Mostrando entradas con la etiqueta antenas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta antenas. Mostrar todas las entradas

martes, 22 de noviembre de 2011

Antenas Scala, meee mueeeeroo!!!!

Hola nenas e chavalada varia!!! xa todo vai indo ó seu cauce, e tamos salindo bastantes os domingos a rodar as MTB, así que o que queira que se apunte, como veñen facendo moita xente ultimamente e tanto nos gusta. 


Domingo-20, hora H, alí tamos nas tetas-BarNewYork dous chavales do CostaVella (Darío e Nando) Luis Casal, e os OEAs: Jorge, Pato, Andrés, Carlitos, Juan, Kiko, José, Suso Beis, Carlos (avogado) e Oscarito que está al teclado. Bien, poñámonos en materia.

Destino: Antenas, un monte que sempre gusta, pero a intención era bordear algo o Rubial, pa facer mais atractiva a cousa. Rodamos polos llanos do Outeiro, para enlazar o camiño do río, e despois poñernos en materia atacando a ladeira do rubial. PERO ANTES! tivo que abandonarnos Pato por problemas técnicos do seu ferro da segunda guerra mundial do seu pepino de bike... jajajaj o últmo parte que temos do perito-Furelos é concluyente: "ajarrotou o cable do cambio". Quedei con el na cima das Antenas, que el xa iba por carretera, pero hasta hoxe non sei nada de pato. (si alguén lee o blog e tiña vez martes ou lunes para cortar o pelo, que me confirme si ta vivo, gracias)

Volvamos ós pedales: rodamos e rodamos a empezan a sobrar kg's de roupa... Ritmo alegre e sin pausas. Cada un vaino levando como pode. Hasta arriba. Pabaixo mandan cojones, así que cada un a pintar a mona arriesgando unha posible visita ó hospital e a darlo todo. Un pouco de subida outra vez para chegar o enclave (donde se fixo o segundo avituallamento na marcha OEA). De aí para abaixo outra vez a lo loco. Chegamos abaixo, e toca algo de asfalto para enlazar co principio do Col-du-Scala.



Pinchazo de Carlos-Avogado, pero subsanamolo e seguimos. Bo dia, bo tempo, imos ben de tempo, (ah! Kiko xa nos deixou porque tiña fame). Así que o resto a subir como quere. A chavalada do Costavella sale a bo ritmo, que tratan de seguir Suso e Juan. Atrás o resto de parloteo. Primeiro descansillo, e as diferencias agrándanse, pero os máis veteranos do lugar din que é mellor jardar pa cando veñan vacas-flacas. Pois a gardar e sen hostilidades. Enganchamos a pequena baixada para afrontar o último tramo. Juan e Suso medio esperan medio sucumben o noso "demoledor" ritmo. Aproveito para tensar o pelotón, e máis de un xa queda muerto ante tal alarde de Watios. A verdad e que non quixen apretar moito. As rodas non me agarraban e quedaba constantemente patinando cual moto de cross que non da dominado tanto cabalo xunto (tou sendo irónico eh jajaja) 

Subida, subida... miro cara atrás e teño a Jorge e Suso conmigo. Boa grupeta. Sufrimos pero chegamos xuntos ó archipestoso asfalto final. Seino de memoria, e rompo a Suso poñéndome de pe. Reacciona Jorge, e coronamos xuntos. Arriba os do Costavella sin despeinarse, pero bueno, bo entreno para todos, que ainda que nunca se queira, sempre se forza para entrenar ese puntiño de gas que caracteriza á raza OEA. Todos arriba, menos Furelos, cun pinchazo (despois de rirse minutos antes do sistema tubeless, que diske el non pinchaba con cámara... jajajajaja) e... Luis Casal, que se permitiu o lujo de facer un par de subidas e baixadas máis ó monte despois de perderse... manda carallo, menos mal que tíñamos contacto visual senon ainda o tamos buscando ahora no monte jjajaja. Baixamos por donde sempre, pero algún veterano que ten os webos pelaos de baixar por donde sempre, e non quero nombrar a ANDRÉS a ninguén, perdeuse no medio da baixada e foi salir media hora despois á general... jjajajaja.

Seguimos dándolle, seguimos polo Camiño para evitar o tráfico da general, e vaia susto levou algunha... tamen poñerse a mexar no medio do camiño... creo que a dia de hoxe encolleuselle tanto o asunto que non lle volveron as ganas de mexar ainda... jajajaja. E nada, Despois camiños ruteros e llanos por monte cerrao, moi chulos. E aquí destapouse o frasco das esencias e puxéronse as cartas sobre a mesa... corría o Km45, cando saliu José-Furellara para coller o pelotón e marcarse unhas series impresionantes, das que máis de algún quedou descolgado... e a min quedoume a lengua colgando!!! todo polos camiños da marcha femenina e sufrindo, chegamos a Berta, a tomarlle as tapitas pertinentes no NY e comentar as mellores xogadas da xornada.

Qué decir, bo dia, boa ruta, boa kilometrada, risas, historias, boa compaña e mtb. Non se me ocurre qué máis pedir. Bueno..., 1€ para unha funda para Pato... jajajaja (é coña eh, non me tomedes a mal as parvadas que escribo). Así que eso chavalada, a seguir pedaleando e a seguir salindo os findes! 

Un abrazoooo!!!!!!!!! meeee mueeerooooooooo

Oscarito!

lunes, 30 de mayo de 2011

Antenas Scala

Pois eso, fomos o scala, collendo a primeira parte da II marcha OEA, moi bo tempo e acompañáronnos algúns non habituales. Nada nuevo bajo el sol: caída de Kiko por non apartar das xestas, todo o mundo subindo a fuego para arriba, e tapitas de volta. Saíronnos 50km que nos ían servir para afinar un pouquiño máis de cara o Soplao (que o teríamos unha semana despois). Eso si, tiramonos por todo canto cortalumes había, e algún acabou apañando.



Chamádeme cabrón, pero escaralleime coa caída de adrián. jajaja Vin ó grupo moio ben a falta de 6 dias para o soplao... E non me acordo de moito máis, foi hai 3 findes!!! jajajaja (o alcohol... xa se sabe!)

martes, 18 de mayo de 2010

RUBIAL E ANTENAS SCALA

...pekeeeeenooooooooooooooooooooooooo¡¡¡¡¡¡¡¡¡ jejeje

Este pasado domingo despois de abortar a salida cara Finisterre por motivos logísticos y demás pois salimos pola zona. A maioría dos OEA´S saliron en carretera pero como eu (Jory) non tiña carretera aquí pois nada...en montaña e gracias a Oscarito por acompañarme.

Saímos con dirección ó Rubial para despois tirar para as Antenas do Scala. Á altura do balneario dos Anxeles pasanos o pekeno saltamontes....onde vas???? vou pola de montaña¡¡¡ vente con nos logo¡¡¡ a onde ides???? rubial e antenas scala¡¡¡ veña esperade na gasolinera. E asi foi como collemos ó pekeno e o levamos con nos de ruta por ahi. Subimos o Rubial por monte ata Macedos e despois polo asfalto para chegar arriba rápido. Decir a todo esto que o ritmo marcado polo pekeno non o dábamos seguido....A verda e que esta fuerte... Unha vez arriba tocaba baixar e mimahh como quedou a baixada....que rápida e chula e peligrosa ña vez xa que ainda non asentou a capa de arenilla que lle botaron e uffff. Unha vez abaixo de todo poñemos rumbo ás antenas por ali polo campo de golf e vimos unhas flechas que debían ser da marcha de Padrón do último finde de maio e seguimolas pero non estaba de todo marcado e tivemos que dar volta....Nada¡

Unha vezz na base das antenas comezamos a subir a ritmo moi pausado. Moi pausado. Chegamos ó primeiro descanso despois do deposito e da baixada para enlazar á esquerda ca subida final onde o pekeno medio se quentou e empezou a subir en plato ó meu lado. A verdade e que aguantou algo....está mellor do que pensaba. O resto da subida ben. Eu quenteime e subin fuerte e Oscarito pasou de todo e subiu en platillo. Unha vez arriba e despois de reanimar ó pekeno jeje baixamos polo monte do lado. Baixada rápida e sen complicacións aparentes.



Fomos despois con idea de tirar para o Pedrosos pero unha serie de incidencias no camiño cuns cans jajajaj e o tempo fixeron que xa nos decantaramos por ir para o New York tomarlle a tapita que ben viña. O pekeno xa tirou para milladoiro.

En definitiva, mañan boa ainda que eu quería mais kilómetros. Pero bueno tamos ben¡ Ahora a polo Soplaoooooooo¡¡¡¡¡

Un saudo

...jory...

lunes, 1 de marzo de 2010

ANTENAS SCALA

"con esforzo e constancia conséguese todo..."


Domingo 28 de febreiro, na praza das Tetas, ó sol, esperaban poucos OEA´S. Chegamos o resto rápido, casi puntuales, e ás 9:38 a.m. xa estábamos saíndo. Aproveito a ocasión para informar de que a partir de agora volvemos sair puntuáis (5 min de cortesía)e o que non este queda en terra, como lle pasou a Andrés e a Ito jeje. Puxemos rumbo ás Antenas do Scala polo camiño preto do río ata a ponte, que foi onde nos chamou Ito para saber onde andabamos. En Santo Arandel esperamos por eles mentras José cambiaba o neumático e a pedra con musgo lle daba mais de un apuro a algun que fixo patinaje artístico. O camiño estaba bastante limpo de árbores xa que poucas había tiradas...Baixamos polo gaseoducto e a partir de aquí empezamos a callejear polas aldeas para chegar á base do monte. Uns chegaron antes e outros un pouco despois xa que se sigues a José xa sabes, volta asegurada, pero hai que facerlle caso a él e non ós vellos...jeje

Unha vez todos, comezamos a subida falando, ritmo normaliño ainda que os grupos xa se iban vendo...e claro os piques empezaban a aflorar e cada un iba pensando na súa táctica, bueno sólo os máis competitivos...JuAn como siempre en cabeza seguido de preto por Alberto e por min. Chegamos á zona de baixada xa os tres solos e como Juan notaba presión a baixada fixémola moi fuerte, todo metido e a 40 por ali abaixo. O de adiante que escapa e o de atrás que non quere que escape o de adiante...así subimos como nunca. Non pensei subir dende onde acaba a baixada , ata que chegamos á zona de asfalto no plato do medio e piñon do medio. Os tres ibamos case ó límite e nun deses momentos ataquei ainda que logo dinme conta de que quedaba o asfalto e ainda que lle quitei uns metros colléronme. Na parte do asfalto chegamos os tres á vez e falando entre nos pactamos a chegada arriba xa que non podiamos mais. Ainda así apuramos o paso ó final. Unha subida espectacular, xa facia tempo que non subia tan ben e Juan e Alberto tamen moi fuerte.

O resto foi subindo tamen ó seu ritmo e todos coronamos o monte que é o verdadeiramente importante. Comemos e charlamos e baixamos. Oscarito tardou un pouco mais porque ás veces hay mans que collen bicicletas doutros e xa se sabe, aparecen por ahi....jajaja. A baixada foi bastante divertida para uns e aburrida para outros xa que había pedras, pedras e pedras, incluso Alberto probou o chan unha vez. A partir de aquí na exclavitude deixáronnos uns cuantos que por motivos varios abandonaron a expedición. Outros seguimos indo desde a Picaraña por uns camiños moi chulos ata Bugallido e de aquí para a casa onde por fin tomamos as tapitas, ainda que so eramos José, Angel e un servidor que vou seguir sendo pesado e ata conseguir que volvamos a ir sempre de tapitas xa que esa reunión do final e mais importante moitas veces que facer 40 ou 50 km, que non se perda.

Sen mais un saúdo a todos e ánimo xa que agora empeza a conta atrás para a marcha. Informo de que o día 27 de marzo iremos limpar o monte asique ide afiando as fouces e demais, eu xa engraso e afio a motosierra. jeje

Un saudo a todos e veña, a darlle vida ó blog que parece que non hai ninguén aquí. (entrenade para o CRITERIUM que xa está ahí e Juan dímome o outro día que iba a pasar por enriba de todos...eu solo dio eso...espero que o comamos entre todos jajajaja.)

PD: Juan, sabes que o noso pique é sano jajajaaj e que nos fai falta á minima para encendernos jiji)

...jorge...

lunes, 19 de enero de 2009

toma castaña

km: 49.52
averias: 2 pinchazo Angel
caidas: 1 Tojo, 1 David

y la ruta comenzo dando pensando que se veían visiones, ya que aparecieron Kiko y Martin, (y que bien nos vino su aparición ), arracancamos pedaleando y charlando, cruzamos el rio y Tojo, no debería de tener mucho dolor de espalda, ya que en el intento de cruzar y mojar, acabo empapándose, estaba fresquita eh, después seguimos camino del Scala donde nos esperaba Carlos y donde se fugaron Pato y Kiko ( el pacto de no agresión se fue al carajo ), pero la verdad es que fue una subida muy amena, es decir a la antigua usanza, durante el pequeño descenso para hacer la ascensión final llego la sangre que tanto reclamaba David, su problema que la sangre fue la suya, y los otros dos esperando arriba (que frío tuvieron que pasar), de regreso a casa bajamos haciendo el cabras, como si no hubiéramos tenido suficiente con David, buscando mas caña, pero por suerte todo quedo ahí, y los Tojo, Xulio y un servidor fuimos buscando caminos nuevo y casi llegamos al mismo tiempo que los compañeros.




David, que no sea nada
paz, bien y muchas risas
f.p.

lunes, 1 de diciembre de 2008

interesante

Correcaminos:
David, Fernando, Xulio, José, A&E Tojo, Juan, Andrés, Ángel, Kiko
Km: 45.22
Caídas: 3, 2 Tojo, 1 Juan
Averías: 0
Nota importantE: y por petición popular, se comunica al respetable que Kiko, lleva 4 domingos sin escoñarse.
interesante es la palabra que mas se utilizo en la ruta de hoy, la puso de moda Juan que después de sus domingos de vacaciones parace que llego con filosofía a las rutas, pero creo que fue interesante desde que comenzó, primero por el frió que hacia, segundo por el cambio de ruta, ya que aunque fuimos a las antenas scala, fuimos por un camino alternativo, bueno alternativo, enlazamos los montes de la picaraña y el scala ( aquí se tuvo que marchar A.Tojo, espero que no fuera nada lo de tu mujer, un saludo ) por donde normalmete bajamos, se sufre mas subiéndolos que bajando, pero aun así era divertido, o mejor dicho interesante, en lugar de llegar arriba nos desviamos hacia las canteras donde Xulio nos deleito con sus pasión por chincar ( desntro de poco nos aparece con una de descenso ), y poco después a investigar cruzando el río y con el suelo blanco por la granizada que nos pillo de refilón minutos antes, el camino precioso donde los allá, perdón "interesante" seria la palabra mas apropiada en el día de hoy, una vez dejado de investigar seguimos a nuestro guia, pero hoy no era su día, 2 caídas, un hierro que se metió en su rueda y le calentó las cachas, pero que haríamos sin el, pues perdernos, y allá le seguimos y pedalada a pedalada salimos detrás de "Casa Lola", pero ......que frío
Paz, bien y muchas risas
f.p.

lunes, 25 de agosto de 2008

Mirando al rubial

Correcaminos:
Andres, Ito, Juan, Jose, E. y A. Tojo, Pato, Javier, Fernando
Km.: 50.62
Caídas: 0
Averías: 3 pinchazos, Javier, Ito, Fernando

Salimos de la plaza con la mirada puesta en el Rubial, ya que estaba cubierto, el amigo Pato decía que iba a llover y no se equivoco ya que cayeron 4 gotas pero al poco escampo, y aun siguiendo sin ver el sol tampoco nos cayó mas agua.
El camino hasta el pie del GPM Scala fue lento y parsimonioso, Javier, preguntaba el porque de un ritmo lento comparado con otros días, la respuesta no ardo en esperar con un ataque brutal de Pato, seguido por Juan y el propio Javier, es mucho puerto hasta arriba, es largo muy largo, pero al final llegamos todos arriba y desde allí ver una vistas preciosas, que momento mas placentero, después el descenso fue rápido ya que el tiempo se nos hecho encima sobre todo a Andres que se las piro para el trabajo, los demás volvimos sobre nuestras ruedas y camino del río aceleramos el ritmo para llegar al final del día, las tapitas quedaron para otro día.

Paz, bien y muchas risas

f.p.