II Marcha Cicloturista CC Botafumeiro: Monte Gaiás.

Tarde mal pero non arrastro. Ese podería ser o título alternativo desta aventura de mañán de domingo. 11 inscritos, e 2 rajados de última hora. A verdade e que a mañán non estaba para outra cousa que non fora quedar na cama descansando. Pero esa non é a filosofía OEA.

Cun temporal de 3 pares de co...ronas, estamos boa parte do comando OEA nas tetas esperando polo autónomo máis dicharachero da zona: Panchito-engaña-a-Diós. Quedou durmido e esperamos un bo anaco por el pero nada que unha subida a 150 pola autovía non solvente. Chegamos cando xa todos estaban arrancando de forma neutralizada para saír na praza do Obradoiro. Así que nada, reunímonos co resto da grupeta, e cada un polo seu lado e atallando por sitios recónditos chegamos a tempo.

"Pois non pinta tan mal, non chove" era a opinión popular. Uns 150-160 debíamos ser así a ollo. Poñemonos en marcha dirección Padrón e disfrutando do paseo por Santiago. Bo rollo e de historias. Non así para Angel-Joyero que foi tirando todo o tempo e papando un ventazo de frente incríble.

Durante toda a marcha a verdad e que ambiente moi globero, pero gustoume moito. Que si para a poñer chubasqueiro, ahora a mexar, ahora a coller auga... o bo e que o pelotón tampouco rodaba a altas velocidades co cal avanzábamos lento pero seguro: quedaba moito día ainda. No repeito da rotonda que vai para Dodro... sorpresa! Kiko animando/ríndose de nos. Nunca o tiven moi claro pero él estaba alí apoiándonos! 

Encaramos a subida do Treito. Mal pinta o tempo, pero co aire de cú faise moi fácil. Algúnha choiva intercalada refresca o puerto. Eu (oscarito), taboada e panchito, sabedores que ainda queda enfrentarse a SanXusto, imos gardando balas ("O que jarda sempre ten") mentres que Jory e Andrés protagonizan unha boa remontada. Pequeno, Ito, Pato e Carlos Abogado completan a comitiva OEA na ascensión.

Chegada ó pico Muralla e avituallámonos... e... CHAPARRÓN do siglo. Aquí a organización decide acortar a marcha e desviarnos a todos pola vertiente máis cómoda, sin baixar a Noia. (Decir que algún deu gracias al Señor e a todo o firmamento, porque iban máis que maduros jaja) Fomos escapando pouco a pouco da chuvia pero non do temporal que provocaba algunha que outra racha de vento moi peligrosa para os ciclistas.

Como sempre, o apunte globero para Carlos T, que pincharía chegando á rotonda de Martelo, e claro, os colegas de equipo Oscarito e Jory téñen que quedar cambiando a roda. Afurgalla de Oliveira queda con nós e unha vez reparada a avería, levaríanos en volandas e costa abaixo ata o pelotón. Velocidades de vértigo facendo un tras coche a 75km/h que lle deron un toque de adrenalina á mañan.

Por suerte reagrupámonos todos os OEAs para cruzar Bertamiráns xuntos e dar boa imaxe de Club. Saludando a propios y extraños, disfrutamos do momento. Pero pouco ía durar a alegría na casa do pobre, porque xa nos atopábamos subindo cara Santiago, eso si, ritmo moi tranquilo. Os máis desbocados xa empezamos a tomar posicións.

E chegamos á rotonda da Pontepedriña que daría comezo aos 3km de tramo libre que terían como colofón a subida ó Monte Gaiás. Collo a roda de Raña, non por nada, pero por decir que fun á roda dun dos grandes deste deporte. Cómo tira o cabrón. Rómpese o pelotón e eu quedo cos mellores. Tou nun bo vagón, penso. O repeito de Sar acaba por agrandar as distancias. Rodase realmente rápido. Na subida xa me desentendo de Raña mais dun grupo de 3-4 corredores que o persiguen. Manteño a miña posición chegando 5-6 á cidade da cultura. Por detrás chegan Taboada e Jory, que viñan a toda hostia remontando.

O resto foron chegando non moi distanciados porque o sprint tampouco daba moito máis de si, pero foi bonito disputar a subida con auténticos animales das dúas rodas. O OEA-team demostrou que ten xente combativa e algunha que outra promesa.

Duchas en auga quente (bien!!) e ás 2 xa estábamos sentados e comendo, intercambiando historias e disfrutando da presencia de Ezequiel Mosquera, xa que a marcha homenaxeábao. Reparto de trofeos... e os OEA's que se fan co trofeo ó Club máis numeroso. Gran mañán para disfrutar de todo o que nos organizaron o Club Ciclista Botafumeiro e Oliveira, que son uns auténticos cracks e solventaron as poucas incidencias que houbo con éxito.

Eso es todo amigos! vémonos no monte (xa queda menos! así que ide engrasando as MTB) 

PD: vale, eu a miña ainda a teño co cuadro roto, pero si hai que andar coa BH, ándase!

Oscurito!!

IV Circuito 12 horas de Carballo

Bueno amigos, os OEA’s levan 4 anos tendo representación nas 12 horas de carballo. Cada ano imos a mellor (ou a peor, según se mire) e desplegamos máis infraestructura. Ó que íbamos: que o sábado ás 7:30 xa estaba a comitiva esfola preparada para partir, contando nas súas filas con 14 ilustres deportistas da redonda e 28 pernas que o ían dar todo. 

Durante a semana fóronse elucubrando preguntas tales cómo: ¿Choverá moito o sábado?, ¿Cómo irán as novas 29 polo trazado?, ¿Revalidaremos alguén de nós o pódium de anos anteriores?, ¿Cómo será a nova montura de Pekeno-Saltón?, ¿haberá algún aplatanamiento como o ano pasado?... pronto o saberemos. 

Duelo a cara de can

Alá arribamos ás 8 e pouco da mañan coas furgallas como auténticos gitanos profesionales e entre todos montamos o noso particular despliegue ó carón do trazado. Éramos 250 corredores repartidos entre equipos de 1, 2, 3 e 4 miembros. Nós tíñamos varios equipos. O máis peleón (Jory-Oscarito-Angel-Taboada), o máis experimentado (Ito-Carlos-Andrés-Juan), o máis diesel (Manuel-Necho), o máis por libre (Suso-Pato) e o máis surrealista (Panchito-Pequeño). 

Ás 10 da mañan, arranca a proba. Todos bastante ben colocados menos os almendraos de Juan e Cía, que saliron perdendo moito tempo, preludio dun viacrucis que se lles ía prolongar durante as restantes 11:55 horas. 

Pasan as voltas, pasan as horas. Sabedores de que esto é unha carreira de fondo, tomámolo con calma. Descansar, falar cos veciños, animar ós que están correndo, armarlla ó speaker, beber bastante e botar risas. De momento en equipos de 4º imos en cabeza, con uns 5 mins de ventaxa. 

Nunha das voltas chego pinchado pero en Cliclos Quientena rápido me subsanan o problema, así que nada do que preocuparse. Non así no caso de Carlitos, que estrenaría a 29 en competición de unha forma nada boa: rajou cubierta no punto máis afastado do trazado. Conclusión: 50 mins de volta, un hándicap demasiado pesado como para poder pensar en alcanzar pódium polo momento. 

O circuito era rodador, pero alternando zonas técnicas con rápidas, e moi mallado, co cal se podía seguir a mesma trazada todas as voltas. O único e que ás veces atopábase algo de tráfico, e era unha faena tanto para os que íamos a muerte como para os que iban ó seu ritmo, pero contra eso non hai nada que facer. As voltas estaban entre 21-22 min. 

A metade de carreira esta era a situación: Nós íbamos primeiros de equipos de 4 con 2 mins respecto do Trek Team. Os desafortunados iban perdidos na mitad baixa da taboa logo do pinchazo. Panchito fixo bo traballo tirando moitas voltas pola mañan. Manuel/Necho sin prisa pero sin pausa e Suso á sua bola, avituallándose como todo un pro. 

Aproveitamos para comer entre volta e volta, a temperatura non era moi alta e por suerte non saltaba moito o termostato corporal. Gracias tamen ás chicas Susana e Patricia e compañía, que nos coidaron moi moi ben. 

Chegou o relevo para Suso , chegou Pato, máis conocido como a gacela de brión. Pequeno tamén daba algún relevo xeitoso a Panchito. E Ito, que horas antes protagonizou a transición máis accidentada de todo o día (foi arrastro esfolando todo resto de vida humana), sería ahora o encargado de sufrir pinchazo durante a súa volta. Malas novas entón outra vez para o equipo “B” que estaba vislumbrando os puestos cabeceiros. Esto centra a atención competitiva no grupo formado por Jory-Oscarito-Tabo-Angel. 

Seguindo os resultados en vivo da carreira, a falta de 5 horas para o final, o Trek Team íbanos a facer un marcaje moi duro. Nun par de relevos un pouco floxos do OEAs team cóllennos. Iban de volta rápida en volta rápida, pero nos non íbamos a vender tan fácilmente a nosa primeira plaza. Cada relevo era matador, unha agonía de 21 minutos que despois había que recuperar a duras penas. A media de 24km/h nun circuito con tanta zona lenta evidencia a exigencia á que fomos sometidos. 

Como se pode ver nos tempos, íbamonos intercambiando o liderato da proba: 10 segundos eles, 20 nos, 15 eles… ata que chegamos aos relevos finales. Cada un sabía con quen lle tocaba bailar. Jory consigue chegar á transición en primeira posición, pero cando me cede o chip, no da quitado e parto con 15 seg de desventaxa co meu obxectivo. Este non iba ser o día que me rendira. Pese a que levábamos moitas voltas á roda un do outro, non flaqueábamos, e eu ata sabía donde o meu competidor iba mellor e peor, donde lle podía atacar e donde sabía que el me podía atacar. Así que a batalla era máis sicológica. 

Apreto e colloo, intercambiamos relevos ata que chegando á meta lanzo ataque que permite arañar 10 segundiños nese relevo. Taboada tamén faría o propio, atacando ó final da sua volta e deixandolle a Jory a responsabilidad da última volta con luces (xa eran as 10). Como era de preveer, todo o tempo xuntos ata o último Km no que Jory, alentado polo resto de OEAs e xente presente no circuito, lanzaría un ataque mortal ante o que pouco puido facer o membro do Trek, alzándonos así coa victoria tras 33 sufridas voltas ó esixente trazado de Carballo. 

Non deixa de ser irónico que despois de 43.200 segundos, todo se decidise por solo 3. Grandezas de este deporte, supoño. 

De Jory non me impresionou “moito”, é un crack, todo sea dito. De min… bueno, xa sabedes que eu sempre ando por ahí sobrevivindo a todo tamén. Os que son para aplaudirlle e a Taboada, (tan novo e sin moita experiencia e xa sabendo competir a ese nivel de concentración, e de capacidad física) e a Angel (tantos anos e anos mallando nos pedales, e anda como un de 20, sin arrugarse e sin perder a roda de ninguén). Pensei que este equipo de chatarreros non iba ser capaz de ganarlle ó Trek-Team que nos doblegou o ano pasado pero os fichajes foron un gran acierto. 

O resto tamén acabaron moi contentos e o que máis e o que menos disfrutou moito de exprimirse á sua maneira no circuito, pero non creo que ninguén fora coas pernas enteiras para casa. Ese é o espíritu OEA, dar o que cada un teña dentro. E o que teña pouco, pois disimular jejeje. 

Recollemos, cenamos, intercambiamos opinións ó tempo que presenciamos a entrega de trofeos desde o noso puesto privilegiado. Subimos a polo noso recoñecemento e disfrutamos do momento. O equipo de Andrés e Cia fixeron o mismo, pero para subir a recoller un gel anti-rozaduras que lle tocou na entrega de premios… era o broche ó seu día cheo de aventuras. 

Gracias á organización, gracias a Media Ducia, ó speaker, os participantes, a todos os nosos amigos do mtb e a todos os acompañantes que se deixaron ver por alí e que fixeron moito máis levadeira a proba deste ano. Día 10 para min e creo que para moitos. 

Pero Os Esfolas somos especie en extinción e como era visto, parámoslle a tomar unha en Bembibre ca chavalada pa contar batallitas e comerlle a tapita… jejeje 

Un abrazo a todos!! A seguir así que somos unha gran familia! 

Enlace ó contavoltas (ahora a analizar telemetrías jeje): http://magmasports.es/fotos/1345926273_d7ll.pdf

Enlace á clasificación: http://magmasports.es/fotos/1345925880_I7Ca.pdf

Voz de Galicia: http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deportes/2012/08/26/12-horas-btt-carballo-ganan-impulso/0003_201208C26C10992.htm

(Pronto fotos... de momento hai algunhas no FB dos OEAs)

Oscarito!!

Ruta de O Pino

Bueno chavalada, un domingo mais volvemos a subirnos a bici. Este domingo despois de falalo moito fomos a Lavacolla, a terra de Suso Beis. Chego a casa de Jorge as 9, onde encontro a José por alí tamén, pero non nos acompañaría. Pouco despois empezamos a subir as bicis a C15 e alí aparece Andrés! Bueno, pois logo xa estábamos todos, arrancamos! 
Imos cara Lavacolla e parece que quere chover, no que nos pensamos "Bueno fixemos ben en sair en mtb". Pero o chegar a casa de Suso.. Unha temperatura boa sen frio nin calor, perfecta para sair, asique saimos da casa a un ritmo normaliño para quentar.
Comezamos no sentido contrario o Camiño de Santiago ata que nos desviamos por unha pista onde comezamos a baixar, seguimos baixando e llaneando e chegamos a unha zanja que nin diola! ala, a baixar da bici e cruzar. Seguimos llaneando e de repente ostión o peito!! Empezamos a subir, o gps de Jorge iba marcando o porcentaxe da pendiente 10%,12%, 13% ata que chegou o 15%, e non sei que distancia tiña pero pouca non era jajaja aqui foi onde empezamos a facer malabares porque aparte da pendiente que tiña eso as pedras sueltas tampouco é que axudasen moito. Unha vez arriba e reagrupados seguimos subindo pero non tan exageradas. Baixamos un pouco e encontramonos con un bastente lama, o cual nos dixemos "Vamos para a cuneta, non vaia a ser que manchemolas bicis.." e alá imos... Suso cruza ben, pero jorge, non sei que lle pasou, se lle dou medo baixar aquelel 15 cm de terra ou o que foi pero el das silvas non apartou, de frente contra elas! jajaja e despois solta Suso a frase do día "E que tes que facer un domingo a tarde? pois a quitar espiñas!" 
Logo deste leve percance paramos a comer algo, aqui foi onde flipamos cas Kcal que tiña a barrita de Andrés jajaja
O descansar un pouquiño fomos coller auga a unha fonte, onde nos sacou unha foto un peregrino que estaba empeñado en sacar a fonte na foto jajaja
Volvemos a rodar, pista ancha, altas velocidades... metemonos por un camiño e outra vez para abaixo, subimos un pouquiño por uns camiños estreitos e Suso case se escaralla intentando cambiar de carril jajaja Salimos deses camiños e collemos pista ancha, con velocidades de carretera case, e asi nos pasamos de cruce jajaja volvemos para atra e veña outra vez a mallar.
A partir de aqui todo camiño rodador excepto duas baixadas que eran camiños ratoneros. Por último collemolo Camiño de Santiago cara a casa de Suso onde  ibamos tan concentrados a roda que Suso (en cabeza) tibo que pegar un frenazo e a consecuencia desto Jorge frenou, eu tamen a duras penas e Andrés que viña atras frenou e como a él lle gusta dar espetaculo o tipo mandoulle alí un invertido que case acaba ca súa e ca miña vida jajaja
O chegar a casa de Suso lavamonos un pouco ca mangueira e tomamoslle algo.
o final saliron sobre 47 km, unha boa mañan de mtb e en boa compañía!
Abrazos!!!

Taboada

PD: Jory colga algunha das fotooos!
PD: Noraboa os do triatlon!!! E os que fixeron o camiño, que vaian facendo crónica!!

Un domingo ca Grupeta

Bueno chavales, o domingo levantamonos a duras penas. Miramos pola ventana... uuuyyyy ta a cousa fea, e máis para ir en carretera! Pero nada, vistome salo da casa e veña, primeiras gotas, dou volta collo chuvasqueiro e para Berta!!

Chego o Budi e están Oscarito, Panchito, Pato, Pekeno, Andres, Juan, Abogado e Ito. Ahora chegan os problemas, que se imos para o Este, Noreste, China... Pois nada, o final tiramos cara Vilagarcía. Pasamos por Padrón a fuego. Seguimos por Pontecesures e Valga, onde empeza o primeiro repechillo, empezamos a subir e empeza a emoción tamén, xa hai fugas! Jaja Escapome do peloton cun ritmo normaliño.

O instante escoito unha bicicleta detras miro e vexo a Panchito Anda a Dios jaja viña a miña caza o tipo! E hai lle metin dous piñóns mais e nada xa deixei desfeito o tipo e levome o maillot de montaña! Jaja

reagrupamonos e seguimolo camiño cara Cuntis, nun continuo sube-baixa, onde se produce outra escapada de Andres, Pato e Juan pero pronto os neutralizamos.

Parada técnica para que algúns collan auga, outros fagan as súas necesidades (mexar) e Andrés avisando a Carlitos de que imos cara Vilagarcía. Seguímos cara Vilagarcía e xa empezan a falar sobre o repeitazo chamado O Pousadoiro, xa estaba eu acojonao do tremendo repeitazo.. empezamos a subir e a min xa me entra o nervio e veña de pe, poñome en cabeza e escoito enfilar a miña roda a todo cristo por atrás jaja Pero as miñas ansias por manter o maillot da montaña eran grandes, e a xente empezouse a quedar... chego o último repeito, miro para atrás, e vexo a oscarito ca súa SPD-OEA TEAM e coronamos os dous xuntos!

Volvemonos a reagrupar e chegamos a Vilagarcía onde nos encontramos a Carlitos ca family. Despois de charlar un pouco volvemos a carretera, ou mais ben a terracita jaja Paramos a tomarlle unha, neste caso a primeira jajaja E aquí nos deixou o Pekeno que tiña que ir pa casa, e alá marchou.

Volvemos a sair, ahora enserio, direción Catoira para ir para a casa, e veña a relevos tirando a fuego sen novidade ata padrón onde algúns empezan a decir que si había que ir por urdilde pa pegar unha boa volta, pero nada tocou ir pola picaraña e para chegar os 100 km baixar por Ortoño, e como non, habialle que tomar a última antes de chegar a Berta. E aquí acabou o día con 113 km para min e un bo dia de bici cos OEA.

Un saúdo chavalada!! 

**Taboada**

FIN DE SEMANA OEA INTENSO

Hola chavalada¡¡¡

Qué¡, xa descansastes da crono, nocturna, partido de España....?? Vaia finde eh.... A verdade e que foi intenso intenso, e moi positivo. Vamos por partes xa que foron varias as citas dos OEA´S. 

1. XC CASTRO BARBUDO (TARAGOÑA) Open Galego XC
2. IV NOCTURNA OEA
3. I CRONTRARRELOJ CASTROFEITO by Suso Beis.

XC CASTRO BARBUDO (TARAGOÑA) Open Galego XC

Pois a fin de semana comeza en terras do Barbanza, mais concretamente en Taragoña, mais concretamente no monte do Castro Barbudo. Era a primeira vez que se organizaba unha proba de rally neste circuito e quixeron facer un recorrido técnico técnico e..... conseguirono. Personalmente, algunhas das baixadas vinas demasiado perigosas, sobre todo a que baixaba dende o alto do monte unha vez que chegabas arriba de todo. Esas pedras con escalóns, esas baixadas sen apoyos, pffff. Pero bueno era o que había. A subida larga e tendida sen complicacións. 

Logo das voltas de recoñecemento, pasamos os momentos previos á competición. Bici ok, Taboada ok, eu ok, parrila das sardiñas e GOOOO¡¡ Vaia saída. a verdade e que sairon todos coma tiros e o meu non son as saídas tan fuertes....


As primeiras voltas foron algo complicadas debido á cantidade de xente que había polo trazado e que facían as voltas bastante pesadas. Pero pouco durou a festa xa que na segunda volta e nunha das zonas mais complicadas sufrín unha aparatosa caída ó bater coa rodilla esquerda contra unha pedra. Son desos golpes sen ferida pero que dan no oso e pfff alí quedei 5 minutos ou mais sen poder mover a perna. Gracias á xente que me axudou a moverme ;) En quente parecía que a dor pasara e volvín arrancar cunha rabia.....e case caio de novo. Por eso me dixen, calma, que hai que acaabar, as carreiras son moi longas..... O dito. Seguín correndo e co obxetivo de manter a 3ª posición que volvera a conseguir. Cada vez o circuito estaba algo mais traballado e xa se conocían mellor as baixadas pero ainda así.... 

Quero aproveitar dende aquí para mandarlle ánimos a Nando que nesta carreira sufriu unha caída moi moi aparatosa e tivo que ser trasladao ó hospital. Por suerte O CASCO fixo o seu traballo e agora esta na casa, eso sí, todo escarallao.... pero sen nada roto. USADE O CASCO SIEMPRE¡¡¡¡¡ 


Continuo, na última volta sentinme algo mais fuertes que nas anteriores e dixen, ala vou, a dalo todo, e con moita cabeza subin o ritmo nas subidas e controlei nas baixadas cando de supeto na ultima subida vexo ó que iba 2º clasificado, Borja de Castro Barbudo. A verdade e que se coñecía o circuito como a palma da súa man e vaia carreira que fixo, si señor¡¡¡ Noraboa. O dito, vino, e dixen a por él. Conseguin adiantalo e separarme de el o necesario para entrar na meta en 2ª posición e rematar enteiro de corpo e bike.

Por outra banda Carlos T desta vez non rompeu nada na bike BIEN¡¡¡¡ peroo as súas mans non aguantaron a presión e tivo que abandonar polo dolor que lle causou a opresión dos nervios da palma da man.... De todas formas, ánimo. Xa vos contará el que tal.

E como non darlle as gracias a SUSO BEIS por vir a vernos, sempre dá ánimos ver a xente do club animando...

 IV NOCTURNA OEA

Sábado 30 de Xuño, 21:30 horas, presumiase unha chegada por uns minutos tarde pola miña parte (Pekeno) xa concienciado do tipico vacile almendrao! sempre a esperar por ti ! Chego ao NY  e atopomo co Presi, a bici do presi e...Martín !!! Pensando que a xente non fora ben avisada revisamos mensaxería OEA e todo estaba ok, confirmado por Kiko que estaba a tomarlle unha coa familia e que non podía vir porque tiña que traballar ao dia seguinte. Chamada Jory para saber se viña e a Suso de que si queria que dera a volta que probablemente por falta de asistencia se cancelara a IV Nocturna OEA...ao final salimos o Presi, Jory, Oscarito (hai que mercarlle un reloxo), Suso Beis mais eu, Pekeno en direción ao monte OEA tamén coñecido como o Rubial ! A leria comentando os diferentes porque? da falta de asistencia, uns que si por pereza, outros que para descansar para a esixente crono do día seguinte....todo teorias. A todo esto, a rodilla de Jory era case tan grande como a súa cabeza...Imos pasar o detalle de que cazamos a varios OEAs de tapitas jajaja.

Encaramos a subir pola estrada ata Gundín onde chama Pato que seica nos colle no baixo do Rubial e que el sube directo ata Macedos. E así foi, empezamos a subir, a noite xa se botara enriba de nos e nesto a súa Presidencia pincha de diante (vaia asco de cubertas seica jejeje) e nesto, vemos unhas luce...moi raras nunha noite como aquela, Oscarito escondeuse detrás de Suso, pensando o peor, vemos aparecer eses cabalo de 29 que ten Pato !!!!. Subsanamos o problema do pinchazo e veña para arriba !!! O certo é que ese asfalto faise pestoso! Eu funme probando un pouco a ver como imos de forzas e se dou controlado a respiración. Pasado o peor e xa llaneando, escoito como se moven por detrás ! Non se sabe moi ben como, din que hai espíritos soltos que as noites de verán pasado o día de San Xoán, eses espítiros cébanse cos bos ciclistas coma min e claro...estes espíritos vagantes que son os cadáveres das 3 marchas OEA empuxáronme ao arró e arrastraronme a faciana polas pedras !!!! Esa é a versión oficial, aínda que a realidade foi que Pato e Suso viñan a por min, e por pintala mona Sprinto e miro para atrás a "ver" por onde veñen, e cando miro para diante...plas! ostiazo no arró (fixen honra ao nome co Club)! Levantome cagando leches, Suso así que alumea para min asustase...todo cortado por brazos, pernas e pola mira fermosa cara ! Unha lavada e como novo ! Risas dos presentes e para arriba a sacar as fotos oficiais !(Jory subeas). Todos a baixar polo monte, menos eu que por medo a matarme outra vez baixo polo asfalto. Deberono pasar moi ben porque cando baixaron, o Presi fai unha delicatesem de pasada polo exterior con cruzada incluída ! Baixada rápida polo asfalto ata o primeiro Bar aberto, onde eu me fun cambiar, unhas cocacolas e para a casiña, que hai que descansar que ao día seguinte tiñamos a I Crono Suso Beis, a cal vos relatará Oscarito !!!

Fdo. Pekeno


I CONTRARRELOJ CASTROFEITO

Bos medio-días a todos corzos! Recollo o testigo do meu compañeiro PekenoSaltón e vou intentar narrar a experiencia da 1ª Contrarreloj Castrofeito, que corría da man de Suso Beis.

Os invitados eran moitos, e fletamos diversas furgallas de autónomos para ir cara alá. Algún como Angel non se debía ver cheo que foi en bici ata alá pa ir quentando. Entre pitos e flautas, e aparcar e desmontar, e risas con uns risas con outros, vaisenos a cousa a casi as 11. O tempo era perfecto, nublado, así que a nadie lle iba a saltar o termostato polo clima.

Formamos pelotón do que falta Jory que por caer non estaba operativo, así que levou a furgalla de apoyo no que sería a volta de quecemento/recoñecemento do trazado argallado por Suso. Casi todos ibamos memorizando as pendientes, os cambios, o vento, etc. Eu disfrutei moito de rodar así casi 20 tipos con furgalla de apoyo detrás. Parecíamos un peloton UCI PRO-TOUR.

Un total de 18 km que ben se poden resumir en 4 sectores: o primeiro de llaneo picando para abaixo moi moi rápido, para coller un cruce que nos leva a unha zona de 2 repeitos de potencia cortos. A terceira parte ata chegar á subida un pouco rompepiernas e despois un colofón de 3km de subida tendida para acabar na rotonda.

Sin máis que comentar, porque cada un faríao ó seu ritmo dentro de estar mais ou menos entrenado. Eu non estaba moi entrenado a verdad, pero o trazado íbame moi ben a como son eu. O resto? mellor mirar os tempos:

Clasificación General: 1º M.Prado, 2º SusoBeis, 3º Oscarito,
Angel, J.Rouco, Mon, Sergio, Ito*, Panchito*, Pato, C.Taboada, Andrés, Carlitos*, Pekeno*, Carlos, M.Vilacoba, Su Presidencia.

Algunha que outra sorpresa tanto positiva como negativa que non vou entrar a valorar... jajaja eu vou falar por min e digo que me jode que se me escapara Suso por 14seg. Prado foi unha apisonadora sin rival, cun tempazo. Hai moita xente na zona media da táboa o cal indica que andamos todos moi parexos de nivel.

En Cat A Sub-35: Oscarito-Mon-Sergio
En Cat Máster: M.Prado-SusoBeis-Angel

E despois de intercambiar impresións, coller aire, e gardar as bicicletas... a encher o bandullo! Vaia picoteo que nos tiña reservado Suso, con boas vistas e un tempazo, así da gusto facer eventos!! Gracias ós de fóra por vir compartir a mañá, e gracias a SusoBeis por prepararnos algo tan tan chulo, que creo que que se vai convertir nunha fija no club.

Un saludo a todos e a darlle ó pedal!!! (Carballo se acerca...)

Oscarito! --

saimos pola maña 4 oeas mais1: sergio, carlos t, adrian e eu (pai de carlos t pp) sen rumbo que si pa aqui que si pa ala. decidimos ir polo camiño do rio, mirando nas setas hacia picaraña.dandolle de comer a un can e persiguiunos durante 2 kilometros. unha vez no percorrido rotura de cadea de kiko, que si por aqui, que si por ala, nos sabiamos ven os camiños, baixamos polos cortafuegos, ali deixounos pp t e seguimos os 4 oeas camiño do milladoiro, subind polo camiño portugues, onde eu quedei no milladoiro e os outros 3 baixaron pola senda verde, espero que lles fora ben.

ONS- EMBALSE DO TAMBRE

Como sempre as nove e media xuntamonos un puñado de oeas (Sergio, Carlos T., Adrián, Angel, Carlos Paz, Panchito, Kiko, Andres) e unironse a nos Manolo Toimil e o  amigo dos juveniles (non me acordo do nome), e cando estabamos para marchar chegou Juan na furgona, esperamos que se prepara e arrancamos camiño do embalse do Tambre. Despois de 3 km, a altura de Castrigo empeza a larga lista de baixas do día, primeiro Sergio con problemas mecánicos e sen que nos deramos conta xa non estaba, pouco despois Carlos T. que lle perdeu aire o amortiguador e foi para casa a hinchalo. Fomos tirando cara brión e o pouco Adrián que debeu de ter remoredementos de conciencia  marchou para acompañar a Carlos, con el levouse o seu amigo...

Os que quedamos fomos tirando cara Ons pero esta vez subindo primeiro as Torres en sentido inverso da baixada da primeira marcha OEA, desde ali camiño de Rañalonga para logo facer as pistas rápidas que levan a  Ons. Aqui Kiko dounos o susto da xornada o meterse un osti...., deses que marcan epoca. Despois de perder o control da bici e ir pola cuneta un cacho sen  conseguir traer a bici a pista marcouse un recto que acabou saindo por encima da bici e quedando deitado no medio dunha silveira (pena de foto, jaaja) sacámolo de entre as silvas e despois dun lavado dos arañazos no pilón decide marchar para casa un pouco contusionado (nada de importancia) e con el Toimil para acompañalo.

A partir de aqui e xa solo 5 ciclistas facemos a ruta completa polo beira do  Tambre,  con cuidadiño (sobre todo Juan ainda dolorido do seu último contratempo)  pois non queriamos ter máis baixas no dia. Ainda houbo tempo para unha rotura de cadena de Panchito para rematar o día.

Desde aqui descenso pola baixada dos cabalos e parada obligada na de Pepe Rey, tapitas e canda un para a súa casa que facia moito frío.

un saudo

XC ARTEIXO

Bueno amigos, como sabedes o xoves Jory e eu fomos comepetir a Arteixo. A cousa empezou sobre a 1 do mediodía, vehiculo oficial OEA listo e arrancamos, eso si, botanto gasoil jaja

Bueno chegada a arteixo, subimos o monte e aparcamos.

Montamos as nosas monturas e alá imos botarlle un ollo o circuito. Primeira impresión, empezase nunha baixada bastante complicada e logo un repeitazo que non viña a nada e a seguir baixando. Logo desta baixada toda viña a subidiña, rotisima, chea de pedras grandisimas, para doble! Seguimos subindo ata unha subida algo mais rodadora e rápida que desencadenaba noutra baixada de lousas grandísimas cheas de  areilla que che poñia os pelos de punta. Logo desta baixada chegaba o fuerte un repeitazo duns 100 metros de morder manillar non, de morder o puente da horquilla, MIMA!!

Logo viña unha baixada mais rapida tipo llaneo e chegada a meta. Ainda non eran horas e quedaba moito, asique Jorge decideu deitarse un pouquiño na C15 que non lle chegou o sono da noite anterior jaja Pasado este tempo empezamos a quentar, as ansias por empezar xa se notaban... Preparados na liña de saída cando escoito dende adiante que me din “Taboada non caias!!!” jaja Vale consello escoitado e a concentrarse..

Piiiiiiiiiiiiiiiiiii sona o pitido e ala vamos! Merda non daba enganchado o pedal, pero cando enganchou veña a sprint! Chego a primeira baixada cos ultimos e cando empezamos a subir...Ostiá, estou 3º!! Pois nah, vamos a manternos aquí. Empezamos a subir o 1º a un ritmo alto, pero eu a roda do 2º que levaba un ritmo axeitado a min. Contra o final pasame un como unha bala, pero eu concentrado no de diante. Entramos na segunda baixada e logo no repeitazo grande... Eu pensando para min “ben ben seguimos a roda”. Acabamos o repeito e nese intre era o momento de deixalo alí, fagolle arrancada en llano con baixada despois, e empezo a separarme del, volvia a estar 3º. Pero cando me dispoño a coller unha das últimas curvas cara a meta sinto que o líquido do neumatico empeza a salir... Merda merda merda ahora nooon! Pero nada, desllantei e ensarillouseme todo na llanta... outra máis...

Chego a meta ca bici na man e gardoa na C15 e vou para o circuito animar a Jorge.

Poñome na primeira baixada, cando pasa a primeira vez ben, pero cando pasa a segunda... enganchoulle o acople nun pino e saleu lanzao por riba da bici, VAIA OSTIÓN! Pero Jory é Jory e levantouse como un fuego e veña outra vez. Decir que pese a que foi as ultimas voltas a nada do 3º non dou conseguido collelo pero nada, está fuerte e para a próxima papao!!

Bueno e así nos foi a nós en Arteixo !!

Abrazoo!

Carlos!

TROFEO XC GONDOMAR

Outra fin de semana mais, e xa van unhas cuantas, os Esfola Arrós volven á competición. Esta vez tocaba Gondomar. Circuito moi bonito, técnico, revirado, con saída en costa arriba....Tiña todos os ingredientes necesarios para ser un circuito duro, moii duro. 

Arrancamos ca chaparrita OEA (c-15), Carlos T. mais eu, logo de meter todo o tinglado na furgalla. Carpa, neverita, mesa de playa....etc etc. Menudo lio dios. O camiño pola autopista como de costumbre, sen novidades. Unha vez chegamos ó circuito fomos para o padock, si si, tiñamos sitio reservado para aparcar e montar a nosa carpa. Moi ben este detalle. Quitamos de moqueta, rodillo, material auxiliar e ala, a comer¡¡ como reis ali. jejeje

Perfil de tres voltas ó circuito.

Chegaba o momento de ir a ver o circuito, e as pequenas modificacións que tiña. Decir que estaba moi currado, pero tiña cada costiña....que lle tiraba do peito, pffff. Logo da volta de recoñecemento, chegaba o momento de prepararse de verdade. Monto rodillo e a pedalear para non perder calor no corpo, ainda que con 25º de temperatura.... pouco se perdía. O dito, pasaron 15 minutos e para a parrilla de saída. Alí esperamos 5 minutos máis, que si, xa sei que son 5 minutos e non parece nada pero fanse interminables....O caso e que desta vez puxéronnos bastante adiante e mezclados cos elite e buenno solo polo feito de estar ali metidos xa tiñamos que salir a fuego jejejeje. Salimos e bien¡¡ parece que imos ben posicionados, Magallanes escapase, normal, Nando, sale xenial e colocase diante miña e de Lucho Carretero. Intentamos seguir con bo ritmo para que Nando non se escape pero pff como vai. Lucho ponse diante miña e tira por min un pouco pero chegamos a unha trialera bastante inclinada na que él iba algo pasado e tivo que frenar para non caer, eu que iba a roda, tamén frenei e mesalín algo da trazada, e entre que volvo a coller a bici, monto e tal....Lucho xa se me marchara....e ostias, xa non tiña quen tirara por min..... Desde ese momento a carreira a non foi o mesmo, intentaba ir fuerte pero non había maneira, as referencias non as tiña e aínda que parezca mentira é jodido....Debo de decir que as pernas non as tiña ó 100%, non as notaba soltas de todo, pero bueno. A partir de aquí intentar disfrutar dos saltos do circuito, das voltas, da xente....Moi chulo todo. 

A carreira rematou cun bo 4º posto, que penso que non e mal resultado, seguimos ahí arriba entre os catro primeiros, e penso que este ano en Categoría Senior hai moito nivel, mais que anos anteriores. 

Que decir de Carlos T., pois que en categoría Junior anda ahí ahí, collendolle o aquel. A saída moi ben polo que me dixo e iba cun bo grupo pero logo, indo detrás do 3º, este non sei que lle fixo nunha das baixadas que o pobre de Taboada para esquivalo bourou contra un eucalipto e magullou un hombro e unha rodilla, tendo que abandonar por moito dolor, unha pena xa que posiblemente trouxera un trofeillo para a vitrina peeeeeeeroooo. 

E nada, ó final quedamos a ver a emocionante carreira de relevos que estivo moi animada sobre todo ó final e logo de recoller o petate tiramos millas para a casa. 

PEDROSO

Bueno amigos, un domingo máis saímos os OEA. Uns en carretera direción paxareiras e Adrián, Sergio, Necho, Kiko, José (non o noso José jaja) e eu en montaña. Chegamos as tetas  as 9:30, estabamos todos dispostos a sair, pero a onde tocaba? Adrián atento o calendario xa contestou rápido e veloz “O Pedroso!” jaja. Pois bueno alá imos, empezamos a subir polo camiño de Santiago, e chegando a aldeanova por un llano sinto unha lata caer o chan, que pasou? Adrián que iba ca mochila nunha man e o movil noutra “Y pasó lo inevitable” jeje Seguimos andando ata que nun dos cruces de carretera Kiko, o noso sherpa o domingo, nos manda por un camiño paralelo... Seguimos a Kiko, ata aquí ben, ata que vemos unha costiña pequena na que xa empeza a haber queixas por parte de Necho e Adrián, os tipos solo querían baixar... E empezamos a subir a un ritmo decente, encontramos zonas de subida rotas, con moita lama pero moi divertidas, polo menos para o meu gusto.

Ata que chegamos a un cruce onde a dereita había unha subida das que tiran dos co***ns.. Sergio e  eu a favor de tirar por aí, José imparcial, e o resto a favor de ir polo llano, pero como un Necho tira máis que Sergio e eu tivemos que ir polo llano jaja

Seguimos andando ata que ZAS! Non hai saída, volta cara atrás... collemos outro camiño e saímos a unha carretera, cruzamola e metemonos por outro camiño onde ZAS outra vez! Sen saida jaja Demos volta e de súpeto non sabemos se foi un intento de coller unha cachopa como rotonda, baixar da bici gastando o mínimo de enerxía ou o que fose, pero Adrián volveu a meterse un ostión criminal (e con Sergio delado para escarallarse) jajajaja Despois deste pequeno percance seguimos por carretera..

Aquí tiben eu un problemilla con Kiko, ibamos subindo, non o vin e pegueille co eixe da roda na perna, bo é que non foi nada... O sair da carretera enlazamos co camiño polo que vimos do Mercuto cara o Pedroso, o que pasa por diante da casa do tolo este, non saes?

Chegamos o Pedroso, merendamos, pero sen subir arriba!! E para sorpresa, non baixamos polo descenso.. para eso levei a Mondraker... (estaba a Scott sen pastillas, pero haise que queixar igual jaja), según Kiko “Non oh, baixamos por este camiño que colles outro alá que das a non sei onde que enlazas co camiño de Santiago..” Xa nos ves a todos con cara de Papanamericanos, pero aceptamos, baixamos e vamos dar a carretera asfaltada que sube o pedroso, Kiko e os seus camiños.. Pois nada aí Adrián e eu xa nos ensañamos polo descenso e o resto pola pista rápida. O chegar abaixo, abandónanos Kiko que marcha para a casa. Seguimos o camiño ata Bertamiráns con 2 percances. Un foi unha muller con dous cans que a pouco máis van os cans o carallo (ou nós), e despois uns alemáns, os que Sergio iba tan concentrao baixando que lle meteu un codazo a Alemana e alí quedaron maldecindo a Sergio no seu idioma, se tendes dudas co Alemán preguntadelle a Necho que creo que ten  un FP de tradución pola maneira de traducir jajaja

E nada, chegamos a Bertamiráns , pasamos pola casa do Presi polos botellíns e pa´casiña.

A ver os carreteros se fan a crónica que a dos 101 me parece que.. jojo

Abrasooos!

Carlos! (o de 17 anos jaja)

XC POIO E MARCHA BTT LOUSAME

Hola amigos e amigas dos OEA´S. Outra semana máis, outro fin de semana mais os compoñentes do club botámonos ó monte a dar pedales. Houbo dispersión de membros. Uns a Poio á carreira de Samieira puntuable para o Open galego de BTT, outros a Ponferrada ós 101 Peregrinos, e despois o domingo o resto á marcha btt de Lousame. Faremos un pequeno resumo da carreira de Poio e da marcha de Lousame.

XC POIO (28-4-12)

Sábado, 12 da mañán, equipo de competición OEA formado por Carlos T. e Jory preparado para arracar para Samieira, todo supervisada polo noso presidente, que nos axudou a ubicar a archiconocida CARPA OEA jeje co seu PHOTOCALL que papa solo. Listo todo o "merchandaising": carpa oea, photocall oea, cacharra oea, bandeira oea, toalla oea, imán oea, e furgalla oficial C-15 OEA. 

Arrancamos cedo, para comer ala, montar todo o tinglado, ver o recorrido e facer todo con calma. Unha vez que chegamos alá, había sitio dabondo e comezamos a desenvalar todo. Montamos carpa e photocall, a verda e que da outra imaxe ehh, quitamos o rodillo, moqueta oea jejejje e ala, ahora a comer, detalle, mesita de playa, jajajja apuntado para a próxima, e bridas, e cuchillo. 

Logo de comer decir que o tempo se nos botou un pouco encima...pero bueno, solventamos dito inconveniente de maneira eficaz cun bo quecemento, xa en rodillo. A comida xa baixara bastante ben e o corpo tiña ganas de tralla. O circuito de Samieira?, qué decir. É moi técnico e roto, subida larga e ancha de coller ritmo duro e logo a baixada con moita pedra, algunha suelta demais. 

Tocaba o turno de ir para a parrila de saída e prepararse para dar un total de 5 voltas a un esixente circuito de 6 km. Taboada 4 voltas en categoría Junior, xa vos contará a súa experiencia nun comentario. O dito, saída conxunta de élite e senior, e claro coma foguetes para arriba. Decir que non me gusta nada esta saída conxunta, saímos detrás de todo e pasanme cousas como o que me pasou, que iba detrás de uns e soltaron unha pedra que con tan mala suerte doume no canto do freno de disco e abreumo un pouco e dobloumo, o que fixo que fora rozando toda a carreira, ainda que eu pensei que era un radio que me rompera... Pois eso, saída a fuego e como siempre eu que intento ir cara adiante, pero as saídas tan rápidas non son o meu e comeza a pasarme a xente. Quedo rezagado nas primeiras voltas ó 6º lugar. Sufríin bastante para intentar aguantar o ritmo dos da cabeza nas subidas. Viñeron as baixadas e ala imos, coma tolos. A primeira volta xa tiven un percance con Ruben (Verín) que querendo apartar botoume un pouco da trazada e fun contra un eucalipto, pero puiden seguir case sen problemas. 

Logo nas seguintes voltas comecei a sentirme algo millor pero o ritmo diante era bastante fuerte, sobre todo nas subidas, ese ritmo fuerte subindo a min mátame, pero bueno intentaba aguantar e costa abaixo a dalo todo, literalmente, e claro pasa o que pasa, que no mismo punto que na anterior volta, e adiantando de novo a Ruben (Verín) salinme un pouco da trazada e do rápido que iba non puiden rectificar, resultado, caída wapa despois de petar contra unha cachopa....Ver video....

Tan pronto caín púxenme en pie e para diante outra vez, pero bueno xa non foi o mesmo, a rabia de caer puido conmigo e o dolor na perna e brazo esquerdo tamén. O resto da carreira foi intentar manter diferencias coa xente que me perseguía e asegurar o podium que me costou sudor e sangue. A última volta xa foi tamén bastante de manter e non caer e seguir o consello de Fátima, que me berrou por caer e se volvía a caer.....jejejjeje. Por eso que lle fixen caso. 

Pola miña parte decir que o podium e a carreira foi moi bonita, ainda que moi moi dura, polo menos para mín. De sensacións iba ben pero de pernas...non tan ben e as caídas deixáronme tocado física e moralmente... Por eso que este 3º posto me sabe moi ben. 

Carlos T. por fin remata unha carreira de XC, e personalmente sei o importante que é. Darlle ánimos para que siga aprendendo a correr, non solo e dar pedal, hai que ter moita cabeza e conocer e controlar moitas variables como recorrido, adversarios, bicicleta.... Fixo 6º e acabou moi contento, que é o que interesa. 

Darlle as gracias a Manuel, Patricia e fillos por vir a vernos e animarnos, sodes un apoio moi bo, e sempre da gusto escoitar ánimos dende a barrera... 

III MARCHA BTT LOUSAME (29-4-12) 


 

Logo da xornada de competición, tocaba vuelta a la calma e que mellor forma que facendo unha marcha de 40 km, con 1300 m de desnivel e un recorrido acojonante. 

Quedamos ás 08:15 para arracar, xa que era ahí ó lado. A todo esto, na furgalla de Panchito que VAI A DIOS¡¡¡

Asistentes: Necho, Sergio. Panchito, Carlos T., Adrián A., Manuel V e Jory. E Taboada´s father como asistencia jejejje

Recollida de dorsales como mandan los cánones e arrancamos. Como non podía ser de outra maneira e ven sendo un clásico, os OEA´S de últimos. Saída sen complicacións polo circuito de BMEQUIS que a mais de un xa se lle atragantou jajajajjajja. Polo resto sen complicacións e sen problemas, salvo algún atasco ó principio da ruta. Tramos moi chulos, recorrido traballado, marcado, ben sinalizado e os OEA´S que comezan a coller ritmos diferentes. Ata o primeiro avituallamiento non houbo moitos problemas salvo unha señal que estaba un pouco alta demais para a vista e nos colamos moitos en dirección contraria, menos mal que demos a volta e sen problemas. Logo da primeira parada con naranxas, chiculate, e demás bebidas, continuamos algo mais xuntos hacia o alto do primeiro monte onde estarían as subidas mais duras da ruta, con pendientes de ata un 22% que realmente se facían moi duras, pero ca fortaleza mental e física de un OEA, subiuse sen mais. Unha vez no alto e logo de meterlle ó corpo unha proba de todo o surtido de chocolatinas, cañas, futa, zumos etc que había por alí continuamos. 

Panchito en pleno vuelo

Segundo a organización dende este punto xa "ERA TODO PARA ABAIXO, SEN DAR PEDAL 16 KM" malditos ca...., jajjajajja habia bastante baixada e moi chulas por certo pero tamén subidas pestosas que se fixeron mais que amarradas a medida que o día se puxo gris e caeu unha granizada potente potente. O barro apareceu e claro....a chavalada non está preparada para conducir en barro. Resultado: Adrián A. ó suelo e o compañeiro Carlos T. idem, os dous por problemas de presións en neumáticos dianteiros jejeje

                                                                                                   

Jory no tramo espectáculo ca doble....

Todos os que fomos quedamos moi contentos co recorrido, e que chovera e granizara e estivera o terreno algo mais húmedo e resbaladizo non fixo máis que darlle un toque épico á ruta que xa de por si lle chegou en dureza.

A todos nos chegou ó peito, pero quedamos contentos co trato recibido.

Ó rematar a ruta, como siempre, lavado de bikes onde se quedaron bastante cortos co tema das mangueiras, recollida de material co tempo xa moi pestoso, ducha (auga fría jejeje), e intentar arrepañar algo dos pinchos que houbera xa que pouco vimos. Menos mal que había pan e ensaladilla por alí. e algún que outro helado. 

Xa para rematar había un sorteo e alí estábamos os OEA´S comentando a xogada entre todos cando de repente , e xa no último regalo a sortear, vemos que sale o dorsal 186, e quen era???? JORGE PÉREZ FERNÁNDEZ¡¡¡ jajajja Tocoume o regalo estrella de unha fin de semana para catro persoas nunha casa de turismo rural juju. Eu flipando alá fun co meu heladito darlle a man ó Excmo Sr. Alcalde de Lousame que me entregou o detalle. Logo de comentarios jocosos ó respecto, arrancamos para Bertamiráns ca idea de parar a tomarlle unha e o destino foi a nosa taberna, o NY, donde nos enchemos a tapitas e algun que outro a outra cousa jejejeje. Moi bo día señores¡¡¡ A próxima está á volta da esquina. 

E bueno esto foi todo esta fin de semana, valeu a pena. Por Ponferrada, sei que todo foi moi  moi ben, rematando todolos OEA´S asistentes e incluso Dabiz fixo podium na categoría de Duathlón¡¡¡, cun fantástico 1º posto ;) Pronto crónica.

Un abrazo a tod@s. 

Jory

P.D: comented

VIGO BIKE CONTEST (OPEN DE ESPAÑA BTT)

Hola chavalada¡¡¡

Logo da resaca da Marcha OEA, tocaba a volta ás competicións. E menuda volta, nada mais e nada menos que un Open de España, en Vigo. TREMENDOO. Bien, por partes.

Domingo 7 a.m. sona despertador, en pie, a vestirse coa roupa OEA, e para desayunar. Café, tostadas, zumo e platanillo. Salimos de Bertamiráns Carlos T. mais eu dirección gasolinera para recargar o deposito da ultrasónica C-15 que xa estaba lista de novo, logo do intento de roubo, jeje. 

Autopista como siempre, musicacha de concentración e chegamos a Vigo ciudad. Ostia¡¡ son as 8:45 e ás 9 cerran entrega de dorsales¡¡ modo trameado ON. No diré más, pero cruzamos todo Vigo coa c-15 rujindo. (outra cousa non fai eh ajaja). A todo esto, falando con Taboada polo temos da inscrición, démonos conta de que algo fixeran mal, non pagar jajaja. Entramos na caseta de entrega de dorsales e SORPRESA¡¡ a miña licencia non era a miña, era a de Oscarito, ¿cómo carallo apareceu alí? nin p.i., pero case me costa non poder participar na carreira, ainda que finalmente non tiven problema. O que si que tivo problemas foi Taboada, xa que non aparecía inscrito e debía pagar 30€ por un viaxe, jajajja entón dixolle que nahh.

 Como a saída da miña carreira non era ata ás 12:00 e eran as 09:30 decidimos preparar a miña bike e ir ver a carreira dos Masters. O circuito para min e o mellor de toda Galicia, encántame. Non ten zona de pedras case, baixadas limpas e rápidas e con raices, subida larga e algo pestosa pero unha baixada moi chula, e o mellor de todo, XENTE animando. Qué gusto da ver a tanta xente berrando e animándote, é o que mais me mola das carreiras e claro un que se quenta.... e por suerte todo me saleu ben pero algún saltiño que outro podía evitalo jeje. A carreira dos Masters unha pasada, un nivelazo de corredores e cómo andan os moi cabróns. As baixadas dende fora vense máis impresionantes que dende dentro...

Pouco a pouco o tempo pasaba e era a miña hora, a hora de comezar o ritual de quecemento. Arranco a cambiarme e a rodar. Non me deixaron dar nin unha volta ó circuito pero bueno, recordabao do ano pasado e non cambiara case nada. 1h de quecemento mas/menos e chaman por nós. Á Parrilla das sardiñas, digo á parrilla de salida jeje. Ali había moito pro de dios mimah, que si Coloma, Mantecón, Trujillo, e un largo etc que son habituales das copas do mundo. A miña categoría era unha mezclilla de elite e senior. EXPERT lle chaman, como os electrodomésticos si jajaja. Alí estabamos uns 20 tipiños. Conocidos e desconocidos. Nando, Anxo, Miguel Penedo, Luciano Carretero....etc. Objetivo? Entre os 8 primeiros estaría ben. Pistoletazo de salida e ala vamos¡¡¡. As pulsacións suben de repente de 0 a 100 e parece que na primeira subida o corazon se vai salir pola boca pero bueno imos collendo sensacións metro a metro... A primeira volta e parte da segunda fagoa con "Lucho", ritmo medio-alto en subida e conservador en baixada. O circuito impresionante, xa estaba moi pisado, non choveu case nada e ainda que estaba resbaladizo a larsen tt 1.9 amarrou bastante ben. Antes de comezar a baixar na segunda volta adiantolle a Luciano intentando apretar un pouco mais na baixada e consigo ganar unha pequena vantaxe pero arriesgando algo mais da conta....e incluso perdendo a cacharra da auga. Sen auga nin de coña seguiría aguantando e menos mal que tiña a Carlos T. cun bidón para min. VER VIDEO 

Logo de recoller o bidón de auga e meterlle un chopo grande sigo dándolle duro. Vexo que os perseguidores están preto pero eu non apreto mais xa que á larga eso pódete matar.

Última volta e paso por linea de meta como un animal, case me vou ó chan e a xente flipando ca cruzada que lle metín xD Son un caso perdido cando me quentan jejeje. Esta última volta xa se facía dura dura, sobre todo un tramo de subida no cal era bastante complicado subilo todo na bike e ó ter que botar o pe ó chan pffff como se poñian as pernas madre mía, duras duras¡¡. 

Por fin comezaba a última parte, a zona de baixada, control control control e cabeza, decíame a min mismo e ala, pasolle a un biker por encima ca miña bici ajjajajja. O tipo era un almendraoo, a ver se me lee, siii ALMENDRAO e digolle Dereita¡¡ e o tipo non vai e se bota para a dereita?? jajaja ainda por encima cae e eu sen poder esquivalo pasolle ca bike por encima da sua roda (menos mal que non ll rompin nada xa que eran unhas SLR xD) e logo deste pekeno incidente chego ó ultimo km de carreira onde xa me pasan alguns dos pros, que maneira de andar jojo. Como molou compartir carreira con estos grandes ;) 

Finalmente rematei en 6º lugar, segun as clasificacións oficiais, onte no Facebook puxen 5º xa que no tablón da organización aparecía asi. Pero bueno que acabei super contento, con moi boas sensacións, sen caidas, sen roturas, e sen problemas musculares. Cousa que é de salientar. Dar as gracias a Carlos T. que estivo animando en todo momento. Foi unha gran experiencia para un aficionado ó ciclismo coma min...Sí señor. 

Un abrazo a tod@s. 

Jory

P.D: comented

2ª PARTE RUTA OEA 2012

Grado de satisfacción ca II RUTA OEA? 

Hola amigos e amigas OEA´S. Unha fin de semana mais os OEA´S tirámonos ó monte para seguir facendo reconocimiento do recorrido da nosa marcha o próximo 15 de abril.

Saímos da praza das Tetas con idea de facer a segunda parte. Para eso dirixímonos rapidamente á parte baixa do Rubial. Comezamos ca subida larga da marcha, 5 km de ascensión que comezan aquí nestas duras rampas no medio dunha aldea que ese día nos recibirán cos brazos abertos. A subida ata o primeiro descanso é bastante esixente, debido ás pedras é o equilibrio que debemos manter en toda a subida pero que non é necesario botar pe a terra en ningún momento. O descanso está situado preto da primeira caseta.

Na foto da dereita vemos o final da ascensión nesta primeira parte. Logo continuaremos por unha vaguada do rubial ata case a cima. Se ides ó facebook podedes ver algún dos pasos que deberemos atravesar para seguir subindo. 

A subida é moi esixente pero a verdade e que tamén é moi bonita. É do estilo da do ano pasado pero pola outra cara do monte. 

Unha vez no alto do Rubial teremos o gran avituallamiento como ven sendo habitual nas edicións anteriores para dende aquí baixar ata Macedos TODO por trialeras, si si, TODO. Ciclables para o 95% da xente (baixounas Dabiz asique.....jejejejjej) e donde poderedes descargar toda a adrenalina que teñades. 

Na trialera de baixada todos chegamos cunha cara de satisfacción abaixo que non era normal ainda que Sergio tivera algún percance cas pedras. Está chulisima. Dende aquí Necho abandonou por golpe e Carlos D. como bo cuñao acompañouno xD o resto seguimos hacia as Torres de Altamira case como todolos anos. Nesta última parte da ruta cambian algúns tramos pero para mellor, conservando a zona rodadora e rápida do final e as trialeras, añadindo unha super revirada no medio. A ruta acaba como sempre na baixada do cementerio do 30 e pico % de pendiente donde estará a cámara grabando e quitando fotos. 

Panchito con cara de "non queda nada de subida ehhhh¡¡¡"

Resumindo, esta nova edición ten de todo e mais e espero que todo o mundo se acerque a comprobalo o 15 de abril. Seguiremos preparando o monte para que este perfecto e disfrutemos ó maximo¡¡¡ 

Un abrazo.

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

2ª proba transgalaica 2012: Sanxenxo

quetal amigos! aos nosos milleiros de seguidores decirvos que a semana pasada non houbo crónica porque estábamos acabando de poñer a punto que será a terceira edición da nosa marcha. Unha pasada. Pero imos co deste finde que tamén tivo tela. Comando mtb nas tetas, como sempre, comando carretera rodador, 125km con pájara (normal...) de algún... non lle daba chegado Bertamiráns jajaja. Jorge, Sergio, Juan, SusoBeis, CarlosT, e eu Oscarito fomos a Sanxenxo.

O día empezou... mal, porque ao meu mobil non lle senta ben o cambio de hora e non quixo soar... así que me despertei de puta casualidad ás 7:15... nin desaiunei. ás 7 habíamos quedado, así que a montar todo a toda hostia e que sea lo que diosqueira. Arrancamos a expedición ás 7:30 (ah, todos estos horarios van "pola nova"). Ás 8:30 tamos en Sanjenjo desmontando o petate. Xa apretaba o calor pero non o sol. O sitio para montar o chiringuito era unha pasada, todo moi ben acondicionado.

Moito pro, moita rígida de carbono, moita xente quentando... dios! si que hai xente competitiva aquí. Entre uns 300 pros, éramos 50 cicloturistas, que se entende que íbamos a pasar o dia, pero eu xa que taba alí no allo da cuestión iba a dar todo o que tiña de min. Jorge tamén a dar o mellor consciente de que lle vai mellor en distancias algo máis cortas. Juan como un perro que é, Suso siempre moi concentrao, Taboada de juvenil por alí aprendendo o oficio, e Sergio... bueno, Sergio de risas con el jajaja

O circuito: dúas voltas para facer un total de 56km aprox. Iba coas forzas xustas ese día, pero máis me flaquearon cando me enterei que ainda había que subir a un monte 5km para dar a salida. Alá me iban as balas todas... jajaja. Glucosport, M150, sobras da cesta de navidad de Suso, Redbull, aquarius, powerade... eso foi todo o que bebín antes e durante, menos mal que non fixeron analítica ó final... jajajaja. Pero dalgún xeito tiña que suplir a miña falta de Kms. 

Arrancamos! eu e Sergio salimos 2 mins despois do resto. Salgo con forzas e rápido pillo ó trio calabera: Suso-Juan-Carlos. Adiantoos nun sendeiro facendo uso de todo o que aprendín de Kiko. Juan que se pica, pero esto non é unha marcha así que eu sigo ó meu. Primeira volta, e notome moi mal de pernas, pero vou adiantando a xente. Carlos que me quixo aguanta a roda pero fíxenlle unha goma de manual, das que me enseñou o Joyero. (suputamadre)

Logo enteraríame que tras esta primeira volta Carlos por pinchazo, e Sergio por non pasar o corte de tempo (iba reservando) non poderían dar a segunda. Eu sigo dándolle, pero sin gasolina nas pernas. Sabedor sempre do que me quedaba, porque había pasado por ese sitio unha hora antes. Os 5kms de subida fixéronseme eternos. Piquei de juvenil, pouco líquido, desidrateime e calambres. O circuito unha auténtica pasada, precioso, pero castigaba moito todo o corpo e tamen me doía a espalda de non andar moito na mtb.

Cando máis abaixo me topaba de ánimos... aparece un perro sin bozal. Su nombre? Juan Villaverde le llamaban. Eu xa pensaba... mekawen... ainda vou a ter que ir máis jodido ainda. Pero no. Unhas veces un outra outro fomos tirando mutuamente. Eu estaba vacío e con ganas de vomitar, e os 25 grados non axudaban. Desagradable pero acabei mais ou menos contento, para a proxima entreno algo máis ou esto non se disfruta.

Resultados: http://www.magmasports.es/fotos/1332687431_JrnK.pdf

Despois de cruzar a meta, qué mellor que o primeiro baño na playa al estilo OEA? pois eso! e despois? comilona de man de Juan hasta as tantas...! e despois? de paseo por Sanxenxo, que o día ben o merecía e habíamonolo ganado todos. Todos sufrimos e todos o pasamos ben, a verdad e que está moi ben esto da "competición" porque sempre te forzas e sempre das un pouco máis do que tes, pero despóis é satisfactorio.

A seguir entrenando OEAS! vemonos no monte e nas tabernas!

Oscarito! --

III CRITERIUM OEA 2012

O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje

A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche. 

Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas. 

Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.

Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron. 

Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50. 

E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje

Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós. 

Pois o dito, gracias por asistir  un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición. 

CLASIFICACIÓNS¡¡

1º Manuel Ces (Padronés)

2º Jory (OEA)

3º Anxo (As Cabras)

4º Suso Beis (OEA)

5º Juan (OEA)

6º C. Taboada (OEA)

7º Carlos D. (OEA)

8º Ángel Porto (OEA)

9º Manuel Pato (OEA)

10º Andrés (OEA)

11º Panchito (OEA)

12º Miguel (As Cabras)

13º Necho (OEA)

14º Sergio (OEA)

15º Pekeno (OEA)

16º Adrián (OEA)

17º Manuel V. (OEA)

18º Presidente (OEA)

19º José (OEA)

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos