lunes, 10 de octubre de 2011
Pedroso, mi vuelta al cole.
viernes, 7 de octubre de 2011
VIDEO FINISTERRE OEA 2011
"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo" ||| JoRy |||| Saúdos
lunes, 14 de marzo de 2011
I KDD FEMENINA OEA en BTT (GRACIAS¡¡¡)
lunes, 28 de febrero de 2011
Domingo perfecto
![]() |
| Suso e Xulio facendo das súas |
![]() |
| Andrés feliz |
Mais fotos da ruta no noso FACEBOOK | Os Esfola Arrós Bike
lunes, 27 de diciembre de 2010
Despedindo o 2010 nas Torres de Altamira
Corrían as 9:30, -4º, Plaza das Tetiñas, e alí estábamos poucos, pero pronto completaríamos a formación de equipo. Sin prisa, hoxe era dia para o disfrute... Aparece Dabiz de respresentante de asuntos legales y prensa do Club traxeado... algun gorro de Papa Noel para facer xogo coa indumentaria, e... Petardazo de salida! (Suso, imos ir presos...) arrancaba un gran dia si señor...
Risas, historias, FRIO, reencontros, piques nas subidas... e imos subindo Rañalonga, e tras ataques de Pato, coronamos Altamira, moi cediño, sólo andaba por alí Isiña, grabando video (tan todos no Facebook, dignos de ver eh! gracias Isa!) e nada, así como quen non quere a cousa, contemplando o amanecer, imos sacando bebida, bebida tamén e algo de bebida (tamén había comida eh jajaj) Logo deso, montouse o que superaría de lexos a infraestructura desplegada polos juveniles o domingo anterior cos choricillos & churros: Unha bombona e unha pota de cocido... jajajaja (si que traballaron Isa e Suso si...)
O resto xa non sei nin por donde empezar... empezamos a roer, beber e a pintar o indio, puro botellón! Que si ahora mollamos a Pato, que si pato a devolve, que si Juan é o que mais atrapou (sempre taba no medio) que si refrescar ó personal con hielo... brindis, caídas, mais brindis, chistes, imitacións, máis petardos, clases de técnica de Xulio, visita de Martín e hijo, chocolatito de Ito... houbo de todo, demasiados detalles como para que me acorden, pero ante todos RISAS, moitas RISAS...
E claro... pasa o tempo, e as bebidas espirituosas subían... jajajaja, quero pensar que as 3 caídas que houbo, foron froito dos chupitos... jajajaja vaia risa! para empezar Jory, quixo aboiar demasiado unha trialera... e baixouna eh! pena que se equivocara de lado para baixar... o video e digno de ver!
Seguimos tirando para abaixo, xa era a 1, levabamos moito tempo de festa e había que ir á de Pepe King, desto que imos nunha baixadiña, inocente, Fer intenta un "manual" dos de Xulio e... non sei como carallo fixo, pero aterrizou de puta madre na herba fresquiña, asi que nada, solo ferido o orgullo... pero bueno, as risas que me botei tampouco tiveron precio... jajajaja
Pero sin duda, o que sería para min o momento mais cómico do ano... xunto co jesucristo de Kiko, sería a caída de Angel. Digno de mención aparte... Desto que estábamos Dabiz, Jory e eu (oscarito) practicando as transicións en mtb para os duatlóns... e Angel sumouse á festa... o de baixar da bici ben... pero o de subir... JAJAJAJAJAJAJ enganchoulle o culote no sillin, e non sei como carallo fixo, pero atrapou.... jajajajajajajaja xDDD que risa macho, cada vez que o recordo...
E ideas de Andrés, de facer o GP de Rañalonga... como fan as cabras, pero modalidad duatlón/LeMans... aparcando as bicis no arró e correndo a por elas, facer a baixada. Todos a baixamos cada un o seu ritmo e entre risas. Vaia dia si señor, solo se podía culminar con unhas tapiñas de xamon asadiño, e así foi. Despois desto, cada un foi indo para a casa, despois de despedir o ano como se merecía, e darlle a entrada a un 2011 cheo de retos: II Marcha, Duatlons, Soplaos, Marchas, Cronoescala, Criterium... etc etc.
E bueno, a modo de opinión personal e creo que moitos a compartiredes, penso que cada vez que nos xuntamos, pasamolo moi ben e predomina o bo ambiente, e que este Club cada dia vai a máis gracias as iniciativas da xente. E que días como estos, son os que ó final se acaban recordando cando nos xuntamos todos, porque non todo é pedalear nos Esfola Arrós. E nada máis, temos que coller todos o ano con ganas, para empezar, podíamos poñer un dia pronto, e salindo ás 9, para facer a ruta completa, que é unha boa maneira de desoxidar, non creedes?
PD: xa ta a roupa no American's, salúdame siempre!
PD2: falta fará o da roupa... algun chegou con ela chea de viño á casa... jajaja
Oscarito ---
lunes, 20 de diciembre de 2010
NAVIDAD OEA ... la saga continúa
miércoles, 8 de diciembre de 2010
EN BUSCA DOS CAMIÑOS...




domingo, 28 de noviembre de 2010
A cabeza non paaaaraaa!
Non vou a decir nada, porque de momento queremos dictaminar secreto de sumario de por donde imos, pero os camiños... dan de si.. carallo si dan! as costas sobre todo. Nada, rodamos, vimos a obra de arte das cabras... que malladiño quedou o monte, así da gusto! disfrutamos das vistas entre a nevoa, e sube sube xa tamos en Macedos. Atacamos o Rubial por donde nós sabemos, e coronamos tamen donde nós sabemos. Paradita tecnica para avituallarse e oteamos o horizonte para intentar darlle unha volta de rosca ó asunto.
E baixamos para o outro lado, collendo un desvio secreto que eu non conocía, e encaramos a trialera super-técnica que tamos facendo. E eso xa... é fariña doutra saqueta. Iremos por partes. 100 metros antes de chegar á entrada da trialera, vai andrés e cae para o lado que ten mais barranco o asunto. Nada, deitouse un pouco, algo tocao do tobillo, pero foron mais risas que susto. E claro, unha vez chegados ó proyecto de trialera, Xulio viu aquelo... e como di el, "tiroulle" e xa viu fallos e movilizou a toda a cuadrilla para remover monte e poñela chula. E vaia si quedou chula... José deleitounos con outro invento del, as espinilleras para toxo, version 1.0 feitas por el, e a prueba de todo... jajaja

Dalle "o pro" unhas pasadas, e animanos ó resto a baixar. Vou eu primeiro porque a cabeza non para. e claro, parei, pero cain da bici... vaia hostia, collin por donde non era e xa se sabe... xDD pero nada, cain blandiño e "solo" deixei blanca unha pedra da trialera ca pintura da bike... ó final acabeina baixando e todo. Pero esto é unha anecdotilla comparado co que nos iba a mostrar Kiko ás 12:32 do 28/11/2010 nalgún monte de cuyo nombre no quiero acordarme...
Kiko: Esperade, que eu tamen lle tiro á zona esa
Xulio: Claro joder, si non ten nada, eu colloa pola pedra e salto, pero vos pasade polo lado e xa ta!
Oscarito & Cia: uiiii mira que eso aboia moito eh... ten cuidao!
K: a cabeza non para ahi vou!
X: pero non mires pa pedra eh! que ainda vas ir pa ela!
K: non oh, xa eu baixo, que sei por donde é
...............
E xa imaginades o final da historia... tanto mirar para a pedra, que acabou collendo un pedrolo descomunal pola parte mais alta, pero non solo eso, senon que cando viu que iba inexpujnablemente cara el, deuselle por desenganchar os automáticos e facer un invertido, e baixar toda esa altura ca roda de adiante e absorver todo o impacto ca zona prostática. A nosa cara era un poema, a del? un cuadro... pero aterrizou mais ou menos ben, ahora "solo" queda frenar. Fai ó mítico jesucristo, solta as mans do manillar e abreas en modo "abrazo del oso" e encarámase a un feixe de eucaliptos cativos que habia por ahi, e quedou encaramao, perdendose entre o monte... Non sei como describilo, pero ta de cheo nos 10 momentos que mais me rin na miña vida... jajajaja todos tabamos polo chan escarallandonos (eso si, sabíamos que non fora moito porque fora a pouca velocidad).
E nada, despois de ver o burato de 3x3 metros que abriu, volveu a intentalo cun par de webos e baixouna ben, é todo un campeón si señor. Fer tamén se animou mentres Andres mais José tomabano con calma e buscaban trazados menos bravos. Remítome ás palabras de Andres: "quero ver eu a algun OEA baixando por aqui..." jajajaja
Seguimos de trialeras, e mais trialeras, tirandolle a todas e chegamos a camiño coñecido. Despois xa seguimos tirando para casa que era tarde, e meténdonos por unha baixada nova para min, na conocía, e iba Andres diante, Fer segundo e eu detrás de Fer sin margen de maniobra... O caso foi que taba no medio un toxazo do país a altura da cara, e Andres esquívao, Fer dalle pa diante... e como se de un muelle se tratase, veu cara min a toda hostia, deume na cara, cerrei os ollos e hasta aquí puedo leer.
Sen vista, revirouseme o manillar nunha pedra ou algo asi, saltei porriba da bici (todo esto a 25-30 por hora) e fun arrastro uns 5 metros, dando con todo o lateral polo chan, pedras, etc. Quedei jodido alí no chan tocandome a ver que me doía. Case me pasa Kiko por encima. pero axudarnome a incorporarme todos os amigos e xa fixen parte: Rodilla, cadera, e cara como un colador sangrando polo toxo bravo, pero a cara solo é chapa. Ahora mismo e despois de poñerlle hielo, doeme bastante a cadera e a rodilla, a ver se vou ó medio mañan si me empeora. Pero cunha sonrisa na cara eh! jajajaja tp tou tan mal!

Parada para lavar as bikes na gasolinerae e tiramos xuntos para casa. A ruta vai collendo forma, as trialeras, o contorno global, todo... eso si, ultimamente apañamos algunha en cada salida, como se nota que o inverno saca o mellor e o peor do monte... jajajaj
Enga, un abrazo OEAS! A cabeza nooonnn paaaaaraaa! e pronto saberedes máis do tema da ceniña do domingo, que xa está ahi!
Oscarito ---
viernes, 15 de octubre de 2010
II EXTREM OEA

Coronamos Altamira sen mayor percance... bueno, algun estomacal que me amargou todo o dia e non disfrutei como me gustaría... Pero cando nos quixemos dar conta, xa tabamos subindo o Rubial... bien bien, imos sin presion, a pasar o dia en familia e con moitas risas. Coronamos Rubial... boa hora... toca descenso... qué gozada! había tempo que non se facía esa vertiente e fixo as delicias de todos... e veña, encamiñámonos para o que penso que é o mais duro... a Muralla... camiños bastante rotos, pero jiji jajá (como diría carlitos) e xa tabamos no alto na pista rodadora, intercambiando historias. Decir que os menos asíduos as voltas dos domingos, cumplian con creces, nunca ninguen se quedou atrás e todo o mundo se forzaba hasta donde quería.
Alí pois o debate que levábamos t

Cerca de unha horiña alí parados, de cachondeo e bromas como se costumbre, que ben se taba de sobremesa e caña con café que trouxo Isa, todo un detalle! O peor tocaba ahora... arrancar con un sol de justi

Disfrutamos das vistas, e poñemos rumbo á Picaraña, da man de J.Furelos e facendo unha baixadiña que nos levaría ó asfalto para finalmente coronar outro pico... Quedaba pouco para rematala, e ainda tiñamos 4 horas, podía ser posible... bueno, xa nos imos vendo! Tiramos rumbo Santiago polo Camiño, ata chegar a Vidán, donde lle metimos uns heladitos e xa nos apalancamos un pouco. A xente xa taba algo cascada, algúns baixaron para berta, e 3 animales: José, Jorge e Angel quixeron coronar tamen o Pedroso, e lográrono.
E bueno, eso é case todo amigos, un dia dos que dan gusto, facendo algo diferente e xuntandonos todos, que eso é realmente o máis importante. Para o ano intentaremos entre todos facela mais contra Maio por ejemplo, donde temos todos mais ben de forma e iremos a por esos ansiados 9 picos! (e cena para celebralo, claro... jajaja)
Pasaron mais cousas, pero non me acordo de moitas... ide comentando, que esto ta algo apagao chavales! veña, que xa é domingo e toca outra! Un abrazoooo!!!
Oscarito ---
lunes, 20 de septiembre de 2010
VUELTA A LOS ORíGENES
(con permiso de Las Cabras)
09:30 h de la mañana de un domingo soleado pero fresco de Septiembre, queramos o no el verano se va, y los manguitos, los maillots largos y las perneras vuelven a salir del armario ... en la plaza una multitud, los del grupo de Oliveira que salían en flaca y los de montaña que nos iban a acompañar en esta ruta por las ribeiras del Tambre, vuelta a los orígenes, va a hacer dos años desde mi primera salida con los OEA´s y no había vuelto desde entonces por esos complicados caminos ...

... no se los que éramos, pero éramos bastantes, sobre todo invitados de los cuales sólo me se el nombre de uno o dos así que para que nadie se enfade solo diré que bienvenidos a todos y espero que repitais para que, poco a poco, me vaya quedando con vuestros nombres, después de esperar 15 minutos por los impresentables juveniles ( este es el futuro del club? ejem) salimos en dirección al San Marcos, cerrando grupo veía el pelotón desde atrás, no se si eran las ganas de entrar en calor o que nadie quería quedar mal, pero se pedaleaba fuerte, al final subimos al monte que esta al lado del San Marcos (que no me acuerdo como se llama), preciosas vistas, minutos de charla, fotos y descenso, caida sin consecuencias de Barral, uno de los invitados, y seguimos hasta Tapia, por los recortados, sinuosos y técnicos caminos acompañamos al río, ahora hay un agujero, después a portear las bicis para pasar las piedras, cuidado que el puente esta roto ...y así hasta una parada para merendar y decidir como ir hasta Pontemaceira y luego llegar a Rañalonga para tomar el pulpo en la fiesta del caballo ...
... improvisamos, el primer intento salió mal, no había salida, así que para atrás, en el segundo intento encontramos un estrecho camino que bordeada el río, así pegados a el fuimos haciendo equilibrios, o caminando, y de repente me doy cuenta que el bote de las herramientas había desaparecido de mi bici, nada tranquilos, aparte de herramientas solo llevaba las llaves de casa, así que aviso a los de delante y me vuelvo a buscarlo ...
... sospecho donde me puede haber caido por haber levantado la bici, y recorro más de cuatro veces ese camino, nada, se me une Jose a la búsqueda y tampoco, pues si Mr. Sherpa no puede, ya está todo dicho, seguro que se cayó al río y ahora está haciendole compañía a los lorchos...
... como la cosa no era de ponerse todos a buscar que el sitio no daba, el resto tiran para casa y José y yo damos un último repaso buscando el bote invisible, sin resultado , entonces hacemos el camino a la inversa hacia Tapia con el mismo resultado, desde allí ya tiramos a Bertamiráns por carretera ...
... gracias José por el trabajo y la compañía ...
muchas risas y mucha música
dabiz
lunes, 6 de septiembre de 2010
PEDROSO



martes, 6 de julio de 2010
OEA VENDE FLACA
domingo, 4 de julio de 2010
PEDROSO

miércoles, 16 de junio de 2010
Entre Duas Rías 2010
Quedamos ás 7:00 uns cuantos no centro de Berta pa que nos collera Ito no Ito-mobil, ir buscar a Xulio, e arrancar para desayunar alá cerca de ordes donde quedamos co resto e arrancamos xuntos para Ares (este ano salía de alí a marcha). De camiño o de sempre, moitas caralladas, moitas risas e moitas historias, o caso é que chegamos ás 8:30 á saída e ainda tocaba montar todo. Cas caralladas fomos: Xulio, Jorge, Ito, Alberto, Pekeno, Alfonso, José, Carlos, Andrés, Juan, Javier e mais Oscarito que escribe.
Nada mais chegar... e pensando que íamos ir xustiños de tempo... xa vemos unha colaza para recoller dorsales impropia e que non taría a altura do resto da marcha, pero bueno, un detalle a resolver para outros anos. Collida de dorsales e saímos ás 9 e media. (a saída taba para as 9)
Como sempre saímos de últimos, relajados e de carallada e risas. Ah! Carlitos levaba unha 29", tocoulle pa que a probara e eso fixo. Eso sí, tivemos que axudalo a montarse na bici, xa que esa roda quedaballe grande hasta a pekeno-saltón. Quizás non fora a mellor bici para todo o terreno variado que nos encontramos, pero bueno, algun dia coparán o mercado da xente que lle mole facer cousas llanas.
Fomos roendo km's pola beiriña da ría... que chulada, que vistas, qué senderitos... moi moi guapa si señor. Empeza a subida ó monte e faina cada un ó seu aire, e como íbamos relajaos de máis, xa nin tramo libre nin hostias nos deu tempo a facer, pero bueno, casi que mellor que así fomos todos xuntiños (decirvos que íbamos de casi últimos que o tipo da organización iba acortando a ruta detrás nosa) Chegamos arriba sen moita noticia e empezan as baixadas... CHULISIMAS! dios, eran técnicas pero moi moi boas, xa que por alí disputouse o finde anterior un campeonato de descenso creo.
Toca volver subir e volver baixar parte do monte, mais baixadas chulas, si señor que guapas... más de lo mismo. E chegamos a Mugardos, donde taba o avituallamiento (KM30, igual algo tarde, pero había de todo, nada que obxectar) Alá tamos media hora a comer como becerriños que somos, pero o grupo taba dividido e tocaba arrancar. Jory que quere ir cos de adiante, eu que quero ir amodo... saímos de últimos otra vez, cada un o seu aire. Pero encontrome con Alberto e xa empezamos a tirar ó animal para chegar ós de adiante. Alí taban Jorge e Juan. Mais risas, caralladas... tamen ta xulio por alí... resulta que outros Oeas (alfonso, josé, carlitos) xa iban diante nosa de todo, fixéronlle a de non parar no avituallamiento os cabróns! jajaj
Mais e mais senderitos e trialeras preciosos, eso hai que vivilo, non se pode contar. Pero sempre sin subir moito, facíase ben. E cas risas xa levábamos 50Kms e chegamos a meta moi xuntiños todos. Decir que en todo momento organización de cruces e de todo perfecto, a xente moi xuntiña, ningunha caída fuerte (pekeno e alberto apañaron nas baixadas, sólo chapa y pintura, esperemos) e os camiños moi moi bos.
Lavado de bicis, ducha, regalos, gardar bicis e sentarse a comer. Todo de 10, auga quente e todo. Ahora si, o tema da comida... moita cola! PUTAS COLAS joder... cómo las odio! pero mereceu a pena, o churrasco taba bo bo bo, e os Oea's tiramos de veteranía (e jeta) e repetimos plato jeje. De camiño moitas mais bromas, volvemos parar en boxes para tomarlle un heladito/café, e para casa. Xulio deixounos probar o seu pepino de descenso, unha auténtica chulada, e chegamos ás 6 á casa (como nos gusta liarnos con caralladas jajaja) hora perfecta pa F1.
Conclusión? Ruta recomendable 100%, tiña moitas espectativas e cumplíronse de sobra, así que para o ano vai haber que pensar en ir repetindo. Por dias como este merece a pena o MTB, sin duda, dia completo.
Calificación:
Recorrido: 9 sobre 10
Avituallamientos: 7
Señalización: 8
Baixadas: 9
Organización: 7
Media: 8 (só fallaron algunhas colas e puderonse haber feito dous avituallamientos! pero casi sobresaínte!)
lunes, 29 de marzo de 2010
PROBANDO A RUTA OEA
Outros quedaron vendo a formula 1, outros lesionados, outros non viñeron, outros acatarrados....etc o caso e que na saída estabamos uns cuantos OEA´S e algún visitante estranxeiro. Dous amigos do Botafumeiro que viñeron probar a ruta e a verdade e que lle gustou aínda que non puideron rematala por falta de tempo. Saímos dirección Os Anxeles xa sen pasar pola carballeira de Santa Minia, barullando un pouco sobre o que nos depararía o día. Pronto comezamos a manchar as rodas e a ascender por uns camiños que te agarran bastante fuerte....peronós con moita calma xa que É A CLAVE DA RUTA: CALMA E NON QUENTARSE. Algúnha baixada que outra esta con moita pedra pero con xeito pasase ben.
A partires de aquí baixamos todo o Rubial pola cara Norte ata Rois.
Cantas pozas hai...é moi divertido sobre todo para algúns que xa fixo uns largos nelas....(sen consecuencias...). Logo chegamos á trialera de Rois que realmente está moi chula tanto de vistas como de firme como de todo cunha curva final espectacular....(aínda imos poñer gradas nos descensos...jeje).Logo subida subida e subida (10 km) ata a Caseta do Rubial, o punto mais alto da ruta. A subida ten duas partes moi caracterizadas: a primeira con moi bo firme e tirando pouco e a segunda bastante pedregosa e técnica por mor das choivas. Como ben deciamos: CALMA. Unha vez arriba e reagrupados todos comezamos o descenso do Rubial por uns camiños divertidos. Trialeras ó final e de novo reagrupamiento. Aquí xa estabamos en Macedos e os do Botafumeiro e Kiko abandonaron por incompatibilidades co horario....O resto continuamos a ruta cara Pedre e NOTICIA: abriron xa o puente¡¡¡ asique xa non hay que dar toda a volta. Antes de esto, na casiña Juan reparou o corte na sua cuberta dianteira por culpa dun cristal.
A segunda parte é moi moi moi chula dende o principio ata o final pero se se ven cansado de atras.....Camiños de cabalos mesturados con corredoiras de carros. Todos ibamos bastante ben e desfrutamos tamén do traballo do día anterior limpando todo. A parte divertida divertida viña a
partir de Altamira cos descensos do final. Só hai unha palabra: IMPRESIONANTES. A verdade e que limpos estan chulos chulos e espero que na ruta a xente intente acabala porque son do mellorciño que vin pola redonda, sinceramente. Trialera final cun 35 % de pendiente en baixada que tamen e moi impresionante. Aquí houbo xente que preferiu ir pola alternativa que tamén está ben.Chegamos logo de 4 horas de bicicleta e ca sensación de estar todo o día. A ruta está moi chula pero hay que tomala con??? C A L M A.
Un saludo
(P.D: las fotos las pone Fernando jaja)
...jorge...
lunes, 22 de marzo de 2010
PEDROSO


Como xa dixen, ás 9 saimos da praza 5 integrantes dos OEA´S ca reaparición do noso ben querido Martín. Dirección ó Pedroso e como non, Xulio encamiña a expedición pensando xa nas baixadas que nos vai ensinar...jeje. De camiño atopámonos con 3 beteteiros que estaban un pouco solos e decidiron unirse. Asi formamos o grupo da saída e tiramos para o destino. Ritmo moi suave pero disfrutando dos camiños e da compañía e con algunha que outra conversación filosófica...Os sendeiros do camiño poñíanse cada vez mais de punta e pouco a pouco ibamos acercándonos ó Pedroso pola cara de Figueiras onde Xulio nos ensinou a espectacular baixada que os rapaces teñen feita por alí. A verdade e que e moi pero que moi divertida á vez que dificil. Seguimos para o pico onde descansamos un pouco e xa nos despuxemos a facer a parte divertida da xornada para uns. O descenso do monte Pedroso. O primeiro cacho foi por donde sempre e logo xa pasamos ó de Figueiras...sen palabras, hay que velo e baixalo para saber o que é....Mais de un quedou ca boca aberta....jeje

Personalmente paseino moi ben e é ben certo que ás veces necesitas un día de calma para disfutar mais ainda se cabe da bicicleta e dos compañeiros.
Un saúdo a todos
...jorge...
lunes, 15 de marzo de 2010
I CRITERIUM OEA (Mte. San Marcos)
Bueno bueno bueno, pois aquí estamos de novo escribindo unhas lineas sobre ó pasado domingo 14 de marzo, día no que se celebrou, no seno dos OEA, o I Criterium OEA no Mte. San Marcos. O día comezou coma sempre, na praza das Tetas de Bertamiráns á hora indicada. Unha vez estabamos todos e sen ninguén de "fora", unha magoa, arrancamos cara o San Marcos, lugar no que estaría xa tod
o preparado para o comezo da proba. Subimos por monte tal e como tiñamos previsto e unha vez chegados ó punto de saída atopámonos con Alfonso que estaba alí para acompañarnos. Grata visita claro que si. Dispostos a subir cara o punto de saída un espabilado Juan xa empezaba a usar tácticas para eliminar adversarios intentando tiralos polo monte abaixo jaaja, pero non tiveron moito éxito. Agora sí nos dispoñíamos a ir cara o punto de saída e comentar as bases da proba. O caso era dar 2 voltas a TODOS XUNTOS a ritmo suave e sen eliminar a ninguén para xa nas seguintes facer a saída e comezar a eliminar....pero ainda que parecía quie si....non houbo entendemento e un grupo liderado por Pato....empezou xa algo fuerte...e claro ó final pasou o que pasou que houbo un pequeno lío....ainda que falando intentamos arreglalo....jejeje. A saída douse, e todos estabámos preparados. O circuito estaba perfecto ainda que había algún coche dos cazadores (deixalos que era o último día¡¡)
pero ainda así facíase todo sen perigo ningún, solo había que ter un pouco de coidado nas primeiras voltas na baixada xa que despois foise facendo camiño e todo iba perfecto. Nas primeiras voltas xa se foi facendo un pequeno grupo de cabeza formado por Carlos, Juan , Oscarito e eu. Puxenme todo o rato diante a tirar para ter sempre a baixada sen ninguen diante...jeje. Por atrás, nas primeiras voltas algúns xa se retiraron como foi o caso de Fernando, Jose, Tojo, Kiko, Little Salton....e outros seguiron como campeón como foi o caso de Pato e Andrés¡¡ Lastima que a xente non quixese participar un pouquiño mais fose polo motivo que fose....
O caso, pouco a pouco foi quedando xente e cada paso por meta viase mais xente na meta. A eliminación de Carlos foi un pouco simpática polo que escoitei xa que estaba chegando cos brazos levantados pensando que non viña ninguen atras e de repente pasa Oscarito e zas¡¡ quitalle o terceiro posto jeje As últimas voltas foron bastante fuertes hay que reconocelo, e Juan está moi moi moi fuerte, e da gusto ver a unha persona como él andando así de ben na bici e con esa forza psicolóxica para seguir seguir e seguir. Ó final os resultados foron os seguintes:
OSCARITO 3º - JUAN - 2º E JORY 1º... aquí temos o podium da proba:
Como vedes ca alegría do momento xa quitamos a roupa e todo¡¡Logo de rirnos alí un bo cacho e descansar un pouco baixamos coma tolos para a casa de Juan xa que nos tiña preparado un pequeno picnic. Que sorpresa nos levamos cando vimos aquelo todo tan ben preparado, así da gusto¡¡ Outra cousa non pero comer e rirnos....todo o tempo, sobre todo cos cans autoctonos da zona: "os cans toupeiros" jajajaj que ben o pasei. Pato tes que ir para a national geografic¡ Acabamos ca comida e con case a bebida e alá nos tiramos no cemento cheos e cansados...
Logo xa recollemos e despedimonos ata o seguinte día esperando que volvamos a repetir de novo a experiencia xa que penso que estivo moi ben ainda que solo fose para estar xuntos e pasar un bo rato. Claro estña que para o segundo criteium presentaremos as bases ante notario para que non haxe dubidas.
Sen mais agradecer a visita do noso ben querido Secretario e mailo noso excelentisimo presidente que fixeron acto de presencia e entregaron os diplomas ós gañadores da proba.
UN SAÚDO E VIERNES CARRETERA¡¡
...jorge...




