Mostrando entradas con la etiqueta jory. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta jory. Mostrar todas las entradas

lunes, 3 de septiembre de 2012

Papando o Ézaro un domingo calqueira !

Bos días as personas, e as que non son personas tamén ! Oxe tócame a min (Pekeno) redactar a ruta que fixemos onte domingo para subir o Ézaro, fin de etapa a semana anterior na Volta e España.

Pois ben, quedamos as 8:30 en b¡Bertamirans 7 intrépidos corredores OEA: Juán, Jory, Avogacía, Ito, Andrés (Carlos III que foi o que chupou o dia anterior), Joyero e mais un servidor. O día estaba claro, recén se facía de día e a temperatura era moi agradable. Montamos todo nos coches e furgallas e dirección Esteiro!

Chegada a Esteiro e o primeiro que se nota, é o aire....forte, que uns decían que no iba dar de cara, outros que polo cú, que non iamos cagar en todo á volta....En fin, preparamos caballo de combate, uns acicalándose e pelexándos coa súa superciclocomputadorachupiguay de Garmin, imos arrancando a contagotas, para xa no kilómetro 0,7 (para os que non teñen a ESO, aos 700 metros) un tal Angel, conocído polo nome da súa profesión, Joyero, ese que de neno acabou a Volta a pataca en triciclo atacando en repeitos pestosos, empezou a impoñer o seu ritmo de marcheta cando aínda solo eramos 3 ! Ao pouco dannos alcance o resto, non sen esforzo, e apreciase a falta de Juan, o porque? o tipo montou na bici, arrancou e quixo cambiar de coronas, e non iba o cambio, a razón, sen batería non hai paraíso, asique volta para a casa ... (espero non estiberas moi cabreado!). E nos ao noso, ritmo imposto por Angel para facernos entrar en calor ! A ritmo pestoso, por terreno pestoso de sube e baixa, e repeitos en plato así en frío xa... imos pasando aldeas costeiras e o caloriño empezar a aparecer. Pasan os km. a media entre 33 e 34 km/h, e siguen pasando os km. as vistas, un luxo, perto da aldea de nacemento de Ito, este fai un ataque en repeito para sacar uns metros e ir falar cos pais, pero non estaban asique quedaba pendiente para a volta. Máis para diante, primeiro incidente, leve, en repeito, plato, 3ª corona, e salta a cadena e o corredor a causa do latigazo golpease con forza a rodilla contra o manillar....e a quen lle pasa? ao burro de Pekeno coma sempre....e conon sabedes o moito que me doía e xuntaseme a dor de cadera, pero un OEA nunca abandona! Pero non ía ser o único que pasaría oxe, xa que 5 kilómetros máis para diante, alguen lle fai o afilador a Jory, e o pelotón revolvese, sen consecuencias, ata que Ito atropella a Carlos por mor dun coche que viña tocando o cara... Amañase o cambio e a darlle que xa case estamos !!!

Chegada ao Pindo, e comezase a falar mais do tema central do día, seremos capaces de subilo sen botalo pé? Qué facer no tramo de cemento? Quén fará podium ? Moitos interrogantes que en nada terían resposta. Chegamos a zona de entrada ao mirador, pelotón encabezado por Angel, Pekenada e Jory por ese orden. Todos de pé para afrontar as primeiras rampas....e vaia rampas ! Imos subindo como podemos, eu vou na 3ª corona, e vexo como antes do tramo de cemento, Angel apartase e bota pé o chan. Eu sigo, concentrado na respiración e en acompasar as pedaladas (sí, eu concentrado en algo..) o pulso en 188 ppm, chego o tramo de cemento.....QUË DURO !!! Na vida subín cousa tan dura, a facer a serpe, de pé, cargando moito sobre os brazos que responden a perfección, as pernas facendo o que poden, sacando os wattios dos pelos do nariz para poder subir eso, pasame Jory, e acaba o cemento. Despois dese 30 % a cousa suaviza a un 17 % (de risas eh...), vou dun lado a outro, Jory colleme metros, e veña cara arriba, parece que o meu corpo dí basta, quedome unha fracción de segundo parado de pé, ata que nun arroute de coraxe, baixo unha perna con forza e sigo pedaleando. A cousa parece que suaviza algo mais e xa vou collendo ritmo, voume fixando onde estaba eu posto o día que pasou a volta, xa que dende ahí solo eran 250 m. pero xa vexo a Jory parado a beira da estrada e penso: xa acaba aquí? Pois sí, xa remataba o puertazo coas rampas mais duras que subín nunca ! Agora a inmortalizar o momento e agardar polo resto dos OEA´s ! Despois dun pouco chega Ito, Andrés, Joyero e xa ao final e cun grandes esforzo, culmina a Avogacía ! Sacamos as fotos no mirador e para abaixo ! Onde Andrés se queda sen frenos....jajaja vaia cara tiña o tipo ! Collemos auga e veña a darlle outra vez !






Agora estaría moi ben poder decir que volvimos como fuegos para Esteiro, pero sería unha verdade a medias, xa que eu ao enfriar, a rodilla iba cascada, e a Carlos notabaselle mamadillo, pero o resto como fuegos. Eu son o primeiro en quedarme, pero sigo ao meu ritmo, e engacho para logo descolgarme outra vez. Cada pedalada era un suplicio, pero iba conseguilo. Paramos na casa dos pais de Ito para facer o habituallamiento sólido e líquido e botar unhas risas....+(Maruxa, nai de Ito)Toma neniño e sécate que estás sudando moito ! - (Joyero) Deixe señora que total ao arrancar xa empezo outra vez a sudar ! jajaja que risas! Voltamos a arrancar, Jory, Andrés e Ito como cohetes, eu mais rezagado con Carlos que iba baleiro de todo e Angel comandando o grupo, e rodando para voltar ata Esteiro e ir a tomarlle unha a Bertamiráns a comentar o día e ver o bonito perfil da ruta !
En definitiva, un día moi chulo, cunha ruta de case 100 km., toda pola costa, cunha subida esixente para as pernas e a cabeza, recomendada a calquera, e cun clima que acompañou en todo momento, cun sol radiante e un calor ao final xa atufante !!!

Esperamos a crónica dos Triatlétas eses que tamén subiran o Ézaro con anterioridade.

Saúdos,

PEKENO



miércoles, 2 de mayo de 2012

XC POIO E MARCHA BTT LOUSAME

Hola amigos e amigas dos OEA´S. Outra semana máis, outro fin de semana mais os compoñentes do club botámonos ó monte a dar pedales. Houbo dispersión de membros. Uns a Poio á carreira de Samieira puntuable para o Open galego de BTT, outros a Ponferrada ós 101 Peregrinos, e despois o domingo o resto á marcha btt de Lousame. Faremos un pequeno resumo da carreira de Poio e da marcha de Lousame.

XC POIO (28-4-12)

Sábado, 12 da mañán, equipo de competición OEA formado por Carlos T. e Jory preparado para arracar para Samieira, todo supervisada polo noso presidente, que nos axudou a ubicar a archiconocida CARPA OEA jeje co seu PHOTOCALL que papa solo. Listo todo o "merchandaising": carpa oea, photocall oea, cacharra oea, bandeira oea, toalla oea, imán oea, e furgalla oficial C-15 OEA. 

Arrancamos cedo, para comer ala, montar todo o tinglado, ver o recorrido e facer todo con calma. Unha vez que chegamos alá, había sitio dabondo e comezamos a desenvalar todo. Montamos carpa e photocall, a verda e que da outra imaxe ehh, quitamos o rodillo, moqueta oea jejejje e ala, ahora a comer, detalle, mesita de playa, jajajja apuntado para a próxima, e bridas, e cuchillo. 

Logo de comer decir que o tempo se nos botou un pouco encima...pero bueno, solventamos dito inconveniente de maneira eficaz cun bo quecemento, xa en rodillo. A comida xa baixara bastante ben e o corpo tiña ganas de tralla. O circuito de Samieira?, qué decir. É moi técnico e roto, subida larga e ancha de coller ritmo duro e logo a baixada con moita pedra, algunha suelta demais. 

Tocaba o turno de ir para a parrila de saída e prepararse para dar un total de 5 voltas a un esixente circuito de 6 km. Taboada 4 voltas en categoría Junior, xa vos contará a súa experiencia nun comentario. O dito, saída conxunta de élite e senior, e claro coma foguetes para arriba. Decir que non me gusta nada esta saída conxunta, saímos detrás de todo e pasanme cousas como o que me pasou, que iba detrás de uns e soltaron unha pedra que con tan mala suerte doume no canto do freno de disco e abreumo un pouco e dobloumo, o que fixo que fora rozando toda a carreira, ainda que eu pensei que era un radio que me rompera... Pois eso, saída a fuego e como siempre eu que intento ir cara adiante, pero as saídas tan rápidas non son o meu e comeza a pasarme a xente. Quedo rezagado nas primeiras voltas ó 6º lugar. Sufríin bastante para intentar aguantar o ritmo dos da cabeza nas subidas. Viñeron as baixadas e ala imos, coma tolos. A primeira volta xa tiven un percance con Ruben (Verín) que querendo apartar botoume un pouco da trazada e fun contra un eucalipto, pero puiden seguir case sen problemas. 

Logo nas seguintes voltas comecei a sentirme algo millor pero o ritmo diante era bastante fuerte, sobre todo nas subidas, ese ritmo fuerte subindo a min mátame, pero bueno intentaba aguantar e costa abaixo a dalo todo, literalmente, e claro pasa o que pasa, que no mismo punto que na anterior volta, e adiantando de novo a Ruben (Verín) salinme un pouco da trazada e do rápido que iba non puiden rectificar, resultado, caída wapa despois de petar contra unha cachopa....Ver video....


Tan pronto caín púxenme en pie e para diante outra vez, pero bueno xa non foi o mesmo, a rabia de caer puido conmigo e o dolor na perna e brazo esquerdo tamén. O resto da carreira foi intentar manter diferencias coa xente que me perseguía e asegurar o podium que me costou sudor e sangue. A última volta xa foi tamén bastante de manter e non caer e seguir o consello de Fátima, que me berrou por caer e se volvía a caer.....jejejjeje. Por eso que lle fixen caso. 

Pola miña parte decir que o podium e a carreira foi moi bonita, ainda que moi moi dura, polo menos para mín. De sensacións iba ben pero de pernas...non tan ben e as caídas deixáronme tocado física e moralmente... Por eso que este 3º posto me sabe moi ben. 

Carlos T. por fin remata unha carreira de XC, e personalmente sei o importante que é. Darlle ánimos para que siga aprendendo a correr, non solo e dar pedal, hai que ter moita cabeza e conocer e controlar moitas variables como recorrido, adversarios, bicicleta.... Fixo 6º e acabou moi contento, que é o que interesa. 


Darlle as gracias a Manuel, Patricia e fillos por vir a vernos e animarnos, sodes un apoio moi bo, e sempre da gusto escoitar ánimos dende a barrera... 



III MARCHA BTT LOUSAME (29-4-12) 


 
Logo da xornada de competición, tocaba vuelta a la calma e que mellor forma que facendo unha marcha de 40 km, con 1300 m de desnivel e un recorrido acojonante. 

Quedamos ás 08:15 para arracar, xa que era ahí ó lado. A todo esto, na furgalla de Panchito que VAI A DIOS¡¡¡

Asistentes: Necho, Sergio. Panchito, Carlos T., Adrián A., Manuel V e Jory. E Taboada´s father como asistencia jejejje


Recollida de dorsales como mandan los cánones e arrancamos. Como non podía ser de outra maneira e ven sendo un clásico, os OEA´S de últimos. Saída sen complicacións polo circuito de BMEQUIS que a mais de un xa se lle atragantou jajajajjajja. Polo resto sen complicacións e sen problemas, salvo algún atasco ó principio da ruta. Tramos moi chulos, recorrido traballado, marcado, ben sinalizado e os OEA´S que comezan a coller ritmos diferentes. Ata o primeiro avituallamiento non houbo moitos problemas salvo unha señal que estaba un pouco alta demais para a vista e nos colamos moitos en dirección contraria, menos mal que demos a volta e sen problemas. Logo da primeira parada con naranxas, chiculate, e demás bebidas, continuamos algo mais xuntos hacia o alto do primeiro monte onde estarían as subidas mais duras da ruta, con pendientes de ata un 22% que realmente se facían moi duras, pero ca fortaleza mental e física de un OEA, subiuse sen mais. Unha vez no alto e logo de meterlle ó corpo unha proba de todo o surtido de chocolatinas, cañas, futa, zumos etc que había por alí continuamos. 

Panchito en pleno vuelo
Segundo a organización dende este punto xa "ERA TODO PARA ABAIXO, SEN DAR PEDAL 16 KM" malditos ca...., jajjajajja habia bastante baixada e moi chulas por certo pero tamén subidas pestosas que se fixeron mais que amarradas a medida que o día se puxo gris e caeu unha granizada potente potente. O barro apareceu e claro....a chavalada non está preparada para conducir en barro. Resultado: Adrián A. ó suelo e o compañeiro Carlos T. idem, os dous por problemas de presións en neumáticos dianteiros jejeje


                                                                                                   

Jory no tramo espectáculo ca doble....
Todos os que fomos quedamos moi contentos co recorrido, e que chovera e granizara e estivera o terreno algo mais húmedo e resbaladizo non fixo máis que darlle un toque épico á ruta que xa de por si lle chegou en dureza.

A todos nos chegou ó peito, pero quedamos contentos co trato recibido.

Ó rematar a ruta, como siempre, lavado de bikes onde se quedaron bastante cortos co tema das mangueiras, recollida de material co tempo xa moi pestoso, ducha (auga fría jejeje), e intentar arrepañar algo dos pinchos que houbera xa que pouco vimos. Menos mal que había pan e ensaladilla por alí. e algún que outro helado. 

Xa para rematar había un sorteo e alí estábamos os OEA´S comentando a xogada entre todos cando de repente , e xa no último regalo a sortear, vemos que sale o dorsal 186, e quen era???? JORGE PÉREZ FERNÁNDEZ¡¡¡ jajajja Tocoume o regalo estrella de unha fin de semana para catro persoas nunha casa de turismo rural juju. Eu flipando alá fun co meu heladito darlle a man ó Excmo Sr. Alcalde de Lousame que me entregou o detalle. Logo de comentarios jocosos ó respecto, arrancamos para Bertamiráns ca idea de parar a tomarlle unha e o destino foi a nosa taberna, o NY, donde nos enchemos a tapitas e algun que outro a outra cousa jejejeje. Moi bo día señores¡¡¡ A próxima está á volta da esquina. 


E bueno esto foi todo esta fin de semana, valeu a pena. Por Ponferrada, sei que todo foi moi  moi ben, rematando todolos OEA´S asistentes e incluso Dabiz fixo podium na categoría de Duathlón¡¡¡, cun fantástico 1º posto ;) Pronto crónica.




Un abrazo a tod@s. 
Jory

P.D: comented

lunes, 23 de abril de 2012

VIGO BIKE CONTEST (OPEN DE ESPAÑA BTT)

Hola chavalada¡¡¡

Logo da resaca da Marcha OEA, tocaba a volta ás competicións. E menuda volta, nada mais e nada menos que un Open de España, en Vigo. TREMENDOO. Bien, por partes.
Domingo 7 a.m. sona despertador, en pie, a vestirse coa roupa OEA, e para desayunar. Café, tostadas, zumo e platanillo. Salimos de Bertamiráns Carlos T. mais eu dirección gasolinera para recargar o deposito da ultrasónica C-15 que xa estaba lista de novo, logo do intento de roubo, jeje. 

Autopista como siempre, musicacha de concentración e chegamos a Vigo ciudad. Ostia¡¡ son as 8:45 e ás 9 cerran entrega de dorsales¡¡ modo trameado ON. No diré más, pero cruzamos todo Vigo coa c-15 rujindo. (outra cousa non fai eh ajaja). A todo esto, falando con Taboada polo temos da inscrición, démonos conta de que algo fixeran mal, non pagar jajaja. Entramos na caseta de entrega de dorsales e SORPRESA¡¡ a miña licencia non era a miña, era a de Oscarito, ¿cómo carallo apareceu alí? nin p.i., pero case me costa non poder participar na carreira, ainda que finalmente non tiven problema. O que si que tivo problemas foi Taboada, xa que non aparecía inscrito e debía pagar 30€ por un viaxe, jajajja entón dixolle que nahh.


 Como a saída da miña carreira non era ata ás 12:00 e eran as 09:30 decidimos preparar a miña bike e ir ver a carreira dos Masters. O circuito para min e o mellor de toda Galicia, encántame. Non ten zona de pedras case, baixadas limpas e rápidas e con raices, subida larga e algo pestosa pero unha baixada moi chula, e o mellor de todo, XENTE animando. Qué gusto da ver a tanta xente berrando e animándote, é o que mais me mola das carreiras e claro un que se quenta.... e por suerte todo me saleu ben pero algún saltiño que outro podía evitalo jeje. A carreira dos Masters unha pasada, un nivelazo de corredores e cómo andan os moi cabróns. As baixadas dende fora vense máis impresionantes que dende dentro...

Pouco a pouco o tempo pasaba e era a miña hora, a hora de comezar o ritual de quecemento. Arranco a cambiarme e a rodar. Non me deixaron dar nin unha volta ó circuito pero bueno, recordabao do ano pasado e non cambiara case nada. 1h de quecemento mas/menos e chaman por nós. Á Parrilla das sardiñas, digo á parrilla de salida jeje. Ali había moito pro de dios mimah, que si Coloma, Mantecón, Trujillo, e un largo etc que son habituales das copas do mundo. A miña categoría era unha mezclilla de elite e senior. EXPERT lle chaman, como os electrodomésticos si jajaja. Alí estabamos uns 20 tipiños. Conocidos e desconocidos. Nando, Anxo, Miguel Penedo, Luciano Carretero....etc. Objetivo? Entre os 8 primeiros estaría ben. Pistoletazo de salida e ala vamos¡¡¡. As pulsacións suben de repente de 0 a 100 e parece que na primeira subida o corazon se vai salir pola boca pero bueno imos collendo sensacións metro a metro... A primeira volta e parte da segunda fagoa con "Lucho", ritmo medio-alto en subida e conservador en baixada. O circuito impresionante, xa estaba moi pisado, non choveu case nada e ainda que estaba resbaladizo a larsen tt 1.9 amarrou bastante ben. Antes de comezar a baixar na segunda volta adiantolle a Luciano intentando apretar un pouco mais na baixada e consigo ganar unha pequena vantaxe pero arriesgando algo mais da conta....e incluso perdendo a cacharra da auga. Sen auga nin de coña seguiría aguantando e menos mal que tiña a Carlos T. cun bidón para min. VER VIDEO 

Logo de recoller o bidón de auga e meterlle un chopo grande sigo dándolle duro. Vexo que os perseguidores están preto pero eu non apreto mais xa que á larga eso pódete matar.

Última volta e paso por linea de meta como un animal, case me vou ó chan e a xente flipando ca cruzada que lle metín xD Son un caso perdido cando me quentan jejeje. Esta última volta xa se facía dura dura, sobre todo un tramo de subida no cal era bastante complicado subilo todo na bike e ó ter que botar o pe ó chan pffff como se poñian as pernas madre mía, duras duras¡¡. 

Por fin comezaba a última parte, a zona de baixada, control control control e cabeza, decíame a min mismo e ala, pasolle a un biker por encima ca miña bici ajjajajja. O tipo era un almendraoo, a ver se me lee, siii ALMENDRAO e digolle Dereita¡¡ e o tipo non vai e se bota para a dereita?? jajaja ainda por encima cae e eu sen poder esquivalo pasolle ca bike por encima da sua roda (menos mal que non ll rompin nada xa que eran unhas SLR xD) e logo deste pekeno incidente chego ó ultimo km de carreira onde xa me pasan alguns dos pros, que maneira de andar jojo. Como molou compartir carreira con estos grandes ;) 


Finalmente rematei en 6º lugar, segun as clasificacións oficiais, onte no Facebook puxen 5º xa que no tablón da organización aparecía asi. Pero bueno que acabei super contento, con moi boas sensacións, sen caidas, sen roturas, e sen problemas musculares. Cousa que é de salientar. Dar as gracias a Carlos T. que estivo animando en todo momento. Foi unha gran experiencia para un aficionado ó ciclismo coma min...Sí señor. 

Un abrazo a tod@s. 
Jory

P.D: comented

lunes, 27 de febrero de 2012

III CRITERIUM OEA 2012


O calendario de eventos OEA comezaba para este ano 2012. O Criterium OEA xa estaba aquí para poñer a prueba os motores diesel e gasolina dos asistentes que como siempre tivo representación de Cabras (Anxo e Miguel), do Club Ciclista Padronés (Manuel Ces) e dos OEA´S como no. Acudimos en masa como debe ser, xunto con Susoisa, con Isa, o seu can....e incluso algún Ultreia apareceu por ali a botar un ollo jeje

A mañá era fresquiña pero nin de coña facía tanto frió como os días anteriores. 09:30 HORA ZULÚ e desayunando no N.Y. para o que iba ser unha mañá apretando o collón, cada un contra o que podía. Arrancamos dirección San Marcos polos camiños de sempre, uns en bicicleta e outros por problemas de logística, en furgoneta e coche. 

Unha vez en camiño o ambiente era distendido e de bo rollo. Incluso foi un día de probas para o noso Presidente, que fixo un bo test da epic 29´´. A ver como queda a cousa, pero houbo feeling jejeje. Seguindo co quecemento, afrontamos a subida ó monte San Marcos. Uns seguían co ritmo pausado, para non gastar forzas e outros lanzáronse á aventura e a quentar as perniñas. 

Unha vez que estábamos arriba todos e todas preparamos a lista de inscritos e demos un pequeno repaso ás instruccións do criteriu para que todo o mundo soubese o que había. Voltas á un circuito de 1,23 km, as dúas primeiras non eliminaban e as seguintes, o último que pasaba pola línea de meta quedaba eliminado. Simple.

Preparados para a saída cada un collía a roda do seu posible contrincante, a rodar e a facer km´s. Decir que o circuito estaba perfecto. A subida rodadora e con espacio suficiente para adiantar, e a baixada, despois de dúas ou tres pasadas xa estaba cun carreiriño feito que permitía baixar algo máis seguro en cada volta. A idea de sempre do criterium era o de facer algo diferente e que servira para probarnos entre nós, e que cada un se exprimise todo o que puidera, e dou fe que todos fixemos un gran esforzo. Os postos mais retrasados estiveron ocupados por José, o Presi por pinchazo, Manuel, Pekeno, Miguel.... e entre eles deron as voltas que puideron e quixeron. 
Logo en postos intermedios e con piques mais que interesantes estaría o duelo Pato, Andrés.... jejejeje e o de Suso Beis (M-30) co noso novo portento de M-50 Juaán¡¡. Cómo me gustaría estar vendo volta tras volta a estos dous. Suso tirando case sempre e Juan un oso moi duro de roer coméndolle a moral pouco a pouco ajjaja. Decir que ó final o m30 puido co m50. 





E nas posicións de cabeza viñeron os vikingos a asaltar o criterium. Como cabecilla da expedición Anxo, que xa sabemos todos o pouco que lle gusta esto de competir e vir jodernos podiums jajja, e por outro lado Ces, ese home largo coma un día sen pan que foi chamado polo manager das cabras para vir asaltar o barco OEA. Os rivales estaban claros, e sólo nos quedaba dar voltas e voltas intentando controlar movementos do contrario e aguantar. ó principio todo iba perfectamente e intentei marcar un ritmo semi alto de carreira para ir cómodo, ó cal se acomodaron perfectamente e ese ritmo mantivose varias voltas ata que a nova montura pilotada por min, comezaba a dar fallos na transmisión. Primeiro o desviador, que non subía a plato e logo na seguinte volta a cadena xa me saltaba para fora do plato pequeno o que me fixo parar para colocala ata en duas ocasións (ó acabar daríame conta que a biela dereita se me afloxara). Está claro que esto condicionoume na carreira moralmente e físicamente, pero para nada son excusas. Intentei manter un ritmo alto para que Anxo non se me achegara e para intentar volver a ver diante a Ces pero xa era imposible e non me quedaba outra que felicitar ó campeón do Criterium de este ano. E ainda que os vikingos conseguiron asaltar o barco pois como bos anfitrions démoslle unha boa papatoria para que polo menos non digan que somos mala xente. jejejje

Ó finalizar veu o bo, a comida que lle metemos alí arriba con empanadas, pizzas e a bebida que tan ben nos sentou a todos e todas. Aparte de poder confraternizar e botar unhas risas comentando as xogadas do día. Disfrutando das dúas rodas e de xente que goza co mesmo ca nós. 

Pois o dito, gracias por asistir  un ano mais ó criterium OEA que esperamos fora do voso agrado e invitarvos á 4ª edición. 

CLASIFICACIÓNS¡¡

1º Manuel Ces (Padronés)
2º Jory (OEA)
3º Anxo (As Cabras)


4º Suso Beis (OEA)
5º Juan (OEA)
6º C. Taboada (OEA)
7º Carlos D. (OEA)
8º Ángel Porto (OEA)
9º Manuel Pato (OEA)
10º Andrés (OEA)
11º Panchito (OEA)
12º Miguel (As Cabras)
13º Necho (OEA)
14º Sergio (OEA)
15º Pekeno (OEA)
16º Adrián (OEA)
17º Manuel V. (OEA)
18º Presidente (OEA)
19º José (OEA)



"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos

lunes, 20 de febrero de 2012

KDD ULTREIA - OEA´S


CRÓNICA DE ADRIÁN OEA




Weno hoxe tocoume facer a min a crónica (Adrián.A) como quen non quere a cousa… Saímos da praza das tetas as 9:30 mais ou menos con destino a facer a ruta do Tambre eramos unha boa recua de xente. Os Oea´s que eramos (Carlitos, Andrés, Pato, Juan, Kiko Oscarito, Jory, Jose, Carlos.T Manuel, Ito, Joyero e eu) mais os Ultreia. 

Empezamos a subir por uns camiños suaves por castrigo, pouco e pouco xa estábamos na carballeira de santa minia. Subimos ata rañalonga e despois baixamos hacia a ponte de ons que nesa baixada perdemos a jose, Manuel e Kiko que se meteron por outro sitio, un pouco antes de xegar a ponte de ons tamén se cobrou a vida do joyero por unha ramallada no medio do camiño “Que a xente que corta a leña debería recoller as ramas e deixar os camiños limpos por eso e unha vergonza” despois tiramos todo por de lado do tambre, embalse ata a aldea e entre risas e chistes xa levábamos uns cuantos kilometros encima, despois tiramos cara a iglesia da luaña que un pouco antes deciden marchar por estrada Carlitos e Ito. Aquí enganchamos por os sendeiros rápidos por onde van os cabalos, despois fomos destino hacia as torres alí fixemos as dúas ultimas trialeras da nosa segunda marcha. E nada con uns cuantos kilómetros encima das pernas finalmente xa fumos cara Bertamiráns o New York a tomar as tapitas.
Unha boa mañá de Mtb coa mellor compañía, coma o de sempre e ca compañía dos ultreia unha  Ruta moi chula e con tramos moi bonitos.
Saúdos!! Abraazo a tod@s!!

***AdRiÁn***


CRÓNICA DE SIMAL ULTREIA




Después de acostarme tarde y pasar una mala noche (con dolor de cabeza), me desperté sobresaltado y me di cuenta de que ya había mucha luz natural por unas rendijas de la persiana. Miro el reloj y veo las 8:50 (el dolor de cabeza seguía). Llamo a Toribio y le digo que no me esperen a las 8:55 en la alameda, que iré en coche a Bertamiráns. Un stress: medicarme, desayunar, baño, vestirme, meter bici en coche y conducir hasta Bertamiráns (menos mal que entre la autopista y la autovía fulminé el trayecto en tiempo record). Aparqué a la entrada de Bertamiráns, y saqué la bici del coche quedando un par de minutos para la cita de las 9:30 en la praza das tetas. Pregunto a una señora que sale de una casa; se lo piensa extrañada y me dice que no sabe.

Le pregunto a un señor mayor (se lo tuve que repetir 4 ó 5 veces; entendía metas, setas, zetas…), pero nada… Fue entonces cuando vi a un OEA; le hice señas y fuimos juntos a la dichosa plaza, donde hay una fuente con una diosa voluptuosa… Por fin puedo relajarme y disfrutar de la jornada de bici Ultreia OEA, que no quería perderme por nada del mundo. Como estaba contrariado por no haber ido en bici hasta allá, ya había decidido volver en bici a Santiago y regresar en bici a recoger el coche a Bertamiráns… Fuimos charlando unos con otros, disfrutando de la ruta por bellísimas carballeiras… tranquilitos hasta que empezaron las hostilidades en las zonas de rodar… Tal es así que en una de estas nos quedamos rezagados Edu C., David I. y yo. Pero, todavía venía algún OEA atrás… El caso es que perdimos de vista a la cabeza, y en un cruce
de carretera un OEA que esperaba le dice a David con un gesto como seguir… El caso es que David nos llevaba en dirección contraria; empezamos a sospechas que por allí no era, ya que no había marcas de ruedas de bici… Como yo había oído que íbamos hacia el embalse del Tambre, y sabía dónde estábamos y cómo llegar allí… dimos media vuelta y encontramos al grupo esperando en una fuente… pero al menos 3 OEAs se per dieron definitivamente… Seguimos todos los demás el cauce del Tambre en buena parte por unos caminos de senderismo muy bonitos, pero también rompepiernas por el sube y baja constante… pero claro estábamos abajo y quedaba subir… pero antes el avituallamiento… En la subida también apretó el que quiso y nos reagrupamos antes de bajar… En la bajada, en una colisión entre un OEA y un Ultreia, se produjo un nuevo corte… solucionado con una llamada de teléfono… Toribio fue sacando fotos toda la ruta, que imagino pronto veremos en FB… Después fuimos todos tranquilos nuevamente hasta que ya cerca de las Torres de Altamira…  otra vez las hostilidades rodando… Como había entendido que íbamos a seguir más o menos la ruta que organizaron el año pasado los OEA… casi me despisto, pasándome de listo, porque estuve a punto de tomar el camino mucho antes y me hubiese llevado mucho más tiempo…
 El caso es que me di cuenta de que por ahí no iban… deshice lo andado y a seguir el rastro al estilo de David… hasta unas bajadas que te los ponían de corbata… En la bajada ya vi a Raúl… y al final reagrupamiento… Me dije entonces que no perdería el contacto visual, y así fue… nuevas bajadas sin graves incidencias, aunque alguna “toupa” de Ultreia tuvo alguna que otra caída sin importancia… Foto final y despedida… los de Proupín para Proupín… los que fueron en coche, vuelta en coche… Los que volvían en bici, por carretera (yo me sume a este grupo)… Ángel, Cris y yo íbamos rompiendo el grupo, pero esperábamos al final de cada subida… menos la última… cada uno a su casa… fue entonces cuando decidí acompañar a Gonzalo hasta su coche en Meixonfrío, charlando relajadamente… No me quedaba otra que volver en solitario a por mi coche en Bertamiráns… pero ya sin prisas decidí disfrutar a tope… atravesé nuevamente el casco histórico de Santiago (que ya había atravesado antes con Gonzalo)… y decidí abandonar la carretera general e irme por la ruta Rosaliana a Ortoño (donde cogí agua en una fuente y le cambié el agua al canario…)… Este momento fue realmente grande; me sentí el dueño y señor de las carreteras secundarias… las vistas eran magníficas: cielo azul, nubes grises, verde campiña… en el horizonte, cielo y montes… se notaba ya la incipiente primavera, en las mimosas en flor, en los pájaros cantando… Pasé por el cole de la suegra de Diego S., crucé el puente sobre el Sar ya reformado, y me vine por la zona de las ocas asesinas y la ribera del sar… hasta el coche… Estaba disfrutando tanto que si hubiese encontrado a algún ciclista en ese momento… hubiese seguido pedaleando… Estaba en éxtasis !!! Tenía las piernas y los glúteos maduritos… pero no tenía hambre y estaba fuerte mentalmente como para seguir rodando por horas y horas a ritmo suave… Pero no encontré a nadie que me acompañara (todos lógicamente estaban comiendo), así que decidí cuidar de la bursitis de mi codo… cuyo tratamiento es arroz, es decir:
R= rest (reposo)
I= ice (hielo)
C= compress (comprimir)
E= elevate (elevar, y mejor por encima del corazón)

Y como está claro que no estaba haciendo nada de eso… decidí que mañana +… que me iba a comer… para pasear por la tarde estirando las piernas… ;-)

Jesús Simal

lunes, 13 de febrero de 2012

II Duathlón Cross Maside

Moi boas chavalada!

    Aquí o Pekeno vaivos redactar cunhas breves verbas como foi o noso día no II Duathlón Cross Maside.


    Quedaramos as 8:15 diante da casa do Jory, Oscarito, Taboada mais un servidor. Facía un frío de c...llo, e a o pobre C15 quentaba de mais...jajaja. Arrancamos botar ese 10 euriños de gasoil, e a fuego pola autovía dirección Ourense Pontevedra...Segundo noticias do coche de diante por problemas cun radar...e veña a dar volta por Carcacía para voltar a enganchar a autovía que eu dudaba se estaba rematada...Logo dunha hora de camiño sen ningunha incidencia, chegamos a Maside e aparcamos os coches xa dandonos a ver. Aparece os Master Pro Suso e veña a falar de como era o percorrido e tal. Recollida de dorsais, montaxe de bicis e veña ao Box, a pasar a ITV e a miña pasouna coa dirección jodida perfectamente, todo ben arronvado e veña que temos 20 minutos para quentar! Comezamos a quentar e a estirar, pero co frío que facía (e uns ían en piel) calquera quentaba!!! Deixamos as cousas na C15 e cara a saída!!!


    Parte I: Carreira a ...

    Dan a salida e todo dios a correr coma polos sen cabeza, os pros diante, Suso, Jory e Oscuriño pola metade e Taboada mais eu uns metros detrás. O circuito nin de coña era tan duro coma o de Beariz, pero a ritmo suave a min chegoume, a pata de pao a dar a vara e a agauntar. Vexo que Carlos medio se cae pa atrás do grupo porque lle doen os tendóns, e xuntos o que restaba, cruzamonos cos outros na segunda voltar para non velos ata o final... Duas voltas e carreira a pé rematada!


   Parte II: Bici...

   Chegamos case xuntos ao Box a facer a transición Carlos mais eu, pero el sale antes, porque? o puto casco novo que non me asentaba no meu cabezón. Arranco e veña para arriba, plato do medio, coronas do medio e acercome a Carlos, entrada no monte, e circuito moi moi moi chulo, con moitas curviñas, chanceiro e moi bo para rodar, salvo cando entrabas na herva! Tiña un par de baixadiñas pero nada dificil e podiase facer rapido, adianto a un par de personas pero sabía que era duro e que tiña que reservar forzas! Na 3ª volta adiantame o 1º...vaia fiera o tipo, que pouco mais era ca min,pero vaia pulmóns! E como non, eu para dar a nota, caio tontamente, pero nin se notou que logo montei na bici, para cando subo un repeitiño, perdo tracción (as cubertas meu!!!) e piñazo coa rodilla contra a potencia...nada veña a seguir! Sangre e algo inchada, pero por mis narices que acababa!!!Adianto a uns corredores mais e veña ao Box!

   Parte III: Último sector:

   En sí non era extremadamente dura a última parte, de feito era dar outra voltar ao circuíto ao sentido contrario, pero co que levabas enriba...buuf! Empecei a correr e parecía mais o Pato Lucas ca outra cousa! As pernas non tiñan gas...e subianseme os xemelgos, sufrín como un can para chegar, pero o sorriso cando cheguei onda a familia OEA non mo quitaba nadie!!!


   Alí os estaban todos, uns a estirar e outros a roer. Cambiamonos rapidamente e agardamos pola entrega de trofeos onde chaman a Rodrigo, que non era eu, e mais a un tal Carlos Taboada García! Que logrou o 2º posto na categoría Junior! Fotos con campión e veña a montar nas carruaxes (C15 atravesada na carretera cortando o tráfico) a recoller as bicis e demais enseres do Box, despedida de Suso e a botar gasoil que pa casa a C15 de merda maravillosa non chegaba! 



   Un día moi bo para todos, bo tempo, soliño que quentaba un pouco, soplaba algo o aire, e uns 5º de temperatura; pero o mellor de todo foron as risas polo camiño e o trofeo de alevín!

Sen mais miramentos que estou en clase pandilla de becerros de amigos....Un saúdo

Pekeno

lunes, 6 de febrero de 2012

ALTO DA PENA



Perfil da etapa 
Bueno amigos, vou sacar algo de tempo e facer a crónica de domingo. 9:30 tamos nas tetas... pero estamos poucos... faltaban os mais tardóns (pato, juan, etc...) dabiz, para variar, e Jory, que quedou durmíndoa... (aquí hai para todos! jajaja) Finalmente, e baixo amenaza de inminentes chuvias, arrancamos as 9:50.

Non arrancáramos e Pato erígese como lider natural da ruta, decidindo subir hasta Castrigo por monte para despois facer Rañalonga para ir a dar a Ons. Dabiz e Juan xa empezan a tensar a cousa. Non había moito tempo para as palabras... e orballaba todo o tempo, ainda que a temperatura era moi boa. Enganchamos o camiño como sempre cerca de Nijeria e veña, repeitazos ó lombo!

Xa quentamos todos, e sin darnos conta, xa estábamos visualizando o mítico Alto da Pena, donde a única vez que o Tour pasou por ai deu como ganador a Andrés... toda a presión era del. O alto ritmo xa estaba facendo mella nos escaladores máis esixentes. 

Máis chuvia, o que impedía que enredáramos todo o que se esperaba de un OEA, pero non se podía parar... Pero encaramos a subida final dos eolicos, xa non había amigos, nin risas... os máis veteranillos aplicaron a táctica de non esperar por todos para reagrupar e arrancaron sacándolle ventaxa ós claros favoritos jaja. Todos nos fundimos no que foi un final de etapa rápido... coronamos, e gardámonos do frío arrimadiños ó abrigo do valo. Falta José... cando se perde o sherpa quen vai a por el? ninguén, chámase por movil, que pa eso tan. E así chegou alá ós 10 min. (cousas de coller atallos).

Baixamos... e claro, co traballo feito, solo pode significar... tempo para facer parvadas! Juan caeu nunha trialera que case todos a fixemos andando. Destemplamos os discos baixando por unha carretera empinadísima, e pouco máis. Entre historias (ahora si) chegamos a Negreira.


Todo apuntaba a churros, pero tamos facendo entrenamientos de quema de grasas e os PRO non nos deixaron comer, esto de salir en ayunas... non é vida! E si non se come que se fai? pintase o indio... e Pato, o OEA que máis interactua ca fauna, amaestrou un can salvaje para convertilo no seu amigo (ver foto jaja)
Non podíamos enredar, seguía orballando un pouco, así que máis de lo mismo, a fuego polas baixadas e cun ritmo endiablado que como te descolgaras quedabas en gallumbos jeje. Pasamos por Pontemaceira, e de paso que Andrés tivo que darlle aire á merda super roda que ten, sacamos unhas fotiños para o recordo.


E ahora? pois nada, como fuegos a ritmo, mallando Km's... hasta que chegou unha subida de asfalto xa en Ames, que puxo a todo dios no seu sitio, e o acido láctico nas pernas jejej. Despois de queimar as últimas naves, ultimo descenso pola marcha de Ames, para acabar en Cobas (aquí xa cada un iba por donde podía, o destino era o NY) Despois llaneo a muerte e xaq chegamos! o final quedou bo dia...

Pois rematamos a mañan cunhas tapiñas e unhas risas, e coa sensación de facer 50km a bo ritmo e con bo rollo. Pero nada desto comparado coas idas de olla de Dabiz de facer 10km correndo máis acto seguido de chegar, profanando así o día do Señor. Hala amigos, a coidarse e seguir adestrando... que según fuentes oficiales cercanas ós OEAS o que menos entrena 5 días á semana... cuidao! jajaja

Oscarito!!

miércoles, 11 de enero de 2012

POLO RUBIAL EN BUSCA DE CAMIÑOS

Despois dun largo descanso de Navidad e de suspender as celebracions previstas para este dia, arrancamos puntuais camiño do Rubial un bo puñado de oeas, pois hai que ir pensando no novo recorrido da marcha OEA para 2012. Tamen se acercou Isa que nos acompañou un cacho e despois abandonounos para ir traballando para a kdd femenina que temos prevista.
Con ese animo e con ritmo tranquilo fomos acercandonos as sorpresas que nos tiña preparadas Jory, non vou dar moitos detalles por se se aproveita algo...pero resumindo foi subida e mais subida seguido de algunha subida, jajaja (debo estar moi mal de forma que non se me olvida o que pasamos). Unha vez que Jorge se cansou de coller camiños cara arriba empezaban as sorpresas agradables moita baixada con algunha nova trialera que non coñeciamos a maioria, (este Rubial por mais voltas que lle demos non deixa de sorprendernos). Baixamos ata a zona de Rois e de ahí fixemos a subida da primeira marcha hasta a primeira caseta.
Neste punto e despois de reagrupar o pelotón, vendo a hora que era, decidimos non coronar e baixar ata Macedos rodeando o monte.
Desde Macedos pouco mais uns baixamos por carretera para atallar e o resto con ganas de festa ainda subiron a Pedre para baixar por Boullon.
De ali cada con quen veu e ata domingo
En resumen corenta e pico de km., e moito en limpo para a marcha (polo menos para mi)

Coma sempre un placer, compañeiros

lunes, 10 de octubre de 2011

Pedroso, mi vuelta al cole.

Hola animales y demás personas, hoy me toca pringar a mi, Oscarito, después de no tocar la bici desde Carballo, y después de vacaciones y más vacaciones. El caso es que a las 9:30 estábamos en las Tetacas una buena cuadrilla de OEAS, como cada inicio de temporada.

Este año tenemos planificada la temporada (en parte esto es posible a que no lo organicé yo como el año pasado jajaja, losé, me gusta improvisar y no soy de plannings) tocaba Pedroso, pero como cada vez que escalamos el pico de santiagués, y como vamos sobrados de fuerzas, ya tenemos en mente desde el primer km meterle una un par de rotondas a la ruta para que salga más recorrido. Comandando desde los primeros compases se erigen Juan y Kiko, así que van marcando ellos y el resto se deja llevar entre anécdotas y risas. Yo me voy poniendo un poco al día de toda la actualidad socio-deportiva: quién es el rival a batir, quién está más fino, que si yo me compro esto, que sinosequé nosecuanto. El caso es que van cayendo km's.

Peeero claro, monte es monte, y la verdad, hasta el tramo de asfalto final que hay en la aldea entre Pedroso y Mercuto, nosé por donde cojones fuimos. Bueno, sí que se. Por unos repeitazos de suputa madre. Por lo menos para mi, que estoy desentrenado. Pero nadie hablaba durante susodichas paredes, así que me hace pensar que todo dios va tan cascado como yo jajaja. En la parte más jodida, solo fue capaz de escalarla Jory, con su testbike doble de 29. Seguimos de sube-baja por caminos poco rodados, pero muy chulos, para ir a dar a un lugar cerca de nosedonde, a nosecuantos kilometros de nosé que otro sitio. Allí entre Juan y Pato, empiezan una encarnizada batalla por la orientación, buscando "o rejato do muiño" o algo así.

Decir que lo más parecido a un regato que encontramos fué una fuente jajaja pero bueno, nos sirvió para orientarnos y seguir nuestro rumbo. No hubo muchos sobresaltos, todo iba bajo lo estipulado hasta el momento. Coronamos el Pedroso el comando juvenil, con un Roi Cerviño que se subió al último cajón del podium, con su hierro número 5. Nos avituallamos, disfrutamos de la cálida mañana, y aparece Xulio y sus secuaces de descenso por allí. No dio tiempo casi a saludarlo, y se tiró monte abaixo como un loco. Nosotros hicimos lo mismo versión bicicletas sub-15 kg, y nos tiramos por senderos con más encanto. 

Y vaya bajadas!... Jory nos metió por parte del circuito rally del camp. gallego del año pasado... y solo decir que la bajada impresionante... aunque se cobró sus víctimas en forma de misteriosas desapariciones... Pato, Andrés, y alguno más que a saber por donde carallo colleron... Lo dicho, esa bajada queda archivado en el top-10 de bajadas guapísimas. Subimos un poco para volver a enganchar con la bajada de Xulio. Mientras que Sergio arregla su pinchazo con la ayuda de Mr Furelos, Xulio nos deleita con unas cuantas "aboyadas" de película. Lo grabamos, era todo ilusión. Sus compañeros de equipo hacían también lo propio. Despues de la sesion de video para el Oea más freerider, tocó cañitas en un bareto próximo. Un gustazo volver a estar con todos de risas allí. 

Volvemos a tirar para casa, enganchando algún sendero y el Camino de Santiago, ya era territorio conocido. A alguien se le pasa por la cabeza hacer el archi-temido gaseoducto, así que se hace y con cojones. Decir que se cobró alguna que otra víctima, como el resto del trayecto del día. Y nada. Otra parada más en el Alto do Vento. Tapitas. Decir que a estas alturas pocos quedábamos, a todos se le iba haciendo larga la mañana de domingo, o se iban quedando en sus casas. Medio crecidos, pusimos rumbo a casa, haciendo el descenso de Aldea Nova, mi favorito entre todos los del mundo. Ah, Oliveira, si lees esto, Jory cayó con la 29, pero no le pasó nada (a la bici), lo amortiguó con la rodilla dejándose la piel jejejeje. Cada uno bajó a su ritmo y tragando mucho polvo. Ya estábamos en Bertamiráns con 40 y pocos Km's, las 14:40 del mediodía, y yo, por lo menos, con una sonrisa en la cara después de unos meses sin salir con el grupo.

Poco a poco vamos creciendo y eso se nota, así que los que queráis venir... no lo dudéis! Para el próximo domingo, otra ruta chula en grata compañía, que siempre se agradece. Ahora solo queda ir poniéndose las pilas poco a poco y no parar de pedalear.

Eso! un abrazo!!!! 


Oscarito! 

domingo, 4 de septiembre de 2011

ACABÁRONSE AS VACACIÓNS...

primer domingo de septiembre
Despues de todo un verano sali x primera vez con un grupo de OEAS no eramos muchos pero para provar las patas x el monte no estubo mal ,salida 9:30 mas + o- nos encaminamos monte adentro por unos caminos q ,nos enseño JORY,para luego meternos en unas pistas q segun PATO ,habia hecho la pala ,del concello ,aunque no tuviese salida .Mas tarde nos encaminamos x la subida hacia Rañalonga ,donde el q suscribe ,se retiro ,sin novedad ,habia q,ir a festa .Donde me despedi de los otros OEAS .PATO-ANDRES JUAN NECHO JORY, q iban explorar nuevos caminos ,espero q todo acabra sin novedad un saudo
KIKO

Bueno antes de nada felicitar a Kiko que xa empeza facendo crónicas neste pre-inicio do novo curso jejeje, hoxe cunha rutilla das que van a dar moito que falar....pola súa beleza. Menos a parte final....jajaja

O tema empezou como ben dixo Kiko. A partir de que él marchara continuamos coa mente posta en chegar á cola do embalse. Empezamos a pedalear e xa volviamos a sentir o barro nas nosas perniñas...e algun ata o chan...jejeje para acabar no medio da pirotecnia Lopez alá arriba....Manda carallo tamén, e sen saltar valla ningunha jejje menos mal que Andrés xa conocía dunha relación anterior ó dueño que por casualidade alí estaba....Seguimos e pillamos unhas pistas rápidas e rodadoras onde Pato, como é habitual, desarrolou todo o seu potencial rodador jajaja ata que chegamos alí a unha aldea (Ons de abaixo creo) onde lle tomamos a merenda. E de postre unhas mazás ben boas por certo, cortesía dun paisano que non tivemos huevos a decirlle que non queríamos nada, vaia animal....jajajja comemos todos a mazá caladiños e arrancamos ajjajja

A partir de ahí púxose diante Pato marcando a ruta.....e bueno....vaia escándalo. "-ehhh vamos por aquí que me acordo eu que xa viñeramos unha vez home....". Andábamos uns metros e camiño cerrado jajaja e así 4 ou 5 veces sen exagerar ehhh. Gracias a un tipo que nos indicou o camiño e por fin chegamos ó camiño que bordea o embalse e dende ahí ata a ponte de Ons. Continuamos, sen cruzar o río cara a Negreira ca idea de ir salir hacia Agrón e nada alá fomos desfrutando do entorno....qué preciosidade de sitios recorremos....Xa vos levaremos ehh. E AHORA É CANDO VEN O BO. Chegamos a unha pista ancha e dilema. Para arriba ou para abaixo??? Para arriba fomos....e fomos salir a Ons de Abaixo outra vez asique demos volta (Quén nos mandaría......) e collemos o camiño para abaixo outra vez....e......aquí empezamos a firmar a nosa sentencia de morte....jajajja Acabamos no río no medio de herbas e herbas e, eu e algún máis acojonados polos ruído idénticos a serpientes de cascabel ajajjajajjajja
Lost...(perdidos)

Dende aquí tiñamos dúas posibilidades: A; subir 500 m ata a aldea e volver por onde conocíamos (XA O DECÍA PATO) ou B; ir pola beira do río a ver se había outro camiño, exploración total. ¿Qué opción collemos??? 

era viiiistooo.....a explorar....jeje
Xa vistes a opción que collemos..., a máis sencilla, como no. Jjajaja e eso que non estaba José eh.....A partir de que cruzamos o río este, pensábamos que xa estaba todo feito pero buffff vaia liada....Todo cerrado de vegetación canto mais andabamos, cheo de silvas, de cadaveres...e tiñamos dúas opcións. Rio abaixo ou monte a través arriba jajajjaj cal escollemos???? a de monte arría está claro. E por fin despois de gatear literalmente polo monte arriba chegamos a un camiño que por suerte xa conocíamos. Nota: de volta tivemos que escoitar a Pato todo o camiño decindo...." Xa volo dicía eeeuuu, se foramos por alá......." jeje

En Rañalonga dividímonos, eu tirei para Pontemaceira por comida familiar e o resto dirección descenso de rañalonga. Supoño que habería pique....jejeje xa contaredes. 

Pois nada....esto parece que volve a andar. Como salida de prueba estivo mooi ben e con bos camiños descubertos.....Volveremos sen duda algunha. E naada.....Ata a semana....Que xa hai algunha que outra marcha.

E vou a inagurar unha nova despedida....a ver....

"El éxito es hijo seguro de la perseverancia y firmeza en el trabajo"  |||  JoRy ||||  Saúdos