quitando a carbonilla por Ames

Ai se eu te Papo!... todo a mañan de Domingo con esa canción pegada por culpa de algún cantamañanas. as 9:45 arrancamos das tetiñas (nótase que faltaba dabiz). Animales: Juan, Andrés, Ito, Panchito, Carlos avogado, Pato, Kiko e Oscarito que escribe. Harry (suso), Carlos-T e Pekeno, en Beariz, esperamos crónica. O destino era Milladoiro e alrededores, pero había pereza de ir ata tan lexos para perdernos, e a mañan era fría e chuviosa.

Así que entre algunha que outra discusión típica, poñémonos dirección Marcha de Ames. Chuvia, frío, e máis frío. Empezamos quentando e falando. Sin moita novedad, solo destacar un grupo de gaseosa en cabeza con Juan, Kiko e Panchito dándolo todo desde o KM-0. Primeiras costas e xa entramos en calor. Todo bastante ciclable.

Seguimos rodando e xa nos desviamos do trazado preestablecido, un clásico-OEA. Evitamos o río, que non taba dia pa ir á troita. E nesto que Pato, que estaba probando a 29, que fixo as delicias de todos, cédella a Juan, que a proba no llano... e como iba... (non sei se eran as 3pulgadas de máis ou que Juan volve ás andadas...) O resto tratamos de seguilo... algunha que outra baixada, velocidad... e chegamos a tapia.

Reagrupamiento en Tapia, e aparecen un amplio grupo de mtbeteteros ou como carallo se diga, (non me acordo de que club eran, que alguén ilumine) e tras intento de fusión finalmente non hai pacto e cada un polo seu lado. Nos ó noso... Juan marcaba a ruta, que disque conocía moi ben aqueles... camiños. Despois de algún que outro rodeo, e de saludar a Sergio, aparecemos en Covas. Despois nin puta idea de por donde fomos, eu tampouco é que sexa un orientador nato jajaja, pero según os expertos, tabamos na falda do Mercuto.

De tanto que subimos, eu pensei que tabamos na cima, pero resulta que a duras penas conseguimos chegar a ameixenda... cando cae unha boa tromba de auga. Como auténticos gitanos, montamos un campamento ó lado dunha nave, e tomamoslle os tentenpiés. E claro, como suele pasar, enfriamos nós mais as cabezas: que si ó pedroso, que si ó instrumento, que si a coristanco... enfín, o mellor era ir tirando po Val e parar nalgunhas tabernas... jajaja.

Aquí colle as riendas o autónomo máis conocido da redonda: Panchito. E bueno, meteunos por unha merda de camiños, para qué engañarnos, unha PUTA merda de camiños... pero cando a cousa non prometia... aparece de la nada unha pedazo de baixada.... uffff e como baixamos! aquelo era un espectáculo. O mellor do día sin duda, queda gardada para proximas salidas. 

Xa sin adrenalina no corpo, e entre moitos cazadores que se viron toda a mañan, reagrupamos diante dunha antiga taberna, que conocían Pato e Panchito... pero daquelo solo quedaban dous vellos e moitas historias. Botamos unhas risas con eles, e entrounos ganas de taberna pero de verdad, así que... Alto do vento! como siempre, a toda hostia, como fan os OEAS pa volver pa casa.

Tapita e risas outra vez, con algo de frío eso si. Era a 1, así que pabaixo, que quedaba o xa archimítico descenso de aldea nova, que sempre promete. Deixannos kiko e carlos, que baixan por carretera. O resto agrupadiños polo monte e a todo meter. CANDO un pino caído cortanos o rollo. Paramos para sortealo... e... ATAQUE DE PATO! merda! a jodelo! e salimos todos, saldándose o ataque con algún que outro cuerpo viviente... e chegamos a aldea nova propiamente dito. Eu sei que baixo ben así que adianto a todos a toda hostia antes de meterme en monte cerrado.

Eu vou diante, e casi atropello a unha parella que iba paseando ós cans... e detrás viñan os miticos ito juan etc... e desto que chego abaixo ó cruce... e escoito berrar a todos... e eu pensando... qué pasaria!? nesto que vexo salir un can a toda hostia todo cruzado salindo da curva... Resulta que fixera o descenso con nos! e o carallo... E QUE ADIANTOU A ALGUN BAIXANDO jajajajaja Xa temos fichaje! (pekeno, xa non eres a mascota do club! xD) e despois de esperar a que viñeran os donos en vano, decidimos que a naturaleza seguira o seu transcurso (marchamos). Lavado de bikes nos ánxeles e para casa.

Boa ruta e moitas risas cos detalles como sempre, e entre a diversión, 40kms máis para as pernas, xa empezamos a desoxidar, xa empezamos a mallar... a ver si ahora arrancamos de verdad. Eso es todo amigos!

Oscarito!!

POLO RUBIAL EN BUSCA DE CAMIÑOS

Despois dun largo descanso de Navidad e de suspender as celebracions previstas para este dia, arrancamos puntuais camiño do Rubial un bo puñado de oeas, pois hai que ir pensando no novo recorrido da marcha OEA para 2012. Tamen se acercou Isa que nos acompañou un cacho e despois abandonounos para ir traballando para a kdd femenina que temos prevista.
Con ese animo e con ritmo tranquilo fomos acercandonos as sorpresas que nos tiña preparadas Jory, non vou dar moitos detalles por se se aproveita algo...pero resumindo foi subida e mais subida seguido de algunha subida, jajaja (debo estar moi mal de forma que non se me olvida o que pasamos). Unha vez que Jorge se cansou de coller camiños cara arriba empezaban as sorpresas agradables moita baixada con algunha nova trialera que non coñeciamos a maioria, (este Rubial por mais voltas que lle demos non deixa de sorprendernos). Baixamos ata a zona de Rois e de ahí fixemos a subida da primeira marcha hasta a primeira caseta.
Neste punto e despois de reagrupar o pelotón, vendo a hora que era, decidimos non coronar e baixar ata Macedos rodeando o monte.
Desde Macedos pouco mais uns baixamos por carretera para atallar e o resto con ganas de festa ainda subiron a Pedre para baixar por Boullon.
De ali cada con quen veu e ata domingo
En resumen corenta e pico de km., e moito en limpo para a marcha (polo menos para mi)

Coma sempre un placer, compañeiros

MURALLA

Un domingo máis reunidos na plaza das tetas; un feixe de OEAS máis un invitado novo (amigo de Manuel ó Informático) coa pretensión de ir a muralla no menor tempo posible para non rematar como sempre as 3 da tarde. O día non acompañaba orballando con niebla.
Tiramos cara o Rubial para rodealo para ir por Macedos entre risas e charloteo o ritmo ia en aumento, algún sustillo nas baixadas e a tirar para arriba polo asfalto cara a a carretera de Augas Santas a Padrón (MV).
Unha vez encarado o camiño que nos levaría dende Rois ata o monte o grupo rompese en dous co abuelo, José, Panchito e Pato marcando o ritmo, Sergio e Ito en modo persecución seguidos de Carlos e o resto do grupo máis relaxado por atrás. Chegamos o pé do monte Juan, Panchito, Ito e Pato. E despois de valorar a opción de esperar ou ir subindo, decantámonos pola 2ª opción xa que facia frio e había unha niebla tremenda que non se via a 2 metros. Comenzamos o ascenso chegando por parellas forzando o máximo por un lado (JUAN/PANCHITO) (ITO/PATO); Unha vez arriba aparece Carlitos forzando para non ser alcanzado por un ciclista de outro equipo. Detrás aparece Andrés loitando con 2 foraneos máis e logo a conta gotas o resto do pelotón. O tres rapaces que se encontraron na subida eran de Roxos que nos comentaron que xa sairan con nos algún domingo (pertencen a un clube ciclista de rianxo ). Merenda, mirando uns para os outros xa que a néboa non deixaba ver outra cousa. E ben arrimadiños que facía frio.
Arrancamos cara abaixo, os do club foráneo únense na volta casa dando mostras de bos baixadores na baixada do monte. Tiramos ata Urdilde como fuegos e logo gran premio de Rañaloga, tapitas de lomo con patacas na de Pepe Rey e como Pepes para a casa.

3 picos... doutra maneira (Mercuto)

Corcería!! como vai a semana? bueno, eu son estudiante, e teño tempo, así que vou a contar o acontecido o último Domingo, que non ten desperdicio... Como sempre, ás 9:30 nas Tetazas, rumbo ó Mercuto, que sempre da xogo, e creo que sobre uns 20 valientes.

Facía algo de frío, ceo totalmente despejado, e tras esperar polos últimos efectivos, poñemonos cas mans na masa (a das napolitanas e croissants que lle mandamos no NY jaja) bueno, ahora en serio, arrancamos por donde sempre. Marcaba Juan, era o seu territorio comanche, e o cabrón iba encargarse de levarnos coa lengua fora todo o camiño. Algún apretón gaseoso de Kiko pero rápidamente neutralizado polo pelotón, que teñía de color fresa os camiños rodadores da zona. Moi bonito si, pero cando me tou dando conta, xa tamos subindo ó SanMarcos...

Íbamos tan sobraos, que hasta demos unha volta á pataca arriba para entrenar para o III criterium... e seguimos rodando, non daba tempo a nada! falamos de coronar o monte que se ve desde o SanMarcos, o que ta delao, xa me diredes vos o nome porque eu nin me acordo, tanto cambio de presión atmosférica de subir e baixar como fuegos núblame a mente. Dito e feito. Juan encabeza e aló imos. Unhas fotiños coas vistazas... qué vistas! e logo dunhas historias, seguimos. Ibamos ben de tempo! (lo nunca visto!!) pero non nos subestimedes amigos, somos OEAs, e xa teríamos tempo de liarnos. 

Roda que te roda sempre coa vista posta no Mercuto. Chegamos á entrada da carretera general moito antes do que eu creía, aquí xa ibamos un pouco máis de risas... gracias as clases prácticas cortesía de KIKO... 

Lección Nº1: cómo tirar abaixo un ecolito sin machada. Pois eso, non o vou a explicar porque é unha técnica ancestral e ainda non se sabe moi ben como se fai (ver video). Si amigos, tirou co eucalipto, pero tamen caeu el jajajaja quedou mazao como un pulpo pero levantouse como si nada e fardando... "xos teño tiraos mais jordos eh!" bueno, pois eso acompañado dun "non hai webos" fixeronnos chegar á...

Lección Nº2: cómo quedar colgando dun ecolipto. Pero non de calquer forma, senón colgarse e parecerse a unha mezcla entre un chourizo colgado na lareira e un muelle. Os máis xovenes do grupo tiveron tempo de aprender física aplicada.

Dios mio que risas foron... despois de poder respirar un pouco e de que Panchito escondera os cadáveres, seguimos enriva das bicis. E ahora as risas eran caras de "apuro" porque tocaba a primeira plancha tras pasar a aldea. Mais de un coma min botamos pe a terra e quedamos sin opcións o título de montaña. Subida e máis subida, corona Jory a bola do mundo e despois imos chegando o resto... bueno, o resto dos que non se perderon! jajaja alfonso-pekeno-carlosA-adrian pensaron que eran poucos Km's e metéronse a saber por qué pistas pa chegar á cima jajaja. 

Qué bonito! era cedo, bo día, todos sin averías, todos ibamos cumplindo e aguantando... Así que rumbo ó Pedroso... OLLO, RUMBO, non subir ó pedroso... jajaja o destino era baixar a figueiras por unhas pistas chulas chulísimas. Nunha paradiña destas, Pato, (tranquilos, non farei chistes jaja) arreglou o pinchazo que tivera na baixada do Mercuto. Ahora tocaban esos tramos de sube-baja pestosos que hai que enlace, suputamadre, agarra a roda! Aquí separámonos pero agrupámonos ante o desvío que levaría a bautizada como "baixada dos maricóns" xa que é unha baixada de collóns. Bien. salimos 20. chegamos 5. Jjajajaja o resto... enfin. A baixada chula, rápida, técnica, e de apretar o pedal todo o tempo. merece a pena facela máis veces.

Peeero por contra, ten moito cruce, e perdéronse moitos polo monte, maiormente casi no final, e pensaron que a ruta era pouco e decidiron tamén subir ó Pedroso... tan colgaos! ajajajaja Pois alí esperando por todo dios en Figueiras, unha chea de tempo. Alá nos iba a media con todos estos paróns! jajaja. ahora o tempo apretalle a máis de un, así que aqui abandonan Panchito, Kiko, Carlos Abogado, Carlitos... e bueno, despois cada un por donde lle saliu do carallo pa casa.

Peligro! na rotonda que vai pa Tapia xuntámonos uns poucos que quedamos para facer o descenso de AldeaNova, a miña especialidad e que nunca defrauda. Eso, que vos vou contar, que se non se che poñen de corbata nos saltos a toda hostia, e porque xa os levas na boca jajaja. Chego abaixo e espero polo resto... e estaban alí recollendo os cans uns cazadores (poli bueno e poli malo). Claro, chegamos ó cruce a fuego, e os cans volvense tolos, e os dueños, tamén. Alí nos discutiu que o monte non era noso e non sei qué mais parvadas sin sentido. Non era plan de pasar das palabras ós actos, eles tiñan cospetas e nos tiñamos multiherramientas. Tábamos jodidos. 

Despois de tanta discusión, e sobre 45km creo, entra a fame, así que NY, tapitas (moitas risas alí recordando historias), lavar a bici á gasolinera, chegar á casa, mirar o reloj. Ver que son as 15:04 no tiene precio, para todo lo demás O-E-Ás!

Oscarito!!

Antenas Scala, meee mueeeeroo!!!!

Hola nenas e chavalada varia!!! xa todo vai indo ó seu cauce, e tamos salindo bastantes os domingos a rodar as MTB, así que o que queira que se apunte, como veñen facendo moita xente ultimamente e tanto nos gusta. 

Domingo-20, hora H, alí tamos nas tetas-BarNewYork dous chavales do CostaVella (Darío e Nando) Luis Casal, e os OEAs: Jorge, Pato, Andrés, Carlitos, Juan, Kiko, José, Suso Beis, Carlos (avogado) e Oscarito que está al teclado. Bien, poñámonos en materia.

Destino: Antenas, un monte que sempre gusta, pero a intención era bordear algo o Rubial, pa facer mais atractiva a cousa. Rodamos polos llanos do Outeiro, para enlazar o camiño do río, e despois poñernos en materia atacando a ladeira do rubial. PERO ANTES! tivo que abandonarnos Pato por problemas técnicos do seu ferro da segunda guerra mundial do seu pepino de bike... jajajaj o últmo parte que temos do perito-Furelos é concluyente: "ajarrotou o cable do cambio". Quedei con el na cima das Antenas, que el xa iba por carretera, pero hasta hoxe non sei nada de pato. (si alguén lee o blog e tiña vez martes ou lunes para cortar o pelo, que me confirme si ta vivo, gracias)

Volvamos ós pedales: rodamos e rodamos a empezan a sobrar kg's de roupa... Ritmo alegre e sin pausas. Cada un vaino levando como pode. Hasta arriba. Pabaixo mandan cojones, así que cada un a pintar a mona arriesgando unha posible visita ó hospital e a darlo todo. Un pouco de subida outra vez para chegar o enclave (donde se fixo o segundo avituallamento na marcha OEA). De aí para abaixo outra vez a lo loco. Chegamos abaixo, e toca algo de asfalto para enlazar co principio do Col-du-Scala.

Pinchazo de Carlos-Avogado, pero subsanamolo e seguimos. Bo dia, bo tempo, imos ben de tempo, (ah! Kiko xa nos deixou porque tiña fame). Así que o resto a subir como quere. A chavalada do Costavella sale a bo ritmo, que tratan de seguir Suso e Juan. Atrás o resto de parloteo. Primeiro descansillo, e as diferencias agrándanse, pero os máis veteranos do lugar din que é mellor jardar pa cando veñan vacas-flacas. Pois a gardar e sen hostilidades. Enganchamos a pequena baixada para afrontar o último tramo. Juan e Suso medio esperan medio sucumben o noso "demoledor" ritmo. Aproveito para tensar o pelotón, e máis de un xa queda muerto ante tal alarde de Watios. A verdad e que non quixen apretar moito. As rodas non me agarraban e quedaba constantemente patinando cual moto de cross que non da dominado tanto cabalo xunto (tou sendo irónico eh jajaja) 

Subida, subida... miro cara atrás e teño a Jorge e Suso conmigo. Boa grupeta. Sufrimos pero chegamos xuntos ó archipestoso asfalto final. Seino de memoria, e rompo a Suso poñéndome de pe. Reacciona Jorge, e coronamos xuntos. Arriba os do Costavella sin despeinarse, pero bueno, bo entreno para todos, que ainda que nunca se queira, sempre se forza para entrenar ese puntiño de gas que caracteriza á raza OEA. Todos arriba, menos Furelos, cun pinchazo (despois de rirse minutos antes do sistema tubeless, que diske el non pinchaba con cámara... jajajajaja) e... Luis Casal, que se permitiu o lujo de facer un par de subidas e baixadas máis ó monte despois de perderse... manda carallo, menos mal que tíñamos contacto visual senon ainda o tamos buscando ahora no monte jjajaja. Baixamos por donde sempre, pero algún veterano que ten os webos pelaos de baixar por donde sempre, e non quero nombrar a ANDRÉS a ninguén, perdeuse no medio da baixada e foi salir media hora despois á general... jjajajaja.

Seguimos dándolle, seguimos polo Camiño para evitar o tráfico da general, e vaia susto levou algunha... tamen poñerse a mexar no medio do camiño... creo que a dia de hoxe encolleuselle tanto o asunto que non lle volveron as ganas de mexar ainda... jajajaja. E nada, Despois camiños ruteros e llanos por monte cerrao, moi chulos. E aquí destapouse o frasco das esencias e puxéronse as cartas sobre a mesa... corría o Km45, cando saliu José-Furellara para coller o pelotón e marcarse unhas series impresionantes, das que máis de algún quedou descolgado... e a min quedoume a lengua colgando!!! todo polos camiños da marcha femenina e sufrindo, chegamos a Berta, a tomarlle as tapitas pertinentes no NY e comentar as mellores xogadas da xornada.

Qué decir, bo dia, boa ruta, boa kilometrada, risas, historias, boa compaña e mtb. Non se me ocurre qué máis pedir. Bueno..., 1€ para unha funda para Pato... jajajaja (é coña eh, non me tomedes a mal as parvadas que escribo). Así que eso chavalada, a seguir pedaleando e a seguir salindo os findes! 

Un abrazoooo!!!!!!!!! meeee mueeerooooooooo

Oscarito!

I MARCHA DAS FÉRVEDAS CARBALLO

Pues nada chavalada fuimos a Carballo;madrugamos un webo tiramos para alla cogimos dorsales,pedaleamos a la lluvia,mucho viento y barro.Acabamos lavamos bicis,nos lavamos nosotros,comimos unos pinchos un poco escasos y via para casa.No me acuerdo de quienes fuimos,lo siento.Saludos.   

(esta  seria la crónica que haría KIKO pero habrá que explayarse un poco mas y entrar en detalles que dio mucho de si el dia)

Al tema vaya madrugon,a las 7:30 hora zulu salieron de Bertamirans Jory y Oscarito,mi amigo Pampin llegado de Cataluña en representación de Ruteros BTT me falta un piñon y yo(sergio)los esperamos en Portomouro,por eso de ahorrar camino y dormir 5 minutos mas.

Llegan a Portomouro y pitada de rigor para arrancar sin parar para no perder tiempo.Carretera de carballo como fuegos con Jory marcando un scracht en la primera especial del dia.

Aparcamiento  en el parque cerrado,vigilado, que ya se sabe Carballo….. miedo me da quedas sin bici en 0,3.Colegueo con el aparcacoches conocido de Jory y a recoger dorsal previa vista a la lista de inscritos que solo ocupa un folio. Como llegamos con tiempo preparamos  todo con calma y nos echamos las primeras risas con pampin y sus teorías y con un bote de pastillas”no dopantes ”que Oscarito encontró en alguna parte de mi coche jiji jajaja que si voy de largo que si voy de corto que si hay que llevar chubasquero que ya esta lloviendo y Pampin dice:yo no traje chubasquero a mi me importa una polla mojarme.

Salida neutralizada a ritmo de dia de la bicicleta no sin antes un pequeño briefin de que tengamos cuidado que los puentes de madera resbalan un webo (uno casi me tira porque se cayo). OH!!!sorpresa los OEAS en cabeza de carrera, una cosa nunca vista hasta ahora, y durante toda la marcha!!!

Ritmo suave, a veces muy suave,y primer percance en una frenada en la cual tuve que hacer una transición tipo triatlón y echarme a correr para no caer. Solventada sin dificultad y mucha risa. Segun transcurrían los km comenzaban los problemas de Pampin, que si ramas en el cambio, que si lo empuje para no caerme yo y el tuVo que echar pie a tierra, que si me cago en la puta la bici no me cambia etc. etc. y todo esto regado com una lluvia intensísima y un vento da ostia de compoñente norte de forza 4 frio de carallo. Los caminos espectaculares, barro barro con piedras y barro con ramas y piedras ah y mas barro, deste que se te mete en la rueda de atrás y luego no te deja traccionar el cabron, pues dese.

Primer avituallamiento punto kilométrico 10+200 y un frio insoportable aun no habíamos calentao y nos paran para merendar, barritas, agua y powerade, bien.

Seguimos, hay que elegir ruta larga o corta ,larga por supuesto  eso a un OEA no se le pregunta, y Pampin con sus problemas nosotros riéndonos y los OEAS en puestos de cabeza. De repente bajadon que te cagas, trialera tecniquisima, estrecha, empinada, llena de barro e impracticable,conclusión yo bajo a pie que el lunes tengo que ir a trabajar. Conclusion de oscarito yo bajo y Ostia que se zampa con un daño colateral de dolor de gemelaco. Al acabar la trialera y llegada a la ferveda que da nombre a la marcha la verdad que muy bonita, vale la pena. Reagrupamiento, avituallamiento y al rato aparece Pampin y sus problemas: se equivoco de camino, no le iba bien la bici y le daban tirones. Es que ya se sabe en Cataluña no hay monte bravo como aquí y claro…

Ahora llegados a este paso la nota mierdas de la ruta despedalear lo pedaleado.Todo lo que anduvimos ahora del revés vaya mierda de ruta eso no se hace. Aqui cada uno ya fue a lo suyo hasta vernos en el pabellón de vuelta. Lavado de bicis, ducha de agua caliente, y unos pinchos un poco escasos en variedad pero bueno menos aceite da un ladrillo no?

Y ahora la nota graciosa en la entrega de trofeos, cunado nombran al ciclista de menor edad y no esta, dicen que tienen un reserva y nombran a Pampin, vaya risas y lo peor es que Oscarito es mas joven que el jejeje. Decidimos  marchar no sin antes dar una vuelta turística observando los “monumentos”de Carballo y sus rotondas. Paradita en Bembibre para tomar el postre en una cafetería que tenia unas bolas, hay dios mio que bolas tenia, de helado eh y nada cada avispa a su avispero.

Dia de risas, agua, bicis, y buena compañía. La ruta pues mas o menos le voy a dar un 5 pero porque soy bueno pero no me acaba de convencer. 

Saludos y a entrenar duro.

PORTOMOURO - PTE. ALBAR (cortesía MTB DUBRA)

MAÑÁ DISTINTA

Despois duns dias sen andar na bici ,por mor das carreiras pedestres, hoxe decidin sair co resto dos OEAS. Mal dia elixin pois cheguei vacio, a ruta chula. 

Saimos de Berta, camiño de portomouro x ames, pois quedarase cunha xente de por ali, mimah vaia sorpresa, pois eramos uns 40, non me lembro de todos asi q non nombro a ninguen pa q non vos enfadedes. Unha vez ali nos encamiñamos pola beira do rio, hacia os montes que fan os "cañóns do Tambre". Que non habia moita subida¡¡¡ ,carallo se chega haber.

Unha vez arriba pa baixo xa se sabe, de camiño deixaronnos, Panchito, Adrian, Dabiz e Necho. Q ben fixeron,  chegando a Ponte Albar cae Isa (espero non sexa nada). Na ponte isa marchou co home na moto, e separamonos cada un para o seu lado, nós collimos camiño do pedorso cara berta, baixando por un camiño q sabia Juan, saindo a figueiras, ali a xente q nos fixo de guia foi marchando e quedamos uns cantos OEAS, uns con mais pena q gloria.

PD: a maña alucinante, a compañia mellor e pouco mais q contar. Se me olvido de algo, xa sabedes que o fixera outro. Isa a recuperarse, saudos a todos-as.

KIKO