, 6 de noviembre de 2011

PORTOMOURO - PTE. ALBAR (cortesía MTB DUBRA)

MAÑÁ DISTINTA


Despois duns dias sen andar na bici ,por mor das carreiras pedestres, hoxe decidin sair co resto dos OEAS. Mal dia elixin pois cheguei vacio, a ruta chula. 

Saimos de Berta, camiño de portomouro x ames, pois quedarase cunha xente de por ali, mimah vaia sorpresa, pois eramos uns 40, non me lembro de todos asi q non nombro a ninguen pa q non vos enfadedes. Unha vez ali nos encamiñamos pola beira do rio, hacia os montes que fan os "cañóns do Tambre". Que non habia moita subida¡¡¡ ,carallo se chega haber.
Unha vez arriba pa baixo xa se sabe, de camiño deixaronnos, Panchito, Adrian, Dabiz e Necho. Q ben fixeron,  chegando a Ponte Albar cae Isa (espero non sexa nada). Na ponte isa marchou co home na moto, e separamonos cada un para o seu lado, nós collimos camiño do pedorso cara berta, baixando por un camiño q sabia Juan, saindo a figueiras, ali a xente q nos fixo de guia foi marchando e quedamos uns cantos OEAS, uns con mais pena q gloria.


PD: a maña alucinante, a compañia mellor e pouco mais q contar. Se me olvido de algo, xa sabedes que o fixera outro. Isa a recuperarse, saudos a todos-as.



KIKO 

lunes, 10 de octubre de 2011

Pedroso, mi vuelta al cole.

Hola animales y demás personas, hoy me toca pringar a mi, Oscarito, después de no tocar la bici desde Carballo, y después de vacaciones y más vacaciones. El caso es que a las 9:30 estábamos en las Tetacas una buena cuadrilla de OEAS, como cada inicio de temporada.

Este año tenemos planificada la temporada (en parte esto es posible a que no lo organicé yo como el año pasado jajaja, losé, me gusta improvisar y no soy de plannings) tocaba Pedroso, pero como cada vez que escalamos el pico de santiagués, y como vamos sobrados de fuerzas, ya tenemos en mente desde el primer km meterle una un par de rotondas a la ruta para que salga más recorrido. Comandando desde los primeros compases se erigen Juan y Kiko, así que van marcando ellos y el resto se deja llevar entre anécdotas y risas. Yo me voy poniendo un poco al día de toda la actualidad socio-deportiva: quién es el rival a batir, quién está más fino, que si yo me compro esto, que sinosequé nosecuanto. El caso es que van cayendo km's.

Peeero claro, monte es monte, y la verdad, hasta el tramo de asfalto final que hay en la aldea entre Pedroso y Mercuto, nosé por donde cojones fuimos. Bueno, sí que se. Por unos repeitazos de suputa madre. Por lo menos para mi, que estoy desentrenado. Pero nadie hablaba durante susodichas paredes, así que me hace pensar que todo dios va tan cascado como yo jajaja. En la parte más jodida, solo fue capaz de escalarla Jory, con su testbike doble de 29. Seguimos de sube-baja por caminos poco rodados, pero muy chulos, para ir a dar a un lugar cerca de nosedonde, a nosecuantos kilometros de nosé que otro sitio. Allí entre Juan y Pato, empiezan una encarnizada batalla por la orientación, buscando "o rejato do muiño" o algo así.

Decir que lo más parecido a un regato que encontramos fué una fuente jajaja pero bueno, nos sirvió para orientarnos y seguir nuestro rumbo. No hubo muchos sobresaltos, todo iba bajo lo estipulado hasta el momento. Coronamos el Pedroso el comando juvenil, con un Roi Cerviño que se subió al último cajón del podium, con su hierro número 5. Nos avituallamos, disfrutamos de la cálida mañana, y aparece Xulio y sus secuaces de descenso por allí. No dio tiempo casi a saludarlo, y se tiró monte abaixo como un loco. Nosotros hicimos lo mismo versión bicicletas sub-15 kg, y nos tiramos por senderos con más encanto. 

Y vaya bajadas!... Jory nos metió por parte del circuito rally del camp. gallego del año pasado... y solo decir que la bajada impresionante... aunque se cobró sus víctimas en forma de misteriosas desapariciones... Pato, Andrés, y alguno más que a saber por donde carallo colleron... Lo dicho, esa bajada queda archivado en el top-10 de bajadas guapísimas. Subimos un poco para volver a enganchar con la bajada de Xulio. Mientras que Sergio arregla su pinchazo con la ayuda de Mr Furelos, Xulio nos deleita con unas cuantas "aboyadas" de película. Lo grabamos, era todo ilusión. Sus compañeros de equipo hacían también lo propio. Despues de la sesion de video para el Oea más freerider, tocó cañitas en un bareto próximo. Un gustazo volver a estar con todos de risas allí. 

Volvemos a tirar para casa, enganchando algún sendero y el Camino de Santiago, ya era territorio conocido. A alguien se le pasa por la cabeza hacer el archi-temido gaseoducto, así que se hace y con cojones. Decir que se cobró alguna que otra víctima, como el resto del trayecto del día. Y nada. Otra parada más en el Alto do Vento. Tapitas. Decir que a estas alturas pocos quedábamos, a todos se le iba haciendo larga la mañana de domingo, o se iban quedando en sus casas. Medio crecidos, pusimos rumbo a casa, haciendo el descenso de Aldea Nova, mi favorito entre todos los del mundo. Ah, Oliveira, si lees esto, Jory cayó con la 29, pero no le pasó nada (a la bici), lo amortiguó con la rodilla dejándose la piel jejejeje. Cada uno bajó a su ritmo y tragando mucho polvo. Ya estábamos en Bertamiráns con 40 y pocos Km's, las 14:40 del mediodía, y yo, por lo menos, con una sonrisa en la cara después de unos meses sin salir con el grupo.

Poco a poco vamos creciendo y eso se nota, así que los que queráis venir... no lo dudéis! Para el próximo domingo, otra ruta chula en grata compañía, que siempre se agradece. Ahora solo queda ir poniéndose las pilas poco a poco y no parar de pedalear.

Eso! un abrazo!!!! 


Oscarito!