Mostrando entradas con la etiqueta javier. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta javier. Mostrar todas las entradas

lunes, 28 de junio de 2010

III NOCTURNA OEA



"con sentidiño¡¡¡"

Hoxe non é día nin de gps, nin de gráficas nin de nada. Hoxe era o día da Nocturna¡¡. Toda a semana esperando este día e preparando cada un os seus inventos porque está claro que a maioría moito inventou para levar al luces jeje. Ás 21:30 era a hora de quedada. E alí estaban bastantes OEA´S e un invitado que a verdade non sei como se chama. (Perdoa).
A noite xa empezaba entre risas...e claro non podían ser outros que o dúo dinámico o que as armara...O tema foi o seguinte: ás 9 da noite quedáramos na casa para ultimar detalles. Oscarito con mais tempo montouse un bo tinglado. Luz de obra naranxa xiratoria na cabeza e neon na barra da bici...vaia pintas ajajja e ca batería da moto detrás. Eu para rematar o tema cun megáfono para tema sirena e tal....Pois nada, estábamos preparados e ala vamos directos cara Verde para coller toda a recta da carretera de Ortoño cara os taxis e de aí saír á praza das Tetas. No punto de inicio prendemos motores e alá imos, polo medio da carretera desde Angueira ca sirena a todo trapo e Oscarito ca luz prendida...todo iba perfecto ata que á altura dos taxis xa nos dan o alto os municipales....jajajaj. Nós flipando e o resto dos OEA´S partíndose o cu mentras a nos nos querían empapelar por ir armando escándalo ca sirena e tal....En fin non tiñan nada mellor que facer e era un novatillo con cara de flipao. O caso que tivemos que apagar o tinglado e ir para onde esta
ban os outros.
Despois desta anécdota e das fotos pertinentes (Alfonso xa as subirás) saímos dirección
ó Rubial. De camiño comentando a xogada e armando algo de escándalo ca sirena que para eso a trouxen jejeje. Unha vez no monte todo foron risas e "papa namericanos" jejeje. as luces tardaron en prenderse...a xente gardabas non fora ser o demo. O pekeno xa iba con problemas técnicos e tivo que abandonar nas primeiras de cambio, pero nada grave. Pronto recupera. O resto seguímos subindo dirección Rubial polos camiños de sempre e sen ningún altercado. A noite ía cerrándose pero as luces apagadas. A subida toda por asfalto. Que pestosa é maaaachoooo, su puta madre¡¡ A xente quentouse un pouco na cabeza pero pouco a pouco íamos chegando todos e ó ritmo da música coronamos o "noso" querido monte. A niebla facía acto de presencia e o vento tamén. Abrigámonos e para abaixo. Agora si que estaban as luces encendidas, era noite cerrada e a verdade e que é un subidon de adrenalina baixar pola parte de atrás do Rubial a 65 por hora sen ver case nada e os que viñan detrás menos ainda polo polvo...O presidente eso sí, sempre baixando ó límite e moi ben¡¡ jejeje.

Reagrupamento na primeira caseta e directos para o cacho de asfalto. Entre risas e case caídas chegamos e alí decidimos baixar polas trialeras uns cuantos. A verdade e que arriesgamos pero como molaaa¡¡¡. Agora ben o altercado da noite onde desta vez Alfonso provou os toxos nunha saída de pista bastante aparatosa pero sen consecuencias graves. Chapa e pintura con toxos clavados polo corpo jeje . O resto para abaixo sen mais. Uns polas trialeras e outros polo asfalto, sen arriesgar demasiado.

Xa en macedos decidimos ir pola general ata o Abelleira. Que chulo ver a ringleira das bicis toda cas luces...en plena noite cerrada...que gozada....

O punto espectaculo démolo ca chegada en bloque ó Abelleira onde nos esperaban os ansiados pinchos. O convidado marchou pero o resto quedámonos e uníronse Ángel e o Pekeno.




Aparcamos monturas e tocaba disfrutar dos saborosos chicharróns, xamón asado, tortilla, etc....Miña nai que rica¡¡¡ e tamén das xerras de tinto de verano que tantas risas nos fixeron botar....E todo gracias a Carlos que nos fixo de camarero. Moito lle gustou ver como bebíamos.




Resumindo: foi unha noite memorable por todo. Por andar de noite na bici, unha gran experiencia que hai que repetir mais a miudo, polas risas entre nós, polos chistes, e sobre todo polas duas horas que botamos no Abelleira, eso si que une carallo¡¡¡ ejjeje Sen mais darvolas gracias por ser todos así e espero que sigamos formando esta gran familia.

ós que non puideron vir como Fernando, Xulio, David, Martín, Os Tojo, Alberto, Juan e Antonio pois decirvos que se vos botou de menos pero xa brindamos por vos¡¡¡

Un saúdo.

(E COMENTADE ALGO POR FAVOR QUE SEMPRE GUSTA VER COMENTARIOS ÁS PERSOAS QUE ESCRIBEN AS CRÓNICAS VALEEEE???? JEJEJE E SABEMOS QUE O BLOG O LEDES¡¡¡¡)

P.D: carlitos.....ajjajajaja.....débesnos unha....non digo mais.......

lunes, 29 de junio de 2009

hacia el mas alla

"vehiculo" de cortesia "patrocinado" por David I El Dormilon




bueno a cronica mandovola eu ajora mesmo e empaza asi:saimos da gasolinera un pouco retrasados e non por quen tivo que traballar e sacrificouse asta o fin,por outra parte a ruta alguns xa coñeciamos mais pola miña parte que era a cuarta vez que a fago, despois tivemos poucas avarias e iso agradecese algo o tempo estivo xenial, e o resto como de costume, os compañeiros seguen sendo xeniales o servizo do hotel finisterre estupendo o autobus espero que vos fora ben e o unico que votei en falta foi a compaña do xulio e do seu bo rollo. Un saudo a todos e po ano proximo toca tui santiago " camiño portugues" espero que estedes de acordo.
pd. eu se non chove xa savedes que no vran asteñome teño asuntos familiares que atender pero non deixo de estar en contacto
deica logo
subir o bajar, cortesía de David (agente de la ley al servicio del pueble jejeje)

lunes, 20 de octubre de 2008

su segundo nombre...pericŭlum ( peligro )

Correcaminos:
KIKO, José, Juan, Jorge, Ángel, Xulio, Javier, Fernando
Km: 35.57
Averías:1 un plato
Caídas: 4, 1 Fernando; 2 Kiko; 1 Jorge
este debe de ser el segundo nombre de Kiko, ya que el hombre no tiene remedio, pero vaya castaña se mando, y que cara tenia Xulio y el chaval de muebles compostela, ese no duerme hasta el año nuevo, lo bueno de todo es que solo quedo en una anécdota de la bajada de Mercuto, y que nadie se hizo daño, bueno espero que Kiko se encuentre bien y no se la fastidie la pedreste de la semana que viene.

bueno, explicare el día mas o menos, salimos de la plaza como cada domingo, camino de Mercuto decidimos ascender por San Marcos, que calenton para las piernas, y entre silvas y tojos, que estaban rabiosas, cayó primero Kiko y después un servidor, era para igualar la estadística, del día, y pedalada a pedalada, y como comento Javier, llegamos al fin del mundo, fue una ascensión bastante rápida.

una vez finalizada la tertulia de día y llenado los buches y advertir del peligro del descenso, decidimos volver, Kiko, Kiko que suerte tuvimos ehh, una vez comentada la jugada nos tiramos camino de Reborido, que para mi es uno de los descensos mas apasionantes, esta vez sin susto, aspecto por las arañitas, esta sabrosas..., una vez desatada la adrenalina cada uno tiro por un camino diferente, unos bajaron por la de Mallo, espero que sin caídas y yo quede en Roxos.

Kiko deja a OEA en buen lugar en la pedreste.

Paz, bien y muchas risas.

f.p.