Mostrando entradas con la etiqueta xulio. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta xulio. Mostrar todas las entradas

lunes, 10 de octubre de 2011

Pedroso, mi vuelta al cole.

Hola animales y demás personas, hoy me toca pringar a mi, Oscarito, después de no tocar la bici desde Carballo, y después de vacaciones y más vacaciones. El caso es que a las 9:30 estábamos en las Tetacas una buena cuadrilla de OEAS, como cada inicio de temporada.

Este año tenemos planificada la temporada (en parte esto es posible a que no lo organicé yo como el año pasado jajaja, losé, me gusta improvisar y no soy de plannings) tocaba Pedroso, pero como cada vez que escalamos el pico de santiagués, y como vamos sobrados de fuerzas, ya tenemos en mente desde el primer km meterle una un par de rotondas a la ruta para que salga más recorrido. Comandando desde los primeros compases se erigen Juan y Kiko, así que van marcando ellos y el resto se deja llevar entre anécdotas y risas. Yo me voy poniendo un poco al día de toda la actualidad socio-deportiva: quién es el rival a batir, quién está más fino, que si yo me compro esto, que sinosequé nosecuanto. El caso es que van cayendo km's.

Peeero claro, monte es monte, y la verdad, hasta el tramo de asfalto final que hay en la aldea entre Pedroso y Mercuto, nosé por donde cojones fuimos. Bueno, sí que se. Por unos repeitazos de suputa madre. Por lo menos para mi, que estoy desentrenado. Pero nadie hablaba durante susodichas paredes, así que me hace pensar que todo dios va tan cascado como yo jajaja. En la parte más jodida, solo fue capaz de escalarla Jory, con su testbike doble de 29. Seguimos de sube-baja por caminos poco rodados, pero muy chulos, para ir a dar a un lugar cerca de nosedonde, a nosecuantos kilometros de nosé que otro sitio. Allí entre Juan y Pato, empiezan una encarnizada batalla por la orientación, buscando "o rejato do muiño" o algo así.

Decir que lo más parecido a un regato que encontramos fué una fuente jajaja pero bueno, nos sirvió para orientarnos y seguir nuestro rumbo. No hubo muchos sobresaltos, todo iba bajo lo estipulado hasta el momento. Coronamos el Pedroso el comando juvenil, con un Roi Cerviño que se subió al último cajón del podium, con su hierro número 5. Nos avituallamos, disfrutamos de la cálida mañana, y aparece Xulio y sus secuaces de descenso por allí. No dio tiempo casi a saludarlo, y se tiró monte abaixo como un loco. Nosotros hicimos lo mismo versión bicicletas sub-15 kg, y nos tiramos por senderos con más encanto. 

Y vaya bajadas!... Jory nos metió por parte del circuito rally del camp. gallego del año pasado... y solo decir que la bajada impresionante... aunque se cobró sus víctimas en forma de misteriosas desapariciones... Pato, Andrés, y alguno más que a saber por donde carallo colleron... Lo dicho, esa bajada queda archivado en el top-10 de bajadas guapísimas. Subimos un poco para volver a enganchar con la bajada de Xulio. Mientras que Sergio arregla su pinchazo con la ayuda de Mr Furelos, Xulio nos deleita con unas cuantas "aboyadas" de película. Lo grabamos, era todo ilusión. Sus compañeros de equipo hacían también lo propio. Despues de la sesion de video para el Oea más freerider, tocó cañitas en un bareto próximo. Un gustazo volver a estar con todos de risas allí. 

Volvemos a tirar para casa, enganchando algún sendero y el Camino de Santiago, ya era territorio conocido. A alguien se le pasa por la cabeza hacer el archi-temido gaseoducto, así que se hace y con cojones. Decir que se cobró alguna que otra víctima, como el resto del trayecto del día. Y nada. Otra parada más en el Alto do Vento. Tapitas. Decir que a estas alturas pocos quedábamos, a todos se le iba haciendo larga la mañana de domingo, o se iban quedando en sus casas. Medio crecidos, pusimos rumbo a casa, haciendo el descenso de Aldea Nova, mi favorito entre todos los del mundo. Ah, Oliveira, si lees esto, Jory cayó con la 29, pero no le pasó nada (a la bici), lo amortiguó con la rodilla dejándose la piel jejejeje. Cada uno bajó a su ritmo y tragando mucho polvo. Ya estábamos en Bertamiráns con 40 y pocos Km's, las 14:40 del mediodía, y yo, por lo menos, con una sonrisa en la cara después de unos meses sin salir con el grupo.

Poco a poco vamos creciendo y eso se nota, así que los que queráis venir... no lo dudéis! Para el próximo domingo, otra ruta chula en grata compañía, que siempre se agradece. Ahora solo queda ir poniéndose las pilas poco a poco y no parar de pedalear.

Eso! un abrazo!!!! 


Oscarito! 

viernes, 7 de octubre de 2011

VIDEO FINISTERRE OEA 2011

Este pasado fin de semana o C.C. OS ESFOLA ARRÓS case ó completo, fomos ata Finisterre como pistoletazo de saída a este novo ano. Pasamos un día increible tanto de tempo como de risas. Nestes casos unha imaxe vale mais ca mil palabras por eso....




"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 14 de marzo de 2011

I KDD FEMENINA OEA en BTT (GRACIAS¡¡¡)



Cuando hablamos de organizar una kdd femenina para animar a las chicas a practicar este deporte, ni por asomo nos imaginábamos que iba a tener tanta aceptación y mucho menos contando que estamos en invierno y pronosticando lluvia.
Eran las nueve menos cuarto de la mañana cuando estábamos Suso y yo (Isa) colocando el último indicador de la kdd, cuando empiezan a llegar los primeros. Iban pasando los minutos y no me lo podía creer, estaban llegando todos los que se habían apuntado, incluidos Marta y Manuel de 11 y 8 años que serían la gran sorpresa del día.
Después de las presentaciones y los saludos, salimos destino Capilla Santa Minia, en esa subida se empezó a notar el nivel de cada participante, Nos reagrupamos al lado de la Capilla y salimos rumbo a Bertamiráns por algo de asfalto y un poquito de monte, empezamos con un ritmo muy suave ya que había chicas que casi era la primera vez que cogían la bici, y así, poco a poco cruzamos Sisalde y ahí empezaba lo bueno todo por senderos y pistas cómodas para rodar, y también fue donde Manuel con sus ocho añitos nos dejaba a todos boquiabiertos, con Kiko como acompañante nos dio una lección de que no se puede infravalorar a nadie, como andaba el chaval….un poco más adelante llegaba la subida que daría mucho que hablar y sudar, jejejeje..  la cual subió casi todo el mundo encima de la bici (algunos con un poquito de ayuda).
Todo estaba saliendo genial, Oscar (presi) y Jory delante, controlando los cruces, yo en la cabeza del pelotón rodeada de Carlos T, Adrián, Fernando y Roy pendientes de todo, cerrando el grupo, José, Carlos y Ángel, y los demás echando una mano en el pelotón. Mientras tanto  Suso con el coche de apoyo y de fotógrafo oficial OEA.
Después de  la subida llegamos al avituallamiento en el puente romano que une Teo y Brión, allí aprovechamos para sacar unas fotos preciosas y para hablar con las chicas, para comparar impresiones y oír sus opiniones.
Salimos de allí hacia la zona más bonita de toda la ruta, senderos entre mimosas, robledales y un camino precioso a lo largo del rio en el que había que sortear los árboles, pero que valió la pena. Este parte de la ruta tenía alguna bajada que sin ser técnica no es fácil para principiantes, pero aun así las chicas se portaron como auténticas heroínas.
Después de un pequeño cambio de última hora en la ruta cruzamos el paseo del Rio Pego y directos al pabellón,  en donde nos esperaban unos pinchos, la duchita y también hubo unas camisetas, que puso el concello de Brión.
Todos acabamos con un buen sabor de boca, ya que los caminos estaban fantásticos para rodar a pesar de lo que llovió el día anterior apenas había barro y hasta la lluvia nos dio una tregua para poder terminar la ruta.
Nuestro objetivo era reunir un grupillo de beteteras y acabamos siendo unas treinta chicas, objetivo cumplido y superado..
El reto era hacer una ruta en la que todas se sintieran cómodas y creo que lo hemos conseguido.
Gracias a mis compañeros del club, por cuidar tan bien a las chicas, que se fueron encantadas con vosotros y por esa mano en la espalda en las subidas.
Gracias al Comando Karacola que desde el principio estuvo apoyando esta kdd y con su simpatía nos alegraron la mañana, y  hasta nos amenizaban con canciones con letra personalizada, jejeje.   
Y qué decir de todas esas chicas que hicisteis tantos km, Laracha, Carballo, Ferrol, Ares, Mugardos, Villalva, Lugo, Fene, Cacheiras, O Pino, Padrón, Ames….
Muchísimas gracias por el madrugón, por los km, por vuestra simpatía, y por el buen rollito… 

lunes, 28 de febrero de 2011

Domingo perfecto


Hola amigas e amigos! quetal?! bueno, son oscarito e vou comentar un pouco o domingo-morning, que estivo moi ben!
Suso e Xulio facendo das súas

Como sempre, ás 9:30 nas tetas, e os mais madrugadores tomaronlle un cafecito no NuevaYork, mentres esperaban polo resto. E alí nos xuntamos: Jorge, Andres, Pato, Carlitos, Angel, José, Suso, Xulio, Ito, Alfonso, o amigo Javi eu (oscarito jaja). Poñemos rumbo ás Antenas, necesitabamos un dia de desconexión do trazado exigente da marcha e queríamos facer algo rodador. O dia perfecto, despejado e unha temperatura digna de primavera-verano. (bueno, despejado para algúns, para outros ainda tábamos en Chanteclair... jajaja) 

Ritmo de falar, de poñernos ó dia, de risas e de contos; lento pero seguro, os km's van caendo: bordeo do río, gaseoducto, cruce da picaraña... (suso ten un percance... os rieles do sillín salíronselle do armazón tras un rehusamiento da sua montura, pero non hai nada que unha brida non sulucione).

Seguimos adiante, cruzamos a via do tren, e aquí iba a surgir o lider natural da ruta: Pato! que quería subir un pouco (jajaja...) e ir polo alto do monte ata o Scala. Vaia subidita... sacounos o frío a mais de un. Seguimos perfilando por arriba, e metemonos nun camiño ratonero, e innovamos para ir dar ó alto de Lampai. Moi chula a saubida por monte, pero o ultimo repeito había que coronalo en asfalto... qué pestosidad! arriba estaban uns amigos, do Dream Team Bike, e logo de intercambiar anecdotas, fotos e barritas, procedemos ó descenso, descartando toda opcion de Scala, para facer unha segunda parte moi chula.
No alto cos amigos do dream team
Qué decir do descenso? pois que cada un a machete para abaixo como pudo, todos disfrutamos, pero os cortalumes fixeron sacar ó descender máis técnico que cada un leva dentro. Eu atrapei sin maior novedad, o resto non sei, algun tamen tería algo... jejeje. xa abaixo, na general, despois de unha segunda baixada tamen vertiginosa (como molan estas cousas eh! en seco apurase moito mais). Eu fago o flipado e acabo caendo, pero con moito estilo... qué risas! Aquí abandonanos Carlitos, ah! e suso non puido seguir por mor do sillín, unha lástima, outro dia será!

E bueno, decir que a segunda parte... unha auténtica gozada... descubrin camiños, e todos ciclables pero cerradiños, dos que nos gustan, sin moita pendiente pero que facia sacar o que levas dentro si lle apretabas un pouco! E tocamos parte da ruta femenina... DIOS! solo con ver esa parte do trazado... xa ten unha pinta insuperable, para iniciarse é o mellor: camiños cheos de natureza e sin exigencia física, e delao da casa! qué mais pedir??

E asi imos poñendo fin á rutilla do domingo, non sin antes pensar en que gastamos o euriño que queda? no lavado de bicis ou nunha cañita? pois cañita! volvemos ó NewYork a fichar e a decir que chegamos ben e rematamos a faena!
Andrés feliz

Hoxe vou estrenar sección nas miñas crónicas: ME GUSTA O NO ME GUSTA (jajajajaja)

Me gusta: Ver a Xulio facer o esforzo de baixar de santiago apurao de tempo para vir andar con nos. Ver a Alfonso poñerse cada vez mais en forma. E a Suso baixar tamen de stgo. Ver como cada vez somos mais xente. Ver o bo ambiente que hay no grupo nun dia de disfrute e gozamiento como estos.

No me gusta: O casco de Ito, temos que tirarllo á basura cando non mire... JAJAJAJA.

PD: saludademe siempre! ah, o viernes... pasade polo american's, que tedes unha volta paga, que o juvenil vaise facendo modesto... e xa van 24... xD


Mais fotos da ruta no noso FACEBOOK | Os Esfola Arrós Bike


Oscarito --

lunes, 27 de diciembre de 2010

Despedindo o 2010 nas Torres de Altamira

Uno ano máis, e como marca a historia desde tempos inmemorables, os OEA's reúnense o último domingo de cada ano para despedilo como se merece, recordar historias, tomarlle o turrón... pero non sei en que momento se nos foron as celebracións das mans...!!! ben, vaiamos ó principio...


Corrían as 9:30, -4º, Plaza das Tetiñas, e alí estábamos poucos, pero pronto completaríamos a formación de equipo. Sin prisa, hoxe era dia para o disfrute... Aparece Dabiz de respresentante de asuntos legales y prensa do Club traxeado... algun gorro de Papa Noel para facer xogo coa indumentaria, e... Petardazo de salida! (Suso, imos ir presos...) arrancaba un gran dia si señor...


Risas, historias, FRIO, reencontros, piques nas subidas... e imos subindo Rañalonga, e tras ataques de Pato, coronamos Altamira, moi cediño, sólo andaba por alí Isiña, grabando video (tan todos no Facebook, dignos de ver eh! gracias Isa!) e nada, así como quen non quere a cousa, contemplando o amanecer, imos sacando bebida, bebida tamén e algo de bebida (tamén había comida eh jajaj) Logo deso, montouse o que superaría de lexos a infraestructura desplegada polos juveniles o domingo anterior cos choricillos & churros: Unha bombona e unha pota de cocido... jajajaja (si que traballaron Isa e Suso si...)

Infraestrutura

O resto xa non sei nin por donde empezar... empezamos a roer, beber e a pintar o indio, puro botellón! Que si ahora mollamos a Pato, que si pato a devolve, que si Juan é o que mais atrapou (sempre taba no medio) que si refrescar ó personal con hielo... brindis, caídas, mais brindis, chistes, imitacións, máis petardos, clases de técnica de Xulio, visita de Martín e hijo, chocolatito de Ito... houbo de todo, demasiados detalles como para que me acorden, pero ante todos RISAS, moitas RISAS...

E claro... pasa o tempo, e as bebidas espirituosas subían... jajajaja, quero pensar que as 3 caídas que houbo, foron froito dos chupitos... jajajaja vaia risa! para empezar Jory, quixo aboiar demasiado unha trialera... e baixouna eh! pena que se equivocara de lado para baixar... o video e digno de ver!

Seguimos tirando para abaixo, xa era a 1, levabamos moito tempo de festa e había que ir á de Pepe King, desto que imos nunha baixadiña, inocente, Fer intenta un "manual" dos de Xulio e... non sei como carallo fixo, pero aterrizou de puta madre na herba fresquiña, asi que nada, solo ferido o orgullo... pero bueno, as risas que me botei tampouco tiveron precio... jajajaja

Pero sin duda, o que sería para min o momento mais cómico do ano... xunto co jesucristo de Kiko, sería a caída de Angel. Digno de mención aparte... Desto que estábamos Dabiz, Jory e eu (oscarito) practicando as transicións en mtb para os duatlóns... e Angel sumouse á festa... o de baixar da bici ben... pero o de subir... JAJAJAJAJAJAJ enganchoulle o culote no sillin, e non sei como carallo fixo, pero atrapou.... jajajajajajajaja xDDD que risa macho, cada vez que o recordo...


E ideas de Andrés, de facer o GP de Rañalonga... como fan as cabras, pero modalidad duatlón/LeMans... aparcando as bicis no arró e correndo a por elas, facer a baixada. Todos a baixamos cada un o seu ritmo e entre risas. Vaia dia si señor, solo se podía culminar con unhas tapiñas de xamon asadiño, e así foi. Despois desto, cada un foi indo para a casa, despois de despedir o ano como se merecía, e darlle a entrada a un 2011 cheo de retos: II Marcha, Duatlons, Soplaos, Marchas, Cronoescala, Criterium... etc etc.

Placando a Ito...

E bueno, a modo de opinión personal e creo que moitos a compartiredes, penso que cada vez que nos xuntamos, pasamolo moi ben e predomina o bo ambiente, e que este Club cada dia vai a máis gracias as iniciativas da xente. E que días como estos, son os que ó final se acaban recordando cando nos xuntamos todos, porque non todo é pedalear nos Esfola Arrós. E nada máis, temos que coller todos o ano con ganas, para empezar, podíamos poñer un dia pronto, e salindo ás 9, para facer a ruta completa, que é unha boa maneira de desoxidar, non creedes?


FELIZ ANO A TODOS!!!!!


PD: xa ta a roupa no American's, salúdame siempre!
PD2: falta fará o da roupa... algun chegou con ela chea de viño á casa... jajaja

Oscarito ---

lunes, 20 de diciembre de 2010

NAVIDAD OEA ... la saga continúa



1,2,3 ...8,9...12..hasta 17 OEA´s nos juntamos el pasado domingo para celebrar nuestra Navidad, con el parte metereológico dado por Mr. Pato sobre nuestras conciencias arrancamos hacia el Rubial, "en un par de horas cae agua" predijo nuestro Pemán particular, así que había que subir rápido para comer todos los ágapes navideños y luego bajar a la de Abelleira a disfrutar de la IV parte de la saga OEA en dvd ... ni 2 kms pedaleamos, parada en la gasolinera a reparar un pinchazo en la rueda trasera de Alfonso, hacernos unas fotos de grupo a todo GAS y seguir pedaleando, subida toda por asfalto, era día de fiesta, y de no mancharse mucho así que pronto llegamos a la cumbre, viento frío y unos instantes de debate para decidir donde se ponía la mesa ... mientras los juveniles, dentro de la caseta, con hornillo en mano nos preparaban unos deliciosos churros y unos bollos preñados de choricitos calientes ... nenos como sois!!! A CABEZA NON PARA!!! ...
... puesta la mesa nos damos cuenta que comida hay para un regimiento pero la bebida es escasa, apenas 3 botellas de champagne para regar chorizos, queso, turrones, mazapanes, polvorones ... parece que todos fuimos al peso y nadie queria cargar botellas jaja ... pero llegar llegó y cuando llegaron los chefs Jory y Oscarito con sus recetas (que tiemble Argiñano) la cosa aún fue mejor ... lo malo era la niebla que nos iba envolviendo y calando hasta los huesos, así que brindis y recoger para bajar todos juntos por la nueva trialera, recorrido estrella de la II marcha OEA, demasiado para mi gusto y técnica, pero como tiene que haber de todo y para todos, seguro que los más osados y habilidosos la disfrutarán, para el resto siempre hay esas bien queridas alternativas ...
... ya en la de Abelleira para ver el dvd, se nos une Kiko que venía de currar, y nos disponemos a darle al play, no se si fue el "tinto de xarra", las filloas, el lacón o el chorizo que nos puso Manolito pero la imagen no arrancaba, esa marca Jamo no es muy de fiar, no soportaba la calidad de tan grande obra maestra ... así que lo cambiamos por un Sony de toda la vida, esta claro que no es lo mismo un taiwanés que un japonés ... y ahora sí, ya, por fin todos centramos nuestra atención en " OEA´s IV, a lenda continúa" ... gran trabajo hecho por los juves, lo pasamos bien recordando anécdotas de este casi finalizado 2010 y nos reímos mucho, no, muchísimo con los juegos de imágenes y sonido de esta pareja de jovenes directores ... Nucha & Mucha for ever !!! ... SALUDAME SIEMPRE !!! ...
.. en retirada algunos OEA´s, otros nos quedamos a comer, que hambre no había pero con la comida en la mesa todo era rillar y rillar ... vino de calidad, tortilla, empanada, raxo ... para seguir comentando anécdotas y preparando retos de cara al nuevo año, y como en la canción nos fueron pasando las horas y con los cafés y los chupitos volvimos a ver el dvd, que está genial, emotivo y divertido a partes iguales ... era cuestión de venderlo para sacar unos euros jeje ...
... y así a eso de las 18:00 h , o un poco más, cada uno tiró para su casa ... contentos por dentro, contentos por fuera ...
muchas risas y mucha música
dabiz

miércoles, 8 de diciembre de 2010

EN BUSCA DOS CAMIÑOS...

Pois neso andamos estos meses cando saímos os domingos ó monte. Andamos a buscar aqueles camiños, sendeiros, trialeras que fagan as delicias de todos os asistentes á proxima marcha OEA 2011.

O obxetivo era encontrar algunha trialera polo Rubial e bueno....pódese decir que a atopamos con MR José ó frente co seu equipo de expedición detrás e enriba. Espinillera, machete....bueno un espectaculo jejejej pero da moito resultado.
Ahí o temos en pleno proceso.

A mañán do domingo antes da cena dou para bastante e descubrimos unha posible trialera que deberíamos probar hoxe xa que a casa encantada botou contra nos toda a súa furia e mandounos un par de raios que nos deixaron temblando....xD O caso, hoxe día festivo aló vamos en dirección Rubial para probar a nova trialera e bueno, decir que está moi chula digan o que digan jeje É algo complicadilla pero nada, Kiko e Pato baixarona a ver se pasa o test con Dabiz e Alberto se algún día se dignan a vir....ejem.....


Se conseguimos facer un descenso como o que temos en mente seguro que fai as delicias de todos polo bonito e emocionante que vai ser. Logo da primeira trialera intentamos seguir en busca de novos camiños ainda que bueno.....non tivemos moito éxito ainda que intentar intentámolo dando voltas e mais voltas. Algunha que outra rotura houbo de patilla. O caso e que a ruta vai collendo forma e NON DEFRAUDARÁ a ninguén eso esperamos. Ide entrenando amigos e amigas do mtb porque os montes de Brión están esperando por tod@s e non son planos precisamente xDD


Sen mais despedirme e esperando xa polo seguinte día para sair. E a ver se pronto podemos contar cun trazado mais ou menos definitivo que sea de agrado de todolos membros do Club e quedar contentos. Un abrazo OEA´S¡¡¡

...jorge...

domingo, 28 de noviembre de 2010

A cabeza non paaaaraaa!

Vaia domingo... frío frío e máis frío, sin chuvia, que era de agradecer, pero co monte mollao, típico destas fechas. Pero alí estábamos nas tetiñas ás 9:30 José, Fernando, Kiko, Andrés, Xulio e Oscarito que escribe. Despois de poñernos un pouco ó dia, e de abrigarnos ben, xa que o termómetro rondaba entre -1 e 0 grados, arrancamos, destino primeira parte da ruta hasta Pedre.

Non vou a decir nada, porque de momento queremos dictaminar secreto de sumario de por donde imos, pero os camiños... dan de si.. carallo si dan! as costas sobre todo. Nada, rodamos, vimos a obra de arte das cabras... que malladiño quedou o monte, así da gusto! disfrutamos das vistas entre a nevoa, e sube sube xa tamos en Macedos. Atacamos o Rubial por donde nós sabemos, e coronamos tamen donde nós sabemos. Paradita tecnica para avituallarse e oteamos o horizonte para intentar darlle unha volta de rosca ó asunto.

E baixamos para o outro lado, collendo un desvio secreto que eu non conocía, e encaramos a trialera super-técnica que tamos facendo. E eso xa... é fariña doutra saqueta. Iremos por partes. 100 metros antes de chegar á entrada da trialera, vai andrés e cae para o lado que ten mais barranco o asunto. Nada, deitouse un pouco, algo tocao do tobillo, pero foron mais risas que susto. E claro, unha vez chegados ó proyecto de trialera, Xulio viu aquelo... e como di el, "tiroulle" e xa viu fallos e movilizou a toda a cuadrilla para remover monte e poñela chula. E vaia si quedou chula... José deleitounos con outro invento del, as espinilleras para toxo, version 1.0 feitas por el, e a prueba de todo... jajaja


Dalle "o pro" unhas pasadas, e animanos ó resto a baixar. Vou eu primeiro porque a cabeza non para. e claro, parei, pero cain da bici... vaia hostia, collin por donde non era e xa se sabe... xDD pero nada, cain blandiño e "solo" deixei blanca unha pedra da trialera ca pintura da bike... ó final acabeina baixando e todo. Pero esto é unha anecdotilla comparado co que nos iba a mostrar Kiko ás 12:32 do 28/11/2010 nalgún monte de cuyo nombre no quiero acordarme...

Kiko: Esperade, que eu tamen lle tiro á zona esa
Xulio: Claro joder, si non ten nada, eu colloa pola pedra e salto, pero vos pasade polo lado e xa ta!
Oscarito & Cia: uiiii mira que eso aboia moito eh... ten cuidao!
K: a cabeza non para ahi vou!
X: pero non mires pa pedra eh! que ainda vas ir pa ela!
K: non oh, xa eu baixo, que sei por donde é

...............

E xa imaginades o final da historia... tanto mirar para a pedra, que acabou collendo un pedrolo descomunal pola parte mais alta, pero non solo eso, senon que cando viu que iba inexpujnablemente cara el, deuselle por desenganchar os automáticos e facer un invertido, e baixar toda esa altura ca roda de adiante e absorver todo o impacto ca zona prostática. A nosa cara era un poema, a del? un cuadro... pero aterrizou mais ou menos ben, ahora "solo" queda frenar. Fai ó mítico jesucristo, solta as mans do manillar e abreas en modo "abrazo del oso" e encarámase a un feixe de eucaliptos cativos que habia por ahi, e quedou encaramao, perdendose entre o monte... Non sei como describilo, pero ta de cheo nos 10 momentos que mais me rin na miña vida... jajajaja todos tabamos polo chan escarallandonos (eso si, sabíamos que non fora moito porque fora a pouca velocidad).

E nada, despois de ver o burato de 3x3 metros que abriu, volveu a intentalo cun par de webos e baixouna ben, é todo un campeón si señor. Fer tamén se animou mentres Andres mais José tomabano con calma e buscaban trazados menos bravos. Remítome ás palabras de Andres: "quero ver eu a algun OEA baixando por aqui..." jajajaja

Seguimos de trialeras, e mais trialeras, tirandolle a todas e chegamos a camiño coñecido. Despois xa seguimos tirando para casa que era tarde, e meténdonos por unha baixada nova para min, na conocía, e iba Andres diante, Fer segundo e eu detrás de Fer sin margen de maniobra... O caso foi que taba no medio un toxazo do país a altura da cara, e Andres esquívao, Fer dalle pa diante... e como se de un muelle se tratase, veu cara min a toda hostia, deume na cara, cerrei os ollos e hasta aquí puedo leer.

Sen vista, revirouseme o manillar nunha pedra ou algo asi, saltei porriba da bici (todo esto a 25-30 por hora) e fun arrastro uns 5 metros, dando con todo o lateral polo chan, pedras, etc. Quedei jodido alí no chan tocandome a ver que me doía. Case me pasa Kiko por encima. pero axudarnome a incorporarme todos os amigos e xa fixen parte: Rodilla, cadera, e cara como un colador sangrando polo toxo bravo, pero a cara solo é chapa. Ahora mismo e despois de poñerlle hielo, doeme bastante a cadera e a rodilla, a ver se vou ó medio mañan si me empeora. Pero cunha sonrisa na cara eh! jajajaja tp tou tan mal!

Parada para lavar as bikes na gasolinerae e tiramos xuntos para casa. A ruta vai collendo forma, as trialeras, o contorno global, todo... eso si, ultimamente apañamos algunha en cada salida, como se nota que o inverno saca o mellor e o peor do monte... jajajaj

Enga, un abrazo OEAS! A cabeza nooonnn paaaaaraaa! e pronto saberedes máis do tema da ceniña do domingo, que xa está ahi!

Oscarito ---


viernes, 15 de octubre de 2010

II EXTREM OEA

Con algo de retraso vai esta crónica... así que bueno, intentarei contar como nos foi os OEA's nunha nova argallada... desta vez tocaba facer a Extrem OEA, os 9 picos, o desafío era grande...

Como habíamos acordado, alí tabamos nas tetas, ás 7:30, mais ou menos puntuales casi todos, e tomandolle o chocolatito que trouxo Ito e as galletitas que trouxeron Jory e algun máis. Despois de risas e unha vez aberto algo o día tiramos para o primeiro pico (Altamira) os seguintes valientes (perdón si me olvido de alguen eh!): Oscar presi, Alfono, Ito, Carlos, Andres (que se uniría mais tarde no Rubial), Jorge, Kiko, Suso, Pato, Fernando, José, Ángel, Suso (hay que buscarche un nome, pero mellor pono ti, eu non apurei a pensar un e cando me din conta cascáronme "Oscarito"...) e Oscarito que escribe. Mención especial para Xulio, que se presentou alí para o desayuno e despedirnos, pois taba lesionado, esperamos verte pronto socio! E moita mais mención para Isa, que nos veu a cargar cos bártulos, e nos foi a levar a comida, e tivo ahi para o que fixera falta durante todo o percorrido... Moitas gracias! E os que faltaban... dou fé de que era por causa mayor, o dia era bo e o bo ambiente animou a todo o mundo que pudo... para os que non puderon, tranquilos que para o ano tocará outra!
Coronamos Altamira sen mayor percance... bueno, algun estomacal que me amargou todo o dia e non disfrutei como me gustaría... Pero cando nos quixemos dar conta, xa tabamos subindo o Rubial... bien bien, imos sin presion, a pasar o dia en familia e con moitas risas. Coronamos Rubial... boa hora... toca descenso... qué gozada! había tempo que non se facía esa vertiente e fixo as delicias de todos... e veña, encamiñámonos para o que penso que é o mais duro... a Muralla... camiños bastante rotos, pero jiji jajá (como diría carlitos) e xa tabamos no alto na pista rodadora, intercambiando historias. Decir que os menos asíduos as voltas dos domingos, cumplian con creces, nunca ninguen se quedou atrás e todo o mundo se forzaba hasta donde quería.

Alí pois o debate que levábamos t
endo todo o ano... que si coronamos ou non... pois mellor tiramos para abaixo para ganar tempo e ir con calma, que ainda non tiñamos moi claro por donde ir para o S
antiaguiño. Baixada chula tamen... inventamos un pouco pero bueno, cumplimos o objetivo de encarrilar o Santiaguiño. Coronamos, e baixada mítica, esa si que foi a muerte, "Que enfría a comidaaaaa!!!" E despois de estirar as pernas, comimos á sombriña... cómo prestou! Alí despediríanse O presi e Alfonso, e tamen nos despediu Kiko no Rubial, que taba ainda desoxidandose... jejeje

Cerca de unha horiña alí parados, de cachondeo e bromas como se costumbre, que ben se taba de sobremesa e caña con café que trouxo Isa, todo un detalle! O peor tocaba ahora... arrancar con un sol de justi
cia para a archi-mítica-clásica subida ás Antenas do Scala... Dios!!! que sufrimiento subir a calquer ritmo a esa hora... Decir que Andrés tiña problemas ca roda de atrás... "tira con eso!" e por H's ou por B's todos nos estiramos bastante na subida. Salientar a pedazo subida que se marcou Ito alias Perk, gracias a que lle fixen de gregario ata o asfalto, donde se marcou un do sprint jajajaja.
Disfrutamos das vistas, e poñemos rumbo á Picaraña, da man de J.Furelos e facendo unha baixadiña que nos levaría ó asfalto para finalmente coronar outro pico... Quedaba pouco para rematala, e ainda tiñamos 4 horas, podía ser posible... bueno, xa nos imos vendo! Tiramos rumbo Santiago polo Camiño, ata chegar a Vidán, donde lle metimos uns heladitos e xa nos apalancamos un pouco. A xente xa taba algo cascada, algúns baixaron para berta, e 3 animales: José, Jorge e Angel quixeron coronar tamen o Pedroso, e lográrono.

E bueno, eso é case todo amigos, un dia dos que dan gusto, facendo algo diferente e xuntandonos todos, que eso é realmente o máis importante. Para o ano intentaremos entre todos facela mais contra Maio por ejemplo, donde temos todos mais ben de forma e iremos a por esos ansiados 9 picos! (e cena para celebralo, claro... jajaja)

Pasaron mais cousas, pero non me acordo de moitas... ide comentando, que esto ta algo apagao chavales! veña, que xa é domingo e toca outra! Un abrazoooo!!!

Oscarito ---

lunes, 20 de septiembre de 2010

VUELTA A LOS ORíGENES

Jory & Oscarito; antes molabais
(con permiso de Las Cabras)

09:30 h de la mañana de un domingo soleado pero fresco de Septiembre, queramos o no el verano se va, y los manguitos, los maillots largos y las perneras vuelven a salir del armario ... en la plaza una multitud, los del grupo de Oliveira que salían en flaca y los de montaña que nos iban a acompañar en esta ruta por las ribeiras del Tambre, vuelta a los orígenes, va a hacer dos años desde mi primera salida con los OEA´s y no había vuelto desde entonces por esos complicados caminos ...



... no se los que éramos, pero éramos bastantes, sobre todo invitados de los cuales sólo me se el nombre de uno o dos así que para que nadie se enfade solo diré que bienvenidos a todos y espero que repitais para que, poco a poco, me vaya quedando con vuestros nombres, después de esperar 15 minutos por los impresentables juveniles ( este es el futuro del club? ejem) salimos en dirección al San Marcos, cerrando grupo veía el pelotón desde atrás, no se si eran las ganas de entrar en calor o que nadie quería quedar mal, pero se pedaleaba fuerte, al final subimos al monte que esta al lado del San Marcos (que no me acuerdo como se llama), preciosas vistas, minutos de charla, fotos y descenso, caida sin consecuencias de Barral, uno de los invitados, y seguimos hasta Tapia, por los recortados, sinuosos y técnicos caminos acompañamos al río, ahora hay un agujero, después a portear las bicis para pasar las piedras, cuidado que el puente esta roto ...y así hasta una parada para merendar y decidir como ir hasta Pontemaceira y luego llegar a Rañalonga para tomar el pulpo en la fiesta del caballo ...



... improvisamos, el primer intento salió mal, no había salida, así que para atrás, en el segundo intento encontramos un estrecho camino que bordeada el río, así pegados a el fuimos haciendo equilibrios, o caminando, y de repente me doy cuenta que el bote de las herramientas había desaparecido de mi bici, nada tranquilos, aparte de herramientas solo llevaba las llaves de casa, así que aviso a los de delante y me vuelvo a buscarlo ...
... sospecho donde me puede haber caido por haber levantado la bici, y recorro más de cuatro veces ese camino, nada, se me une Jose a la búsqueda y tampoco, pues si Mr. Sherpa no puede, ya está todo dicho, seguro que se cayó al río y ahora está haciendole compañía a los lorchos...
... como la cosa no era de ponerse todos a buscar que el sitio no daba, el resto tiran para casa y José y yo damos un último repaso buscando el bote invisible, sin resultado , entonces hacemos el camino a la inversa hacia Tapia con el mismo resultado, desde allí ya tiramos a Bertamiráns por carretera ...

... gracias José por el trabajo y la compañía ...


muchas risas y mucha música
dabiz

lunes, 6 de septiembre de 2010

PEDROSO

"empezando o camiño dunha nova aventura..."


Domingo 5 de setembro de 2010. Un novo mes empeza e con él, a nova tempada de btt dos OEA. Coma sempre o lugar de saída é a praza das tetas, onde xa había caras coñecidas e tamén caras novas. Por alí estaban José, xa mais recuperado da espalda, Alberto, Oscarito, Andrés, Carlos, Juan, Jorge, unha cabra (Anxo) e un de Oliveira que perdona pero non me sei o teu nome de momento...
Charlamos un pouco, antes de sair, con Fernando e puxemos rumbo ó Pedroso. Xa se botaban de menos estas saídas en familia...mira que se está agusto pedaleando e falando tranquilamente...Rodeamos Cobas para chegar ó Lombao e de aquí subir ó Alto do Vento por carretera por unha pequena confusión na cabeza de carreira jeje. Enganchamos co camiño de Santiago e tiramos por el ata Villestro donde variamos un pouco o recorrido e subimos por un lugar novo....onde o noso compañeiro do Oliveira rompeu a patilla da súa bicicleta. Rapidamente nos puxemos mans á obra, bueno José, e eu axudaba ainda que se rían de min....(verda Carlos? cabrón....jeje). Como non tiña patilla de repuesto arrancou con piñón fijo para casa. Espero que chegaras ben compañeiro....escribe algo polo blog se podes.

Continuamos e chegamos a Figueiras para entrar xa no monte do Pedroso. Subida tranquila ata case o final onde se apurou un pouco e un servidor comezou a sacar alguns videos e fotos para facer mais completiñas as crónicas...(aínda me queda algo que perfeccionar...).
No alto do Pedroso encontrámonos co noso OEA descender todo empaquetado...daba gusto velo. Tiramonos monte abaixo para o merendero onde tomamos un tentenpie e de paso esperabamos polo noso presidente que minutos mais tarde chegaba co seu retoño na parte de atras todo preparado, que ben estaba.

Merendamos e sacamos uns cuantos videos e fotos vendo os saltos que facía o noso descender cuasi-profesional que disfrutaba coma un neno.

Logo dun bo anaco alí despedimonos e continuamos para Bertamiráns todo pola beira do Sarela, polo seu paseo. Camiño de Fisterra e para casa ata o Alto do Vento onde tomaríamos unha tapiña desas que tanto nos gustan.
Descenso de Aldea Nova coma siempre impresionante e gozando coma nenos.

Pola miña parte nada mais, decir que o pasei coma un neno ainda que saíra de reenganche despois dunha longa noite de festa pero ás veces hai que sacrificarse un pouco e disfrutar que a vida son dous días.

Esperando que o resto dos compoñentes do club se vaian unindo pouco a pouco continuaremos saíndo todolos domingos do lugar de costume e recordade que o venres 10 de setembre temos a reunión ordinaria do club.

un saúdo

...jorge...

martes, 6 de julio de 2010

OEA VENDE FLACA

interesados deixar comentario.
É a de Xulio. Recien pintada e preparada. Unha chulada por 700 € negociables (levo comisión jejeje)
interesados falar con Xulio ou falar aquí. Xa poñeremos fotos
ESTÁ NOVA

domingo, 4 de julio de 2010

PEDROSO

"cando hai exploración xa se sabe...."

A mañán comezaba bastante pachucha e sen moitas expectativas ainda que finalmente abreu o día e que calor fixo. Na praza José e un servidor en montaña e algo mais tarde aparecen Andrés, Ito e Pato en carretera. Intentámolos convencer pero nada...marcharon. A ver se fan crónica (lo dudo jeje).

José mais eu collemos dirección ó Pedroso para ver o campeonato galego de btt rally que ali se disputaba. Antes démoslle unha chamada a Xulio que alegremente se unio a nós en Figueiras. De camiño ó encontro con Xulio decidimos explorar un camiño "que antes iba por aquí...ajaja" bueno o resultado xa o podedes imaxinar....todos rascados de silvas, toxos e demais familia e mais perdidos ca Dios ainda que ó final demos co camiño buscado....

Unha vez con Xulio subimos para o Pedroso, ritmo suavecito e parlando de temas de actualidade dentro do club que no verán está en horas algo mais baixas "eso parece pero eu confío que no, sempre unidos¡¡¡¡". Arriba estivemos vendo pasar a uns cuantos corredores pero nah...pouca emoción tiña e fomos facer un descensillo pequeno para que Xulio nos enseñara. Logo tomamos un piscolabis na Granxa do Xesto e de alí xa tiramos para a casa pola beira do Sarela que ten un paseo ben bonito por certo. Despedimonos de Xulio e nos seguimos polo camiño de Fisterra para casa.

Á altura do Alto do Vento xa nos picaba a sede e as ganas da tapita "volveu a resurgir esta palabra dentro dos OEA jeje" e paramos a tomarlle unha clarita ca sua respectiva. ó final baixada por Aldea Nova a fuego como siempre e despedida ata mais ver.

Un saúdo

...jorge...

miércoles, 16 de junio de 2010

Entre Duas Rías 2010


Domingo 13 de Junio, e os OEAS dispoñémonos a facer unha das marchas das que máis e mellor escoitei falar desde que fai que me dedico ó mtb profesional (nin 10 meses jajajaja, e vale, non é profesional). Ó caso, que como era o unico novato (non sei se Xulio foi o ano pasado) vou facer eu a crónica.

Quedamos ás 7:00 uns cuantos no centro de Berta pa que nos collera Ito no Ito-mobil, ir buscar a Xulio, e arrancar para desayunar alá cerca de ordes donde quedamos co resto e arrancamos xuntos para Ares (este ano salía de alí a marcha). De camiño o de sempre, moitas caralladas, moitas risas e moitas historias, o caso é que chegamos ás 8:30 á saída e ainda tocaba montar todo. Cas caralladas fomos: Xulio, Jorge, Ito, Alberto, Pekeno, Alfonso, José, Carlos, Andrés, Juan, Javier
e mais Oscarito que escribe.

Nada mais chegar... e pensando que íamos ir xustiños de tempo... xa vemos unha colaza para recoller dorsales impropia e que non taría a altura do resto da marcha, pero bueno, un detalle a resolver para outros anos. Collida de dorsales e saímos ás 9 e media. (a saída taba para as 9)




Como sempre saímos de últimos, relajados e de carallada e risas. Ah! Carlitos levaba unha 29", tocoulle pa que a probara e eso fixo. Eso sí, tivemos que axudalo a montarse na bici, xa que esa roda quedaballe grande hasta a pekeno-saltón. Quizás non fora a mellor bici para todo o terreno variado que nos encontramos, pero bueno, algun dia coparán o mercado da xente que lle mole facer cousas llanas.


Fomos roendo km's pola beiriña da ría... que chulada, que vistas, qué senderitos... moi moi guapa si señor. Empeza a subida ó monte e faina cada un ó seu aire, e como íbamos relajaos de máis, xa nin tramo libre nin hostias nos deu tempo a facer, pero bueno, casi que mellor que así fomos todos xuntiños (decirvos que íbamos de casi últimos que o tipo da organización iba acortando a ruta detrás nosa) Chegamos arriba sen moita noticia e empezan as baixadas... CHULISIMAS! dios, eran técnicas pero moi moi boas, xa que por alí disputouse o finde anterior un campeonato de descenso creo.

Toca volver subir e volver baixar parte do monte, mais baixadas chulas, si señor que guapas... más de lo mismo. E chegamos a Mugardos, donde taba o avit
uallamiento (KM30, igual algo tarde, pero había de todo, nada que obxectar) Alá tamos media hora a comer como becerriños que somos, pero o grupo taba dividido e tocaba arrancar. Jory que quere ir cos de adiante, eu que quero ir amodo... saímos de últimos otra vez, cada un o seu aire. Pero encontrome con Alberto e xa empezamos a tirar ó animal para chegar ós de adiante. Alí taban Jorge e Juan. Mais risas, caralladas... tamen ta xulio por alí... resulta que outros Oeas (alfonso, josé, carlitos) xa iban diante nosa de todo, fixéronlle a de non parar no avituallamiento os cabróns! jajaj



Mais e mais senderitos e trialeras preciosos, eso hai que vivilo, non se pode contar. Pero sempre sin subir moito, facíase ben. E cas risas xa levábamos 50Kms e chegamos a meta moi xuntiños todos. Decir que en todo momento organización de cruces e de t
odo perfecto, a xente moi xuntiña, ningunha caída fuerte (pekeno e alberto apañaron nas baixadas, sólo chapa y pintura, esperemos) e os camiños moi moi bos.

Lavado de bicis, ducha, regalos, gardar bicis e sentarse a comer. Todo de 10, auga quente e todo. Ahora si, o tema da comida... moita cola! PUTAS COLAS joder... cómo las odio! pero mereceu a pena, o churrasco taba bo bo bo, e os Oea's tiramos de veteranía (e jeta) e repetimos plato jeje. De camiño moitas mais bromas, volvemos parar en boxes para tomarlle un heladito/café, e para casa. Xulio deixounos probar o seu pepino de descenso, unha auténtica chulada, e chegamos ás 6 á casa (como nos gusta liarnos con caralladas jajaja) hora perfecta pa F1.

Conclusión? Ruta recomendable 100%, tiña moitas espectativas e cumplíronse de sobra, así que para o ano vai haber que pensar en ir repetindo. Por dias como este merece a pena o MTB, sin duda, dia completo.

Calificación:
Recorrido: 9 sobre 10
Avituallamientos: 7
Señalización: 8
Baixadas: 9
Organización: 7
Media:
8 (só fallaron algunhas colas e puderonse haber feito dous avituallamientos! pero casi sobresaínte!)

lunes, 29 de marzo de 2010

PROBANDO A RUTA OEA

"Miña nai querida....."

Lapsus informático que xa foi subsanado. Agora si que vai a crónica da proba oficial da I marcha BTT Os Esfola Arrós. A mañá comezaba co cambio de hora e iso fixo que algúns se perderan a primeira metade da ruta como foi o caso de Juan que en vez de adiantar atrasou a hora e claro....jeje

Outros quedaron vendo a formula 1, outros lesionados, outros non viñeron, outros acatarrados....etc o caso e que na saída estabamos uns cuantos OEA´S e algún visitante estranxeiro. Dous amigos do Botafumeiro que viñeron probar a ruta e a verdade e que lle gustou aínda que non puideron rematala por falta de tempo. Saímos dirección Os Anxeles xa sen pasar pola carballeira de Santa Minia, barullando un pouco sobre o que nos depararía o día. Pronto comezamos a manchar as rodas e a ascender por uns camiños que te agarran bastante fuerte....peronós con moita calma xa que É A CLAVE DA RUTA: CALMA E NON QUENTARSE. Algúnha baixada que outra esta con moita pedra pero con xeito pasase ben.

A partires de aquí baixamos todo o Rubial pola cara Norte ata Rois. Cantas pozas hai...é moi divertido sobre todo para algúns que xa fixo uns largos nelas....(sen consecuencias...). Logo chegamos á trialera de Rois que realmente está moi chula tanto de vistas como de firme como de todo cunha curva final espectacular....(aínda imos poñer gradas nos descensos...jeje).

Logo subida subida e subida (10 km) ata a Caseta do Rubial, o punto mais alto da ruta. A subida ten duas partes moi caracterizadas: a primeira con moi bo firme e tirando pouco e a segunda bastante pedregosa e técnica por mor das choivas. Como ben deciamos: CALMA. Unha vez arriba e reagrupados todos comezamos o descenso do Rubial por uns camiños divertidos. Trialeras ó final e de novo reagrupamiento. Aquí xa estabamos en Macedos e os do Botafumeiro e Kiko abandonaron por incompatibilidades co horario....O resto continuamos a ruta cara Pedre e NOTICIA: abriron xa o puente¡¡¡ asique xa non hay que dar toda a volta. Antes de esto, na casiña Juan reparou o corte na sua cuberta dianteira por culpa dun cristal.

A segunda parte é moi moi moi chula dende o principio ata o final pero se se ven cansado de atras.....Camiños de cabalos mesturados con corredoiras de carros. Todos ibamos bastante ben e desfrutamos tamén do traballo do día anterior limpando todo. A parte divertida divertida viña a partir de Altamira cos descensos do final. Só hai unha palabra: IMPRESIONANTES. A verdade e que limpos estan chulos chulos e espero que na ruta a xente intente acabala porque son do mellorciño que vin pola redonda, sinceramente. Trialera final cun 35 % de pendiente en baixada que tamen e moi impresionante. Aquí houbo xente que preferiu ir pola alternativa que tamén está ben.

Chegamos logo de 4 horas de bicicleta e ca sensación de estar todo o día. A ruta está moi chula pero hay que tomala con??? C A L M A.

Un saludo
(P.D: las fotos las pone Fernando jaja)

...jorge...

lunes, 22 de marzo de 2010

PEDROSO

"gran día para a técnica sobre as dúas rodas"


Mentras uns salían ás 9 en carretera, outros saliamos á hora de sempre en montaña. Claro que sí, dentro dun gran club hay de todo. O dito non sei como lle iría os de carretera e espero que alguén se digne a facer a crónica...

Como xa dixen, ás 9 saimos da praza 5 integrantes dos OEA´S ca reaparición do noso ben querido Martín. Dirección ó Pedroso e como non, Xulio encamiña a expedición pensando xa nas baixadas que nos vai ensinar...jeje. De camiño atopámonos con 3 beteteiros que estaban un pouco solos e decidiron unirse. Asi formamos o grupo da saída e tiramos para o destino. Ritmo moi suave pero disfrutando dos camiños e da compañía e con algunha que outra conversación filosófica...Os sendeiros do camiño poñíanse cada vez mais de punta e pouco a pouco ibamos acercándonos ó Pedroso pola cara de Figueiras onde Xulio nos ensinou a espectacular baixada que os rapaces teñen feita por alí. A verdade e que e moi pero que moi divertida á vez que dificil. Seguimos para o pico onde descansamos un pouco e xa nos despuxemos a facer a parte divertida da xornada para uns. O descenso do monte Pedroso. O primeiro cacho foi por donde sempre e logo xa pasamos ó de Figueiras...sen palabras, hay que velo e baixalo para saber o que é....Mais de un quedou ca boca aberta....jeje

Unha vez abaixo e cun subidon de adrenalina dirixímonos para a casa por uns camiños ben bonitos e limpos que nos conducen ata a tortilla e o xamón do alto do vento...que rica....Tomamolas cañitas e arrancamos non sen antes esperar por Martín xa que pinchou. Uns foronse antes xa que tiñan algo de presa e o resto xunto con Martín, baixamos polo descenso de Aldea Nova disfrutando un pouco mais antes de chegar á casa.

Personalmente paseino moi ben e é ben certo que ás veces necesitas un día de calma para disfutar mais ainda se cabe da bicicleta e dos compañeiros.

Un saúdo a todos

...jorge...

lunes, 15 de marzo de 2010

I CRITERIUM OEA (Mte. San Marcos)

"Gran día en familia no San Marcos e na casa de Juan "
Bueno bueno bueno, pois aquí estamos de novo escribindo unhas lineas sobre ó pasado domingo 14 de marzo, día no que se celebrou, no seno dos OEA, o I Criterium OEA no Mte. San Marcos. O día comezou coma sempre, na praza das Tetas de Bertamiráns á hora indicada. Unha vez estabamos todos e sen ninguén de "fora", unha magoa, arrancamos cara o San Marcos, lugar no que estaría xa todo preparado para o comezo da proba. Subimos por monte tal e como tiñamos previsto e unha vez chegados ó punto de saída atopámonos con Alfonso que estaba alí para acompañarnos. Grata visita claro que si. Dispostos a subir cara o punto de saída un espabilado Juan xa empezaba a usar tácticas para eliminar adversarios intentando tiralos polo monte abaixo jaaja, pero non tiveron moito éxito. Agora sí nos dispoñíamos a ir cara o punto de saída e comentar as bases da proba. O caso era dar 2 voltas a TODOS XUNTOS a ritmo suave e sen eliminar a ninguén para xa nas seguintes facer a saída e comezar a eliminar....pero ainda que parecía quie si....non houbo entendemento e un grupo liderado por Pato....empezou xa algo fuerte...e claro ó final pasou o que pasou que houbo un pequeno lío....ainda que falando intentamos arreglalo....jejeje. A saída douse, e todos estabámos preparados. O circuito estaba perfecto ainda que había algún coche dos cazadores (deixalos que era o último día¡¡) pero ainda así facíase todo sen perigo ningún, solo había que ter un pouco de coidado nas primeiras voltas na baixada xa que despois foise facendo camiño e todo iba perfecto. Nas primeiras voltas xa se foi facendo un pequeno grupo de cabeza formado por Carlos, Juan , Oscarito e eu. Puxenme todo o rato diante a tirar para ter sempre a baixada sen ninguen diante...jeje. Por atrás, nas primeiras voltas algúns xa se retiraron como foi o caso de Fernando, Jose, Tojo, Kiko, Little Salton....e outros seguiron como campeón como foi o caso de Pato e Andrés¡¡ Lastima que a xente non quixese participar un pouquiño mais fose polo motivo que fose....

O caso, pouco a pouco foi quedando xente e cada paso por meta viase mais xente na meta. A eliminación de Carlos foi un pouco simpática polo que escoitei xa que estaba chegando cos brazos levantados pensando que non viña ninguen atras e de repente pasa Oscarito e zas¡¡ quitalle o terceiro posto jeje As últimas voltas foron bastante fuertes hay que reconocelo, e Juan está moi moi moi fuerte, e da gusto ver a unha persona como él andando así de ben na bici e con esa forza psicolóxica para seguir seguir e seguir. Ó final os resultados foron os seguintes:

OSCARITO 3º - JUAN - 2º E JORY 1º... aquí temos o podium da proba:
Como vedes ca alegría do momento xa quitamos a roupa e todo¡¡

Logo de rirnos alí un bo cacho e descansar un pouco baixamos coma tolos para a casa de Juan xa que nos tiña preparado un pequeno picnic. Que sorpresa nos levamos cando vimos aquelo todo tan ben preparado, así da gusto¡¡ Outra cousa non pero comer e rirnos....todo o tempo, sobre todo cos cans autoctonos da zona: "os cans toupeiros" jajajaj que ben o pasei. Pato tes que ir para a national geografic¡ Acabamos ca comida e con case a bebida e alá nos tiramos no cemento cheos e cansados...
Logo xa recollemos e despedimonos ata o seguinte día esperando que volvamos a repetir de novo a experiencia xa que penso que estivo moi ben ainda que solo fose para estar xuntos e pasar un bo rato. Claro estña que para o segundo criteium presentaremos as bases ante notario para que non haxe dubidas.
Sen mais agradecer a visita do noso ben querido Secretario e mailo noso excelentisimo presidente que fixeron acto de presencia e entregaron os diplomas ós gañadores da proba.

UN SAÚDO E VIERNES CARRETERA¡¡

...jorge...