Mostrando entradas con la etiqueta rodrigo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta rodrigo. Mostrar todas las entradas

martes, 30 de octubre de 2012

XXXV Carreira Pedestre Popular Santiago de Compostela

Pois alá fomos, uns cuantos inconscientes, a adentrarnos nunha disciplina que non é a reina para nós. Correr. E menos sin levar detrás a un policía ou ó dono dunha leira ca jalla na man porque lle movimos os marcos ou porque lle saltamos porriba do pastor eléctrico.

Os esfola-runners-OEA-PRO-TEAM eran: Suso Beis, Carlos Duro, Carlos Abogacía, Pekeno, Kiko, Ito, Manuel Vieites, Martín, e Oscarito que escribe. O Pelucas tamén andaba por alí, e moitos conocidos da zona. Tempo despejado que propiciaba un frio que rascaba máis da conta.

Quentamos un pouco... reunímonos, risas, cada cual cas pintas máis globeras (ou como carallo se chame globero no argot running). Que si o GPS colle señal, que si chegamos xustiños de tempo, que si tal que si cual...PUM! pistoletazo e alá salen todos os de adiante fora alma.

A miña idea era correr a un ritmo medio de 4:10-4:20, e como levaba ferramenta, podía ir mirando e así podía medirme mellor. A salida fatal, supermasificado. Correr de puntillas e frenando costa arriba pero bueno, es lo que hay. Coronamos moi lentos a primeira subida e xa hai claros grupos.

Eu-suso, Carlos por libre, Duro-pekeno-ito-manuel, e Kiko que xa sexa MTB, correr ou birras, sempre facendo a goma e indo a recalentóns jajaja. Ambientazo en todo momento. Xa vou collendo o ritmo intentando coller ós que van correndo á miña velocidade estimada. Suso que se vai quedando ata que no KM5 xa o perdo.

E tampouco vos quero aburrir. Zapatilla pa diante, regulando moito, nas costas subindo un pouco o pulso e cando se corona Vite leña pabaixo e todos os santos axudan. Eu aquí vinme un pouco abaixo porque eso de correr pabaixo non é o meu. Entrada en meta en 51min e contento porque corrin en 4:15. Por detrás o resto, suso, duro, manuel, pekeno, kiko, ito, abogado. Martín creo que me sacou 3 mins ou así, bueno, podedes consultar todos os RESULTADOS AQUI

Reunímonos todos no obradoiro e intercambiamos impresións, todos melloramos rexistros pasados e todos satisfeitos. Como guinda entrevistáronme de CorreoTv e salín pola noite na tele con cara de extasiao, pero foi simpático



Despois cañita vendo correr a Alonso, que ese si que fai rápido o KM e para casa. Así da gusto, unha horiña de sufrimiento e o resto disfrute. Pasamolo moi ben, ambientazo en todos lados e en especial na zona vella. Merece a pena correla ainda que sexa porque animen todo o que non animan cando son probas de bici. Eu ahora seguirei adestrando a correr que é parte fundamental do Tri.

Así que nada amigos, a seguir adestrando en todo o que se poida e a seguir mellorando para arrancar con forzas a tempada! vémonos!!!

Oscarito!!

lunes, 2 de abril de 2012

2ª PARTE RUTA OEA 2012

Grado de satisfacción ca II RUTA OEA? 
Hola amigos e amigas OEA´S. Unha fin de semana mais os OEA´S tirámonos ó monte para seguir facendo reconocimiento do recorrido da nosa marcha o próximo 15 de abril.

Saímos da praza das Tetas con idea de facer a segunda parte. Para eso dirixímonos rapidamente á parte baixa do Rubial. Comezamos ca subida larga da marcha, 5 km de ascensión que comezan aquí nestas duras rampas no medio dunha aldea que ese día nos recibirán cos brazos abertos. A subida ata o primeiro descanso é bastante esixente, debido ás pedras é o equilibrio que debemos manter en toda a subida pero que non é necesario botar pe a terra en ningún momento. O descanso está situado preto da primeira caseta.
Na foto da dereita vemos o final da ascensión nesta primeira parte. Logo continuaremos por unha vaguada do rubial ata case a cima. Se ides ó facebook podedes ver algún dos pasos que deberemos atravesar para seguir subindo. 

A subida é moi esixente pero a verdade e que tamén é moi bonita. É do estilo da do ano pasado pero pola outra cara do monte. 

Unha vez no alto do Rubial teremos o gran avituallamiento como ven sendo habitual nas edicións anteriores para dende aquí baixar ata Macedos TODO por trialeras, si si, TODO. Ciclables para o 95% da xente (baixounas Dabiz asique.....jejejejjej) e donde poderedes descargar toda a adrenalina que teñades. 

Na trialera de baixada todos chegamos cunha cara de satisfacción abaixo que non era normal ainda que Sergio tivera algún percance cas pedras. Está chulisima. Dende aquí Necho abandonou por golpe e Carlos D. como bo cuñao acompañouno xD o resto seguimos hacia as Torres de Altamira case como todolos anos. Nesta última parte da ruta cambian algúns tramos pero para mellor, conservando a zona rodadora e rápida do final e as trialeras, añadindo unha super revirada no medio. A ruta acaba como sempre na baixada do cementerio do 30 e pico % de pendiente donde estará a cámara grabando e quitando fotos. 
Panchito con cara de "non queda nada de subida ehhhh¡¡¡"


Resumindo, esta nova edición ten de todo e mais e espero que todo o mundo se acerque a comprobalo o 15 de abril. Seguiremos preparando o monte para que este perfecto e disfrutemos ó maximo¡¡¡ 

Un abrazo.

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 5 de marzo de 2012

RECORRENDO A KDD FEMENINA


Bueno, bueno, bueno. No tengo palabras, no me salen. Hay tanto que contar que no se por dónde empezar.
Eran las 0930(las 9:30 escrito en normal, lo otro es jerga militar)y llego a las tetas y están Adrián, Necho, Pequeno, Kiko, Taboada´s father (Pepe T.) Isa como jefa de expedición y yo, el gran Sergio ciclista incombustible lleno de valor, arrojo y un poderío en las piernas que hay que quitarse el sombrero.
La idea era hacer la ruta de la kedada femenina para que luego el domingo tengamos una idea de por dónde hay que ir, rumbo hacia Castrigo y venga monte, todo muy ciclable y sin apenas dificultad. El punto de destino era o Sixto, en la Picaraña. Caminos por Bastavales, pegados al rio por donde nuestra marcha. A todo esto el tiempo nos respeto bastante porque solo cayeron cuatro gotas al principio. Bueno al tema llegados a O Sixto paramos porque Isa quería que opináramos sobre el lugar elegido para el avituallamiento, sitio perfecto, al lado de un rio ¨ y con sitio¨. Aquí empieza la nota que creo que va a marcar la temporada: solo se le ocurre a Kiko y a Adrian ponerse a preparar los triatlones de verano, los que tenemos pensado hacer alguno en verano estamos perdidos con estos dos, lo único es que no tienen muy claro el orden de las transiciones, hacen primero la bici y luego la natación pero bueno cada loco con su tema. El caso es que en el susodicho rio del avituallamiento a Kiko ,Adrian y a Pepe no se les ocurre otra cosa que probar a cruzar el rio. Hacia allá bien, hacia acá bufff. Pepe cojonudo, un profesional, Kiko nos deleito a todos con un salto del ángel de ejecución perfecta con una entrada al agua de cabeza limpia sin apenas salpicar. Consecuencia: el mojado y nosotros escarallaos a la risa, hasta Adrian se reía (no sabía lo que se le venía encima, bueno o lo que iba tener debajo, se mascaba la masacre). Pero Kiko demostró ser un profesional, que bien se le da el agua macho.
Turno de Adrian, o también bautizado por Pequeño como Oso Amoroso, se lanza y plas agua pero de ejecución menos limpia que KIKO, mas al estilo planchazo de pecho con movimiento tipo croqueta para mojarse más, impresionante. VISUALIZAR VIDEOS NO TIENEN PERDIDA. Después el pobre del hombre media la profundidad y no se atrevía a pasar, y de ahí es de donde viene el dicho de perdidos tírate al rio.
Y dicho esto poco mas bajamos para Bertamiráns, cervecita en New York y visualización de los videos conmemorativos de la salida. Dicho esto solo queda valorar la kedada femenina como una ruta muy chula y con un día así un poco mojado aun más.
Chicas que leáis esta crónica no os asustéis, animaros y si alguna quiere practicar lo de los triatlones es un buen momento para empezar, traer bañador que Kiko y Adrian están dispuestos a enseñaros sin ningún tipo de problema o compromiso. Ahí queda eso, a ver si los de Cotobade logran algo de provecho y escriben pronto la crónica.
Voy a terminar con una frase, que no solo las van a poner jory y oscurito.
PENSAR QUE NO LO VAS A LOGRAR ES EL COMIENZO DE UN FRACASO

Sergio

lunes, 27 de febrero de 2012

III CRITERIUM OEA 2012


O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje

A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche. 

Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas. 

Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.

Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron. 
Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50. 





E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje

Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós. 

Pois o dito, gracias por asistir  un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición. 

CLASIFICACIÓNS¡¡

1º Manuel Ces (Padronés)
2º Jory (OEA)
3º Anxo (As Cabras)


4º Suso Beis (OEA)
5º Juan (OEA)
6º C. Taboada (OEA)
7º Carlos D. (OEA)
8º Ángel Porto (OEA)
9º Manuel Pato (OEA)
10º Andrés (OEA)
11º Panchito (OEA)
12º Miguel (As Cabras)
13º Necho (OEA)
14º Sergio (OEA)
15º Pekeno (OEA)
16º Adrián (OEA)
17º Manuel V. (OEA)
18º Presidente (OEA)
19º José (OEA)



"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 13 de febrero de 2012

II Duathlón Cross Maside

Moi boas chavalada!

    Aquí o Pekeno vaivos redactar cunhas breves verbas como foi o noso día no II Duathlón Cross Maside.


    Quedaramos as 8:15 diante da casa do Jory, Oscarito, Taboada mais un servidor. Facía un frío de c...llo, e a o pobre C15 quentaba de mais...jajaja. Arrancamos botar ese 10 euriños de gasoil, e a fuego pola autovía dirección Ourense Pontevedra...Segundo noticias do coche de diante por problemas cun radar...e veña a dar volta por Carcacía para voltar a enganchar a autovía que eu dudaba se estaba rematada...Logo dunha hora de camiño sen ningunha incidencia, chegamos a Maside e aparcamos os coches xa dandonos a ver. Aparece os Master Pro Suso e veña a falar de como era o percorrido e tal. Recollida de dorsais, montaxe de bicis e veña ao Box, a pasar a ITV e a miña pasouna coa dirección jodida perfectamente, todo ben arronvado e veña que temos 20 minutos para quentar! Comezamos a quentar e a estirar, pero co frío que facía (e uns ían en piel) calquera quentaba!!! Deixamos as cousas na C15 e cara a saída!!!


    Parte I: Carreira a ...

    Dan a salida e todo dios a correr coma polos sen cabeza, os pros diante, Suso, Jory e Oscuriño pola metade e Taboada mais eu uns metros detrás. O circuito nin de coña era tan duro coma o de Beariz, pero a ritmo suave a min chegoume, a pata de pao a dar a vara e a agauntar. Vexo que Carlos medio se cae pa atrás do grupo porque lle doen os tendóns, e xuntos o que restaba, cruzamonos cos outros na segunda voltar para non velos ata o final... Duas voltas e carreira a pé rematada!


   Parte II: Bici...

   Chegamos case xuntos ao Box a facer a transición Carlos mais eu, pero el sale antes, porque? o puto casco novo que non me asentaba no meu cabezón. Arranco e veña para arriba, plato do medio, coronas do medio e acercome a Carlos, entrada no monte, e circuito moi moi moi chulo, con moitas curviñas, chanceiro e moi bo para rodar, salvo cando entrabas na herva! Tiña un par de baixadiñas pero nada dificil e podiase facer rapido, adianto a un par de personas pero sabía que era duro e que tiña que reservar forzas! Na 3ª volta adiantame o 1º...vaia fiera o tipo, que pouco mais era ca min,pero vaia pulmóns! E como non, eu para dar a nota, caio tontamente, pero nin se notou que logo montei na bici, para cando subo un repeitiño, perdo tracción (as cubertas meu!!!) e piñazo coa rodilla contra a potencia...nada veña a seguir! Sangre e algo inchada, pero por mis narices que acababa!!!Adianto a uns corredores mais e veña ao Box!

   Parte III: Último sector:

   En sí non era extremadamente dura a última parte, de feito era dar outra voltar ao circuíto ao sentido contrario, pero co que levabas enriba...buuf! Empecei a correr e parecía mais o Pato Lucas ca outra cousa! As pernas non tiñan gas...e subianseme os xemelgos, sufrín como un can para chegar, pero o sorriso cando cheguei onda a familia OEA non mo quitaba nadie!!!


   Alí os estaban todos, uns a estirar e outros a roer. Cambiamonos rapidamente e agardamos pola entrega de trofeos onde chaman a Rodrigo, que non era eu, e mais a un tal Carlos Taboada García! Que logrou o 2º posto na categoría Junior! Fotos con campión e veña a montar nas carruaxes (C15 atravesada na carretera cortando o tráfico) a recoller as bicis e demais enseres do Box, despedida de Suso e a botar gasoil que pa casa a C15 de merda maravillosa non chegaba! 



   Un día moi bo para todos, bo tempo, soliño que quentaba un pouco, soplaba algo o aire, e uns 5º de temperatura; pero o mellor de todo foron as risas polo camiño e o trofeo de alevín!

Sen mais miramentos que estou en clase pandilla de becerros de amigos....Un saúdo

Pekeno

domingo, 29 de enero de 2012

RUBIAL (previa ruta OEA 2012)

Pequeno perfil da ruta oea, ainda quedarían 2 ou 3 picos
 Estás tolo¡¡, pero ti que pensas¡¡, esto é unha animalada..., temos que cambiar o recorrido.... etc etc etc jjaja esto foi todo o que se escoitou durante a mañán mentras enseñaba o posible recorrido da ruta OEA 2012 á xente do club jajajja. 
Saída dende NY (vaia publicidade é Santi jeje)
Bastantes valientes na praza das tetas para afrontar o que sería unha ruta trankila pero durilla. Saimos dirección igrexa dos Ánxeles para subir por zonas xa conocidas e afrontar a primeira semi coronación do Rubial. Todo ben ata aquí, grupeta unida e sen demasiadas diferencias entre primeiros e últimos. A todo esto...uníronse dous Botafumeiros jejej Vicente ca nova montura dun OEA, a scoot de Suso, e o irmán de Ángel (joyero pa´los amigos jeje). 

Coronamos e hacia abaixo ata preto da zona do segundo avituallamiento. As dúas trialeras están impresionantes, ten que pasar a comisión de obras públicas dos OEA´S a parchear un pouco a primeira trialera pero nada...todo entra na partida do ano pasado jajaj. A segunda trialera está moi chula e transitable 100 %. Dende aquí coma tiros pola baixada de siempre que bordea o Rubial. que chulada dios....Chegados ó punto final da baixada onde siempre esperamos, decidimos non facer a costa da segunda semi ascensión, xa que quedaba moita noveda aínda por ver. Seguimos dirección 2º avituallamiento entre risas e bouramientos varios da xente xD. 

Na iglesia de S. Miguel da Costa avituallando
Xa non se baixou cara Rois e decidimos tirar para arriba e baixar ata San Miguel da Costa (zona nova) e dende aquí facer a subida estrella da ruta de este ano. Ascensión de 5km onde máis vale ter boa técnica que forza....(e ter unha doble axudará moito jeje). Zonas novas, antes non vistas, que ainda que duras, fixeron as delicias de todos aínda que se cagaron en min moito jaja). Unha vez arriba de novo escoitei de todo, que se tas chalao que si esto é imposible....E bueno a verdade e que nos saltáramos bastantes cachos e xa levávamos 20 km....pero bueno que ó final sei que vai gustar. 

Dende o alto do Monte, para abaixo coma tiros para probar o novo descenso. Cobrouse algún OEA jejeje pero sen consecuencias...e ahora si que as caras delataban unha enorme felicidade e incluso querían volver subir. Teño que reconocer que é unha pasada....juju. 

Xa en Macedos houbo xente que tirou por carretera porque eralle tarde e o resto por Rañalonga para facer a baixada dos cabalos e tirar para a de Pepe King a tomarlle a tapiña. AHH, e en Pedre atopámonos con Suso na moto, que andaba a rutear pola zona. xD

Logo da Tapita, cada un para a súa casa e penso que cunha boa sensación aínda que non o queiran reconocer. xD

O recorrido deste ano podo decir que será esixente e con....50, 55 km.... subiremos 3 veces o Rubial....case, e baixadas im-presionantes. Esperamos non defraudar ós bikers máis esixentes e poder seguir ofrecendo unha boa marcha ;)

O próximo domingo más y mejor. Xente a Candean, e o resto a pedalear pola zona.

Na de Pepe King, a metade da comitiva jeje

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 23 de enero de 2012

I KDD BTT OS DO MONTE BRAVO

Perfil do recorrido desde Bertamiráns ida e volta

miércoles, 18 de enero de 2012

IV Du-cross Beariz


Que tal o finde chavalada? Saíchedes? (supoño que si.. jaja) Pois o Pekeno, Suso, Cesar e eu fomos intentar o Du-cross de Beariz! Saímos cedo, as 7:40 recollemos o Pekeno e puxemonos rumbo a Beariz, xa que hai unha boa tirada ata alá pero entre chistes e anecdotas de rumanos, rusos e derivados que nos comentaba o Pekeno fixose amena a viaxe.
Chegamos alá con tempo, con demasiado, entonces que se fai nestos casos? CAFÉ. Alá demos volta  a buscar un bar.


 Xa de volta no pabellon, fomos polos dorsales e preparamola maquinaria. Pouco despois chegou Suso (como non, xa estaba estirando jaja). Empezamos a correr para quentar, ainda que con frio e ca chuvia eso era un congelador de tamaño industrial! E sen darnos de conta xa estamos preparados para sair.

Saímos, todos salen a un ritmo bastante alto, o Pekeno e eu quedamonos contra o fondo, Suso e o seu compañeiro (Cesar) van tirando para adiante. Encontrome ben, o Pekeno non tanto, tiña gripe e o tipo iba morrendo!
Encontrabame bastante ben de forzas, e o Pekeno quedárase atrás antes de entrar a lameira toda do monte. Eu iba ben de forzas e ánimos, pero o entrar no 1º sector de monte, torzo o pé cunha pedra! Merda, merda, merda con ben que iba.. pero bueno co tecnico e duro que era o tramo a pe non era moi dificil que algo así pase. Intentei acabar e chegar a transición.



 Cheguei, mirei para atrás, nin rastro do Pekeno, decidín probar na bici haber se aguantaba o dolor. Empecei na bici, parecía que o dolor non iba a mais e aguantábase. E que decir do circuito en bici, baixadas con lama, moooita lama, e subidas largas e rodadoras.

Chegando a subida larga o dolor empezou a aumentar, paraba sacaba a bota, calcetín, facía de todo pero nada, acabei a 1ª volta e tiben que parar porque non aguantaba o dolor, a 10-15 minutos chega o Pekeno moi mermado, para e di “Ata aquí chegei”.
E alí quedamos dous novatos, con cara de parvos, pero mais que nada con rabia por non poder acabar.
Fomos os 1ºs e a auga estaba fría asique para os últimos xa non quero pensar, ainda que o compensou o chocolatiño quente que nos deron. Pouco despois (50 minutos jaja) Chegou Suso a meta, todo sobrado, ainda que non paraba de repetir “É dura eh, é dura” jajaja Despois de chegar Suso chegou o seu compañeiro, Cesar.





Duchados e limpos comemos algún cacho de empanadaca e para a casa! Jaja






Espero que fose bo de leer! Andar con sentidiño! ¡ ! ¡ !

Un saudiño, Carlos T.

martes, 29 de noviembre de 2011

3 picos... doutra maneira (Mercuto)


Corcería!! como vai a semana? bueno, eu son estudiante, e teño tempo, así que vou a contar o acontecido o último Domingo, que non ten desperdicio... Como sempre, ás 9:30 nas Tetazas, rumbo ó Mercuto, que sempre da xogo, e creo que sobre uns 20 valientes.
Facía algo de frío, ceo totalmente despejado, e tras esperar polos últimos efectivos, poñemonos cas mans na masa (a das napolitanas e croissants que lle mandamos no NY jaja) bueno, ahora en serio, arrancamos por donde sempre. Marcaba Juan, era o seu territorio comanche, e o cabrón iba encargarse de levarnos coa lengua fora todo o camiño. Algún apretón gaseoso de Kiko pero rápidamente neutralizado polo pelotón, que teñía de color fresa os camiños rodadores da zona. Moi bonito si, pero cando me tou dando conta, xa tamos subindo ó SanMarcos...


Íbamos tan sobraos, que hasta demos unha volta á pataca arriba para entrenar para o III criterium... e seguimos rodando, non daba tempo a nada! falamos de coronar o monte que se ve desde o SanMarcos, o que ta delao, xa me diredes vos o nome porque eu nin me acordo, tanto cambio de presión atmosférica de subir e baixar como fuegos núblame a mente. Dito e feito. Juan encabeza e aló imos. Unhas fotiños coas vistazas... qué vistas! e logo dunhas historias, seguimos. Ibamos ben de tempo! (lo nunca visto!!) pero non nos subestimedes amigos, somos OEAs, e xa teríamos tempo de liarnos. 


Roda que te roda sempre coa vista posta no Mercuto. Chegamos á entrada da carretera general moito antes do que eu creía, aquí xa ibamos un pouco máis de risas... gracias as clases prácticas cortesía de KIKO... 

Lección Nº1: cómo tirar abaixo un ecolito sin machada. Pois eso, non o vou a explicar porque é unha técnica ancestral e ainda non se sabe moi ben como se fai (ver video). Si amigos, tirou co eucalipto, pero tamen caeu el jajajaja quedou mazao como un pulpo pero levantouse como si nada e fardando... "xos teño tiraos mais jordos eh!" bueno, pois eso acompañado dun "non hai webos" fixeronnos chegar á...

Lección Nº2: cómo quedar colgando dun ecolipto. Pero non de calquer forma, senón colgarse e parecerse a unha mezcla entre un chourizo colgado na lareira e un muelle. Os máis xovenes do grupo tiveron tempo de aprender física aplicada.


Dios mio que risas foron... despois de poder respirar un pouco e de que Panchito escondera os cadáveres, seguimos enriva das bicis. E ahora as risas eran caras de "apuro" porque tocaba a primeira plancha tras pasar a aldea. Mais de un coma min botamos pe a terra e quedamos sin opcións o título de montaña. Subida e máis subida, corona Jory a bola do mundo e despois imos chegando o resto... bueno, o resto dos que non se perderon! jajaja alfonso-pekeno-carlosA-adrian pensaron que eran poucos Km's e metéronse a saber por qué pistas pa chegar á cima jajaja. 
Qué bonito! era cedo, bo día, todos sin averías, todos ibamos cumplindo e aguantando... Así que rumbo ó Pedroso... OLLO, RUMBO, non subir ó pedroso... jajaja o destino era baixar a figueiras por unhas pistas chulas chulísimas. Nunha paradiña destas, Pato, (tranquilos, non farei chistes jaja) arreglou o pinchazo que tivera na baixada do Mercuto. Ahora tocaban esos tramos de sube-baja pestosos que hai que enlace, suputamadre, agarra a roda! Aquí separámonos pero agrupámonos ante o desvío que levaría a bautizada como "baixada dos maricóns" xa que é unha baixada de collóns. Bien. salimos 20. chegamos 5. Jjajajaja o resto... enfin. A baixada chula, rápida, técnica, e de apretar o pedal todo o tempo. merece a pena facela máis veces.

Peeero por contra, ten moito cruce, e perdéronse moitos polo monte, maiormente casi no final, e pensaron que a ruta era pouco e decidiron tamén subir ó Pedroso... tan colgaos! ajajajaja Pois alí esperando por todo dios en Figueiras, unha chea de tempo. Alá nos iba a media con todos estos paróns! jajaja. ahora o tempo apretalle a máis de un, así que aqui abandonan Panchito, Kiko, Carlos Abogado, Carlitos... e bueno, despois cada un por donde lle saliu do carallo pa casa.

Peligro! na rotonda que vai pa Tapia xuntámonos uns poucos que quedamos para facer o descenso de AldeaNova, a miña especialidad e que nunca defrauda. Eso, que vos vou contar, que se non se che poñen de corbata nos saltos a toda hostia, e porque xa os levas na boca jajaja. Chego abaixo e espero polo resto... e estaban alí recollendo os cans uns cazadores (poli bueno e poli malo). Claro, chegamos ó cruce a fuego, e os cans volvense tolos, e os dueños, tamén. Alí nos discutiu que o monte non era noso e non sei qué mais parvadas sin sentido. Non era plan de pasar das palabras ós actos, eles tiñan cospetas e nos tiñamos multiherramientas. Tábamos jodidos. 

Despois de tanta discusión, e sobre 45km creo, entra a fame, así que NY, tapitas (moitas risas alí recordando historias), lavar a bici á gasolinera, chegar á casa, mirar o reloj. Ver que son as 15:04 no tiene precio, para todo lo demás O-E-Ás!


Oscarito!!

lunes, 10 de octubre de 2011

Pedroso, mi vuelta al cole.

Hola animales y demás personas, hoy me toca pringar a mi, Oscarito, después de no tocar la bici desde Carballo, y después de vacaciones y más vacaciones. El caso es que a las 9:30 estábamos en las Tetacas una buena cuadrilla de OEAS, como cada inicio de temporada.

Este año tenemos planificada la temporada (en parte esto es posible a que no lo organicé yo como el año pasado jajaja, losé, me gusta improvisar y no soy de plannings) tocaba Pedroso, pero como cada vez que escalamos el pico de santiagués, y como vamos sobrados de fuerzas, ya tenemos en mente desde el primer km meterle una un par de rotondas a la ruta para que salga más recorrido. Comandando desde los primeros compases se erigen Juan y Kiko, así que van marcando ellos y el resto se deja llevar entre anécdotas y risas. Yo me voy poniendo un poco al día de toda la actualidad socio-deportiva: quién es el rival a batir, quién está más fino, que si yo me compro esto, que sinosequé nosecuanto. El caso es que van cayendo km's.

Peeero claro, monte es monte, y la verdad, hasta el tramo de asfalto final que hay en la aldea entre Pedroso y Mercuto, nosé por donde cojones fuimos. Bueno, sí que se. Por unos repeitazos de suputa madre. Por lo menos para mi, que estoy desentrenado. Pero nadie hablaba durante susodichas paredes, así que me hace pensar que todo dios va tan cascado como yo jajaja. En la parte más jodida, solo fue capaz de escalarla Jory, con su testbike doble de 29. Seguimos de sube-baja por caminos poco rodados, pero muy chulos, para ir a dar a un lugar cerca de nosedonde, a nosecuantos kilometros de nosé que otro sitio. Allí entre Juan y Pato, empiezan una encarnizada batalla por la orientación, buscando "o rejato do muiño" o algo así.

Decir que lo más parecido a un regato que encontramos fué una fuente jajaja pero bueno, nos sirvió para orientarnos y seguir nuestro rumbo. No hubo muchos sobresaltos, todo iba bajo lo estipulado hasta el momento. Coronamos el Pedroso el comando juvenil, con un Roi Cerviño que se subió al último cajón del podium, con su hierro número 5. Nos avituallamos, disfrutamos de la cálida mañana, y aparece Xulio y sus secuaces de descenso por allí. No dio tiempo casi a saludarlo, y se tiró monte abaixo como un loco. Nosotros hicimos lo mismo versión bicicletas sub-15 kg, y nos tiramos por senderos con más encanto. 

Y vaya bajadas!... Jory nos metió por parte del circuito rally del camp. gallego del año pasado... y solo decir que la bajada impresionante... aunque se cobró sus víctimas en forma de misteriosas desapariciones... Pato, Andrés, y alguno más que a saber por donde carallo colleron... Lo dicho, esa bajada queda archivado en el top-10 de bajadas guapísimas. Subimos un poco para volver a enganchar con la bajada de Xulio. Mientras que Sergio arregla su pinchazo con la ayuda de Mr Furelos, Xulio nos deleita con unas cuantas "aboyadas" de película. Lo grabamos, era todo ilusión. Sus compañeros de equipo hacían también lo propio. Despues de la sesion de video para el Oea más freerider, tocó cañitas en un bareto próximo. Un gustazo volver a estar con todos de risas allí. 

Volvemos a tirar para casa, enganchando algún sendero y el Camino de Santiago, ya era territorio conocido. A alguien se le pasa por la cabeza hacer el archi-temido gaseoducto, así que se hace y con cojones. Decir que se cobró alguna que otra víctima, como el resto del trayecto del día. Y nada. Otra parada más en el Alto do Vento. Tapitas. Decir que a estas alturas pocos quedábamos, a todos se le iba haciendo larga la mañana de domingo, o se iban quedando en sus casas. Medio crecidos, pusimos rumbo a casa, haciendo el descenso de Aldea Nova, mi favorito entre todos los del mundo. Ah, Oliveira, si lees esto, Jory cayó con la 29, pero no le pasó nada (a la bici), lo amortiguó con la rodilla dejándose la piel jejejeje. Cada uno bajó a su ritmo y tragando mucho polvo. Ya estábamos en Bertamiráns con 40 y pocos Km's, las 14:40 del mediodía, y yo, por lo menos, con una sonrisa en la cara después de unos meses sin salir con el grupo.

Poco a poco vamos creciendo y eso se nota, así que los que queráis venir... no lo dudéis! Para el próximo domingo, otra ruta chula en grata compañía, que siempre se agradece. Ahora solo queda ir poniéndose las pilas poco a poco y no parar de pedalear.

Eso! un abrazo!!!! 


Oscarito! 

viernes, 7 de octubre de 2011

VIDEO FINISTERRE OEA 2011

Este pasado fin de semana o C.C. OS ESFOLA ARRÓS case ó completo, fomos ata Finisterre como pistoletazo de saída a este novo ano. Pasamos un día increible tanto de tempo como de risas. Nestes casos unha imaxe vale mais ca mil palabras por eso....




"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

miércoles, 6 de abril de 2011

ÚLTIMOS RETOQUES MARCHA OEA 2011

Bueno hoxe tócame escribir a min, vai ser a primeira vez e espero que non vos aburra este ladrillo jeje.

Un domingo máis saímos a recorrelos montes, pero este tiña un propósito, probala II marcha OEA. Saímos da praza sobre vinte persoas, e entramos o primeiro tramo de monte, non houbo dificultades ata que empezou a subida, que estaba toda chea de lama, era moi complicado subir.
Despois de subir ese cacho tocou baixar a fuego polas primeiras trialeras. Logo, o tramo que segue as trialeras é bastante rápido, xa que se llanea moito e tamén hai bastantes baixadas.
O acabar este último sector empezaba a subir, onde non paraba ata chegar a cima. Solo se pode dicir que este sector de subida tira do peito...jeje Na subida atopamos o presidente marcando o recorrido en moto, e máis adiante a Suso tamén en moto (que posteriormente Suso levaría a Adrián na moto xa que lle custaba moito subir, e o presi levou o Pekeno que levou un forte golpe no xeonllo). Cando chegamos arriba reagrupámonos e empezámolas trialeras cara Macedos, cada día que as fago impresiónanme máis, pero sempre con cabeza que nunca se sabe. Jeje
Chegamos a Macedos sen ningún percance, e aquí despedimos a Juan, Borja, Kiko, Suso, etc que xa baixaban, os demais seguimos para facer a segunda parte da marcha.
Saímos de Macedos e diriximos a Pedre onde nos adentramos o monte para chegar ata as Torres. Pero nesta parte percance ca montura de Ito, rotura de patilla (Ito onde hai ramallada hai que ir amodo jeje). Cando a estaban cambiando apareceu de novo Suso, que nos acompañou durante o traxecto que quedaba. Arranxada a patilla de Ito seguimos, pero uns kilometros máis adiante o grupo que ía máis rezagao, que eran José,Ito e os outros que non me acordo dos vosos nomes. Despois disto quedamos Andres, Pato, Adrian, Suso, o que escribe e dous acompañantes máis.
Por último, xa nas torres fixemolas trialeras, solo hai unha palabra para describilas, son IMPRESIONANTES!!!
Tamén hai que recoñecer o traballo dos que limparon que deixaron a ruta perfecta.
Espero que se vos fixese bo de ler. Jajaja

¡¡!!Un saudiño!!¡¡

*Carlooos*

lunes, 21 de marzo de 2011

La VueLTa DeL HiJo PRóDiGo ...

… domingo por la mañana y después de no sé cuantos fines de semana vuelvo a salir con la OEA family, entre guardias, carreras y entrenos ya no recordaba la última salida, pero este domingo tocaba, si no fuera por ellos no estaría metido en todas estas aventuras, así que vestido con las mejores galas me presento en la Plaza das Tetas, con la nueva montura, sigo siendo fiel al glamour de Kuota, pero jubilada la Kredo subo al escalón de la Kult… la nena ya rueda….


…rumbo Muros para inaugurar la temporada de carretera, en mente la subida de Paxareiras y en mente hacer un buen entreno de fondo para que los que van a conquistar el Soplao vayan mirando el nivel que tienen, salimos con un poco de retraso según la hora prevista y se intentó hacer una formación lo más ciclista posible, que si en formación de dos, que a rueda para aprovechar el rebufo, las intenciones fueron buenas pero al primer repecho subiendo hacia Macedos ya éramos un rosario de uniformes rojos y blancos sobre el asfalto, después de Urdilde la cosa no mejoró, Isa lo da todo pero no puede seguir el ritmo, se queda Suso a acompañarla, ya sabéis, “en la salud en la enfermedad, en los repechos y en las trialeras …” y Carlos y yo debatiendo sobre frutos secos y desayunos no vamos mucho más rápido, desconozco si hubo meta volante en el Martelo, desde tan atrás no pude escuchar el famoso grito de guerra de Mr. Pato … la bajada de San Xusto más de lo mismo, grupillos de ciclistas a tumba abierta para reagruparnos antes del nuevo puente de Outes, unos por un lado para ver el puente, otros por el recorrido de siempre, cada uno a su ritmo y en formación nos unimos antes de llegar a Muros …


… giro a la derecha, Pis – Stop, despojarse de la ropa innecesaria … y a fuego para arriba, cada uno a su ritmo, entreno de calidad, fuerza resistencia, con el 53 metido y donde hace un año no aguanté ni 100 metros con el 52 esta vez sí, se hace duro el puerto, se hace más duro en solitario, pero más de 6000 kms en las piernas, 20 semanas de entreno tienen que servir para algo, controlando las pulsaciones llego a los eólicos, la vista de la playa de Carnota y del faro del fin del mundo nunca defrauda, sopla algo de viento así que decido poner los guantes y tirar para abajo, para volver a hacer parte de la subida con los últimos, a marcheta, me voy cruzando con el resto, Jory en progresión, luego Fernando completan el pódium virtual de una carrera no anunciada … sigo cruzándome con OEA y en todos la misma cara de sufrimiento pero sin rendirse, apretando los dientes, no dejo de admirar a amigos como Ito y Kiko, dándolo todo y más, sin excusas, sigo bajando hasta Isa y Suso, otra vez el sagrado mandamiento, y me uno a ellos para acabar la ascensión, ya te lo dije y ahora públicamente, Isa vas muy cómoda, te falta ese puntillo de sufrimiento para mejorar, esos aguijonazos de acido láctico en las piernas que te aceleren el corazón, poco a poco, que empezaste ayer, pero ya lo decían los de Nike “no pain, no gain” ….


… y otra vez en la cumbre y otra vez la espectacular vista del océano, foto de familia y a las flacas… y problema para Pekeno, un radio roto no reparable, así que llamada a casa y coche escoba en camino… el resto camino de Mazaricos, parada y fonda para repostar y entre refrescos, tapas de callos y bollería, vamos que nos vamos…

… vamos a intentarlo otra vez, en formación de dos, a rueda, tiramos Jory y yo, y si alguien se queda que avise para levantar el pie, y parecía que esta vez sí, pero al primer repecho primeras bajas, entre la kilometrada y el esfuerzo del puerto ya no había más gasolina, se quedan se quedan, se quedaron, el resto seguimos en formación … qué Ito? Que bien se va a rueda sin dar pedales!! jaja y en el cruce de la Pereira, llamada de Andrés para esperar al segundo grupo, en el que solo venía … él !! jajaja … esperamos hasta que llega el coche escoba con Pekeno y nos dice que el otro grupo va por un atajo hacia Negreira, pues a darle que ahora hay viento de cara …


 

… Suso B. y Pato con prisa, y yo con ganas de más caña tiramos por delante, sin novedad llegamos a Bertamirans, me despido de ellos y vuelvo por el resto, subiendo hacia Portanxil ya me los encuentro bajando a pique, últimas balas para quemar antes de acabar el dia, completamos la media hora que pedía yo, pero en la terraza del New York, entre claras y tapas batallamos un poco y solucionamos algún tema pendiente…

… quedan 48 días para la Titán…
… muchas risas y mucha música…
dabiz

lunes, 14 de marzo de 2011

I KDD FEMENINA OEA en BTT (GRACIAS¡¡¡)



Cuando hablamos de organizar una kdd femenina para animar a las chicas a practicar este deporte, ni por asomo nos imaginábamos que iba a tener tanta aceptación y mucho menos contando que estamos en invierno y pronosticando lluvia.
Eran las nueve menos cuarto de la mañana cuando estábamos Suso y yo (Isa) colocando el último indicador de la kdd, cuando empiezan a llegar los primeros. Iban pasando los minutos y no me lo podía creer, estaban llegando todos los que se habían apuntado, incluidos Marta y Manuel de 11 y 8 años que serían la gran sorpresa del día.
Después de las presentaciones y los saludos, salimos destino Capilla Santa Minia, en esa subida se empezó a notar el nivel de cada participante, Nos reagrupamos al lado de la Capilla y salimos rumbo a Bertamiráns por algo de asfalto y un poquito de monte, empezamos con un ritmo muy suave ya que había chicas que casi era la primera vez que cogían la bici, y así, poco a poco cruzamos Sisalde y ahí empezaba lo bueno todo por senderos y pistas cómodas para rodar, y también fue donde Manuel con sus ocho añitos nos dejaba a todos boquiabiertos, con Kiko como acompañante nos dio una lección de que no se puede infravalorar a nadie, como andaba el chaval….un poco más adelante llegaba la subida que daría mucho que hablar y sudar, jejejeje..  la cual subió casi todo el mundo encima de la bici (algunos con un poquito de ayuda).
Todo estaba saliendo genial, Oscar (presi) y Jory delante, controlando los cruces, yo en la cabeza del pelotón rodeada de Carlos T, Adrián, Fernando y Roy pendientes de todo, cerrando el grupo, José, Carlos y Ángel, y los demás echando una mano en el pelotón. Mientras tanto  Suso con el coche de apoyo y de fotógrafo oficial OEA.
Después de  la subida llegamos al avituallamiento en el puente romano que une Teo y Brión, allí aprovechamos para sacar unas fotos preciosas y para hablar con las chicas, para comparar impresiones y oír sus opiniones.
Salimos de allí hacia la zona más bonita de toda la ruta, senderos entre mimosas, robledales y un camino precioso a lo largo del rio en el que había que sortear los árboles, pero que valió la pena. Este parte de la ruta tenía alguna bajada que sin ser técnica no es fácil para principiantes, pero aun así las chicas se portaron como auténticas heroínas.
Después de un pequeño cambio de última hora en la ruta cruzamos el paseo del Rio Pego y directos al pabellón,  en donde nos esperaban unos pinchos, la duchita y también hubo unas camisetas, que puso el concello de Brión.
Todos acabamos con un buen sabor de boca, ya que los caminos estaban fantásticos para rodar a pesar de lo que llovió el día anterior apenas había barro y hasta la lluvia nos dio una tregua para poder terminar la ruta.
Nuestro objetivo era reunir un grupillo de beteteras y acabamos siendo unas treinta chicas, objetivo cumplido y superado..
El reto era hacer una ruta en la que todas se sintieran cómodas y creo que lo hemos conseguido.
Gracias a mis compañeros del club, por cuidar tan bien a las chicas, que se fueron encantadas con vosotros y por esa mano en la espalda en las subidas.
Gracias al Comando Karacola que desde el principio estuvo apoyando esta kdd y con su simpatía nos alegraron la mañana, y  hasta nos amenizaban con canciones con letra personalizada, jejeje.   
Y qué decir de todas esas chicas que hicisteis tantos km, Laracha, Carballo, Ferrol, Ares, Mugardos, Villalva, Lugo, Fene, Cacheiras, O Pino, Padrón, Ames….
Muchísimas gracias por el madrugón, por los km, por vuestra simpatía, y por el buen rollito… 

martes, 8 de marzo de 2011

II CRITERIUM OEA 2011

"Un gran domingo"


Bueno, alá vou ca segunda crónica da semana, esta vez toca falar do                                                     II CRITERIUM OEA MTE SAN MARCOS.

Mañá de carnaval, temperatura fenomenal, o sol brillaba e despois do pequeno desayunito no new york pouco a pouco foi aparecendo xente na plaza das tetas. E un invitado de honor, o noso veciño das cabras Anxo. Parlamos alí un pouco, quitamos unhas fotiños e arrancamos dirección ó San Marcos. Por monte claro está, collemos rumbo e no medio do camiño uníusenos a nosa compañeira Isa que alí nos estaba esperando. Xa todos xuntos proseguimos a nosa andaina entre risas ata chegar ó monte. 

Cal foi a nosa sorpresa que alí estaba a nosa nova socia do club jeje Alfonsa, que veu vestida para a ocasión. E ademais o presi. Todos xuntos fomos cara o punto de saída xusto no alto do monte. Como era de esperar, empezaron os problemas sobre como se debía facer o criterium, Pato por un lado o Presi polo outro.....vamos que alí todo dios bouramos e decidiuse dar 2 voltas neutralizadas, todos xuntos para ver o circuito, e rodar algo e despois na terceira saída lanzada xa. E así foi, na segunda volta todos iban collendo boas posicións e no paso por meta todos coma tolos jajaja.
 O tema era dar voltas ó circuito e o último en pasar de cada volta quedaba eliminado. As voltas iban pasando e ó principio xa se foron quedando Isa e José, os cales despois quitaron unhas fotos caralludas. En cabeza xa dende o principio Oscarito tomou a alternativa impoñendo un ritmo fuerte pero cómodo o cal tiven que acoplarme e rodar xuntos unhas 4 ou 5 voltas ata que xusto despois da baixada a slek salíaselle a cadea, contador esperou un pouco por el pero logo xa tirou...jajajaja (Cousas que pasan nenoo). 

Por detrás había tamén unha bonita batalla entre Andrés e Anxo, Ito, Pato...e un pouco mási adiante iban Suso e Carlos dandolo todo. As voltas pasaban e o calor apretaba, cada paso por meta xa se vía a mais xente na meta...quedaba menos pero bufff como lle chegaba. Xa nos últimos compases da carreira quedamos Suso, Carlos, Oscarito e eu dando voltas, o podium  de Carlos está moi traballado xa que foi constante e sen problema ningún en toda a carreira. Ó final a carreira íbase decidir entre Oscarito mais eu. Decir que Oscarito lle pegou duro todo o tempo pero igual se quentou ó principio e pagouno despois aparte tiña algún problema na rodilla e tal.

Finalmente o podium quedou da seguinta maneira: 3º Carlos / 2º Oscarito / 1º Jory
Andrés quitando a perna.....

Unha vez acabada a carreira veu o mellor, a comidiña de confraternización a base de pinchos de empanada e tortilla que estaban ben sabrosos por certo jajaja. Ca súa bebida, fora Isotónica, cervecita ou auga. 


E bueno decir que da gusto que cando se fala de facer un evento no club sempre se intente estar ahí. O criterium saleu perfecto, non abandonou ninguén penso e todo pedaleamos o que puidemos e eso era o importante, o que mais e o que menos pasouno de marabilla. 

Tamen aproveito para darlle a benvida a CARLOS T., ADRIÁN E A SERGIO que recientemente se fixeron soios OEA. (Non saben o que lles espera......jajajaja)

Un saúdo a tod@s¡¡¡

...jorge...