II Marcha Cicloturista CC Botafumeiro: Monte Gaiás.

Tarde mal pero non arrastro. Ese podería ser o título alternativo desta aventura de mañán de domingo. 11 inscritos, e 2 rajados de última hora. A verdade e que a mañán non estaba para outra cousa que non fora quedar na cama descansando. Pero esa non é a filosofía OEA.

Cun temporal de 3 pares de co...ronas, estamos boa parte do comando OEA nas tetas esperando polo autónomo máis dicharachero da zona: Panchito-engaña-a-Diós. Quedou durmido e esperamos un bo anaco por el pero nada que unha subida a 150 pola autovía non solvente. Chegamos cando xa todos estaban arrancando de forma neutralizada para saír na praza do Obradoiro. Así que nada, reunímonos co resto da grupeta, e cada un polo seu lado e atallando por sitios recónditos chegamos a tempo.

"Pois non pinta tan mal, non chove" era a opinión popular. Uns 150-160 debíamos ser así a ollo. Poñemonos en marcha dirección Padrón e disfrutando do paseo por Santiago. Bo rollo e de historias. Non así para Angel-Joyero que foi tirando todo o tempo e papando un ventazo de frente incríble.

Durante toda a marcha a verdad e que ambiente moi globero, pero gustoume moito. Que si para a poñer chubasqueiro, ahora a mexar, ahora a coller auga... o bo e que o pelotón tampouco rodaba a altas velocidades co cal avanzábamos lento pero seguro: quedaba moito día ainda. No repeito da rotonda que vai para Dodro... sorpresa! Kiko animando/ríndose de nos. Nunca o tiven moi claro pero él estaba alí apoiándonos! 

Encaramos a subida do Treito. Mal pinta o tempo, pero co aire de cú faise moi fácil. Algúnha choiva intercalada refresca o puerto. Eu (oscarito), taboada e panchito, sabedores que ainda queda enfrentarse a SanXusto, imos gardando balas ("O que jarda sempre ten") mentres que Jory e Andrés protagonizan unha boa remontada. Pequeno, Ito, Pato e Carlos Abogado completan a comitiva OEA na ascensión.

Chegada ó pico Muralla e avituallámonos... e... CHAPARRÓN do siglo. Aquí a organización decide acortar a marcha e desviarnos a todos pola vertiente máis cómoda, sin baixar a Noia. (Decir que algún deu gracias al Señor e a todo o firmamento, porque iban máis que maduros jaja) Fomos escapando pouco a pouco da chuvia pero non do temporal que provocaba algunha que outra racha de vento moi peligrosa para os ciclistas.

Como sempre, o apunte globero para Carlos T, que pincharía chegando á rotonda de Martelo, e claro, os colegas de equipo Oscarito e Jory téñen que quedar cambiando a roda. Afurgalla de Oliveira queda con nós e unha vez reparada a avería, levaríanos en volandas e costa abaixo ata o pelotón. Velocidades de vértigo facendo un tras coche a 75km/h que lle deron un toque de adrenalina á mañan.

Por suerte reagrupámonos todos os OEAs para cruzar Bertamiráns xuntos e dar boa imaxe de Club. Saludando a propios y extraños, disfrutamos do momento. Pero pouco ía durar a alegría na casa do pobre, porque xa nos atopábamos subindo cara Santiago, eso si, ritmo moi tranquilo. Os máis desbocados xa empezamos a tomar posicións.

E chegamos á rotonda da Pontepedriña que daría comezo aos 3km de tramo libre que terían como colofón a subida ó Monte Gaiás. Collo a roda de Raña, non por nada, pero por decir que fun á roda dun dos grandes deste deporte. Cómo tira o cabrón. Rómpese o pelotón e eu quedo cos mellores. Tou nun bo vagón, penso. O repeito de Sar acaba por agrandar as distancias. Rodase realmente rápido. Na subida xa me desentendo de Raña mais dun grupo de 3-4 corredores que o persiguen. Manteño a miña posición chegando 5-6 á cidade da cultura. Por detrás chegan Taboada e Jory, que viñan a toda hostia remontando.

O resto foron chegando non moi distanciados porque o sprint tampouco daba moito máis de si, pero foi bonito disputar a subida con auténticos animales das dúas rodas. O OEA-team demostrou que ten xente combativa e algunha que outra promesa.

Duchas en auga quente (bien!!) e ás 2 xa estábamos sentados e comendo, intercambiando historias e disfrutando da presencia de Ezequiel Mosquera, xa que a marcha homenaxeábao. Reparto de trofeos... e os OEA's que se fan co trofeo ó Club máis numeroso. Gran mañán para disfrutar de todo o que nos organizaron o Club Ciclista Botafumeiro e Oliveira, que son uns auténticos cracks e solventaron as poucas incidencias que houbo con éxito.

Eso es todo amigos! vémonos no monte (xa queda menos! así que ide engrasando as MTB) 

PD: vale, eu a miña ainda a teño co cuadro roto, pero si hai que andar coa BH, ándase!

Oscurito!!

IV Circuito 12 horas de Carballo

Bueno amigos, os OEA’s levan 4 anos tendo representación nas 12 horas de carballo. Cada ano imos a mellor (ou a peor, según se mire) e desplegamos máis infraestructura. Ó que íbamos: que o sábado ás 7:30 xa estaba a comitiva esfola preparada para partir, contando nas súas filas con 14 ilustres deportistas da redonda e 28 pernas que o ían dar todo. 

Durante a semana fóronse elucubrando preguntas tales cómo: ¿Choverá moito o sábado?, ¿Cómo irán as novas 29 polo trazado?, ¿Revalidaremos alguén de nós o pódium de anos anteriores?, ¿Cómo será a nova montura de Pekeno-Saltón?, ¿haberá algún aplatanamiento como o ano pasado?... pronto o saberemos. 

Duelo a cara de can

Alá arribamos ás 8 e pouco da mañan coas furgallas como auténticos gitanos profesionales e entre todos montamos o noso particular despliegue ó carón do trazado. Éramos 250 corredores repartidos entre equipos de 1, 2, 3 e 4 miembros. Nós tíñamos varios equipos. O máis peleón (Jory-Oscarito-Angel-Taboada), o máis experimentado (Ito-Carlos-Andrés-Juan), o máis diesel (Manuel-Necho), o máis por libre (Suso-Pato) e o máis surrealista (Panchito-Pequeño). 

Ás 10 da mañan, arranca a proba. Todos bastante ben colocados menos os almendraos de Juan e Cía, que saliron perdendo moito tempo, preludio dun viacrucis que se lles ía prolongar durante as restantes 11:55 horas. 

Pasan as voltas, pasan as horas. Sabedores de que esto é unha carreira de fondo, tomámolo con calma. Descansar, falar cos veciños, animar ós que están correndo, armarlla ó speaker, beber bastante e botar risas. De momento en equipos de 4º imos en cabeza, con uns 5 mins de ventaxa. 

Nunha das voltas chego pinchado pero en Cliclos Quientena rápido me subsanan o problema, así que nada do que preocuparse. Non así no caso de Carlitos, que estrenaría a 29 en competición de unha forma nada boa: rajou cubierta no punto máis afastado do trazado. Conclusión: 50 mins de volta, un hándicap demasiado pesado como para poder pensar en alcanzar pódium polo momento. 

O circuito era rodador, pero alternando zonas técnicas con rápidas, e moi mallado, co cal se podía seguir a mesma trazada todas as voltas. O único e que ás veces atopábase algo de tráfico, e era unha faena tanto para os que íamos a muerte como para os que iban ó seu ritmo, pero contra eso non hai nada que facer. As voltas estaban entre 21-22 min. 

A metade de carreira esta era a situación: Nós íbamos primeiros de equipos de 4 con 2 mins respecto do Trek Team. Os desafortunados iban perdidos na mitad baixa da taboa logo do pinchazo. Panchito fixo bo traballo tirando moitas voltas pola mañan. Manuel/Necho sin prisa pero sin pausa e Suso á sua bola, avituallándose como todo un pro. 

Aproveitamos para comer entre volta e volta, a temperatura non era moi alta e por suerte non saltaba moito o termostato corporal. Gracias tamen ás chicas Susana e Patricia e compañía, que nos coidaron moi moi ben. 

Chegou o relevo para Suso , chegou Pato, máis conocido como a gacela de brión. Pequeno tamén daba algún relevo xeitoso a Panchito. E Ito, que horas antes protagonizou a transición máis accidentada de todo o día (foi arrastro esfolando todo resto de vida humana), sería ahora o encargado de sufrir pinchazo durante a súa volta. Malas novas entón outra vez para o equipo “B” que estaba vislumbrando os puestos cabeceiros. Esto centra a atención competitiva no grupo formado por Jory-Oscarito-Tabo-Angel. 

Seguindo os resultados en vivo da carreira, a falta de 5 horas para o final, o Trek Team íbanos a facer un marcaje moi duro. Nun par de relevos un pouco floxos do OEAs team cóllennos. Iban de volta rápida en volta rápida, pero nos non íbamos a vender tan fácilmente a nosa primeira plaza. Cada relevo era matador, unha agonía de 21 minutos que despois había que recuperar a duras penas. A media de 24km/h nun circuito con tanta zona lenta evidencia a exigencia á que fomos sometidos. 

Como se pode ver nos tempos, íbamonos intercambiando o liderato da proba: 10 segundos eles, 20 nos, 15 eles… ata que chegamos aos relevos finales. Cada un sabía con quen lle tocaba bailar. Jory consigue chegar á transición en primeira posición, pero cando me cede o chip, no da quitado e parto con 15 seg de desventaxa co meu obxectivo. Este non iba ser o día que me rendira. Pese a que levábamos moitas voltas á roda un do outro, non flaqueábamos, e eu ata sabía donde o meu competidor iba mellor e peor, donde lle podía atacar e donde sabía que el me podía atacar. Así que a batalla era máis sicológica. 

Apreto e colloo, intercambiamos relevos ata que chegando á meta lanzo ataque que permite arañar 10 segundiños nese relevo. Taboada tamén faría o propio, atacando ó final da sua volta e deixandolle a Jory a responsabilidad da última volta con luces (xa eran as 10). Como era de preveer, todo o tempo xuntos ata o último Km no que Jory, alentado polo resto de OEAs e xente presente no circuito, lanzaría un ataque mortal ante o que pouco puido facer o membro do Trek, alzándonos así coa victoria tras 33 sufridas voltas ó esixente trazado de Carballo. 

Non deixa de ser irónico que despois de 43.200 segundos, todo se decidise por solo 3. Grandezas de este deporte, supoño. 

De Jory non me impresionou “moito”, é un crack, todo sea dito. De min… bueno, xa sabedes que eu sempre ando por ahí sobrevivindo a todo tamén. Os que son para aplaudirlle e a Taboada, (tan novo e sin moita experiencia e xa sabendo competir a ese nivel de concentración, e de capacidad física) e a Angel (tantos anos e anos mallando nos pedales, e anda como un de 20, sin arrugarse e sin perder a roda de ninguén). Pensei que este equipo de chatarreros non iba ser capaz de ganarlle ó Trek-Team que nos doblegou o ano pasado pero os fichajes foron un gran acierto. 

O resto tamén acabaron moi contentos e o que máis e o que menos disfrutou moito de exprimirse á sua maneira no circuito, pero non creo que ninguén fora coas pernas enteiras para casa. Ese é o espíritu OEA, dar o que cada un teña dentro. E o que teña pouco, pois disimular jejeje. 

Recollemos, cenamos, intercambiamos opinións ó tempo que presenciamos a entrega de trofeos desde o noso puesto privilegiado. Subimos a polo noso recoñecemento e disfrutamos do momento. O equipo de Andrés e Cia fixeron o mismo, pero para subir a recoller un gel anti-rozaduras que lle tocou na entrega de premios… era o broche ó seu día cheo de aventuras. 

Gracias á organización, gracias a Media Ducia, ó speaker, os participantes, a todos os nosos amigos do mtb e a todos os acompañantes que se deixaron ver por alí e que fixeron moito máis levadeira a proba deste ano. Día 10 para min e creo que para moitos. 

Pero Os Esfolas somos especie en extinción e como era visto, parámoslle a tomar unha en Bembibre ca chavalada pa contar batallitas e comerlle a tapita… jejeje 

Un abrazo a todos!! A seguir así que somos unha gran familia! 

Enlace ó contavoltas (ahora a analizar telemetrías jeje): http://magmasports.es/fotos/1345926273_d7ll.pdf

Enlace á clasificación: http://magmasports.es/fotos/1345925880_I7Ca.pdf

Voz de Galicia: http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deportes/2012/08/26/12-horas-btt-carballo-ganan-impulso/0003_201208C26C10992.htm

(Pronto fotos... de momento hai algunhas no FB dos OEAs)

Oscarito!!

Ruta de O Pino

Bueno chavalada, un domingo mais volvemos a subirnos a bici. Este domingo despois de falalo moito fomos a Lavacolla, a terra de Suso Beis. Chego a casa de Jorge as 9, onde encontro a José por alí tamén, pero non nos acompañaría. Pouco despois empezamos a subir as bicis a C15 e alí aparece Andrés! Bueno, pois logo xa estábamos todos, arrancamos! 
Imos cara Lavacolla e parece que quere chover, no que nos pensamos "Bueno fixemos ben en sair en mtb". Pero o chegar a casa de Suso.. Unha temperatura boa sen frio nin calor, perfecta para sair, asique saimos da casa a un ritmo normaliño para quentar.
Comezamos no sentido contrario o Camiño de Santiago ata que nos desviamos por unha pista onde comezamos a baixar, seguimos baixando e llaneando e chegamos a unha zanja que nin diola! ala, a baixar da bici e cruzar. Seguimos llaneando e de repente ostión o peito!! Empezamos a subir, o gps de Jorge iba marcando o porcentaxe da pendiente 10%,12%, 13% ata que chegou o 15%, e non sei que distancia tiña pero pouca non era jajaja aqui foi onde empezamos a facer malabares porque aparte da pendiente que tiña eso as pedras sueltas tampouco é que axudasen moito. Unha vez arriba e reagrupados seguimos subindo pero non tan exageradas. Baixamos un pouco e encontramonos con un bastente lama, o cual nos dixemos "Vamos para a cuneta, non vaia a ser que manchemolas bicis.." e alá imos... Suso cruza ben, pero jorge, non sei que lle pasou, se lle dou medo baixar aquelel 15 cm de terra ou o que foi pero el das silvas non apartou, de frente contra elas! jajaja e despois solta Suso a frase do día "E que tes que facer un domingo a tarde? pois a quitar espiñas!" 
Logo deste leve percance paramos a comer algo, aqui foi onde flipamos cas Kcal que tiña a barrita de Andrés jajaja
O descansar un pouquiño fomos coller auga a unha fonte, onde nos sacou unha foto un peregrino que estaba empeñado en sacar a fonte na foto jajaja
Volvemos a rodar, pista ancha, altas velocidades... metemonos por un camiño e outra vez para abaixo, subimos un pouquiño por uns camiños estreitos e Suso case se escaralla intentando cambiar de carril jajaja Salimos deses camiños e collemos pista ancha, con velocidades de carretera case, e asi nos pasamos de cruce jajaja volvemos para atra e veña outra vez a mallar.
A partir de aqui todo camiño rodador excepto duas baixadas que eran camiños ratoneros. Por último collemolo Camiño de Santiago cara a casa de Suso onde  ibamos tan concentrados a roda que Suso (en cabeza) tibo que pegar un frenazo e a consecuencia desto Jorge frenou, eu tamen a duras penas e Andrés que viña atras frenou e como a él lle gusta dar espetaculo o tipo mandoulle alí un invertido que case acaba ca súa e ca miña vida jajaja
O chegar a casa de Suso lavamonos un pouco ca mangueira e tomamoslle algo.
o final saliron sobre 47 km, unha boa mañan de mtb e en boa compañía!
Abrazos!!!

Taboada

PD: Jory colga algunha das fotooos!
PD: Noraboa os do triatlon!!! E os que fixeron o camiño, que vaian facendo crónica!!

NOSA SEÑORA

Pois para celebrar a Nosa Señora que mellor que unha saída mañanera en BTT con algúns OEA´S. O destino non estaba moi claro pero ó final tiramos dirección Picaraña e coa intención de non mollarse nada durante o recorrido. Panchito, oscarito, andresito, ito, manolito, e joryto

A subida ó picaraña fixémola por outro camiño un pouco mais longo rodeando este mismo, para desta forma darlle un pouco máis o pedal e de paso subir por unhas pendientes curiosas....jejeje Durante a subida os típicos apretóns protagonizados polas pernazas de Panchito e o anda adios xD de Ito. Oscarito con problemas musculares rezagado e o resto pouco a pouco ata arriba onde na casiña lle tomamos unha chikita. 

Dende aquí tiramos con intención de volver pola zona de Lampai cara as Galanas apretando e disfrutando as baixadas de ruta dos Monte Bravo e tamén algunha das subidas... Dende as Galanas, por certo que cantidade de cardos miña nai pola beira do río pekeno aquel jajjaja, fomos cara o Milladoiro con bo ritmo para coller o camiño Portujes e baixar para Vidán, onde de novo enganchamos camiño santiagués, esta vez o de Fisterra que nos devolvería a terras da Mahía escapando da chuvia durante todo o recorrido pero finalmente chegando secos ata o NEW YORK (patrocina esta sección) para tomarlle unhas tapiñas en compañía do Joyero que lle debeu cheirar o chouriso e o avogado jajajajaja, Unha boa mañan coma sempre.

BIKOS E ABRAZOS, NOS PES E NOS BRAZOS¡¡ jORY

XC Sanxenxo

As 2:45 chego o Monte do Con, Sanxenxo (de onde saleu a Transgalaica), porque supostamente as 3 abrian as inscricións. Asique saco bici preparoa e dispoñome a dar unha volta o circuito... "Non creo que teña moita pendiente" pensei... que iluso son jaja o circuito empezaba llaneando, ata chegar a unha baixada de terra solta e moooita curva (como todalas baixadas) salimos desa baixada e collemos baixada-llaneo por pista ancha e de pronto empeza a picar algo para arriba, aquí empezaria a primeira subida, que non tiña moitas dificultades. Despois desa subida empezas a baixar de novo por outro camiño estreito de terra solta e con moitas curvas de dios.
O pasar un regato despois desta baixada empeza o tema.. as subidas empezan a picar para arriba ata o punto de chegar a unha parede con terra solta... intento subila e RAS patiname a roda pois nad empuxo 10 metros da biici e veña que queda circuito por ver, decir que o circuito tiña 7,4 km, que non é pouco..
Seguimos subindo ben, subida "normal" e volvemos a baixar por unha baixada igual que as anteriores. Salo a un camiño ancho e volvemos o mismo, subir cara arriba, cruzo carretera e a 50 metros outra parede con terra solta, ainda que esta era algo mais dura tiña mellor tración e polo tanto puiden subila. Seguimos andando, llaneando neste caso, e volve a picar un pouco cara arriba pero pronto amaina a cousa e ven unha baixada bastante rapida na que sales á carretera e chegas a meta.
Pois logo de dar a volta o circuito fun inscribirme e descansar que xa solo faltaba unha horiña..
Enchemos bidón, collemos vitaminas, limpamos gafas e poñemos guantes e GO!! Salimos a fuego como de costumbre, pero eu non me quento que o circuito é largo. Vanse collendo distancias, e situamonos. Voulle pasando a alguns Elite e Seniors rezagaos, e vanme pasando alguns dos Master-30, que como andan esos homes!! Por sorte terminei a carreira, xa eran horas !! jaja e en 3º lugar!! e moi contento cruzo a meta.
Decir que chegei e parecia un moro do polvillo jaja

E aqui chegamos a entrega de trofeos, porque tamen se acababa o Open Galego. En primeiro lugar, noraboa a Jory porque quedou 2º no Open!!!
Eu fun quedei 3º nesta proba e 5º no Open, que xa é bastante bo posto para o que fixen.. jaja
Un abrazo chavalada!

PD: A ver se se anima algén mais para o ano a competir que é unha experiencia boa ;)

FIN DE SEMANA OEA INTENSO

Hola chavalada¡¡¡

Qué¡, xa descansastes da crono, nocturna, partido de España....?? Vaia finde eh.... A verdade e que foi intenso intenso, e moi positivo. Vamos por partes xa que foron varias as citas dos OEA´S. 

1. XC CASTRO BARBUDO (TARAGOÑA) Open Galego XC
2. IV NOCTURNA OEA
3. I CRONTRARRELOJ CASTROFEITO by Suso Beis.

XC CASTRO BARBUDO (TARAGOÑA) Open Galego XC

Pois a fin de semana comeza en terras do Barbanza, mais concretamente en Taragoña, mais concretamente no monte do Castro Barbudo. Era a primeira vez que se organizaba unha proba de rally neste circuito e quixeron facer un recorrido técnico técnico e..... conseguirono. Personalmente, algunhas das baixadas vinas demasiado perigosas, sobre todo a que baixaba dende o alto do monte unha vez que chegabas arriba de todo. Esas pedras con escalóns, esas baixadas sen apoyos, pffff. Pero bueno era o que había. A subida larga e tendida sen complicacións. 

Logo das voltas de recoñecemento, pasamos os momentos previos á competición. Bici ok, Taboada ok, eu ok, parrila das sardiñas e GOOOO¡¡ Vaia saída. a verdade e que sairon todos coma tiros e o meu non son as saídas tan fuertes....


As primeiras voltas foron algo complicadas debido á cantidade de xente que había polo trazado e que facían as voltas bastante pesadas. Pero pouco durou a festa xa que na segunda volta e nunha das zonas mais complicadas sufrín unha aparatosa caída ó bater coa rodilla esquerda contra unha pedra. Son desos golpes sen ferida pero que dan no oso e pfff alí quedei 5 minutos ou mais sen poder mover a perna. Gracias á xente que me axudou a moverme ;) En quente parecía que a dor pasara e volvín arrancar cunha rabia.....e case caio de novo. Por eso me dixen, calma, que hai que acaabar, as carreiras son moi longas..... O dito. Seguín correndo e co obxetivo de manter a 3ª posición que volvera a conseguir. Cada vez o circuito estaba algo mais traballado e xa se conocían mellor as baixadas pero ainda así.... 

Quero aproveitar dende aquí para mandarlle ánimos a Nando que nesta carreira sufriu unha caída moi moi aparatosa e tivo que ser trasladao ó hospital. Por suerte O CASCO fixo o seu traballo e agora esta na casa, eso sí, todo escarallao.... pero sen nada roto. USADE O CASCO SIEMPRE¡¡¡¡¡ 


Continuo, na última volta sentinme algo mais fuertes que nas anteriores e dixen, ala vou, a dalo todo, e con moita cabeza subin o ritmo nas subidas e controlei nas baixadas cando de supeto na ultima subida vexo ó que iba 2º clasificado, Borja de Castro Barbudo. A verdade e que se coñecía o circuito como a palma da súa man e vaia carreira que fixo, si señor¡¡¡ Noraboa. O dito, vino, e dixen a por él. Conseguin adiantalo e separarme de el o necesario para entrar na meta en 2ª posición e rematar enteiro de corpo e bike.

Por outra banda Carlos T desta vez non rompeu nada na bike BIEN¡¡¡¡ peroo as súas mans non aguantaron a presión e tivo que abandonar polo dolor que lle causou a opresión dos nervios da palma da man.... De todas formas, ánimo. Xa vos contará el que tal.

E como non darlle as gracias a SUSO BEIS por vir a vernos, sempre dá ánimos ver a xente do club animando...

 IV NOCTURNA OEA

Sábado 30 de Xuño, 21:30 horas, presumiase unha chegada por uns minutos tarde pola miña parte (Pekeno) xa concienciado do tipico vacile almendrao! sempre a esperar por ti ! Chego ao NY  e atopomo co Presi, a bici do presi e...Martín !!! Pensando que a xente non fora ben avisada revisamos mensaxería OEA e todo estaba ok, confirmado por Kiko que estaba a tomarlle unha coa familia e que non podía vir porque tiña que traballar ao dia seguinte. Chamada Jory para saber se viña e a Suso de que si queria que dera a volta que probablemente por falta de asistencia se cancelara a IV Nocturna OEA...ao final salimos o Presi, Jory, Oscarito (hai que mercarlle un reloxo), Suso Beis mais eu, Pekeno en direción ao monte OEA tamén coñecido como o Rubial ! A leria comentando os diferentes porque? da falta de asistencia, uns que si por pereza, outros que para descansar para a esixente crono do día seguinte....todo teorias. A todo esto, a rodilla de Jory era case tan grande como a súa cabeza...Imos pasar o detalle de que cazamos a varios OEAs de tapitas jajaja.

Encaramos a subir pola estrada ata Gundín onde chama Pato que seica nos colle no baixo do Rubial e que el sube directo ata Macedos. E así foi, empezamos a subir, a noite xa se botara enriba de nos e nesto a súa Presidencia pincha de diante (vaia asco de cubertas seica jejeje) e nesto, vemos unhas luce...moi raras nunha noite como aquela, Oscarito escondeuse detrás de Suso, pensando o peor, vemos aparecer eses cabalo de 29 que ten Pato !!!!. Subsanamos o problema do pinchazo e veña para arriba !!! O certo é que ese asfalto faise pestoso! Eu funme probando un pouco a ver como imos de forzas e se dou controlado a respiración. Pasado o peor e xa llaneando, escoito como se moven por detrás ! Non se sabe moi ben como, din que hai espíritos soltos que as noites de verán pasado o día de San Xoán, eses espítiros cébanse cos bos ciclistas coma min e claro...estes espíritos vagantes que son os cadáveres das 3 marchas OEA empuxáronme ao arró e arrastraronme a faciana polas pedras !!!! Esa é a versión oficial, aínda que a realidade foi que Pato e Suso viñan a por min, e por pintala mona Sprinto e miro para atrás a "ver" por onde veñen, e cando miro para diante...plas! ostiazo no arró (fixen honra ao nome co Club)! Levantome cagando leches, Suso así que alumea para min asustase...todo cortado por brazos, pernas e pola mira fermosa cara ! Unha lavada e como novo ! Risas dos presentes e para arriba a sacar as fotos oficiais !(Jory subeas). Todos a baixar polo monte, menos eu que por medo a matarme outra vez baixo polo asfalto. Deberono pasar moi ben porque cando baixaron, o Presi fai unha delicatesem de pasada polo exterior con cruzada incluída ! Baixada rápida polo asfalto ata o primeiro Bar aberto, onde eu me fun cambiar, unhas cocacolas e para a casiña, que hai que descansar que ao día seguinte tiñamos a I Crono Suso Beis, a cal vos relatará Oscarito !!!

Fdo. Pekeno


I CONTRARRELOJ CASTROFEITO

Bos medio-días a todos corzos! Recollo o testigo do meu compañeiro PekenoSaltón e vou intentar narrar a experiencia da 1ª Contrarreloj Castrofeito, que corría da man de Suso Beis.

Os invitados eran moitos, e fletamos diversas furgallas de autónomos para ir cara alá. Algún como Angel non se debía ver cheo que foi en bici ata alá pa ir quentando. Entre pitos e flautas, e aparcar e desmontar, e risas con uns risas con outros, vaisenos a cousa a casi as 11. O tempo era perfecto, nublado, así que a nadie lle iba a saltar o termostato polo clima.

Formamos pelotón do que falta Jory que por caer non estaba operativo, así que levou a furgalla de apoyo no que sería a volta de quecemento/recoñecemento do trazado argallado por Suso. Casi todos ibamos memorizando as pendientes, os cambios, o vento, etc. Eu disfrutei moito de rodar así casi 20 tipos con furgalla de apoyo detrás. Parecíamos un peloton UCI PRO-TOUR.

Un total de 18 km que ben se poden resumir en 4 sectores: o primeiro de llaneo picando para abaixo moi moi rápido, para coller un cruce que nos leva a unha zona de 2 repeitos de potencia cortos. A terceira parte ata chegar á subida un pouco rompepiernas e despois un colofón de 3km de subida tendida para acabar na rotonda.

Sin máis que comentar, porque cada un faríao ó seu ritmo dentro de estar mais ou menos entrenado. Eu non estaba moi entrenado a verdad, pero o trazado íbame moi ben a como son eu. O resto? mellor mirar os tempos:

Clasificación General: 1º M.Prado, 2º SusoBeis, 3º Oscarito,
Angel, J.Rouco, Mon, Sergio, Ito*, Panchito*, Pato, C.Taboada, Andrés, Carlitos*, Pekeno*, Carlos, M.Vilacoba, Su Presidencia.

Algunha que outra sorpresa tanto positiva como negativa que non vou entrar a valorar... jajaja eu vou falar por min e digo que me jode que se me escapara Suso por 14seg. Prado foi unha apisonadora sin rival, cun tempazo. Hai moita xente na zona media da táboa o cal indica que andamos todos moi parexos de nivel.

En Cat A Sub-35: Oscarito-Mon-Sergio
En Cat Máster: M.Prado-SusoBeis-Angel

E despois de intercambiar impresións, coller aire, e gardar as bicicletas... a encher o bandullo! Vaia picoteo que nos tiña reservado Suso, con boas vistas e un tempazo, así da gusto facer eventos!! Gracias ós de fóra por vir compartir a mañá, e gracias a SusoBeis por prepararnos algo tan tan chulo, que creo que que se vai convertir nunha fija no club.

Un saludo a todos e a darlle ó pedal!!! (Carballo se acerca...)

Oscarito! --

ANTENAS PICARAÑA

Boas chavalada e corcería, como vai eso? Espero que ben. Eu aquí estou, dándolle á tecla cando podo para contarvos así por encima o que fixemos o domingo pasado, que por certo vaia día de chuvia...pfff. 

Pola mañán salimos do New York, uns cuantos: Joyero, Andrés, Necho, Adrián, un acompañante, Ito, Juan mais eu. Segundo o calendario tocaba ir á zona de Portomouro pero por consenso dixemos de ir ata as Antenas do Scala. Arrancamos e eu alí cheguei ca nova cámara de video que adquirín, a go pro. O día non era o mellor para probala peero.... ejjeje Antes de sair a familia Mosquera dounos a súa bendición para que todo nos fora ben ajjaja

Dirección Picaraña pola beira do río, pistas de bugallido, e ala chegamos. Nun punto xa escoitamos a Adrián surar en arameo...jejej o tiiiiipo xa pinchara. COMPRA TUBELESS HOMEEE¡¡¡ Bueno o dito, alí á chuvia paramos e arranxou o pinchazo. Seguimos e a idea era subir antenas da Picaraña e logo pasar para as antenas do Scala por Lampai. Así foi, subimos o primeiro pinchiño e xa os ánimos estaban algo de baixón debido sobre todo ó día e continuamos. Xa non coronamos e tiramos para o alto de Lampai. Alí tivemos un pequeno dilema de camiños, que si por este que xa o conocemos...este da dereita que xa nos leva directos....ó final collimos o que non conocíamos e alaa¡¡ bici ó lombo e a subir unha trialera de cantos rodados jaja. A espalda de Juan resentiuse neste punto ehhh xD

Xa cas forzas mermadas e unha vez no alto de Lampai unha mente privilegiada propuxo non ir as antenas pero facer a segunda parte da ruta dos do Monte Bravo ata as Galanas, e así foi. Bos camiños, zonas rápidas, algún que outro pique...jejejee chegamos ós pisos sen complicacións ainda que a zona da autopista.....xa non está tan limpa ehh.... A todo esto eu grabando coa cámara diferentes tramos pero púxena na cabeza e dios...xa me estaba cagando en todolos santos, que incomoda¡¡¡ 

Dende alí enganchamos camiño de Santiago de forma inversa para volver cara Osebe, e en Osebe collemos gaseoducto. Andrés aquí sufriu un pouco mais da conta...a rígida molalle pero non a sabe dominar nin levar ajajja e aparte o día anterior tivo certos compromisos que non veñen ó caso pero que mermaron a súa capacidade física. 

Xa para rematar fomos cara a gasolinera onde nos demos un baño todos e nos deixamos limpios como patenas, as bicis e nos jejej e con visita do noso presidente que estaba por alí de paso. Algúns foron para casa e joyero, Necho e eu fomos tomarlle as tapitas ó NY. Ali barullamos e colleunos un pouco o frío xunto con Pato, que chegou de paisano. 

E sen mais un día normalucho de BTT. Os videos por culpa da chuvia non se ven moito que digamos ajajjaja pero bueno calidade haina ehh, pronto lle sacaremos mais partidoo. Un abrazooo 

JORY

XC ARTEIXO

Bueno amigos, como sabedes o xoves Jory e eu fomos comepetir a Arteixo. A cousa empezou sobre a 1 do mediodía, vehiculo oficial OEA listo e arrancamos, eso si, botanto gasoil jaja

Bueno chegada a arteixo, subimos o monte e aparcamos.

Montamos as nosas monturas e alá imos botarlle un ollo o circuito. Primeira impresión, empezase nunha baixada bastante complicada e logo un repeitazo que non viña a nada e a seguir baixando. Logo desta baixada toda viña a subidiña, rotisima, chea de pedras grandisimas, para doble! Seguimos subindo ata unha subida algo mais rodadora e rápida que desencadenaba noutra baixada de lousas grandísimas cheas de  areilla que che poñia os pelos de punta. Logo desta baixada chegaba o fuerte un repeitazo duns 100 metros de morder manillar non, de morder o puente da horquilla, MIMA!!

Logo viña unha baixada mais rapida tipo llaneo e chegada a meta. Ainda non eran horas e quedaba moito, asique Jorge decideu deitarse un pouquiño na C15 que non lle chegou o sono da noite anterior jaja Pasado este tempo empezamos a quentar, as ansias por empezar xa se notaban... Preparados na liña de saída cando escoito dende adiante que me din “Taboada non caias!!!” jaja Vale consello escoitado e a concentrarse..

Piiiiiiiiiiiiiiiiiii sona o pitido e ala vamos! Merda non daba enganchado o pedal, pero cando enganchou veña a sprint! Chego a primeira baixada cos ultimos e cando empezamos a subir...Ostiá, estou 3º!! Pois nah, vamos a manternos aquí. Empezamos a subir o 1º a un ritmo alto, pero eu a roda do 2º que levaba un ritmo axeitado a min. Contra o final pasame un como unha bala, pero eu concentrado no de diante. Entramos na segunda baixada e logo no repeitazo grande... Eu pensando para min “ben ben seguimos a roda”. Acabamos o repeito e nese intre era o momento de deixalo alí, fagolle arrancada en llano con baixada despois, e empezo a separarme del, volvia a estar 3º. Pero cando me dispoño a coller unha das últimas curvas cara a meta sinto que o líquido do neumatico empeza a salir... Merda merda merda ahora nooon! Pero nada, desllantei e ensarillouseme todo na llanta... outra máis...

Chego a meta ca bici na man e gardoa na C15 e vou para o circuito animar a Jorge.

Poñome na primeira baixada, cando pasa a primeira vez ben, pero cando pasa a segunda... enganchoulle o acople nun pino e saleu lanzao por riba da bici, VAIA OSTIÓN! Pero Jory é Jory e levantouse como un fuego e veña outra vez. Decir que pese a que foi as ultimas voltas a nada do 3º non dou conseguido collelo pero nada, está fuerte e para a próxima papao!!

Bueno e así nos foi a nós en Arteixo !!

Abrazoo!

Carlos!

TROFEO XC GONDOMAR

Outra fin de semana mais, e xa van unhas cuantas, os Esfola Arrós volven á competición. Esta vez tocaba Gondomar. Circuito moi bonito, técnico, revirado, con saída en costa arriba....Tiña todos os ingredientes necesarios para ser un circuito duro, moii duro. 

Arrancamos ca chaparrita OEA (c-15), Carlos T. mais eu, logo de meter todo o tinglado na furgalla. Carpa, neverita, mesa de playa....etc etc. Menudo lio dios. O camiño pola autopista como de costumbre, sen novidades. Unha vez chegamos ó circuito fomos para o padock, si si, tiñamos sitio reservado para aparcar e montar a nosa carpa. Moi ben este detalle. Quitamos de moqueta, rodillo, material auxiliar e ala, a comer¡¡ como reis ali. jejeje

Perfil de tres voltas ó circuito.

Chegaba o momento de ir a ver o circuito, e as pequenas modificacións que tiña. Decir que estaba moi currado, pero tiña cada costiña....que lle tiraba do peito, pffff. Logo da volta de recoñecemento, chegaba o momento de prepararse de verdade. Monto rodillo e a pedalear para non perder calor no corpo, ainda que con 25º de temperatura.... pouco se perdía. O dito, pasaron 15 minutos e para a parrilla de saída. Alí esperamos 5 minutos máis, que si, xa sei que son 5 minutos e non parece nada pero fanse interminables....O caso e que desta vez puxéronnos bastante adiante e mezclados cos elite e buenno solo polo feito de estar ali metidos xa tiñamos que salir a fuego jejejeje. Salimos e bien¡¡ parece que imos ben posicionados, Magallanes escapase, normal, Nando, sale xenial e colocase diante miña e de Lucho Carretero. Intentamos seguir con bo ritmo para que Nando non se escape pero pff como vai. Lucho ponse diante miña e tira por min un pouco pero chegamos a unha trialera bastante inclinada na que él iba algo pasado e tivo que frenar para non caer, eu que iba a roda, tamén frenei e mesalín algo da trazada, e entre que volvo a coller a bici, monto e tal....Lucho xa se me marchara....e ostias, xa non tiña quen tirara por min..... Desde ese momento a carreira a non foi o mesmo, intentaba ir fuerte pero non había maneira, as referencias non as tiña e aínda que parezca mentira é jodido....Debo de decir que as pernas non as tiña ó 100%, non as notaba soltas de todo, pero bueno. A partir de aquí intentar disfrutar dos saltos do circuito, das voltas, da xente....Moi chulo todo. 

A carreira rematou cun bo 4º posto, que penso que non e mal resultado, seguimos ahí arriba entre os catro primeiros, e penso que este ano en Categoría Senior hai moito nivel, mais que anos anteriores. 

Que decir de Carlos T., pois que en categoría Junior anda ahí ahí, collendolle o aquel. A saída moi ben polo que me dixo e iba cun bo grupo pero logo, indo detrás do 3º, este non sei que lle fixo nunha das baixadas que o pobre de Taboada para esquivalo bourou contra un eucalipto e magullou un hombro e unha rodilla, tendo que abandonar por moito dolor, unha pena xa que posiblemente trouxera un trofeillo para a vitrina peeeeeeeroooo. 

E nada, ó final quedamos a ver a emocionante carreira de relevos que estivo moi animada sobre todo ó final e logo de recoller o petate tiramos millas para a casa. 

I RUTA BTT CARAMIÑA

Bueno bueno bueno chavalada... Jorge Perez chegou primeiro na I RUTA BTT CARAMIÑA, que organizou con éxito o grupo de amigos PC BAIKERS DO VILAR. Pero antes, volvamos ás 6:30 que é cando me sona a min (Oscarito) o despertador o Domingo.

Ainda non son persona, son zombi. Desayuno sobras da cena de onte (ainda estaban quentes, esto de levantarse ás 6 os domingos que mal se leva...) e vou sin ganas para o chiringuito da bici. Merda. roda de adiante que non me sellou o pinchazo, e quedei con Jory ás 7:00... paso de poñerme ahora de mecánico, metolle a roda vella que total para o que vou a andar hoxe... (levei as duas por si las moscas) 6:55...7...7:10...7:15... JORY! -ehhhqueee?...(voz sobao)- acórdaste que quedaramos hai 15 min?-MERDA-. Cagando hostias pa miña casa e montamos o equipo todo. C15 engalanada para a ocasión como de costumbre.

Entre risas e historias do pasado poñéndonos ó dia imos comentando qué tal será a ruta, ten boa pinta, moita repechada, ti vente conmigo que eu vou ir amodo... etc etc. Ainda chegamos con tempo e todo. Aparcamos delao do pavillón e imos polos dorsales e esas cousas típicas. Xa desde aquí moi boa labor da organización. Preparamos as bicis con algo máis de frío do que prometían os partes. Así que imos quentar... (tomando un café, que non lle deixei traer o rodillo a jory... así hoxe quentamos á miña maneira!!!). Alí xa empezaron as risas!

Dirixímonos cara a saída. Sacamos fotillo.(jajajaja)Uns 200 a ollo. Eu pese a que salo de domingo en domingo quería facer a larga, xa que así boto o veneno da semana toda para fóra. Jory que quere ir diante pa evitar embotellamientos. Sabia elecciíon. Salida sin percances, bo ritmo diante, aos 5km xa me dou conta de que Jory e a sua rigida levan moito ritmo para min. Entre eso e que caín tontamente, deixo que se escape e manteño ritmo normal. A ruta señalada moi ben, perfecta, un traballo moi moi moi bo. Pero eu que son medio envenenado, encabezando un grupo perseguidor, saltome un cruce e facemos algúns KM's de máis jajajajaja. algún picouse conmigo, pero esto é unha marcha, e pasan estas cousas, tampouco debimos perder moito máis de 10 min coa cabeza de carreira.

E van caendo Km's... a primeira parte moi rodadora... e con algunha repeitada. Facía calor. Moito. O primeiro avituallamento venme como auga de maio. Vou falando con uns, con outros, pasando a algún que mediu mal os primeiros km's... Decir outra vez que o recorrido tiña de todo, algunha trialera guapa, subidas de platillo, llaneo, subida... un mix de todo. Ata que tras coller unha baixada de asfalto me meto inocentemente ó monte... (aquí iban 40km's e xa estabamos estiradísimos, polo que me decía a xente iba entre os 10 primeiros) e claro... REPEITADA. MIMADRIÑA. ainda hoxe me explico como carallo co calor que facía e os km's que iban, a algún non lle deu unha volta nesa subida... vaia km's!!!

Pero superado eso, chegábase o segundo avituallamento.Repoñemos forzas xa que quedaban sobre 15km para meta. A xente toda a marcha bourando que si o primeiro che leva non sei canto, que si van non sei cantos diante túa, etc etc. Igual un chisco máis de competitividad da que quixera para disfrutar ben a ruta, pero aquí cada un tomao como quere, podes ir a darlle lume porque é rodadora, ou podes disfrutar das vistas porque é preciosa. Eu neste último tramo optei por disfrutar, porque o vello da jadaña (calambres) amenazara con visitarme.

Nunca estivera por aquí, e deleiteime moitísimo coas vistas. Nos últimos Km's adiantanme 2 ou 3, e dinme que me acople, pero eu estaba alí para disfrutar e eso foi o que fixen. Chego a meta e xa vexo a jory con cara de... "quedei primeiro". Noraboa, o traballo ben feito ten os seus frutos. Admiro o que ta traballando este ano. E eu 11, contento porque para non coller moito a bici non me achiquei moito nesta esixente proba. Bo entreno. 

Duchita tranquila, damos un paseo e sentámonos a comer. Regalo unha camiseta conmemorativa. Alí tivemos compartindo impresións cos organizadores. Parece que a levaran organizando 10 anos. Moi ben! e chegou o momento! jory foi recoller o premio de primeiro clasificado! (sube fotos!!). A comida genial, nós os 2 papamos unha tortilla enteira jajaja.

O dia prestaba e fomos a tomar uns heladitos á zona do puerto de Camariñas, donde pudemos ver flora y fauna autóctona. despois arrancamos para a casa. Un dia que foi de menos a máis, organización 10, xente animando de 10, protección civil / locales / picoletos de 10, participantes de 10, e OEAS de 10. qué mais se pode pedir? que para o ano sexamos 10 oeas polo menos os que vaiamos alí. Un abrazo e vémonos nos montes!!!

-Oscarito!!

2ª PARTE RUTA OEA 2012

Grado de satisfacción ca II RUTA OEA? 

Hola amigos e amigas OEA´S. Unha fin de semana mais os OEA´S tirámonos ó monte para seguir facendo reconocimiento do recorrido da nosa marcha o próximo 15 de abril.

Saímos da praza das Tetas con idea de facer a segunda parte. Para eso dirixímonos rapidamente á parte baixa do Rubial. Comezamos ca subida larga da marcha, 5 km de ascensión que comezan aquí nestas duras rampas no medio dunha aldea que ese día nos recibirán cos brazos abertos. A subida ata o primeiro descanso é bastante esixente, debido ás pedras é o equilibrio que debemos manter en toda a subida pero que non é necesario botar pe a terra en ningún momento. O descanso está situado preto da primeira caseta.

Na foto da dereita vemos o final da ascensión nesta primeira parte. Logo continuaremos por unha vaguada do rubial ata case a cima. Se ides ó facebook podedes ver algún dos pasos que deberemos atravesar para seguir subindo. 

A subida é moi esixente pero a verdade e que tamén é moi bonita. É do estilo da do ano pasado pero pola outra cara do monte. 

Unha vez no alto do Rubial teremos o gran avituallamiento como ven sendo habitual nas edicións anteriores para dende aquí baixar ata Macedos TODO por trialeras, si si, TODO. Ciclables para o 95% da xente (baixounas Dabiz asique.....jejejejjej) e donde poderedes descargar toda a adrenalina que teñades. 

Na trialera de baixada todos chegamos cunha cara de satisfacción abaixo que non era normal ainda que Sergio tivera algún percance cas pedras. Está chulisima. Dende aquí Necho abandonou por golpe e Carlos D. como bo cuñao acompañouno xD o resto seguimos hacia as Torres de Altamira case como todolos anos. Nesta última parte da ruta cambian algúns tramos pero para mellor, conservando a zona rodadora e rápida do final e as trialeras, añadindo unha super revirada no medio. A ruta acaba como sempre na baixada do cementerio do 30 e pico % de pendiente donde estará a cámara grabando e quitando fotos. 

Panchito con cara de "non queda nada de subida ehhhh¡¡¡"

Resumindo, esta nova edición ten de todo e mais e espero que todo o mundo se acerque a comprobalo o 15 de abril. Seguiremos preparando o monte para que este perfecto e disfrutemos ó maximo¡¡¡ 

Un abrazo.

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

2ª proba transgalaica 2012: Sanxenxo

quetal amigos! aos nosos milleiros de seguidores decirvos que a semana pasada non houbo crónica porque estábamos acabando de poñer a punto que será a terceira edición da nosa marcha. Unha pasada. Pero imos co deste finde que tamén tivo tela. Comando mtb nas tetas, como sempre, comando carretera rodador, 125km con pájara (normal...) de algún... non lle daba chegado Bertamiráns jajaja. Jorge, Sergio, Juan, SusoBeis, CarlosT, e eu Oscarito fomos a Sanxenxo.

O día empezou... mal, porque ao meu mobil non lle senta ben o cambio de hora e non quixo soar... así que me despertei de puta casualidad ás 7:15... nin desaiunei. ás 7 habíamos quedado, así que a montar todo a toda hostia e que sea lo que diosqueira. Arrancamos a expedición ás 7:30 (ah, todos estos horarios van "pola nova"). Ás 8:30 tamos en Sanjenjo desmontando o petate. Xa apretaba o calor pero non o sol. O sitio para montar o chiringuito era unha pasada, todo moi ben acondicionado.

Moito pro, moita rígida de carbono, moita xente quentando... dios! si que hai xente competitiva aquí. Entre uns 300 pros, éramos 50 cicloturistas, que se entende que íbamos a pasar o dia, pero eu xa que taba alí no allo da cuestión iba a dar todo o que tiña de min. Jorge tamén a dar o mellor consciente de que lle vai mellor en distancias algo máis cortas. Juan como un perro que é, Suso siempre moi concentrao, Taboada de juvenil por alí aprendendo o oficio, e Sergio... bueno, Sergio de risas con el jajaja

O circuito: dúas voltas para facer un total de 56km aprox. Iba coas forzas xustas ese día, pero máis me flaquearon cando me enterei que ainda había que subir a un monte 5km para dar a salida. Alá me iban as balas todas... jajaja. Glucosport, M150, sobras da cesta de navidad de Suso, Redbull, aquarius, powerade... eso foi todo o que bebín antes e durante, menos mal que non fixeron analítica ó final... jajajaja. Pero dalgún xeito tiña que suplir a miña falta de Kms. 

Arrancamos! eu e Sergio salimos 2 mins despois do resto. Salgo con forzas e rápido pillo ó trio calabera: Suso-Juan-Carlos. Adiantoos nun sendeiro facendo uso de todo o que aprendín de Kiko. Juan que se pica, pero esto non é unha marcha así que eu sigo ó meu. Primeira volta, e notome moi mal de pernas, pero vou adiantando a xente. Carlos que me quixo aguanta a roda pero fíxenlle unha goma de manual, das que me enseñou o Joyero. (suputamadre)

Logo enteraríame que tras esta primeira volta Carlos por pinchazo, e Sergio por non pasar o corte de tempo (iba reservando) non poderían dar a segunda. Eu sigo dándolle, pero sin gasolina nas pernas. Sabedor sempre do que me quedaba, porque había pasado por ese sitio unha hora antes. Os 5kms de subida fixéronseme eternos. Piquei de juvenil, pouco líquido, desidrateime e calambres. O circuito unha auténtica pasada, precioso, pero castigaba moito todo o corpo e tamen me doía a espalda de non andar moito na mtb.

Cando máis abaixo me topaba de ánimos... aparece un perro sin bozal. Su nombre? Juan Villaverde le llamaban. Eu xa pensaba... mekawen... ainda vou a ter que ir máis jodido ainda. Pero no. Unhas veces un outra outro fomos tirando mutuamente. Eu estaba vacío e con ganas de vomitar, e os 25 grados non axudaban. Desagradable pero acabei mais ou menos contento, para a proxima entreno algo máis ou esto non se disfruta.

Resultados: http://www.magmasports.es/fotos/1332687431_JrnK.pdf

Despois de cruzar a meta, qué mellor que o primeiro baño na playa al estilo OEA? pois eso! e despois? comilona de man de Juan hasta as tantas...! e despois? de paseo por Sanxenxo, que o día ben o merecía e habíamonolo ganado todos. Todos sufrimos e todos o pasamos ben, a verdad e que está moi ben esto da "competición" porque sempre te forzas e sempre das un pouco máis do que tes, pero despóis é satisfactorio.

A seguir entrenando OEAS! vemonos no monte e nas tabernas!

Oscarito! --

TRANSGALAICA COTOBADE 2012

Eran as 7.25 da maña cando no movil chegaba un whatapp de oscarito que se rajaba (perdón que estaba enfermo, )do resto non fallamos ningun eso que o dia animaba a quedar na casa pois amaneceu chuvioso...
As 8 en punto puxemos via cara Cotobade 9 oeas (Suso, Manuel, Juan, Carlos, Carlitos T., Pato, Ito, Jory e Andrés) ningún de nós disputará nunca esta proba polo que todos tiñamos bastantes dudas sobre o circuito que fomos resolvendo a nosa maneira d
urante o viaxe. Entre risas e o tom tom de Ito alá chegamos con tempo suficiente para recoller os dorsais, preparar a maquinaria e irnos acercando a linea de saida.

En primeiro lugar saiu o noso "equipo de competicion" (juan,suso, jory e carlos t.) a toda caña (creo que tiñan medo de que os pillaramos os "cicloturistas" que saimos dous minutos mais tarde...).

A partir de aqui cada un fixo a guerra polo seu lado Jory metido na cabeza de carreira por atras Suso e Juan facendo traballo de equipo un para o outro e o resto cada un donde podia.
O circuito constaba de dúas voltas de 27 km que comenzaban cunha subida dunha calzada romana que con tanto trafico e tanta pedra che obligaba a votar pe a terra varias veces (non asi na segunda volta que xa o teu ritmo se facia de tiron,

despois viña unha zona de falso llano e baixada suave, baixada m

áis técnica outra subida un p

ouco mais exixente que a primeira e despois unha serie de tobogans para acabar a volta. A min persoalmente gustoume bastante era moi completo e sen unha dificultade excesiva.

Pero a sorpresa saltou na baixada larga donde nos encontramos a un ensangrentado Carlos T. e un averiado Jory sen posibilidades de reparación (son cousas das carreiras amigos, outra vez será...) No resto dos compañeiros non houbo novidades e todos fomos rematando cansados pero satisfeitos, cada un na sua medida.

Para criticar queda a falta de asistencia medica (gracias que carlos pudo acercarse polo seu pe) unha mangueira cutre para lavar as bicis 300 persoas e as duchas a 1 km de onde estabamos. Conclusión sacarlle a terra mais gorda as bicis e nós sen duchar para buscar onde comer ou vir directos para casa como Manuel e Carlos.

O Jory na bicicleta non anduvo pero pegouse un bo homenaxe de churrasco e postres que foi mais reventado para casa que os que fixemos a proba completa, jajjaja... Despois de comer como marqueses e contar cada un a súas batallas viñemos para Bertamirans, unha vez aqui reparto de bicis e cada un para a súa casa que xa eran as 6 da tarde.

En resumen bo dia de btt que nos sirve de entrenamento para dias importantes que nos veñen enriba...

un saúdo

RUBIAL (previa ruta OEA 2012)

Pequeno perfil da ruta oea, ainda quedarían 2 ou 3 picos

 Estás tolo¡¡, pero ti que pensas¡¡, esto é unha animalada..., temos que cambiar o recorrido.... etc etc etc jjaja esto foi todo o que se escoitou durante a mañán mentras enseñaba o posible recorrido da ruta OEA 2012 á xente do club jajajja. 

Saída dende NY (vaia publicidade é Santi jeje)

Bastantes valientes na praza das tetas para afrontar o que sería unha ruta trankila pero durilla. Saimos dirección igrexa dos Ánxeles para subir por zonas xa conocidas e afrontar a primeira semi coronación do Rubial. Todo ben ata aquí, grupeta unida e sen demasiadas diferencias entre primeiros e últimos. A todo esto...uníronse dous Botafumeiros jejej Vicente ca nova montura dun OEA, a scoot de Suso, e o irmán de Ángel (joyero pa´los amigos jeje). 

Coronamos e hacia abaixo ata preto da zona do segundo avituallamiento. As dúas trialeras están impresionantes, ten que pasar a comisión de obras públicas dos OEA´S a parchear un pouco a primeira trialera pero nada...todo entra na partida do ano pasado jajaj. A segunda trialera está moi chula e transitable 100 %. Dende aquí coma tiros pola baixada de siempre que bordea o Rubial. que chulada dios....Chegados ó punto final da baixada onde siempre esperamos, decidimos non facer a costa da segunda semi ascensión, xa que quedaba moita noveda aínda por ver. Seguimos dirección 2º avituallamiento entre risas e bouramientos varios da xente xD. 

Na iglesia de S. Miguel da Costa avituallando

Xa non se baixou cara Rois e decidimos tirar para arriba e baixar ata San Miguel da Costa (zona nova) e dende aquí facer a subida estrella da ruta de este ano. Ascensión de 5km onde máis vale ter boa técnica que forza....(e ter unha doble axudará moito jeje). Zonas novas, antes non vistas, que ainda que duras, fixeron as delicias de todos aínda que se cagaron en min moito jaja). Unha vez arriba de novo escoitei de todo, que se tas chalao que si esto é imposible....E bueno a verdade e que nos saltáramos bastantes cachos e xa levávamos 20 km....pero bueno que ó final sei que vai gustar. 

Dende o alto do Monte, para abaixo coma tiros para probar o novo descenso. Cobrouse algún OEA jejeje pero sen consecuencias...e ahora si que as caras delataban unha enorme felicidade e incluso querían volver subir. Teño que reconocer que é unha pasada....juju. 

Xa en Macedos houbo xente que tirou por carretera porque eralle tarde e o resto por Rañalonga para facer a baixada dos cabalos e tirar para a de Pepe King a tomarlle a tapiña. AHH, e en Pedre atopámonos con Suso na moto, que andaba a rutear pola zona. xD

Logo da Tapita, cada un para a súa casa e penso que cunha boa sensación aínda que non o queiran reconocer. xD

O recorrido deste ano podo decir que será esixente e con....50, 55 km.... subiremos 3 veces o Rubial....case, e baixadas im-presionantes. Esperamos non defraudar ós bikers máis esixentes e poder seguir ofrecendo unha boa marcha ;)

O próximo domingo más y mejor. Xente a Candean, e o resto a pedalear pola zona.

Na de Pepe King, a metade da comitiva jeje

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

I KDD BTT OS DO MONTE BRAVO

Perfil do recorrido desde Bertamiráns ida e volta

3 picos... doutra maneira (Mercuto)

Corcería!! como vai a semana? bueno, eu son estudiante, e teño tempo, así que vou a contar o acontecido o último Domingo, que non ten desperdicio... Como sempre, ás 9:30 nas Tetazas, rumbo ó Mercuto, que sempre da xogo, e creo que sobre uns 20 valientes.

Facía algo de frío, ceo totalmente despejado, e tras esperar polos últimos efectivos, poñemonos cas mans na masa (a das napolitanas e croissants que lle mandamos no NY jaja) bueno, ahora en serio, arrancamos por donde sempre. Marcaba Juan, era o seu territorio comanche, e o cabrón iba encargarse de levarnos coa lengua fora todo o camiño. Algún apretón gaseoso de Kiko pero rápidamente neutralizado polo pelotón, que teñía de color fresa os camiños rodadores da zona. Moi bonito si, pero cando me tou dando conta, xa tamos subindo ó SanMarcos...

Íbamos tan sobraos, que hasta demos unha volta á pataca arriba para entrenar para o III criterium... e seguimos rodando, non daba tempo a nada! falamos de coronar o monte que se ve desde o SanMarcos, o que ta delao, xa me diredes vos o nome porque eu nin me acordo, tanto cambio de presión atmosférica de subir e baixar como fuegos núblame a mente. Dito e feito. Juan encabeza e aló imos. Unhas fotiños coas vistazas... qué vistas! e logo dunhas historias, seguimos. Ibamos ben de tempo! (lo nunca visto!!) pero non nos subestimedes amigos, somos OEAs, e xa teríamos tempo de liarnos. 

Roda que te roda sempre coa vista posta no Mercuto. Chegamos á entrada da carretera general moito antes do que eu creía, aquí xa ibamos un pouco máis de risas... gracias as clases prácticas cortesía de KIKO... 

Lección Nº1: cómo tirar abaixo un ecolito sin machada. Pois eso, non o vou a explicar porque é unha técnica ancestral e ainda non se sabe moi ben como se fai (ver video). Si amigos, tirou co eucalipto, pero tamen caeu el jajajaja quedou mazao como un pulpo pero levantouse como si nada e fardando... "xos teño tiraos mais jordos eh!" bueno, pois eso acompañado dun "non hai webos" fixeronnos chegar á...

Lección Nº2: cómo quedar colgando dun ecolipto. Pero non de calquer forma, senón colgarse e parecerse a unha mezcla entre un chourizo colgado na lareira e un muelle. Os máis xovenes do grupo tiveron tempo de aprender física aplicada.

Dios mio que risas foron... despois de poder respirar un pouco e de que Panchito escondera os cadáveres, seguimos enriva das bicis. E ahora as risas eran caras de "apuro" porque tocaba a primeira plancha tras pasar a aldea. Mais de un coma min botamos pe a terra e quedamos sin opcións o título de montaña. Subida e máis subida, corona Jory a bola do mundo e despois imos chegando o resto... bueno, o resto dos que non se perderon! jajaja alfonso-pekeno-carlosA-adrian pensaron que eran poucos Km's e metéronse a saber por qué pistas pa chegar á cima jajaja. 

Qué bonito! era cedo, bo día, todos sin averías, todos ibamos cumplindo e aguantando... Así que rumbo ó Pedroso... OLLO, RUMBO, non subir ó pedroso... jajaja o destino era baixar a figueiras por unhas pistas chulas chulísimas. Nunha paradiña destas, Pato, (tranquilos, non farei chistes jaja) arreglou o pinchazo que tivera na baixada do Mercuto. Ahora tocaban esos tramos de sube-baja pestosos que hai que enlace, suputamadre, agarra a roda! Aquí separámonos pero agrupámonos ante o desvío que levaría a bautizada como "baixada dos maricóns" xa que é unha baixada de collóns. Bien. salimos 20. chegamos 5. Jjajajaja o resto... enfin. A baixada chula, rápida, técnica, e de apretar o pedal todo o tempo. merece a pena facela máis veces.

Peeero por contra, ten moito cruce, e perdéronse moitos polo monte, maiormente casi no final, e pensaron que a ruta era pouco e decidiron tamén subir ó Pedroso... tan colgaos! ajajajaja Pois alí esperando por todo dios en Figueiras, unha chea de tempo. Alá nos iba a media con todos estos paróns! jajaja. ahora o tempo apretalle a máis de un, así que aqui abandonan Panchito, Kiko, Carlos Abogado, Carlitos... e bueno, despois cada un por donde lle saliu do carallo pa casa.

Peligro! na rotonda que vai pa Tapia xuntámonos uns poucos que quedamos para facer o descenso de AldeaNova, a miña especialidad e que nunca defrauda. Eso, que vos vou contar, que se non se che poñen de corbata nos saltos a toda hostia, e porque xa os levas na boca jajaja. Chego abaixo e espero polo resto... e estaban alí recollendo os cans uns cazadores (poli bueno e poli malo). Claro, chegamos ó cruce a fuego, e os cans volvense tolos, e os dueños, tamén. Alí nos discutiu que o monte non era noso e non sei qué mais parvadas sin sentido. Non era plan de pasar das palabras ós actos, eles tiñan cospetas e nos tiñamos multiherramientas. Tábamos jodidos. 

Despois de tanta discusión, e sobre 45km creo, entra a fame, así que NY, tapitas (moitas risas alí recordando historias), lavar a bici á gasolinera, chegar á casa, mirar o reloj. Ver que son as 15:04 no tiene precio, para todo lo demás O-E-Ás!

Oscarito!!

Antenas Scala, meee mueeeeroo!!!!

Hola nenas e chavalada varia!!! xa todo vai indo ó seu cauce, e tamos salindo bastantes os domingos a rodar as MTB, así que o que queira que se apunte, como veñen facendo moita xente ultimamente e tanto nos gusta. 

Domingo-20, hora H, alí tamos nas tetas-BarNewYork dous chavales do CostaVella (Darío e Nando) Luis Casal, e os OEAs: Jorge, Pato, Andrés, Carlitos, Juan, Kiko, José, Suso Beis, Carlos (avogado) e Oscarito que está al teclado. Bien, poñámonos en materia.

Destino: Antenas, un monte que sempre gusta, pero a intención era bordear algo o Rubial, pa facer mais atractiva a cousa. Rodamos polos llanos do Outeiro, para enlazar o camiño do río, e despois poñernos en materia atacando a ladeira do rubial. PERO ANTES! tivo que abandonarnos Pato por problemas técnicos do seu ferro da segunda guerra mundial do seu pepino de bike... jajajaj o últmo parte que temos do perito-Furelos é concluyente: "ajarrotou o cable do cambio". Quedei con el na cima das Antenas, que el xa iba por carretera, pero hasta hoxe non sei nada de pato. (si alguén lee o blog e tiña vez martes ou lunes para cortar o pelo, que me confirme si ta vivo, gracias)

Volvamos ós pedales: rodamos e rodamos a empezan a sobrar kg's de roupa... Ritmo alegre e sin pausas. Cada un vaino levando como pode. Hasta arriba. Pabaixo mandan cojones, así que cada un a pintar a mona arriesgando unha posible visita ó hospital e a darlo todo. Un pouco de subida outra vez para chegar o enclave (donde se fixo o segundo avituallamento na marcha OEA). De aí para abaixo outra vez a lo loco. Chegamos abaixo, e toca algo de asfalto para enlazar co principio do Col-du-Scala.

Pinchazo de Carlos-Avogado, pero subsanamolo e seguimos. Bo dia, bo tempo, imos ben de tempo, (ah! Kiko xa nos deixou porque tiña fame). Así que o resto a subir como quere. A chavalada do Costavella sale a bo ritmo, que tratan de seguir Suso e Juan. Atrás o resto de parloteo. Primeiro descansillo, e as diferencias agrándanse, pero os máis veteranos do lugar din que é mellor jardar pa cando veñan vacas-flacas. Pois a gardar e sen hostilidades. Enganchamos a pequena baixada para afrontar o último tramo. Juan e Suso medio esperan medio sucumben o noso "demoledor" ritmo. Aproveito para tensar o pelotón, e máis de un xa queda muerto ante tal alarde de Watios. A verdad e que non quixen apretar moito. As rodas non me agarraban e quedaba constantemente patinando cual moto de cross que non da dominado tanto cabalo xunto (tou sendo irónico eh jajaja) 

Subida, subida... miro cara atrás e teño a Jorge e Suso conmigo. Boa grupeta. Sufrimos pero chegamos xuntos ó archipestoso asfalto final. Seino de memoria, e rompo a Suso poñéndome de pe. Reacciona Jorge, e coronamos xuntos. Arriba os do Costavella sin despeinarse, pero bueno, bo entreno para todos, que ainda que nunca se queira, sempre se forza para entrenar ese puntiño de gas que caracteriza á raza OEA. Todos arriba, menos Furelos, cun pinchazo (despois de rirse minutos antes do sistema tubeless, que diske el non pinchaba con cámara... jajajajaja) e... Luis Casal, que se permitiu o lujo de facer un par de subidas e baixadas máis ó monte despois de perderse... manda carallo, menos mal que tíñamos contacto visual senon ainda o tamos buscando ahora no monte jjajaja. Baixamos por donde sempre, pero algún veterano que ten os webos pelaos de baixar por donde sempre, e non quero nombrar a ANDRÉS a ninguén, perdeuse no medio da baixada e foi salir media hora despois á general... jjajajaja.

Seguimos dándolle, seguimos polo Camiño para evitar o tráfico da general, e vaia susto levou algunha... tamen poñerse a mexar no medio do camiño... creo que a dia de hoxe encolleuselle tanto o asunto que non lle volveron as ganas de mexar ainda... jajajaja. E nada, Despois camiños ruteros e llanos por monte cerrao, moi chulos. E aquí destapouse o frasco das esencias e puxéronse as cartas sobre a mesa... corría o Km45, cando saliu José-Furellara para coller o pelotón e marcarse unhas series impresionantes, das que máis de algún quedou descolgado... e a min quedoume a lengua colgando!!! todo polos camiños da marcha femenina e sufrindo, chegamos a Berta, a tomarlle as tapitas pertinentes no NY e comentar as mellores xogadas da xornada.

Qué decir, bo dia, boa ruta, boa kilometrada, risas, historias, boa compaña e mtb. Non se me ocurre qué máis pedir. Bueno..., 1€ para unha funda para Pato... jajajaja (é coña eh, non me tomedes a mal as parvadas que escribo). Así que eso chavalada, a seguir pedaleando e a seguir salindo os findes! 

Un abrazoooo!!!!!!!!! meeee mueeerooooooooo

Oscarito!